κοκ«Οι άνθρωποι είμαστε ζώα» και εσείς τα λέτε πολύ καλά Μαντάμ Παρή 

Αλλά, ποιος σας ακούει.

Κανείς, μάλλον, αφού δεν τα λέτε ούτε εσείς, ούτε και κανείς άλλος τόσο πειστικά ώστε να σας παρακολουθήσουμε.

Πολύ πιθανόν είναι να μην γνωρίζετε ότι Τα Κόκκινα Φανάρια, το έργο του Αλέκου Γαλανού, γράφτηκε αρχικά για το θέατρο αλλά η προσαρμογή του σε κινηματογραφικό σενάριο για το σινεμά ήταν ο λόγος για τον οποίο έγινε διάσημο. Και γι αυτόν (και μόνο) τον λόγο θα παραμείνει διάσημο μια που η σύγχρονη εκδοχή του έργου, που παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο δεν είναι μία περίπτωση που θα μπει σε κάποιο top παραστάσεων. Συγκεκριμένα, είναι τόσο αδιάφορη που είναι αδύνατο να κερδίσει μια θέση ακόμα και σε λίστα με κακές παραστάσεις.

Η ιστορία είναι, λίγο ως πολύ γνωστή, από την ομότιτλη ταινία του 1963: Στα δωμάτια του «σπιτιού» της Μαντάμ Παρή, ζουν πέντε γυναίκες, η καθεμιά με τη δική της προσωπική ιστορία. Αδιέξοδοι έρωτες, μυστικά και πάθη αποκαλύπτονται στην πραγματική τους διάσταση όταν ο νόμος επιβάλλει το κλείσιμο των «σπιτιών» και ο δρόμος με τα κόκκινα φανάρια και τα καμπαρέ θ’ αδειάσει.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, που μετά από αρκετές, πλέον, σκηνοθεσίες (ανάμεσα στις οποίες και το πολύ καλό Bossa Nova) έχει εξαντλήσει το στοκ από συγχωροχάρτια για κάθε σκηνοθέτη που κάνει το ντεμπούτο του. Εδώ επιχειρεί μια σύγχρονη παράσταση, με έναν άνισο θίασο που, ανεξαρτήτως με τις δυνατότητες ή τις ελλείψεις του καθενός, μένει τελικά αμήχανος στη σκηνή, να παρακολουθεί με την ίδια απορία (αντί για αγωνία) τα τεκταινόμενα. Αποσπασματικές σκηνές, αραδιασμένες από δω και από κει, χωρίς συνοχή και, δυστυχώς, χωρίς ρυθμό συνθέτουν αυτό το εγχείρημα που μοιάζει να μη βρίσκει ποτέ, τελικά, το νόημα ύπαρξής τους.

Η απόπειρα για mixed media, με χρήση live κοντινών κάμερας, που μας θύμισε τόσο πολύ την εξαιρετική παράσταση Miss Julie της Schaubühne το καλοκαίρι που μας πέρασε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (και, αναρωτιόμασταν, ποιος θα την αντιγράψει την ιδέα και πόσο γρήγορα) θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον αν δεν ήταν και αυτή, όπως όλα τα άλλα, αποσπασματική και ασύνδετη.

Όσον αφορά, επί μέρους, τώρα, στους ηθοποιούς, που, σε γενικές γραμμές, όπως είπαμε, μοιάζουν να βρίσκονται στο έλεος των δυνατοτήτων τους, κάτι που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν αποτελεί πρόθεση του σκηνοθέτη ή η απουσία του είναι ακούσια αλλά, γεγονός είναι πως κάθε ένας από τους χαρακτήρες του έργου φέρει τα χαρακτηριστικά του ηθοποιού ή ενός από τους χαρακτήρες που πρόσφατα έχει υποδυθεί ο ηθοποιός.

Τι εννοούμε;

κοκ2Η Θεοδώρα Τζήμου μοιάζει με μίξη των σκηνοθετικών οδηγιών του Μιχαήλ Μαρμαρινού σε διάφορους ρόλους στους οποίους την έχει σκηνοθετήσει συν λίγο από Αυλή των Θαυμάτων (σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα).

Η Ελένη Κοκκίδου θα ήμασταν ευτυχείς και πλήρως ικανοποιημένοι αν επαναλάμβανε, απλώς, τη Γυναίκα της Πάτρας υποδυόμενη την πρώην πόρνη νυν τσατσά αλλά, δυστυχώς, είναι μόνο μια σκιά αυτής της πολύ μεγάλης ερμηνείας της ως Μαντάμ Παρή.

Ο Νίκος Ψαρράς (εξ)αντλεί την masculine μπρουταλιτέ με την οποία μεταχειρίζεται, συνήθως, τους ρόλους τους παραμένοντας ναρκισσιστικά ανέκφραστος στα κοντινά πλάνα της κάμερας.

Η Μαρία Κίτσου και η Ευγενία Δημητροπούλου όταν δεν αφήνονται σε μανιέρες από αυτές που (ελπίζουμε τους έμαθαν να) ξεφορτώνονται οι ηθοποιοί περίπου στο δεύτερο έτος της σχολής υποκριτικής είναι οι πιο καλές στους ρόλους τους, φρέσκες και όσο το δυνατόν πιο φυσικές σε αυτό το, κατά τα άλλα, κιτς φεστιβάλ ερασιτεχνισμού.

Οι υπόλοιποι του θιάσου πνίγονται, σε γενικές γραμμές, στον πολτό λέξεων και κινήσεων χωρίς να ξεχωρίζει κανένας τους ιδιαίτερα.

Ειδική μνεία δεν πρέπει να παραλείψουμε να κάνουμε στην εξαιρετική εικόνα που σχηματίζουν τα αγαλματένια κορμιά όλων των γυναικών, με προεξάρχον αυτό της αισθησιακά ώριμης Κωνσταντίνας Μιχαήλ.

Σοβαρά και δίχως ίχνος σαρκασμού η αισθητική μας ευγνωμονεί τα σώματα των θηλυκών της παράστασης που, μαζί με την
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ή  χορευτική έναρξη της γυμνής Έλενας Τοπαλίδου ήταν και τα μοναδικά ενδιαφέροντα στοιχεία των 130’ που διήρκησε η θεατρική εκδοχή της Τρούμπας.

Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Διασκευή – Δραματουργική επεξεργασία: Έρι Κύργια
Συνεργάτης Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου
Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος

Παίζουν: Νίκος Αλεξίου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Ευγενία Δημητροπούλου, Μαρία Κίτσου, Ελένη Κοκκίδου, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Φοίβος Ριμένας, Νικόλας Στραβοπόδης, Θεοδώρα Τζήμου, Έλενα Τοπαλίδου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Νίκος Ψαρράς

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 5μ.μ.
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 8.30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων
21 €, 15 €,12 € (φοιτητικό)
κάθε Πέμπτη ειδική ενιαία τιμή 13 €

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΘΕΑΤΡΟ REX-ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»,
Πανεπιστημίου 48
Τηλ: 210 3301881, 210 5288170-171, 210 7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας)
www.n-t.gr

Σημείωση:  Η performance της Έλενας Τοπαλίδου από μόνη της είναι ο λόγος για τη μία κασσετούλα στη βαθμολογία της παράστασης. 

 

2



Διάβασε επίσης...
Ο Βασιλικός ανθίζει στο Εθνικό
Και μας ταξιδεύει στα Επτάνησα, σε έρωτες παλιούς και οικογενειακά δράματα, μέσα από ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα της νεοελληνικής δραματουργίας. Με το κείμενο του Αντώνιου Μάτεση (από τη Ζάκυνθο) και τη σκηνοθετική ματιά του Σπύρου Ευαγγελάτου (από την Κεφαλονιά) το Εθνικό βάλθηκε φέτος να μας ταξιδέψει στο παρελθόν και ...
Συνέχεια...
H Oδύσσεια του Bob Wilson
Φάε Μάτι Ναύτη. Η Οδύσσεια του legendary Robert (για τους φίλους Bob) Wilson από το Εθνικό Θέατρο σε συμπαραγωγή με το Piccolo Teatro του Μιλάνου (μην ξεχνάμε, κρίση) είναι Η (ήτα κεφαλαίο λέμε) υπερπαραγωγή της χρονιάς και δεν θα σας αφήσει ούτε στιγμή να το ξεχάσετε. Γιατί μπορεί ο Σταύρος Ζαλμάς και οι ...
Συνέχεια...
Ο «ΞΕΝΟΣ» των Γιώργου Παλούμπη και Γιάννη Καλαβριανού
Δύο σκηνοθέτες, δύο έργα, ένα χειροκρότημα. Καμιά φορά τα καλά πράγματα αργούν να φτάσουν στα αυτιά μας, για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Πριν λίγο καιρό η Ένωση Θεάτρων της Ευρώπης (UTE) πρότεινε σε θέατρα διαφόρων χωρών να δημιουργήσουν παραστάσεις με θέμα τον «ξένο». Έτσι, κατόπιν παραγγελίας του Εθνικού, προέκυψε ...
Συνέχεια...
Η Οδύσσεια του Bob Wilson
Πρόκειται για μια από τις παραστάσεις την οποία περιμένουν ακόμα και όσοι δεν είναι φανατικοί του θεάτρου και οι επισκέψεις τους σε θεατρικές σκηνές είναι σπάνιες. Η παρουσία, όμως, του Bob Wilson, σε συνδυασμό με το θέμα, που δεν είναι άλλο από την χιλιοειπωμένη μέσα στους αιώνες, Ομηρική Οδύσσεις, κάνει ...
Συνέχεια...
Οδύσσεια sneak peek
Αν γράφετε ή γνωρίζετε κάποιον που να γράφει για θέατρο αλλά να μην είναι αυτή η μοναδική ασχολία του θα ξέρετε ήδη πως εκτός από τις εκατοντάδες, κυριολεκτικά, παραστάσεις που καλείται να προλάβει να δει κάθε σεζόν, προσκαλείται και σε αντίστοιχο αριθμό συνεντεύξεων τύπου για αυτές τις παραστάσεις. Γεγονός αυταπόδεικτο ...
Συνέχεια...
Η Αυλή των Θαυμάτων @ Εθνικό Θέατρο
Στην Αυστραλία αδέρφια μου, στην Αυστραλία. Η μετανάστευση παραμένει η μόνη σταθερή ελπίδα στην ασταθή ζωή των Ελλήνων από τα 50’s έως σήμερα.  Η «Αυλή των θαυμάτων» βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα […] Η ρευστότητα στις συνθήκες της ζωής του Έλληνα, η μεσογειακή του ...
Συνέχεια...
Το Τρίτο Στεφάνι στο Παλλάς
Περνάει κάθε μεσημέρι από το σπίτι η κυρά-Εκάβη η γειτόνισσα και τα λένε με την κυρία Νίνα, για  τις Οδύσσειες των ζωών τους, για τα στεφάνια και τα παιδιά, τα τέρατα, τις κακουχίες και τα κουτσομπολιά και περνάνε οι ώρες. ΠΟΛΛΕΣ ώρες. Γιατί όταν πιάσουν την πάρλα για τα παλιά στο ...
Συνέχεια...
Ο Βασιλικός ανθίζει στο Εθνικό
H Oδύσσεια του Bob Wilson
Ο «ΞΕΝΟΣ» των Γιώργου Παλούμπη και Γιάννη Καλαβριανού
Η Οδύσσεια του Bob Wilson
Οδύσσεια sneak peek
Η Αυλή των Θαυμάτων @ Εθνικό Θέατρο
Το Τρίτο Στεφάνι στο Παλλάς