Ανάθεμα αν αυτό δεν ήταν ένα από τα καλύτερα live που είδαμε τον τελευταίο καιρό, για να μην πω τα τελευταία χρόνια και φανώ υπερβολικός!
Οι The Men έκαναν ένα υπερατλαντικό ταξίδι για να μας δείξουν με απλά και κατανοητά ριφ πώς μπορείς να παρουσιάσεις την πεμπτουσία του ροκ εν ρολ χωρίς να καταφύγεις σε κανενός είδους φανφάρες, κωλοτούμπες (που είναι και της μόδας γενικώς), εκρήξεις και επικά ρεφρέν. Δύο κιθάρες χρειάζεσαι – και με μία μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά, όπως φάνηκε κάποια στιγμή που η μία βγήκε off και ο κιθαρίστας πήγε μέχρι το καμαρίνι του να φέρει τη ρεζέρβα – ένα μπάσο – θηλυκό μάλιστα για την απαραίτητη δόση σεξουαλικότητας επάνω στη σκηνή, ακόμη καλύτερα όταν εκείνη από την πλευρά της δεν κάνει το παραμικρό να την τονίσει αλλά αφήνει τη δουλειά να γίνει μόνη της όπως και τελικά γίνεται – κι ένα σετ τύμπανα που αγκομαχούν υπό το ανελέητο παίξιμο ενός Animal από τα Muppets – που ως γνωστόν είναι από τους καλύτερους ντράμερ αυτού του κόσμου…
Για να μην τα πολυλογούμε (που θα τα πολυλογίσουμε δηλαδή γιατί τέτοια λάιβ δεν έρχονται και φεύγουν χωρίς να αφήσουν σημάδια στην καρδιά μας και ενίοτε στο σώμα μας χωρίς να πούμε το κάτι τις παραπάνω επειδή το αξίζουν πραγματικά κι επειδή θέλουμε να αποτίσουμε ένα φόρο τιμής στα παιδιά από το Brooklyn που ήρθαν να διδάξουν ροκ εν ρολ θεωρία στην πράξη με απόλυτη επιτυχία και με αριστούχους φοιτητές να βγαίνουν έξω στη βροχή νοιώθοντας απόλυτη κάθαρση και ελάχιστη έγνοια για το τι είπε τελικά ο πρωθυπουργός κι αν πτωχεύουμε τελικά ή αν έχουμε έστω και μια σταλιά μέλλον στο τέλος αυτής της υπέροχης ημέρας…), ήταν ένα περίφημο live. Θα τολμήσω να πω ένα ιστορικό live, από εκείνα που θα θυμάσαι σε στιγμές της ζωής σου και θα αναπολείς με αγάπη και νοσταλγία.
…Γιατί ποιος να το’ λεγε ότι σοβαροί άνθρωποι σαν του λόγου μου και σαν κάποιους άλλους αξιοπρεπέστατους κατά τ’ άλλα κύριους και δεσποινίδες, μέλη της αξιοσέβαστης εγχώριας μουσικής κοινότητας και όχι μόνο (και μιας κάποιας ηλικίας επίσης, να μην αποκρύπτουμε κι αυτό το στοιχείο γιατί έχει κι αυτό τη σημασία του…), θα βρισκόμασταν μπροστά στη σκηνή να παρακολουθήσουμε ευγενώς μια μεγάλη ελπίδα του ήχου που πρεσβεύουν και μία κιθαριστική σπίθα θα αρκούσε να μας τινάξει στον αέρα και να μας κάνει να χάσουμε τον έλεγχο! Κούνημα ποδιού, κούνημα κεφαλιού, μια γροθιά υψώνεται στον αέρα, λίγο σπρώξιμο από εδώ, και να’ μαστε (συμ)μέτοχοι στο moshing που σχεδόν δεν σταμάτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας! Δεν μπορούσες να κάνεις κάτι να το αποφύγεις: πόση μαγκιά θέλει να συμπαρασύρεις με τη μουσική το κοινό σου, χωρίς να φαίνεται στην επιφάνεια ότι κάνεις κάτι ιδιαίτερο για να το καταφέρεις αυτό;
Βέβαια, όταν παίζεις απ’ την αρχή σχεδόν το Bataille και πολύ σύντομα αργότερα το καταπληκτικό καινούργιο σου κομμάτι Open Your Heart (μέσα από το επερχόμενο άλμπουμ τους με το ίδιο όνομα που βγαίνει τον μήνα που μας έρχεται και που λογικά θα παίξει κι αυτό στα καλύτερα την χρονιάς που διανύουμε, μια παραλλαγή του Ever Fallen In Love στην ουσία αλλά ποιος νοιάζεται;), τα πράγματα δεν θέλουν και πολύ να πάρουν φωτιά! Κι έκαιγε η φωτιά αυτή μέχρι το τέλος ακριβώς, μέχρι την τελευταία κάθιδρη νότα που βγήκε από τα ηχεία και μέχρι να σταματήσουν όλα ώστε να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε πάλι τις σκέψεις μας και να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο εκείνου που βιώσαμε και του οποίου γίναμε μάρτυρες σ’ ολόκληρή του την έκταση.
Ήταν μια πανκ συναυλία; Η μουσική δεν ήταν πανκ με τη στενή έννοια του όρου. Αλλά ήταν πανκ συναυλία, δεν χωράει αμφιβολία. Εξάλλου και το πανκ, ροκ εν ρολ δεν είναι; Επομένως ήταν μια ροκ εν ρολ συναυλία μεcrowdsurfing, ενώ σε ροκ εν ρολ συναυλίες δεν κάνουν crowdsurfing (στη συγκεκριμένη μάλιστα είχαμε και untitledcrowdsurfing, που είναι άθλος από μόνο του – in joke). Ακόμη όμως κι αν παρακολουθούσες τη συναυλία από την πιο απόμακρη γωνία του κλαμπ, φαντάζομαι ότι η αίσθηση που αποκόμιζες ήταν η ίδια: οι δονήσεις εκείνου του ήχου είναι αδύνατο να σε αφήσουν αδιάφορο, ανεπηρέαστο, ασυγκίνητο, αμέτοχο. Επιβράβευαν οι The Men τη θέλησή σου να ακούσεις έναν λυτρωτικό ήχο που θα σε στείλει αλλού και το έκαναν με τον θεαματικότερο τρόπο (και το δηλώνουμε με την πιο προσγειωμένη, με τα πόδια της στη γη έννοια του όρου), με μια αδηφάγο δίψα για λύτρωση διαμέσου του ηλεκτρισμού και του ήχου που δύναται αυτός να παράγει, με τη βοήθεια πάντα ενός κουαρτέτου φρέσκων μυαλών που ξέρει να κρατάει το ακροατήριό του στις παλάμες του και να το αποθεώνει. Σταματάω εδώ το παραλήρημα…
Τη συναυλία άνοιξαν οι Ruined Families που μας έμπασαν στο κλίμα με τον καλύτερο τρόπο. Σπουδαίο σχήμα που αφήνει την ορμή του να παρασύρει με δύναμη το ακροατήριο, παίζει ένα hardcore punk που αφήνει με επιδεξιότητα να γλιστρούν μέσα του ψήγματα από metal ριφς και αντίστοιχη σκοτεινή ατμόσφαιρα που κρατάει τη σκούφια του τόσο από το post rock όσο και από το black metal. Τη δυναμική του γκρουπ ανεβάζει σε μεγάλο βαθμό η υπερκινητικότητα του τραγουδιστή τους όπως και η ψυχωμένη του ερμηνεία, που υπογραμμίζει την με σπασμένα φρένα ηχητική τους οπτική. Αξίζει πραγματικά να τους δείτε και να ακούσετε τη δουλειά τους (που μάλιστα έχει και ορισμένες κυκλοφορίες σε labels του εξωτερικού), ώστε να διαβάσετε και τους ενδιαφέροντες στίχους τους που δεν θα μπορέσετε να διακρίνετε σε ζωντανή τους εμφάνιση, είναι αδύνατον!
Ενδιάμεσα έπαιξαν οι Acid Baby Jesus, τους οποίους είχα να δω αρκετά χρόνια live – από τότε που είχαν εμφανιστεί ως σαπόρτ των Chain And The Gang. Έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ από τότε, με διαβεβαίωναν οι φίλοι μου, και πράγματι, αυτό ισχύει μέχρι κεραίας! Από εκεί όμως μέχρι να εξακολουθείς να βλέπεις μια καλή μπάντα που παίζει τυπικά γκαραζάκια στο στυλ των Black Lips (καθόλου τυχαία οι τελευταίοι τους διάλεξαν να παίξουν σαν σαπόρτ σε συναυλίες τους) και να θεωρείς ότι βλέπεις μια από τις καλύτερες μπάντες αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, όπως διατείνονται διάφοροι, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Δεν ήταν άσχημοι, κι επικροτώ κάθε προσπάθεια που κάνουν μπάντες να ανοίξουν τα φτερά τους στο εξωτερικό, μα δεν θα κρύψω ότι πολύ σύντομα με κούρασαν. Είχαν επίσης την ατυχία να μοιραστούν τη σκηνή με τους The Men, και δεν θα κάνω εγώ τις συγκρίσεις, κάντε τες εσείς!
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)
