Ρίξε μια ζαριά καλή, και για μένα βρε ζωή!

Εκεί στο Θησείο, στο τέρμα της Σαρρή, πίσω από μια καγκελόπορτα περνάς μέσα από το στενό διαδρομάκι πίσω στο χρόνο, στις αρχές τις δεκαετίας του ‘70. Σε μια παραδοσιακή αυλή, από αυτές τις εσωτερικές που ενώναν τα παλιά νοικοκυριά, με τις ξεκλείδωτες πόρτες, τους φρεσκοασπρισμένους τοίχους, απλωμένες μπουγάδες από τα απέναντι μπαλκόνια και το μοναχικό τραπεζάκι με το ανοιχτό τάβλι.

Δύο παίκτες. Ο Φώντας και ο Κόλλιας, μπατζανάκιδες, τυπικοί Έλληνες της εποχής, του καφενείου, της υπερηφάνειας, της φτώχειας, της μεμψιμοιρίας και των μεγάλων ονείρων. “Γιατί ρε γαμώτο” για αυτούς τα ντόρτια και οι διπλές, και πάντα για τους άλλους οι εξάρες;

Ο Φώντας, κουτοπόνηρος, καφενόβιος, χασομέρης, ονειροπόλος και ονειροπώλης, άνθρωπος της πιάτσας, μεγαλοπιασμένος με τα καταραμένα σε αιώνια ναυάγια σχέδια του για εύκολο και γρήγορο πλούτο. Η κλασσική φιγούρα του ελληνικού λαμόγιου, δεν διστάζει να βγάλει ακόμα και την ίδια του την αδελφή στο κλαρί για ένα εύκολο παρά.

Και ο Κόλλιας, πρώην αντιστασιακός (ή δοσίλογος – ανάλογα ποιον ρωτάς), πλέον λαχειοπώλης, καρμίρης, υπερήφανος, ονειρεύεται να δημοσιεύσει ένα βιβλίο που δεν πρόκειται να ολοκληρώσει ποτέ. Καχύποπτος και δήθεν σοβαρός, όμως πάντα τελικά παρασύρεται σαν “απρόθυμος” συνεργός στα σχέδια του κουνιάδου του, κρυφά ευγνώμον που τον σπρώχνει και τον ξεσηκώνει.

Ο Φώντας θα επικοινωνήσει τη μεγαλύτερη και πιο τρανή του κομπίνα ένα αυγουστιάτικο απόγευμα πάνω σε ένα παιχνίδι τάβλι στην αυλή. Να στείλουν την Καλλιοπίτσα, την αφανή γυναίκα που τους ενώνει, υπηρέτρια (κονσομασιόν) σε σπίτι και με τα λεφτά να ναυλώσουν ένα πλοίο για την Μπιάφρα στην Αφρική, να το γεμίσουν πεινασμένους μαύρους με την μεγάλη υπόσχεση του σουβλιστού αρνιού, και να τους φέρουν λαθραία πίσω στην Ελλάδα για να τους νοικιάζουν σαν φτηνά και χωρίς ΙΚΑ/ΜΙΚΑ εργατικά χέρια στους μεγαλογεοκτήμονες.

Θα πλακωθούν στα χέρια και στα λόγια, θα ανοίξουν κλειστές πόρτες και θα αερίσουν παλιές διαμάχες και πληγές, θα βγουν από τα ρούχα τους, ξεγυμνωμένοι από το θυμό, αλλά στο τέλος θα φιλιώσουν και θα κάνουν μαζί την μεγάλη φυγή, σε μια ισχυρή φυσική και συναισθηματική παρτίδα εντάσεων.

Όλο αυτό το άβολο, ρατσιστικό, μισογυνιστικό σχέδιο δουλεμπορίου και εκπόρνευσης, χαρακτηριστικό τυπικό της νεοελληνικής κοσμοθεωρίας και νοοτροπίας, φιλτράρεται μέσα από την σκληρή σατυρική διάθεση του κειμένου και την χαριτωμένη αφέλεια, συμφεροντολογία και γενική έλλειψη ηθικών φραγμών των χαρακτήρων σαν κάτι όντως ξεκαρδιστικό αλλά αφήνει μια άβολα ανατριχιαστική μετάγευση. Κι εμείς εξάλλου δεν τους δίνουμε το ακαταλόγιστο;

Οι δυο ηθοποιοί, ο Κωνσταντίνος Κάππας και ο Νίκος Ορφανός μπαίνουν στο πετσί του ρόλου, σκηνοθετώντας ο ένας τον άλλο στις εκφράσεις, το στήσιμο του σώματος, την αύρα και τις μανιέρες των ρόλων τους, με την αυθεντικότητα ενός ανεβάσματος από την πρώτη δεκαετία ζωής του κειμένου. Αποπνέουν μια γνήσια ανόθευτη λαϊκότητα χωρίς να γίνεται γραφική ή προσποιητή. Σαν να τους θυμάσαι από την γειτονιά που μεγάλωσες ή να τους έχεις δει πρόσφατα, 40 χρόνια μετά, παππούδες, να παίζουν ακόμα τάβλι σε ένα καφενείο ή σε κάποια αυλή της γειτονιάς και να μαλώνουν για κάποια παλιά κομπίνα που σκάτωσαν ή για μια νέα δουλειά που δεν έχει ξεκινήσει ακόμα.

Η αυλή, η κανονική κλειστή αυλή του σπιτιού του πρωταγωνιστή Νίκου Ορφανού, μεταμορφώνεται σε πρωτότυπη οικεία θεατρική “σκηνή” με τους θεατές μέσα στην παράσταση, και τους ηθοποιούς να παλεύουν μια ανάσα μακριά, να φωνάζουν μέσα στο αυτί σου, να σκαρφαλώνουν να ξεφύγουν πάνω από το κεφάλι σου από αυτούς τους τέσσερις τοίχους της αυλής, της κοινωνικής τους τάξης που τους πνίγουν.

Μια αυλή που ξεστήνεται και ξαναστήνεται σε παρόμοιες κλειστές γειτονιές, πεζόδρομους, καταχωνιασμένες γωνιές που κρατούν μια ουσία του τότε στις πόλεις της περιοδείας που μόλις ξεκίνησε, πριν επιστρέψει και πάλι στην Αθήνα από τον καινούριο χρόνο.
Καλές ζαριές!

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Νίκος Ορφανός – Κωνσταντίνος Κάππας
Σκηνικά: Σοφία Παντουβάκη
Κοστούμια: Πηνελόπη Μπάμπου
Φωτισμοί: Γιώργος Ανεστόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Ορφανός
Παίζουν: Νίκος Ορφανός, Κωνσταντίνος Κάππας

«Το Τάβλι» επιστρέφει στην πόλη του την Αθήνα, και με ιδιαίτερη χαρά ξεκινάει να ρίχνει τις ζαριές του σε ένα ιστορικό κινηματογράφο της πόλης, το Τριανόν, της οδού Κοδριγκτώνος 21. Όπως το καλοκαίρι, που με την παράστασή μας ζωντάνεψε μια «νεκρή» περιοχή στου Ψυρρή, «το Τάβλι» αντιστέκεται με τον τρόπο του στην υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, και δημιουργεί ζωντάνια και πολιτιστικά γεγονότα, μέσα στην καρδιά της παρατημένης πόλης.

Από Τρίτη 17 Ιανουαρίου, και κάθε Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00 – για μικρό αριθμό εμφανίσεων!
Τιμές εισιτηρίων: 10 € και  8 € το φοιτητικό.
Ειδικές τιμές για άνεργους και γκρουπ.
Κρατήσεις: ταμείο κινηματογράφου Τριανόν: 210-8215469, ώρες ταμείου.

Κερδίστε Προσκλήσεις

Το mixtape.gr προσφέρει  3 διπλές προσκλήσεις για την παράσταση της Τρίτης 17 Ιανουαρίου και 3 διπλές προσκλήσεις για την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου στον κινηματογράφο Τριανόν.

Για να τις διεκδικήσετε στέλνετε ένα e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected] με θέμα “Τάβλι”, στο οποίο θα αναγράφεται το ονοματεπώνυμό σας. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν με mail.

8