Να τελικά που το Neo-Folk (μαζί με όλα του τα παρακλάδια) έχει αρχίσει επιτέλους σιγά σιγά να ανεβαίνει και πάλι στην χώρα μας. Οι συναυλίες που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία 2-3 χρόνια στην πρωτεύουσα πλησιάζουν πλέον σε αριθμό εκείνες τις περιόδου 1999-2001, τότε που το συγκεκριμένο είδος ήταν στο peak του (για τα δεδομένα της Ελλάδας μιλώντας πάντα). Το Wolfrune Festival που έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο στο Second Skin είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα, η επιτυχής διεξαγωγή του οποίου βάζει ένα ακόμα λιθαράκι στην προσπάθεια για την πραγματοποίηση παρόμοιων events και στο μέλλον.

Πρώτο σχήμα της βραδιάς ήταν οι Glimmer Void, οι οποίοι εμφανίστηκαν πολύ, μα ΠΑΡΑ πολύ βελτιωμένοι σε σχέση με τις προηγούμενες φορές που τους είχα δει. Πιο δεμένοι ηχητικά σαν σύνολο, με καθαρότερο ήχο στην κιθάρα και εμφανή τα σημάδια προόδου στο συνθετικό κομμάτι, απόδειξη του οποίου ήταν και τα νέα, πολύ όμορφα, τραγούδια που ακούσαμε. Το ίδιο ισχύει και για τα φωνητικά τα οποία ήταν σαφώς ένα σκαλί παραπάνω σε σύγκριση μ ε παλιότερες εμφανίσεις τους. Παρά τον λιγοστό χρόνο που είχαν στην διάθεση τους, οι Αθηναίοι απέδειξαν ότι βρίσκονται πραγματικά σε πολύ καλό δρόμο. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι.

Σειρά αμέσως μετά είχαν οι Skull & Dawn, που στην ουσία πρόκειται για την μετεξέλιξη των γνωστών και πολύ αγαπητών μας Défilé Des Âmes, οι οποίοι άλλαξαν όνομα πριν από δύο χρόνια μεταλλάσσοντας ταυτόχρονα και τον ήχο τους, κάνοντας μία στροφή προς τα χωράφια της Americana και του Southern Goth. Φανταστείτε κάτι ανάμεσα σε Hank III και Those Poor bastards και θα καταλάβετε για τί πράγμα μιλάμε. Η εμφάνιση τους ξεκίνησε με την παρουσίαση τριών κομματιών από το επερχόμενο (πρώτο υπό το νέο όνομα) album τους που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη της χρονιάς, συνεχίστηκε με μία σύντομη επιστροφή στις μέρες των Défilé Des Âmes και ολοκληρώθηκε με δύο αποστομωτικές διασκευές (και με την συνοδεία τεσσάρων guest/φίλων της μπάντας στην σκηνή) στο ‘Thirteen’ του Danzig (κομμάτι το οποίο είχε διασκευάσει και ο Johnny Cash) και στο ‘Heaven Street’ των Death In June, με μία εισαγωγή-πέρασμα από το ‘Total War’ των NON. Φοβερή εμφάνιση από τα παιδιά που αυτομάτως αυξάνει ακόμη περισσότερο την ανυπομονησία μας για το άκουσμα τους νέου τους album.

Το Ισπανικό δίδυμο των Der Blaue Reiter δημιουργήθηκε από τις στάχτες των Ordo Funebris και μουσικά κινείται στον χώρο του Martial NeoClassical ήχου, θυμίζοντας μία μίξη μεταξύ Les Joyaux De La Princesse, Ordo Equilibrio και πρώιμων Der Blutharsch, εμπεριέχοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που ανέδειξαν τις προαναφερθέντες μπάντες και τις κατέταξαν στην κορυφή. Εμβατηριακοί ρυθμοί στα κρουστά και κλασικότροπες μελωδίες παιγμένες με βιολί και πλήκτρα σε συνδυασμό με διπλά ανδρικά και γυναικεία φωνητικά που δημιουργούν ένα επιβλητικό και συνάμα μελαγχολικό αποτέλεσμα. Στην σκηνή εμφανίστηκαν ως τρίο με την προσθήκη ενός ακόμη μουσικού και παρά τα μικροπροβληματάκια που αντιμετώπισαν με τα monitor στην αρχή κατάφεραν να αποδώσουν τα μέγιστα, εντυπωσιάζοντας το κοινό και κερδίζοντας επάξια ένα θερμό χειροκρότημα. Το μοναδικό μειονέκτημα των Der Blaue Reiter είναι ότι ενώ έχουν πάρα πολύ καλές ιδέες, τις οποίες ομολογουμένως χειρίζονται εξαίσια, δυστυχώς πάσχουν από πρωτοτυπία, ένα πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά από τα σχήματα του συγκεκριμένου χώρου. Αν κατάφερναν να δημιουργήσουν ένα λίγο πιο προσωπικό στυλ, τότε θα μπορούσαν πραγματικά να κάνουν θαύματα.

Το ρολόι δείχνει πλέον περασμένες 12 και έχει έρθει επιτέλους η ώρα για τους headliners της βραδιάς, τους Of The Wand And The Moon, να καταλάβουν την μικρή σκηνή του Second Skin. Είναι απίστευτο το πόσο μακριά έχουν καταφέρει να φτάσουν ο Kim Larsen και η μπάντα του. Από ένα ακουστικό solo project στηριζόμενο σε guest συμμετοχές, ο Larsen κατάφερε να μετατρέψει τους Of The Wand And The Moon σε μία από τις συναρπαστικότερες και δημοφιλέστερες Neofolk μπάντες των τελευταίων ετών. Με έξι άτομα επάνω στην σκηνή, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Larsen (πάνω στην κιθάρα του οποίου ήταν γραμμένη με Ρούνους η φράση ‘This Machine Kills Shallowness’ κατά τα πρότυπα του γνωστού ‘This Machine Kills Fascists’ του Woody Guthrie), η μπάντα απορρέει μία δυναμική και ένα αέρα που όμοια τους σπάνια συναντάμε σε άλλα σχήματα του είδους.

Από το χαλαρό στήσιμο τους και τις απλοϊκές στυλιστικές τους επιλογές, από την σιγουριά και την αυτοπεποίθηση που αναδυόταν από το βλέμμα τους, μέχρι και τους αναπάντεχους ηχητικούς πειραματισμούς και τις κιθαριστικές τους εξάρσεις, είναι εμφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μία παρέα μουσικών που έχει προ πολλού ξεπεράσει τα στεγανά του genre στο οποίο ανήκει, έχοντας πλέον δημιουργήσει την δική της σφαίρα μέσα στην οποία και λειτουργεί.

Δυστυχώς τα προβλήματα με τον ήχο συνεχίστηκαν και κατά την εμφάνιση των Δανών, ευτυχώς όμως για εμάς εκείνοι δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν να παίζουν κανονικά χωρίς να ενοχλούνται (ή τουλάχιστον χωρίς να το δείχνουν). Το setlist μοιράστηκε περίπου στη μέση, με τα μισά σχεδόν κομμάτια του να προέρχονται από το περσινό ‘The Lone Descent’, από το οποίο ακούσαμε συνολικά οκτώ τραγούδια (‘We Are Dust’, ‘Absense’, ‘Tear It Apart’, ‘Immer Vorwärts, ‘Sunspot’, κ.ά.) και με τα υπόλοιπα να καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την δισκογραφία της μπάντας (‘I Crave For You’, ‘Hollow Upon Hollow’, ‘Lucifer’, ‘Lost In Emptiness’, ‘Wonderful, Wonderful Sun’, ‘My Devotion Will Never Fade’, κ.ά.).

Η ώρα είχε πάει 1:30 όταν οι Of The Wand And The Moon μας αποχαιρέτησαν, σηματοδοτώντας έτσι και την λήξη του πολύ φιλόδοξου αυτού festival, το οποίο ειλικρινά ευχόμαστε να καθιερωθεί και να επιστρέψει σύντομα με περισσότερα ονόματα και ακόμη μεγαλύτερες εκπλήξεις. Αρκεί να βρεθεί και ακόμη περισσότερος κόσμος να το στηρίξει.

Φωτογραφίες: Τόλης Ελεφάντης

Διάβασε επίσης...
O Mark Steiner με τα προβλήματα του επιστρέφουν στην Αθήνα
Μετά την πετυχημένη σόλο του εμφάνιση στο After Dark συντροφιά με τους δικούς μας Dark Rags πέρσι τον Απρίλιο, ο πολύ καλός Νεοϋορκέζος τραγουδοποιός Mark Steiner, επιστρέφει στη χώρα μας αυτή την φορά με όλο του το συγκρότημα. Οι Mark Steiner & His Problems θα εμφανιστούν στο Six D.O.G.S. την Παρασκευή  11 Μαϊου  και για όσους δεν τον ...
Συνέχεια...
20 χρόνια New Dark Age
20 χρόνια πέρασαν από το καλοκαίρι του 1992, τότε που η ομάδα New Dark Age σχηματίστηκε από τον Γιάννη Μιλιώνη, με ύφος σημείο αναφοράς τους dark, gothic και industrial ήχους, δημιουργώντας σταδιακά ένα πιστό κοινό από φίλους που ακολουθούσε την ομάδα στα bar και club της εποχής στην Αθήνα. Όσοι μεγαλώσαμε εκεί ...
Συνέχεια...
Ordo Rosarius Equilibrio + Simone Salvatori + Glimmer Void + Mani Deum @ Second Skin
Ώρες ώρες συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και πραγματικά τρομάζω. 12 χρόνια. 12 ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη εμφάνιση των Ordo Equilibrio στην χώρα μας, σε εκείνο το ιστορικό – όσο και επεισοδιακό – διήμερο festival της Cold Meat Industry στο Bug. Ένα festival το οποίο είχε ...
Συνέχεια...
O Mark Steiner με τα προβλήματα του επιστρέφουν
20 χρόνια New Dark Age
Ordo Rosarius Equilibrio + Simone Salvatori + Glimmer