Πώς περνάει κάνεις από τα ντοκιμαντέρ και τις μικρές ψηφιακές ταινίες σε ένα project που απαιτεί ξαφνικά να χτίσεις ένα ολόκληρο σπίτι;
Ήταν ένα μεγάλο εγχείρημα! Θα μπορούσα να το είχα κάνει σε ένα αυτοκινητόδρομο με μια μικρή κάμερα και μερικούς φίλους, αλλά ήταν πολύ επικίνδυνο γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας ήταν γυρισμένο καταμεσής του δρόμου. Το ήξερα ότι θα είχαμε πρόβλημα. Το έβλεπα από την αρχή, τότε που ακόμη έγραφα το σενάριο, αλλά είπα να αφήσω τις τεχνικές λεπτομέρειες για το τέλος!
Είναι αλήθεια ότι η ραδιοφωνική εκπομπή που ακούγεται στο background είναι επεισόδια του σεναρίου που κόπηκαν από την τελική version; Πώς αποφάσισες τελικά τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις;
Ήθελα ο αυτοκινητόδρομος να μοιάζει με ένα ποτάμι που περνάει κάτω από το παράθυρό σου. Υπάρχουν λοιπόν πολλά πράγματα που θα ανέμενε ο θεατής να δει, π.χ. ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα ή να πατήσουν ένα σκύλο, αλλά δεν τα βλέπει ποτέ. Οτιδήποτε αναμενόμενο, που νιώθεις ότι θα μπορούσε να συμβεί από λεπτό σε λεπτό έχει κοπεί! Γιατί μπορεί ο θεατής να νομίζει ότι ο κίνδυνος θα προέλθει από τον επιθετικό αυτοκινητόδρομο, αλλά η πραγματική απειλή βρίσκεται στη διάχυτη τρέλα που αιωρείται στην οικογενειακή ατμόσφαιρα.
Τελικά είναι αδύνατον μια ευτυχισμένη, πλην ανισόρροπη, οικογένεια να ζήσει happily ever after;
Μα για μένα η ταινία έχει happy ending, απλώς πρέπει πρώτα να φτάσουν στα όρια της τρέλας για να καταφέρουν να την ξεπεράσουν.
Η προσέγγισή σου είναι σχεδόν ζωώδης, παίζεις πολύ με τα σώματα, με την εικόνα της λεπτοκαμωμένης μητέρας (Isabelle Huppert ) και του ρωμαλέου πατέρα(Olivier Gourmet) μόνο και μόνο για να φέρεις τα πάνω κάτω. Γιατί αυτή η εμμονή με το ανθρώπινο σώμα;
Ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο σενάριο και εικόνα, είναι και το ίδιο το κορμί του ηθοποιού. Έγραψα την ταινία ειδικά για την Isabelle Huppert, έχοντας το δικό της σωματότυπο στο μυαλό μου. Για το ρόλο του συζύγου, ήθελα κάποιον που να παραπέμπει στα αμερικάνικα macho πρότυπα – κάτι σαν τον Sean Penn ή το Harvey Keitel – αλλά δεν έβρισκα κανένα. Κατέληξα λοιπόν στον Olivier Gourmet, που συνήθως παίζει περιθωριακούς και εργάτες, αλλά τον είδα αλλιώς, λίγο πιο «ροκ». Όσο για το ποιος είναι πιο δυνατός, υπάρχουν πολλές υπόνοιες κατά τη διάρκεια της ταινίας αλλά το φινάλε τα λέει όλα: Την οικογένεια τη σώζει τελικά η εύθραυστη σύζυγος και όχι με τη δύναμη του χαρακτήρα της, αλλά με μια βαριοπούλα!
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ με είχε επηρεάσει ο ήχος καθώς έβλεπα την ταινία, μέχρι που κάποια στιγμή νόμιζα ότι θα μου σπάει το κεφάλι. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να μπεις στο πετσί του χαρακτήρα!
Πράγματι, ο ήχος ήταν ζωτικής σημασίας! Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ταύτιση του κοινού με τους χαρακτήρες και την ηχορύπανση είναι πολύ λεπτή. Δεν ήθελα να φτάσω σε σημείο να σηκώνεται ο κόσμος και να φεύγει από την αίθουσα! Άκουγα ηχογραφήσεις αυτοκινητοδρόμων καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου. Ξεκίνησα από ελαφριά κίνηση μέχρι πλήρη κυκλοφοριακή συμφόρηση. Στο τελικό μιξάζ ακόμα κι ένα ντεσιμπέλ πάνω ή κάτω έκανε διαφορά. Ήθελα να προσεγγίσω τον ήχο με τον ίδιο τρόπο που προσέγγισε ο Hitchcock την επέλαση στα Πουλιά. Όταν έρχεται το πρώτο πουλί – που στη δική μου περίπτωση ήταν ένα μπλε αυτοκίνητο – κάνεις δεν καταλαβαίνει ότι κάτι τρέχει, μέχρι που η σταδιακή αύξηση της κίνησης αποκορυφώνεται στον απόλυτο τρόμο των καλοκαιρινών διακοπών, όταν η λεωφόρος είναι πλέον πήχτρα. Τότε είναι που οι χαρακτήρες μου κλειδαμπαρώνονται στο σπίτι τους και μονώνουν τα πάντα, αλλά ακόμα και η σιωπή είναι εκκωφαντική. Μίλησα με πολύ κόσμο που έμενε παλιά κοντά σε λεωφόρους και όλοι είχαν το ίδιο πρόβλημα: δεν ήξεραν πότε να φύγουν. Στην αρχή είναι ελαφρώς ενοχλητικό αλλά το συνηθίζεις και συνεχίζεις να προσαρμόζεσαι μέχρι που φτάνεις τελικά να ανέχεσαι τα πάντα. Πώς καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να φύγεις; Μήπως να μείνεις να δεις μέχρι που θα φτάσει το πράγμα; Κάπως έτσι την πατάνε όλοι και τελικά φτάνουν στα όρια της παράνοιας. Όπως ακριβώς οι πρωταγωνιστές μου!
Links
http://home-lefilm.blogspot.com
