O Vincent Moon είναι ένας ανεξάρτητος κινηματογραφιστής που στα 4 περίπου χρόνια που ασχολείται με τα take away films, films γυρισμένα με μια κάμερα χωρίς διακοπές, έχει κινηματογραφήσει τα enfants gâté της παγκόσμιας ανεξάρτητης μουσικής σκηνής.
Ανήσυχο πνεύμα, υπερκινητικός, μας μίλησε την ώρα που μαγείρευε το αγαπημένο του κοτόπουλο με κάρυ, από το διαμέρισμα του στο Παρίσι λίγες ώρες μετά την επιστροφή του από το Μόντρεαλ.
Γεια σου Vincent!
Γεια.. Can you hear me now? ( τραγουδάει το γνωστό κομμάτι των Shellac – The end of radio, λόγω των διάφορων τηλεφωνικών προβλημάτων που είχαμε).
Ναι ναι, τώρα όλα μια χαρά. Που σε πετυχαίνω; Στο Παρίσι είσαι;
Επιτέλους τα κατάφερα και γύρισα σπίτι μου. Ήταν ένας πολύ γρήγορος μήνας μιας και μετά από την Αθήνα πήγα στο Μόντρεαλ για το PopMontreal και πέρα από διασκεδαστικά ήταν και κουραστικά. Αλλά πέρασα πολύ ωραία. Φιλμογράφησα σπουδαίες μπάντες και ήταν κάτι το μαγικό. Είχε τρομερή ενέργεια αυτό το μέρος.
Στην Αθήνα σε είδαμε να κάνεις πολλά πράγματα στα οποία θα αναφερθούμε στην πορεία. Αλλά πριν από αυτά ήρθες για την παρουσίαση του "All Tomorrow’s Parties". To ντοκιμαντέρ που έκανες για το συγκεκριμένο φεστιβάλ. Φήμες σε θέλουν να κάνεις κάτι και για το Primavera. Είναι αληθείς;
Στην Αθήνα είναι φανταστικά και είστε πολύ τυχεροί που ζείτε σε ένα τόσο φοβερό και cool μέρος. Το φεστιβάλ που πήρε μέρος η ταινία μου ήταν φοβερό και μου άρεσαν πολύ τα after parties και η άνεση που είχε ο κόσμος. Τώρα για το Primavera, λογικά κάποιο project θα κάνω αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα να μιλήσουμε για κάτι σίγουρο. Είναι εξαιρετικό φεστιβάλ και πηγαίνω σχεδόν κάθε χρόνο οπότε ναι θέλω πολύ να κάνω κάτι και για το Primavera.
Eγώ πάντως πιστεύω πως εσύ ο πραγματικά τυχερός με αυτό που κάνεις.
Χεχε (γέλια). Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν αν το θες πάρα πολύ να το κάνεις. Και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άλλο αν δεν προλαβαίνω να το σκεφτώ με τις τόσες ώρες δουλειάς, τρεξίματος, φιλμογραφήσεων, ταξιδιών. Αλλά είναι κάτι το μαγικό και δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Πριν λίγες μέρες έκανα ένα take away film με τους Phoenix και πραγματικά είχε πολύ πλάκα. Έπαιξαν μουσική για μια νύφη, έκαναν hijacking σε ένα τουριστικό λεωφορείο και τραγούδησαν εκεί μέσα και στο τέλος έπαιξαν στις όχθες του Σικουάνα.
Πόσο καιρό φιλμογραφείς μπάντες; Μου άρεσε πάρα πολύ που έκλεισες τους Arcade Fire στο ασανσέρ και τους τράβηξες να τραγουδούν εκεί μέσα. Μήπως θα έκανες κάτι και με τους Flaming Lips;
Ασχολούμαι με αυτό το πράγμα τα τελευταία τρισήμιση χρόνια καθημερινά. Όσον αφορά τους Αrcade Fire ήταν μια ιδέα που υλοποιήθηκε πολύ πιο εύκολα απ’οτι περιμέναμε. Ήταν ωραία εμπειρία και είναι εξαιρετικά παιδιά και συνεργάσιμοι. Τώρα για τους Flaming Lips τι να σου πω; Δεν ξέρω, αν και το θεωρώ λίγο δύσκολο αφού οι άνθρωποι είναι superstars και εγώ προτιμώ να παραμένω πιο ανεξάρτητος φιλμογραφώντας groups πιο μικρά και πιο ανεξάρτητα.
Ναι αλλά έχεις κάνει συνεργασίες και με πιο mainstream καλλιτέχνες όπως είναι ο Tom Jones ενώ έκανες το video clip των R.E.M. "supernatural super serious".
E αυτά τα έκανα κυρίως για τα λεφτά. Είναι γνωστό εξάλλου πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες πληρώνουν αρκετά καλά.
Δεν είναι και μια αναγνώριση για σένα όμως;
Σίγουρα. Και τιμητικό είναι ειδικά αν το αποτέλεσμα είναι και μέσα στα δικά μου πιστεύω και αν αρέσει και στη μπάντα.
Αυτό που έκανες στο booze, που έβαλες 15 ελληνικές μπάντες να παίζουν η μία μετά την άλλη και τους τράβηξες one take σε 40 λεπτά, πως σου φάνηκε; Πώς πέρασες βασικά; Είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα και δε θυμάμαι να έχει ξαναγίνει.
Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Έχετε σπουδαία groups εδώ στην Ελλάδα. Μου άρεσε πάρα πολύ ο χώρος στο booze. Kαι ελπίζω να αρέσει και στον κόσμο που θα το δει.
Πότε θα το ανεβάσετε στο www.blogotheque.net ;
Θα πάρει λίγο χρόνο γιατί κάνουμε και άλλα πράγματα τώρα που έχουν προτεραιότητα και λογικά το ελληνικό project θα ανέβει εντός του προσεχούς τριμήνου. Θέλουμε να κάνουμε μοντάζ ακόμα και διάφορα άλλα.
Είδα σήμερα που ανεβάσατε το γύρισμα με τον Kazuki Tomokawa και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον.
Ήταν κάτι το εξωπραγματικό γνωριμία μου με αυτόν τον άνθρωπο. Και το γύρισμα στο Τόκυο ήταν δεν έχω λόγια. Πήγαμε σε μέρη που απαγορευόταν να τραβήξεις λόγω των διάφορων συμμοριών, έπρεπε να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί και ο Kazuki Tomokawa είναι ένας πραγματικός ποιητής. Είναι ο σύγχρονος Gainsbourg της Ιαπωνίας. Είναι ποιητής, καπνιστής, αλκοολικός, φανταστικός μουσικός και απίστευτος σαν άνθρωπος. Εκεί τον συνάντησα και κολλήσαμε αμέσως.
Στο ξαναλέω πως είσαι πολύ τυχερός που ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο.
Είναι ωραίο. Πέρα του ότι γνωρίζεις πολύ κόσμο με τα ίδια ενδιαφέροντα με τα δικά σου, μαθαίνεις και πολλά πράγματα. Άλλες κουλτούρες, άλλους πολιτισμούς και φτάνεις στο σημείο να λες πως θα κάτσεις μια βδομάδα για παράδειγμα και περνάς τόσο καλά που κάθεσαι παραπάνω. Το πιο σημαντικό είναι να βρίσκεις ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια οράματα με σένα. Και το έχω βρει παντού αυτό. Πριν την Αθήνα ήμουν στη Νέα Υόρκη και στη Δανία και μετά στο Μόντρεαλ. Και παντού βρήκα κόσμο που έχει το ίδιο όραμα με μένα. Δεν είμαστε ίδιοι αλλά έχουμε τις ίδιες αξίες και μοιραζόμαστε τις ίδιες ιστορίες. Και αυτό είναι κάτι μαγικό. Μου αρέσει που ταξιδεύω πολύ, που φιλμογραφώ συνεχώς μουσικές μπάντες και που υπάρχει κόσμος που τα βλέπει και του αρέσουν βρίσκοντας ενδιαφέρον σε αυτά που κάνω εγώ.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι το να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω για καιρό ακόμα. Δε νομίζω να το βαρεθώ να σου πω την αλήθεια. Απλά θέλω να κάνω μικρά κλιπάκια, μικρές ταινίες, να συνεχίσω τα take away films μου. Αυτό βασικά, δε νομίζω πως έχω προλάβει να το σκεφτώ και πολύ με τόση πολύ δουλειά και τόσα πολλά ταξίδια (γέλια). Ε, ακόμα να γνωρίζω συνεχώς καινούριο κόσμο, να ακούω καινούρια μουσική, να ασχολούμαι με καινούρια διαρκώς πράγματα, να ξαναπάω στην Ιαπωνία και να κάνω πράγματα που με κάνουν να είμαι χαρούμενος.
Στην Αθήνα θα ξανάρθεις;
Φυσικά και θα ξαναέρθω. Γενικά με τα ταξίδια και με τον κόσμο που γνωρίζω έχω καλή σχέση και κάθε φορά που φεύγω από κάπου, ξέρω πως θα ξαναγυρίσω γιατί νιώθω ότι αφήνω πράγματα πίσω μου. Θα έρθω πάλι λοιπόν να γυρίσουμε κάτι όλοι μαζί. Το τι θα είναι αυτό ακόμα δεν ξέρω αλλά κάτι θα σκεφτούμε (γέλια).
Τι μουσική ακούς αυτή την περίοδο;
Αυτές τις μέρες έχω κολλήσει με τους valby vokal gruppe. Είναι ένα δανέζικο συγκρότημα που συνάντησα στο temporary Copenhagen όταν και φιλμογράφησα αρκετές μπάντες της περιοχής. Είναι φανταστικοί σου λέω και πρέπει να τους ακούσεις. Ακόμα μου αρέσε πάρα πολύ ο Luyas. Kαι αυτόν πρέπει να τον ακούσεις.
Πες μου και κάτι για την Blogotheque.
Είναι το σπίτι μας. Είναι εκεί που ανεβαίνουν όλες μας οι δουλειές. Το ξεκινήσαμε με τον πιο απλό και γυμνό τρόπο για να κάνουμε το κέφι μας. Δεν θέλαμε κάτι το συμβατικό. Κάτι που να το βαριόμαστε και εμείς και ο κόσμος. Δε θέλαμε να έχει απλά τα κλασικά μουσικά videos. Κάπως έτσι ξεκίνησε και έτσι συνεχίζεται. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Σε ευχαριστώ πολύ Vincent.
Eγώ σε ευχαριστώ φίλε μου. Θα τα πούμε σίγουρα στην Αθήνα.
Links
www.lablogotheque.net
www.temporaryareas.com
