Όταν τον Οκτώβριο του 2008 ο Βαρδής Μαρινάκης έδινε την πρώτη του συνέντευξη στo mixtape.gr είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα της πρώτης του, αν μη τι άλλο, πολύ φιλόδοξης μεγάλου μήκους ταινίας.
Μετά από δύο μικρού μήκους και αρκετές διαφημίσεις, ο Μαρινάκης αντί διαλέξει τον εύκολο δρόμο – και ξέρουμε όλοι ποιος είναι αυτός για την πλειοψηφία των ελληνικών παραγωγών – αποφάσισε να εντρυφήσει σε ένα δράμα εποχής το «Μαύρο Λιβάδι», με πρωταγωνιστή ένα γενίτσαρο που ερωτεύεται μια νεαρή μοναχή μέχρι που ανακαλύπτει ότι είναι αγόρι! Και όχι δεν είναι spoiler, αυτό που μόλις διαβάσατε, μην αγχώνεστε!
Με λίγη βοήθεια από τον παιδικό του φίλο και πρόεδρο του Πανιωνίου, Κωνσταντίνο Τσακίρη, που χρηματοδότησε κατά το ήμισυ την ταινία, – και μεταξύ μας αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που το mixtape.gr υποστηρίζει οπαδικά το «Μαύρο Λιβάδι» – ο Βαρδής Μαρινάκης μετά από δύο πρώτες προβολές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» ετοιμάζεται να ταξιδέψει πίσω στο 1654 τους θεατές που θα παρακολουθήσουν το δημιούργημά του από τις 11 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους της χώρας σε διανομή της Nutopia.
Λίγες μόλις ημέρες πριν την Πρεμιέρα στην Έλλη αυτή την Κυριακή το μεσημέρι – για την οποία το mixtape.gr σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου προσφέρει στους αναγνώστες του 50 διπλές προσκλήσεις- , ο Βαρδής Μαρινάκης μοιράζεται τις τελευταίες σκέψεις του για το «Μαύρο Λιβάδι».
Πόση σχέση είχε ο προσωπικός αγώνας ενός νέου κινηματογραφιστή να βγάλει προς τα έξω την πρώτη του ταινία με την όρεξη με την οποία ρίχτηκες στους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη; Πιστεύεις ότι θα ήσουν το ίδιο παθιασμένος χωρίς το Μαύρο Λιβάδι έτοιμο στα μπαγκάζια σου;
Η Ομίχλη δημιουργήθηκε ακριβώς από τις ταινίες αυτές που ήταν έτοιμες να βγουν προς τα έξω κι έμειναν μέσα ως μορφή αντίδρασης σε ένα σαθρό και βαλτωμένο κατεστημένο. Όταν κάποιος αποφασίζει να αυτοπυρποληθεί νομίζω σίγουρα είναι πιο παθιασμένος από αυτόν που διαδηλώνει υποστηρίζοντας τον πυρπολημένο.
Πώς νοιώθεις τώρα που επιτέλους ετοιμάζεσαι να κυκλοφορήσεις το μωρό σου; Σε στεναχώρησε που αναγκάστηκες να περιμένεις παραπάνω από το καθιερωμένο σαράντισμα για να το συστήσεις στον κόσμο;
Βράζω στο ζουμί μου. Είναι σα να έκανα σεξ με μια γκόμενα για 5 χρόνια χωρίς να φτάσω σε οργασμό και τη στιγμή που πάω να τελειώσω πρέπει να περιμένω άλλους εννιά μήνες.
Κουβαλάω 5 χρόνια αυτή την ταινία. Έχει γίνει νεύρωση. Πρέπει να διοχετευτεί αλλιώς θα εκραγώ!
Τι θυμάσαι περισσότερο από τη συνεύρεση του πρωταγωνιστικού σου ζευγαριού μπροστά και πίσω από την κάμερα; Πότε κατάλαβες ότι η χημεία ανάμεσά τους θα απογείωνε το σενάριο;
Τους θυμάμαι στα πρώτα γυρίσματα στο αρχαίο δάσος της Ηπείρου όπου έγινε μια "έκρηξη" χαράς κι αυτοί μαζί και με το υπόλοιπο συνεργείο περάσαμε 20 μέρες σκληρής δουλειάς και αβίαστης γιορτής. Ήταν η πρώτη τους φορά που συμμετείχαν σε ταινία (Σοφία Γεωργοβασίλη και Χρήστος Πασσαλής) κι ανακάλυπταν τον κινηματογράφο με την ίδια αθωότητα που ανακάλυπταν οι ρόλοι που υποδυόντουσαν ο ένας τον άλλον.
Παράλληλα μαζί τους κι εγώ γιατί είναι και για μενα η πρώτη μου ταινία. Νομίζω πως ριχτήκαμε στα βαθιά κι επιβιώσαμε ακολουθώντας το ένστικτό μας αφού όμως είχαμε διαβάσει το μάθημά μας. Βέβαια άλλο το μάθημα κι άλλο αυτό που συναντάς στον πραγματικό κόσμο ενός γυρίσματος.
Η χημεία μεταξύ τους έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο. Ταίριαζαν τρελά κι ήταν υπέροχο που οι τρεις μας βρεθήκαμε να κάνουμε πρόβες και να συζητάμε περί παντός επιστητού για τόσους μήνες.
Πόσο παρενέβης στη φυσική εμφάνιση των ηθοποιών σου, μιας και οι δύο έχουν έντονα σωματικούς ρόλους και δεν μπορείς με τίποτα να τους φανταστείς να περπατάνε στο δρόμο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Είναι τόσο σύμβολα όσο και χαρακτήρες.
Είναι πολύ ενδιαφέρον πως και οι δυό τους έπρεπε να μεταμορφωθούν δραματικά για το ρόλο τους. Η Σοφία έπρεπε να γίνει αγόρι από κορίτσι που ήταν κι ο Χρήστος να γίνει φοβερός και τρομερός Πολεμιστής μια εικόνα που απέχει πολύ από την επιφανειακή του τουλάχιστον εικόνα. Ο Χρήστος ακολούθησε ειδική διατροφή και πήγαινε κάθε μέρα σε έναν ειδικό γυμναστή ο οποίος μέσα από σκληρή προπόνηση έγινε σιγά σιγά διπλάσιος. Η Σοφία έχασε κιλά, άφησε τρίχες για 5 μήνες στα πόδια της, μέχρι και λαστιχένιο πέος της κολλήσαμε για τις ανάγκες του ρόλου!
Πως σκηνοθετεί κανείς τα δέντρα, την πέτρα και το νερό μιας και το τοπίο μοιάζει να παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με τους ανθρώπους που το κατοικούν. Τι έψαχνες, τι άλλαξες και πόσο αδύναμος ένοιωσες απέναντι στα στοιχεία της φύσης;
Διψάω για φύση. Εκεί νοιώθω σπίτι μου. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω. Στη διάρκεια της προεργασίας μείναμε πάρα πολλές μέρες στη φύση. Περνάγαμε αρκετό "άχρηστο" χρόνο σε κάθε χώρο με το φωτογράφο μου (Warcus Waterloo). Ξαπλώναμε στο χορτάρι. Αφηνόμαστε να ανακαλύψουμε σα μικρά παιδιά μυστικά μονοπάτια, παράξενα έντομα και παιχνίδια του φωτός.
Όσον αφορά την αίσθηση αδυναμίας και το δέος αυτά ναι σίγουρα τα έννοιωσα χωρίς όμως να με αποξενώνουν και να τα βλέπω τρομαχτικά. Η φύση φέρει μια αλήθεια, την ίδια αλήθεια που φέρει το πρόσωπο ενός μικρού παιδιου ή ενός ετοιμοθάνατου.
Τι φοβόσουνα περισσότερο πριν ολοκληρώσεις την ταινία και τι φοβάσαι τώρα, λίγο πριν την κυκλοφορήσεις;
Πριν ολοκληρωθεί η ταινία φοβόμουν πως δε θα μπορέσω ποτέ να την κάνω! Τόσο απλά… Ακόμα και στα μέσα του γυρίσματος παραλίγο να ακυρωθεί η ταινία αφού δε μας έδιναν το Παλαμήδι για τα γυρίσματα του μοναστηριού.
Τώρα φοβάμαι μήπως ο κόσμος δει την ταινία ως μια φιλότιμη προσπάθεια ενός πρωτοεμφανιζόμενου. Φοβάμαι μήπως η ελλειπτική αφήγηση της ταινίας θεωρηθεί ελάττωμα ή μήπως μείνουν στις ωραίες εικόνες και δε νοιώσουν κάτι παραπάνω.
Οι 2 προβολές που έχω κάνει και τα σχόλια που έφτασαν στα αυτιά μου μου έχουν δώσει κουράγιο γιατί υπάρχουν αρκετοί που το κρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές "νόημα" της ταινίας ΄χει τρυπώσει μέσα τους κάπου μεταξύ συνειδητού κι ασυνείδητου.
Τι κάνει ένα νέο άνθρωπο να λαχταρήσει μια ιστορία εποχής με τόσες δυσκολίες αντί για κάτι μικρότερο, πιο μοντέρνο και πιο γνώριμο, όπως γίνεται συνήθως;
Η ανάγκη διαφυγής. Η ατμόσφαιρα. Το παραμύθι. Η απουσία των μυριάδων αντικειμένων. Το ασυνείδητο που βγάζει τέτοιες ιστορίες.
Αν και ομολογώ πως μου έλειψαν κάποια πράγματα της σύγχρονης ζωής και πως στην επόμενη ταινία θα κάνω κάποιο συνδυασμό.
Ποιο λάθος μετανιώνεις ακόμα και ποιον μακαρίζεις για την πολύτιμη καθοδήγηση/βοήθειά του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Κουράστηκα πολύ που επέλεξα ένα τόσο φιλόδοξο θέμα και μάλλον μετανιώνω για αυτό.
Μακαρίζω ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί μου και έφτυσαν αίμα και ρούφηξαν χαρά κατά τη διάρκεια δημιουργίας αυτής της ταινίας. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.
Ποιο μέλος του συνεργείου δεν θα αποχωριζόσουν με τίποτα και σκοπεύεις να πάρεις μαζί σου στην επόμενη δουλειά σου;
Τη Μυρτώ!
Νοιώθεις καθόλου αποστασιοποιημένος από το Λιβάδι και τι άλλες ιδέες έχουν αρχίσει να μπαίνουν στο μυαλό σου;
Νοιώθω πολύ μακριά από το Λιβάδι και περιέργως αυτό με φέρνει ξανά κοντά του όταν βλέπω τυχαία κάποιες σκηνές από την ταινία. Σα να το βλέπω πιο καθαρά τώρα που έχω απομακρυνθεί. Άλλες φορές εντυπωσιάζομαι άλλες φορές δεν το πιστεύω πως έκανα μια ταινία με καλόγριες!
Η επόμενη ταινία μου θα προκύψει από μια από τις ιδέες που κυκλοφορούν τώρα στο μυαλό μου. Βέβαια οι εκπλήξεις είναι καλοδεχούμενες. Θέλω να είναι μια ταινία πιο ελαφριά όσον αφορά το μέγεθος της κατασκευής της. Θέλω η διαδικασία να είναι πιο δημιουργική και λιγότερο γραφειοκρατική και δυσκοίλια. Στην Ελλάδα είμαστε! Για να σκηνοθετήσεις με την ησυχία σου πρέπει να κλειστείς σε ένα σπίτι και να αρχίσεις να γυρνάς. Από το λιβάδι είδα τι λειτουργεί και τι όχι τι με φτιάχνει και τι είναι περιττο. Θα ήθελα πχ να έχω πιο μεγάλες σκηνές όπως είναι η τελευταία σκηνή της ταινίας. Λίγες μεγάλες σεκάνς κι όχι κατακερματισμένες στιγμές. Μπορεί να κάνω κάτι πιο Κασσαβετικό. Θα δούμε…βουκολικός Κασσαβέτης… πως σου φαίνεται;
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μυρτώ Αποστολίδου)
Διαβάστε επίσης στο mixtape.gr:
Συνέντευξη του σκηνοθέτη Βαρδή Μαρινάκη (ημερομηνία δημοσίευσης 19/10/2008)
Συνέντευξη του σκηνογράφου και ενδυματολόγου Γιώργο Γεωργίου (ημερομηνία δημοσίευσης 25/6/2009)
Συνέντευξη της πρωταγωνίστριας Σοφίας Γεωργοβασίλη (ημερομηνία δημοσίευσης 19/11/2009)
Trailer
