Σε ένα διαμέρισμα/ γραφείο του κέντρου, σε ένα μεγάλο απρόσωπο κτίριο – από αυτά με τις τρομακτικά πολλές πόρτες – η ομάδα των Vasistas κάνει πρόβες για την παράσταση της “Spectacle“.
11-13 Ιουλίου θα παρουσιάσουν το Spectacle στο κτίριο του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης με σκηνικό τους πίνακες του ζωγράφου Απόστολου Γεωργίου.
Μπαίνω σχεδόν στις μύτες στο χώρο αφού τα πάντα εκεί μέσα επιβάλουν ησυχία και αυτοσυγκέντρωση. Στο πάτωμα σχεδιασμένος ένα λαβύρινθος που καθοδηγεί τους ηθοποιούς για το προς τα πού θα κινηθούν. Προσπαθώ να καταλάβω το νόημα των όσων βλέπω και ακούω. Περπατούν γρήγορα. Βγάζουν ήχους. Μιλάνε σε ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά γαλλικά, ισπανικά και μια μάλλον συνδυαστική εσπεράντο που ίσως δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθώ να καταλάβω. Κινούνται χορευτικά, συγκρούονται, κλαίνε και γελάνε. Κινήσεις ακρίβειας υπό τις οδηγίες της σκηνοθέτιδας, Αργυρώς Χιώτη. Το μόνο που διαταράσσει την ένταση στην ατμόσφαιρα και διακόπτει τον δουλεμένο ρυθμό είναι η Φάτσα, το σκυλί της ομάδας, που σηκώνεται που και που νωχελικά για να την χαϊδέψω.
Στο τελείωμα της πρόβας έμεινα με τα ιδρυτικά μέλη των Vasistas: την Αργυρώ Χιώτη, την Ariane Labed και την Naima Carbajal και κουβεντιάσαμε για το πολύγλωσσο στίγμα της ομάδας, την παράσταση και θέματα λιγάκι πιο προσωπικά, από τρεις γυναίκες που πάνω απ’ όλα αγαπούν το ταξίδι στον κόσμο αυτό.
Αργυρώ τι σημαίνει αυτό το θέαμα;
Πρόκειται για τη δημιουργία ενός δικτύου, κάτι σαν πείραμα, με δικούς του κανόνες και λειτουργία. Έχει να κάνει πολύ με το θέαμα και τη θεαματοποίηση της εσωτερικότητας, με τις συγκρούσεις των ενστίκτων μας, με τους κοινωνικούς κανόνες. Αυτή η παράσταση είναι η συνέχεια μιας έρευνας που είχαμε παρουσιάσει στο Εθνικό με το Phobia 1. Eκεί είχαμε επικεντρωθεί στη φοβία και στο πώς δημιουργείται μέσα στο περιβάλλον.
Το ότι δεν έχετε κείμενο υποθέτω ότι το κάνει δύσκολο.
Α.Χ.: Ναι το κάνει δύσκολο αλλά από την άλλη σου δίνει και ελευθερία. Το κείμενο το γράφουμε από κοινού. Τώρα πειραματιζόμαστε ακόμα και με την ιδέα του αν θα υπάρχει λόγος. Η ιδέα έρχεται σαν παζλ, από κομμάτια που σκεφτόμαστε όλοι. Δουλεύουμε με κώδικες. Πάντως δεν κάνουμε θέατρο με τη συμβατική έννοια.
Πώς έγινε αυτή ομάδα;
Α.Χ.: Το 2005 δημιουργηθήκαμε όταν γνώρισα εγώ την Ariane και τη Naima στη Γαλλία που έκανα μεταπτυχιακό. Ξεκινήσαμε τότε να δουλεύουμε στη Γαλλία και θέλαμε και οι τρεις για διαφορετικούς λόγους να αποκτήσουμε μια σχέση με την Ελλάδα.
Ariane Labed: Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα από Γάλλους γονείς και έζησα εδώ μέχρι τα 6 μου. Μετά έφυγα αλλά η ανάμνηση της χώρας ήταν στο μυαλό μου σαν ένα όμορφο σουβενίρ και προσπαθούσα να έρχομαι. Όταν γνώρισα την Αργυρώ στο πανεπιστήμιο ήταν μια καλή τύχη για μένα. Ήρθα κάποια στιγμή για λίγο για να παίξω στον Φάουστ στο Εθνικό, μετά γνώρισα την Αθηνά Τσαγγάρη και το Γιώργο Λάνθιμο και τελικά έμεινα.
Πώς επιλέξατε την Ελλάδα σαν βάση σε μια εποχή τόσο δύσκολη για τη χώρα;
Ar.L.: Η αλήθεια είναι ότι δεν πήρα κάποια απόφαση ότι η βάση μου θα είναι στην Ελλάδα. Προέκυψε μετά το Attenberg και έμεινα. Μου αρέσει να ταξιδεύω με την ομάδα, τώρα είμαστε εδώ, μετά Βαρκελώνη, μετά κάπου αλλού. Η αλήθεια είναι ότι δεν σχεδιάζω να κάνω δουλειές με Έλληνες εδώ, θα προτιμούσα να δουλέψω στη Γαλλία και να κάνω κινηματογράφο στη γλώσσα μου.
Naima Carbajal: Επίσης και εμένα με έφερε εδώ η Αργυρώ. Εγώ είμαι από το Μεξικό. Όταν ήρθαμε η πρώτη παράσταση που έπαιξα ήταν η «Κοκκινοσκουφίτσα» στο Αμόρε. Επέλεξα να παραμείνω γιατί μου άρεσε η κουλτούρα σας. Μοιάζει με του Μεξικού.
Οι Έλληνες ηθοποιοί λένε ότι δυσκολεύονται να βρουν δουλειά έξω γιατί πάντα λόγω γλώσσας επιλέγονται για ρόλους περισσότερο φολκλόρ. Ισχύει το ίδιο και με εσάς;
Ar.L.: Ναι γενικά ισχύει αυτό, να μου δίνουν δηλαδή το ρόλο της Γαλλίδας ας πούμε. Εγώ ήμουν πολύ τυχερή με το Attenberg για το ρόλο της Μαρίνας γιατί δεν επρόκειτο καθόλου περί αυτού. Έχω προσπαθήσει βέβαια πολύ με τα ελληνικά μου και δεν είναι εύκολο.
Α.Χ.: Πάντως στην ομάδα δεν έχουμε τέτοιου είδους προβλήματα αφού ίσα ίσα τη διαφορά γλώσσας την μετατρέπουμε σε προσόν μας. Είναι κάτι σαν η ταυτότητα της ομάδας. Ταξιδεύουμε πολύ συχνά γιατί πιστεύουμε σε αυτό το άνοιγμα στον κόσμο. Και επίσης μαθαίνουμε και ξένες γλώσσες έτσι!
Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχετε στο Eλληνικό Φεστιβάλ;
Α.Χ.: Ναι και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό. Είχαμε θετική απάντηση, στις προδιαγραφές που θέλαμε και ειδικά στο θέμα του χώρου στο Μουσείο.
Αλήθεια, εσείς που έχετε μεγαλώσει σε άλλες χώρες, πώς βλέπετε την Ελλάδα σήμερα;
Ne.C.: Για εμένα είναι λίγο δύσκολο να δω την αλλαγή. Από την αρχή δούλεψα στο δρόμο σαν καλλιτέχνης χειροποίητων κοσμημάτων και έζησα τη βία στους δρόμους του κέντρου, την αστυνομία, πράγματα να συμβαίνουν.
Ar.La.: Φτάσαμε όταν ξεκινούσε η κρίση και η εικόνα που είχα για την Ελλάδα έχει αλλάξει αρκετά. Και στη Γαλλία βέβαια υπάρχει κρίση αλλά όχι όπως εδώ. Στον κινηματογράφο εκεί για παράδειγμα γίνονται πράγματα, γίνονται ταινίες. Επίσης στη Γαλλία υπάρχει η κουλτούρα της μετανάστευσης, δουλεύουμε όλοι μαζί, εδώ είναι λυπηρό να βλέπω τους Έλληνες να μιλάνε ρατσιστικά. Εγώ έχω συνηθίσει να μετακινούμαι. Τα πρώτα 6 χρόνια έζησα Ελλάδα, μετά 6 χρόνια Γερμανία μετά Γαλλία. Ήμουν πάντα ξένη, δεν ξέρω αν μου αρέσει , πάντως το έχω συνηθίσει.
Ariane, εσύ πάντως και μετά τη δημοσιότητα του Αttenberg και το βραβείο που πήρες επιμένεις να μην δίνεις συχνά συνεντεύξεις ή να φωτογραφίζεσαι.
Ar.L.: Ναι, μπορεί να ακούγομαι υπερβολική, αλλά δεν μου αρέσει να φωτογραφίζομαι σε lifestyle περιοδικά και να μην αναγνωρίζω το εαυτό μου. Είμαι τυχερή που έλαβα αυτό το βραβείο -αν και τότε δεν μπορούσα να το χαρώ, ήταν πολύ για μένα όλο αυτό. Το ότι με το βραβείο άνοιξαν κάποιες πόρτες για μένα είναι καλό, πάντως δεν με ενδιαφέρει όλο αυτό για θέματα φήμης αλλά αν μπορεί να βοηθήσει έμμεσα και αυτό που κάνουμε καλώς να το κάνει.
Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας;
Α.Χ.: Θα έλεγα πολύ αυθόρμητα να είμαι κάθε στιγμή καλά με τον εαυτό μου και τα πιστεύω μου , τη δουλειά μου και τους ανθρώπους μου. Δεν έχω φιλοδοξίες επιτυχίας.
Νa.C.: Εγώ θα συμφωνήσω με την Αργυρώ και θα προσθέσω ειλικρινά να μπορώ να ζω από τη δουλειά μου. Θέλω να γυρίσω στο Μεξικό αλλά με κάποιο τρόπο να μπορώ να ταξιδεύω.
Αλήθεια παρακουλουθήσατε τον βασιλικό γάμο; Θα θέλατε να είστε σε εκείνο το μπαλκόνι;
Μου απαντούν και οι τρεις με γέλια «Όχι, σε καμία περίπτωση!»
Spectacle
11-13 Ιουλίου
Φεστιβάλ Αθηνών
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Βασ. Γεωργίου Β’ 17 -19 & Ρηγίλλης
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Σύλληψη /Δραματουργία / Μουσική : ομάδα vasistas
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Σκηνικός χώρος :Έυα Μανιδάκη
Κοστούμια :Παύλος Θανόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Λήδα Δάλλα
Με τους: Naima Carbajal | Ariane Labed | Πέτρο Σταθακόπουλο | Ευθύμη Θέου | Αργυρώ Χιώτη
(Φωτογραφίες: Γιώργος Λάνθιμος)
