Ίσως το πιο cool act που έχει λάβει ποτέ χώρα στο Gagarin 205.
Μια παρέα από 4 ήμι-αλήτες Αμερικάνους χίπστερς και ένας αμετανόητος "γκραντζάς", για τον οποίο το μπάνιο σταμάτησε να υφίσταται μόλις το 1994, ήταν η αιτία που το Gagarin σηκώθηκε στον αέρα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Οι Callas δεν είναι οι Έλληνες YSP, και για να είμαι δίκαιος, μάλλον δεν το επεδίωξαν και ποτέ. Μπορεί να δανείζονται, εκατέρωθεν, στοιχεία από την αισθητική του σπορτέξ, ωστόσο οι "αδελφοί fashion", φροντίζουν να διαχωρίσουν τη θέση τους με ξερές, κοφτές και αβαθείς συνθέσεις που υπολείπονται μπάσου, ατμόσφαιρας και κατά συνέπεια δημιουργικής εξέλιξης.
Ίσως η δουλειά τους να μυρίζει ερασιτεχνισμό, όμως τα ταλαντούχα αδέρφια και η ποπ καλλίφωνος, μινιμαλ φρήκ, περσόνα, καταφέρνουν να το λανσάρουν ως άποψη. Για την αποκατάσταση της αλήθειας, οι Callas κάνουν τη δουλειά τους, αν όχι καλύτερα από τους περισσότερους ερασιτέχνες μουσικούς της "εναλλακτικής σκηνής", τότε σίγουρα με μεγαλύτερη ένταση και πάθος.
Με λίγα λόγια, ευτυχώς που ανέλαβαν αυτοί το warm up παρά κάτι άψυχα δεκαοκτάχρονα που διεκδικούν δάφνες πρωτοπορίας στους "ανεξερεύνητους" χώρους της nu rave – electropunk.
Μισή ώρα, περίπου, μετά τις δέκα και αφού είχαμε ήδη ζεστάνει τους γλουτούς μας με lame χορευτικές φιγούρες, πάνω στο αγαπημένο μας lipstick, ήρθε η ώρα της ασύγκριτης Becky Ninkovic, να μας ενημερώσει για την αγάπη στην καρδιά της. Με πλήρη ηχητικό διάκοσμο και επαγγελματικό στήσιμο, το συγκρότημα που προέκυψε από ένα Καναδικό bike gang, ξεκαθάρισε από το πρώτο κιόλας κομμάτι πως προτίθεται να δώσει και την ψυχή του για το πιστό "danskwad".
Όπως και έγινε. Οι ποζεράδικες gay-disco φιγούρες του ιδιόρρυθμου Robert Andow και η καθηλωτική πεφόρμανς της Becky έδεσε αρμονικά με τις μελωδίες του ελαφρώς απροσάρμοστου, αλλά κατενθουσιασμένου, πιθανότατα από τη γοητεία που ασκεί στις νεαρές Ελληνίδες, κιθαρίστα Derek. Ο Stephen, συνιδρυτής με τη Becky και την Krista Loewen των YSP, εμφανώς ικανοποιημένος από την απροσδόκητα θερμή υποδοχή που τους επιφύλαξε το Αθηναϊκό κοινό, συνεργάστηκε τέλεια με τον Al Boyle, χτίζοντας μπασογραμμές και ρυθμικά μοτίβα, πάνω στα οποία λικνιζόταν ασταμάτητα μια "τσαγιέρα με μικρόφωνο".
Οι YSP καταφέρνουν να συνδυάσουν τη φλωριά των Death Cab For Cutie, με τη μαγκιά της Carren O και τη ρυθμική ευφυΐα του Trent Reznor. Δανείζονται το hype των LCD Soundsystem, καταφέρνοντας παράλληλα να δημιουργήσουν ένα προφίλ τόσο οικείο και προσιτό, στα όρια του δόγματος οικουμενικής αγάπης.
There Is xxxx (Within My Heart), Lonely’s Lunch, Teenage Hit Wonder για τους έφηβους που, παρότι Κυριακή, ήταν εκεί και τα σπάγανε. Το πρώτο peak της συναυλίας προκύπτει αβίαστα, με το Monster και τη δεσποινίδα Ninkovic να χορεύει αγκαλιά με το κοινό. Ένταση με την πιο δυνατή εκτέλεση του Loyalty και ακαριαία εφαρμογή της πιο ερωτικής κορόνας στο πλαίσιο του σκοτεινού Dark Days. Ένα σετ που νόμιζες πως θα κρατήσει για πάντα και που το κάθε κομμάτι ακουγόταν τρεις φορές πιο τέλειο από την εκτέλεση του cd.
Φυσικά ένα τέτοιο set, δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς το αγαπημένο, αισθαντικό και αληθινό, Laura Palmer’s Prom. Οι υπερενθουσιασμένοι σχεδόν ερωτευμένοι με το ακομπλεξάριστο, ομολογουμένως, κοινό, YSP ευχαρίστησαν όλο το φάσμα των ακροατών τους, με τα δυο ανταποδοτικότερα encore της ιστορίας και με μια σφιχτή αγγαλιά σε κάθε έναν από τους παρευρισκόμενους, ξεχωριστά .
Encore νούμερο 1, με Suck It και Like I Give A Care από το πρόσφατο split με τις ιδιόρρυθμες, απροσάρμοστες, λεσβίες Duloks , όπου η Beck κατάφερε να σκαρφαλώσει στη grand casa του Αλ προκειμένου να αποδείξει την παραστατική της δεινότητα.
Encore νούμερο 2, φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να είναι κάτι άλλο από το Gap, με τον εμπνευστή των YSP, Stephen να παραδίδει μαθήματα ρυθμικότητας και το κοινό να χοροπηδάει ασταμάτητα.
Τώρα ξέρεις, πως την επόμενη φορά που οι YSP αποφασίσουν να έρθουν για live στη γειτονιά σου, θα πρέπει να δώσεις μια μικρή αναβολή στο just the 2 of us…
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)
