Για εμάς που ενηλικιωθήκαμε μουσικά μέσα στα 90s, η επιστροφή των Walkabouts με νέο album για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα είναι από μόνο του ένα σημαντικό και συναισθηματικά φορτισμένο γεγονός. Και φυσικά μια κουβέντα σαν παλιοί φίλοι με τον Chris Eckman απαραίτητη.
Από το ξάφνιασμα στην πρώτη εμφάνιση τους στο Ρόδον, εκεί στο 1994, με ένα από τα καλύτερα encore στην ιστορία του χώρου – ειδικά με την απίστευτη εκείνη διασκευή στο “Like A Hurricane” του Neil Young – έως την συγκίνηση της μεγαλειώδης εμφάνισης τους με συνοδεία ορχήστρας μάλιστα στο Γκάζι, αλλά και τις τόσες άλλες εμφανίσεις τους σε διάφορους συναυλιακούς χώρους της πόλης, οι Walkabouts – και o Chris και η Carla όταν μας έχουν επισκεφτεί μόνοι τους – αποτελούν πάντα ένα από τα συναυλιακά highlights κάθε χρονιάς για κάποιους από εμάς.
Την ερχόμενη Παρασκευή και το ερχόμενο Σάββατο οι Walkabouts επιστρέφουν στην χώρα μας για δύο εμφανίσεις στο Principal στη Θεσσαλονίκη και στο Κύτταρο στην Αθήνα, στις δύο τελευταίες στάσεις της περιοδείας τους για την προώθηση του πρόσφατου album τους “Travels in the Dustland”. Εν μέσω της περιοδείας τους, καταφέραμε να εντοπίσουμε τον Chris Eckman στην Ελβετία, λίγη ώρα πριν την συναυλία τους εκεί…
Έχω την εντύπωση ότι υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο βασικό θέμα στο νέο σας album “Travels in the Dustland” με τα περισσότερα από τα τραγούδια σας να έχουν να κάνουν κυριολεκτικά ή μεταφορικά με την Αμερικάνικη έρημο….
Ως ένα σημείο, είναι πράγματι μια συλλογή τραγουδιών που ενώνονται, και αν μη τι άλλο, όπως ανέφερες, το «τοπίο» είναι σταθερό: η έρημος, η “Dustland”… όλα τα τραγούδια «λειτουργούν» σε αυτό το μέρος. Βασικά, η αλήθεια είναι, ότι έψαχνα μία μεταφορά για να περιγράψω την εποχή που ζούμε τώρα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η έρημος χαρακτηρίζεται ως ένα φυσικός τόπος λιτός, με βασικές ελλείψεις, όπου η επιβίωση είναι πολύ δύσκολη, και όπου προσπαθείς με κάποιο τρόπο να καταφέρεις να βρεις τα απαραίτητα για να επιβιώσεις μέρα με τη μέρα. Αυτή είναι και μία αρκετά σωστή μεταφορά για το παρόν μας. Και εσείς στην Ελλάδα έχετε πολλά να πείτε πλέον για την κατάσταση αυτή, δεν είναι εύκολα χρόνια για κανέναν.
Επίσης τo γεγονός ότι επισκέφτηκες την Αφρική σε επηρέασε λογικά…
Ναι φυσικά. Βρέθηκα στην Νότια Σαχάρα και την Αλγερία και εκεί άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο για την Έρημο και τι σημαίνει. Εκεί εμπνεύστηκα και τον τίτλο του album και εκεί συνειδητοποίησα ότι – μεταφορικά μιλώντας – η έρημος εξαπλώνεται σταδιακά στις ζωές όλων μας, σε όλο τον κόσμο.
Πιστεύεις ότι υπάρχει τρόπος να μην μας «καταπιεί» η έρημος; Υπάρχει τρόπος να βρούμε κάποια όαση;
Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψω τι θα γίνει. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να μπορεί να πει που θα μας οδηγήσει αυτή η κατάσταση. Θεωρώ πάντως ότι αν προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση προσωρινά, μπαλώνοντας το σύστημα που έχουμε τώρα, δεν θα έχουμε και ιδιαίτερη τύχη μακροπρόθεσμα. Έχω την εντύπωση ότι ζούμε τις τελευταίες ανάσες του καπιταλιστικού συστήματος όπως το γνωρίζουμε. Βέβαια, το τι σύστημα θα το αντικαταστήσει – ή ακόμα και ποιο σύστημα θα πρέπει να το αντικαταστήσει – είναι πολύ δύσκολο να το πω εγώ. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι όλοι οι ηγέτες αυτή τη στιγμή προσπαθούν να πάρουν κοντόφθαλμα μέτρα, για να σώσουν το Ευρώ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Wall Street, τα κεκτημένα, όμως και οι ίδιοι πρέπει να το γνωρίζουν ότι δεν είναι αυτή η απάντηση. Την ίδια στιγμή, όλα τα κινήματα σε όλο τον κόσμο, όπως το κίνημα Occupy Wall Street ή τα κινήματα διαμαρτυρίας στην Ελλάδα ή την Ισπανία αυτό το οποίο λένε είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε ριζικά κάποια πράγματα και ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε για το τι συζητάμε. Οι παλιές ιδέες και «λύσεις» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν λειτουργούν πια, και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι γρήγορα. Είναι αποδεδειγμένο πια ότι ο Καπιταλισμός δεν προσφέρει στην ουσία τίποτα στον απλό κόσμο και πρέπει πια να βρούμε ένα σύστημα που είναι πιο ευαίσθητο στις ανθρώπινες ανάγκες.
Πόσο πολιτικό συγκρότημα είναι οι Walkabouts;
Ποτέ δεν ήμασταν εμφανώς πολιτικό συγκρότημα, από την άποψη ότι οι στίχοι μας ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρα πολιτικοί. Πάντα όμως γράφαμε για την ζωή. Θεωρούσα πάντα υποχρέωση να γράφω για το τι συμβαίνει στον κόσμο, τι βλέπω γύρω μας, τους συνανθρώπους μου, και όχι για προσωπικά θέματα ή για μένα. Γι’αυτό και τα περισσότερα τραγούδια μας είναι γραμμένα από την οπτική γωνία ενός τρίτου, ενός άλλου χαρακτήρα, όπως στο “Jack Candy” για παράδειγμα, αλλά και στα περισσότερα τραγούδια του νέου album.
Έχεις επίσης αναφέρει πρόσφατα, ότι σε επηρέασε σε μεγάλο βαθμό η γραφή του William Faulkner στο νέο album. Πως θα περιέγραφες την επιρροή του;
Δεν θα έλεγα ότι με επηρέασε η γλώσσα που χρησιμοποιούσε. Όμως μου αρέσει πάρα πολύ το ότι δημιούργησε με πολλές λεπτομέρειες και με τόση αληθοφάνεια μια φανταστική περιοχή στον Μισσισσιππή, την Yoknapatawpha County, όπου και τοποθέτησε όλες του τις ιστορίες. Δεν χρησιμοποίησε αληθινές πόλεις, αλλά δημιούργησε τις δικές του φανταστικές πόλεις αυτής της περιοχής και υπήρξε συνεπής και λεπτομερής σε πολλά βιβλία του γι’αυτή την περιοχή. Διαβάζεις, και νιώθεις ότι αυτή η περιοχή και τα τοπία που περιγράφει μοιάζει στον Μισσισσιππή, αισθάνεσαι ότι κάποιες συγκεκριμένες πόλεις του Μισσισσιππή, όμως όλα όσα περιγράφει ο Faulker με τόση λεπτομέρεια δεν είναι τίποτα άλλα παρά αποτελέσματα της εκπληκτικής και συνεπέστατης φαντασίας του. Αυτό το στοιχείο είναι που προσπάθησα να χρησιμοποιήσω και εγώ στο “Travels in the Dustland”. Δεν θέλησα καμία στιγμή να συγκεκριμενοποιήσω την Έρημο στην οποία αναφερόμουν, μπορούσε να ήταν το Νέο Μεξικό, η Αριζόνα ή η Νότια Νεβάδα, όμως προσπάθησα να δημιουργήσω μία φανταστική, μυθική έρημο, η οποία θα λειτουργούσε ως μεταφορά της κατάστασης που ζούμε, όπως σου ανέφερα νωρίτερα.
Ένα νέο στοιχείο στο album, είναι η συμμετοχή του Paul Austin - πρώην μέλος των Willard Grant Conspiracy και των The Transmissionary Six μεταξύ άλλων – στο album, στο οποίο μάλιστα συνυπέγραψε και ένα τραγούδι. Είναι πλέον κανονικά μέλος των Walkabouts και θα συνεχίσει να συνεργάζεται μαζί σας;
Φυσικά. Όταν φέραμε τον Paul στο συγκρότημα, δεν τον θεωρούσαμε ως εξτρα μουσικό, αλλά ως κανονικό μέλος των Walkabouts. Ξέρουμε τον Paul πάνω από 15 χρόνια, είναι παντρεμένος με την Terri Moeller την drummer μας, οπότε ήταν ήδη κατά κάποιος τρόπο μέλος της με μεγάλης οικογένειας των Walkabouts. Ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη, και πραγματικά η συνεργασία μας δουλεύει όπως περιμέναμε. Ο Paul έφερε πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες στο συγκρότημα, πέρα από τα δικά του κιθαριστικά μέρη. Υπήρξε κινητήρια δύναμη σε πολλά συγκροτήματα, όπως στους Willard Grant Conspiracy που ανέφερες.
Νομίζω ότι όταν αποφασίσαμε να επιστρέψουμε μετά από 6 χρόνια διακοπής υπήρχε η ανάγκη να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να παρουσιάσουμε μία νέα εκδοχή των Walkabouts, και γι’αυτό αισθανθήκαμε ίσως ότι η προσθήκη του Paul ήταν ένας τρόπος για να τα καταφέρουμε.
Ανέφερες την 6ετή απουσία των Walkabouts… Υπήρξε μεγάλη φημολογία, την οποία πιθανώς να γνωρίζεις, ότι το συγκρότημα βρέθηκε στα πρόθυρα της διάλυσης, και ότι δεν θα ξανακυκλοφορούσατε album, για χάρη των υπόλοιπων προσωπικών σας project και solo albums. Πόση αλήθεια υπήρχε τελικά σε αυτή την φημολογία;
Πολλές φορές αναρωτηθήκαμε μεταξύ μας που θα πάει η ιστορία των Walkabouts, χωρίς όμως να έγινε ποτέ κάποια συγκεκριμένη συζήτηση με θέμα αν τελείωσε πραγματικά το συγκρότημα. Υπήρξε όμως εκεί γύρω στο 2009 ένα άγχος. Είτε θα συγκεντρωνόμασταν και πάλι άμεσα, είτε τελειώσαμε. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα…
Ο λόγος;
Πολλοί λόγοι. Στην ουσία, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα, εκεί γύρω στο 2007 – και ήταν η πρώτη παύση που βάλαμε στους Walkabouts από τότε που ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική μαζί – συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχαν πολλά θέματα που αποφεύγαμε να συζητήσουμε όλα αυτά τα χρόνια, και προσωπικά θέματα που είχαμε μεταξύ μας αλλά δεν αντιμετωπίζαμε. Έγινε ξεκάθαρο σε όλους ότι αν υπήρχε οποιαδήποτε περίπτωση να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως Walkabouts θα έπρεπε επιτέλους να συζητήσουμε και να λύσουμε – αν μπορούσαμε – όλα αυτά τα θαμμένα προβλήματα και θέματα που είχαμε μεταξύ μας, προτού μπορέσουμε να ξαναπαίξουμε μουσική όλοι μαζί. Και σε αυτό το σημείο ήταν που «σκοτείνιασαν» όλα για τα μέλλον του συγκροτήματος, δεν πιστεύαμε ότι ήταν δυνατόν πια να αντιμετωπίσουμε και να λύσουμε συσσωρευμένα προβλήματα 20 χρόνων.
Τα καταφέρατε όμως.
Ναι πράγματι, όμως μετά έπρεπε να αποφασίσουμε τι σημαίνουν πια οι Walkabouts εν έτη 2010 και πως θα έπρεπε ένα album των Walkabouts να ακούγεται το 2010… Αυτό και αν πήρε πολύ καιρό για να το λύσουμε γι’αυτό και το album τελικά κυκλοφόρησε στα τέλη του 2011…
Παράλληλα, εδώ και πολλά χρόνια προσπαθείτε να κυκλοφορήσετε μια ρετροσπεκτίβα των Walkabouts σε DVD. Θα κυκλοφορήσει τελικά μέσα στο 2012;
Πράγματι, είναι μια προσπάθεια πολλών ετών αυτό το DVD. Φτάσαμε πολύ κοντά στο να το έχουμε ολοκληρώσει λίγο πριν την έναρξη αυτής της περιοδείας, αλλά δεν προλάβαμε. Το πρόβλημα είναι ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε πάρα πολλά βίντεο αρχείου πολλών ετών, σε πολλά διαφορετικά και περίεργα φορμάτ, πολλά με προβληματικό ήχο ή εικόνα, οπότε είναι όλες αυτές οι τεχνικές δυσκολίες που μας ταλαιπώρησαν. Εδώ και τρία χρόνια ξέρουμε πολύ καλά τι υλικό θέλουμε να περιέχει αυτό το DVD – θέλουμε να είναι όσο πιο πλήρες γίνεται – όμως δεν ήταν καθόλου εύκολο όπως διαπιστώσαμε στην πορεία. Αλλά θεωρώ ότι μετά την περιοδεία θα ασχοληθώ και πάλι, οπότε μέχρι τα τέλη του Φλεβάρη θα έχει ολοκληρωθεί επιτέλους, οπότε μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι μέσα στο 2012 θα έχει κυκλοφορήσει σίγουρα.
Την ίδια στιγμή, με αφορμή και την δισκογραφική σας επιστροφή, εκμεταλλευτήκατε και τη νέα τεχνολογία, ανανεώνοντας πλήρως το website σας, ενεργοποιηθήκατε ως group στα social media, διανείματε δωρεάν για download το νέο σας video… Ποια είναι η γνώμη σου για τις νέες αυτές δυνατότητες που παρέχονται σε ένα συγκρότημα να έρχεται σε επαφή και να επικοινωνεί απευθείας με το κοινό του άμεσα, χωρίς την μεσολάβηση κάποιας δισκογραφικής εταιρίας;
Κατά την γνώμη μου, γυρίσαμε πίσω στον χρόνο στην ουσία, ειδικά όσον αφορά τους Walkabouts. Εννοώ, ότι όταν ξεκινήσαμε εμείς στη δεκαετία του ’80 υπήρχε έντονη η DIY νοοτροπία, δεν υπήρχαν τόσες πολλές μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες, οπότε και τα συγκροτήματα ήμασταν μόνοι μας και κάναμε τα πάντα. Από το να ηχογραφούμε, έως το να οργανώνουμε τις συναυλίες μας, να αφισοκολλούμε, να προωθούμε την δουλειά μας όσο μπορούσαμε, και να ταχυδρομούμε τα albums μας σε όλο τον κόσμο, όπου υπήρχε ζήτηση.
Τώρα πλέον, με την σχεδόν διάλυση των δισκογραφικών εταιριών, τα συγκροτήματα – όχι μόνο τα νέα, αλλά και τα καθιερωμένα – πρέπει να λειτουργούν και πάλι αυτόνομα, επιστρέφοντας πίσω στην DIY νοοτροπία. Πρέπει να προωθούμε μόνοι μας τις δουλειές μας, να την διανέμουμε ψηφιακά αλλά και συμβατικά, να αναγνωρίζουμε και να ταυτοποιούμε τους φίλους της μουσικής μας και να επικοινωνούμε μαζί τους απευθείας. Η τεχνολογία βέβαια δεν είναι η ίδια με τα 80s, αλλά για εμάς στην ουσία του πράγματος είναι το ίδιο, δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από ότι κάναμε όταν ξεκινάγαμε.
Οι τελευταίες στάσεις της περιοδείας σας είναι στην χώρα μας. Πως πάνε τα πράγματα μέχρι στιγμής; Πως σας υποδέχτηκαν οι Ευρωπαίοι φίλοι των Walkabouts στις έως τώρα συναυλίες;
Εξαιρετικά! Πολύ καλύτερα από ότι ελπίζαμε, για να σου πω την αλήθεια. Οι περισσότερες συναυλίες μας ήταν sold out, και ήδη αρκετές από τις επόμενες είναι ήδη sold out επίσης, οπότε είμαστε πολύ χαρούμενοι. Αλλά ξέρεις, ποτέ δεν είχαμε στο μυαλό μας τις συναυλίες. Στόχος μας ήταν απλά να τα δώσουμε όλα και να ηχογραφήσουμε έναν όσο πιο καλό μπορούμε δίσκο, όχι ένα μέτριο comeback album. Εάν τα καταφέρναμε, όλα τα υπόλοιπα θα ερχόντουσαν μόνα τους, όπως και ευτυχώς για εμάς έγινε. Οι φίλοι του συγκροτήματος αγκάλιασαν το νέο album, έρχονται στις συναυλίες και τις απολαμβάνουμε όλοι μαζί.
Έχεις επισκεφτεί την Ελλάδα πάρα πολλές φορές, δεν θυμάμαι να σου πω την αλήθεια πόσες, είτε με τους Walkabouts είτε με την Carla. Πως αισθάνεσαι την σχέση σου με την χώρα μας και ποια είναι καλύτερη σου ανάμνηση;
Όποτε σκέφτομαι την Ελλάδα, θυμάμαι την πρώτη φορά που εμφανιστήκαμε στο Ρόδον. Φτάσαμε στον χώρο, είδαμε πόσο μεγάλο club ήταν, σοκαριστήκαμε και λέγαμε μεταξύ μας «αυτό είναι λάθος… κανείς δεν θα έρθει να μας ακούσει εδώ πέρα, θα παίξουμε για ένα άδειο μεγάλο club…» Δεν είχαμε ιδέα, ότι θα βγαίναμε το βράδυ και παίζαμε σε ένα κατάμεστο club με πολλούς φίλους της μουσικής μας. Ήταν πολύ ευχάριστα σοκαριστικό τελικά και μία από τις καλύτερες αναμνήσεις που έχω γενικότερα από την μουσική μου πορεία. Η Ελλάδα πάντα είχε μια ιδιαίτερη θέση στην ιστορία των Walkabouts, νιώσαμε από την πρώτη στιγμή τόσο μεγάλη και ζεστή ανταπόκριση και αποδοχή της μουσικής μας από το ελληνικό κοινό. Στο παρελθόν πολλοί ήταν αυτοί που με ρωτήσουν αν μπορώ να εξηγήσω σε τι οφείλεται αυτή η σχέση, αλλά πραγματικά δεν ξέρω. Φαίνεται να υπάρχει μια φυσική έλξη με την μουσική μας, την οποία βέβαια δεν θεωρούμε δεδομένη. Όταν σχεδιάζαμε αυτή την περιοδεία, είπαμε στο ατζέντη μας να είναι μικρή μεν, αλλά οπωσδήποτε, με οποιονδήποτε τρόπο και συμφωνία, να εμπεριέχει την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, όπως και έγινε. Και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να κλείσει αυτή η περιοδεία μας μετά από τόσα χρόνια, παρά στην Αθήνα.
Θεσσαλονίκη
The Walkabouts + Terri Tarantula @ Principal Club Theatre
Παρασκευή 27 Ιανουαρίου
Τιμή εισιτηρίου: 20 ευρώ
Σημεία προπώλησης: Ticket House, Metropolis, Musicland, www.ticketpro.gr
Πληροφορίες για Δωρεάν Μεταφορά στο Principal Club Theatre: 2310-428088
Αθήνα:
The Walkabouts + Burgundy Grapes @ Κύτταρο Live
Σάββατο 28 Ιανουαρίου
Τιμή εισιτηρίου: 22 ευρώ (προπ), 25 ευρώ (ταμείο)
Σημεία προπώλησης: Ticket House, Metropolis (Πανεπιστημίου και Χαλάνδρι), Public (Σύνταγμα, The Mall, Πειραιάς), www.123merch.gr, www.ticketarena.gr
