Οι ανασκοπήσεις δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα παραπάνω από μια υπενθύμιση- ημερολογιακού χαρακτήρα – του τι συνέβη την περίοδο που πέρασε. Είναι, άλλωστε, πάντα κομμάτι του παρελθόντος και το ζητούμενο είναι το μέλλον, έτσι δεν είναι; Και, κυρίως, το παρόν.
Λίγο πριν τα γενέθλια του mixtape.gr που σβήνει σιγά σιγά το 1ο του κεράκι και με το 2007 να φαντάζει ήδη πολύ μακρινό, η Μυρόεσσα Μεταξά και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος θυμούνται θαύματα, θανάσιμα αμαρτήματα και εικόνες από τη χρονιά που πέρασε πάνω και πίσω από το σανίδι.
2
Έκανε πρεμιέρα λίιιγο πριν ξεκινήσει το 2007 αλλά έριξε βαριά τη σκιά του στη χρονιά που πέρασε αλλάζοντας τα δεδομένα του μαζικού θεάματος στη χώρα μας. Συζητήθηκε όσο καμία άλλη παράσταση δεν είχε συζητηθεί ποτέ, είτε από όσους την είδαν είτε από όσους άκουσαν γι αυτήν, από ανθρώπους σχετικούς με το χορό αλλά και από εκείνους που δεν είχαν ιδέα -στην προ Ο.Α. περίοδο ποιος είναι ο Δημήτρης Παπαϊωάννου- και άρεσε, συγκλόνισε, απογοήτευσε, προκάλεσε συναισθήματα γενικά. Όλοι συμφώνησαν πως ο δημιουργός της είναι ένας ποιητής εικόνων (κατά το λαϊκότερον) και όσοι την είδαν θα τη θυμούνται, για τους δικούς του λόγους ο καθένας για πολύ καιρό. Ποιος θα πίστευε λίγα χρόνια πριν πως μια παράσταση σύγχρονου χορού θα γέμιζε ασφυκτικά ένα θέατρο σαν το Παλλάς; Κανείς. Κι όμως, το θαύμα έγινε!
Εθνικό Θέατρο
Ο Νίκος Κούρκουλος άφησε αναγκαστικά το πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή του μεγαλύτερου κρατικού θεάτρου στη χώρα μας λόγω… ανωτέρας βίας και τη θέση του ανέλαβε ο Γιάννης Χουβαρδάς. Πολλά ονόματα ακούστηκαν, σούσουρο έγινε και τελικά ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης έχρισε τον πρώην διευθυντή του Θεάτρου του Νότου/ Αμόρε υπεύθυνο για την διαρκή ανανέωση του Εθνικού μας θεάτρου. Κατευθείαν από το πρώτο θέατρο ρεπερτορίου της πόλης και με ένα σωρό επιτυχίες στις αποσκευές του ο Χουβαρδάς ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα φιλόδοξο, πυκνό και με ανοιχτή αγκαλιά σε νέες τάσεις και δημιουργούς. Προς το παρόν οι απόψεις διίστανται, οι θεατρόφιλοι παρακολουθούν κάπως μουδιασμένοι τις όχι και τόσο επιτυχημένες εμπορικά (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) επιλογές του Γιάννη Χουβαρδά. Φυσικά, είναι πολύ νωρίς ακόμα για συμπεράσματα αφού ούτε ένας χρόνος δεν πέρασε.
Ντοστογιέφσκι
Συγγραφέας της χρονιάς ανακηρύσσεται ο… Ντοστογιέφσκι. Ο Ρώσος συγγραφέας παρόλο που δεν έγραψε ούτε ένα θεατρικό στη διάρκεια της ζωής του, είδε όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τέσσερα ανεβάσματα του, τρία από τα οποία συζητήθηκαν όσο λίγες παραστάσεις στη χρονιά που πέρασε: 1) Οι δαιμονισμένοι της Μάγιας Λυμπεροπούλου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών για τη… μεγάλη τους διάρκεια και το allstar cast, 2) Ο Ηλίθιος του Στάθη Λιβαθινού για το αντίο στην πειραματική και την εξαιρετική προσέγγιση και τέλος 3) η Ήμερη του Λευτέρη Βογιατζή για τις… απανωτές αναβολές (ίσα που πρόλαβε να κάνει πρεμιέρα πριν το 2008) και φυσικά τη λεπτοδουλεμένη σκηνοθεσία του «μάστορα».
Φεστιβάλ Αθηνών
Ο Γιώργος Λούκος παραμένει υπεύθυνος του Φεστιβάλ και καταφέρνει το ακατόρθωτο. Απογειώνει αυτό το -ξεφτισμένο μέχρι πριν λίγο καιρό- φεστιβάλ που από πέρσι είχε κερδίσει τις εντυπώσεις και μας είχε αφήσει μια κάπως ευρωπαϊκή εσάνς για να βγάλουμε το δύσκολο χειμώνα. Το καλοκαίρι στην Αθήνα, οι νέοι χώροι της Πειραιώς γεμίζουν κόσμο με παραστάσεις και happenings που ούτε υποπτευόμασταν ότι θα είχαμε την ευτυχία να παρακολουθήσουμε από κοντά.
Νέα Πρόσωπα
Πάντοτε εμφανίζονται ευτυχώς και κάνουν αισθητή την παρουσία τους κερδίζοντας την προσοχή μας. ¶λλοι τους έχουν ξεχωρίσει νωρίτερα και άλλοι καθυστερούν λίγο αλλά όσοι αξίζουν πραγματικά ήρθαν για να μείνουν. Ανάμεσά τους η Στεφανία Γουλιώτη (της περίφημης κατά Stein Ηλέκτρας), η Λουκία Μιχαλοπούλου (με μια μπλε μελαγχολία που έσπαγε κόκαλα), η Κατερίνα Ευαγγελάτου με φρέσκια ματιά και άποψη στη σκηνοθεσία κ.α.
Celebrities
Όχι εγχώριας κατανάλωσης ούτε και από εκείνους που γεμίζουν με τη φάτσα τους τα ταμπλόιντ και τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες ανά τον κόσμο. Διάσημοι σταρ του θεάτρου και σκηνοθέτες θρύλοι (όπως η Αριάν Μνουσκίν) έκαναν μια στάση στη χώρα μας με παραστάσεις που άλλοτε εξέθεταν το μύθο τους (όπως η κατά κοινή ομολογία «αρπαχτή» της Λυσιστράτης των Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Φανί Αρντάν), κι άλλοτε μας άφηναν με το στόμα ανοιχτό (Ιζαμπέλ Υπέρ στο αλά Bob Wilson εικαστικό αριστούργημα του Κουαρτέτου κι η Fiona Shaw στις μπεκετικές Ευτυχισμένες Μέρες).
Επαναλήψεις
Δεν αποτέλεσε θαύμα ούτε ίδιον της χρονιάς που πέρασε αποκλειστικά -συνεχίζεται και φέτος άλλωστε και θα συνεχίζεται επ’ άπειρον αν δεν αλλάξει η οπτική τόσο των επιχειρηματιών όσο και των καλλιτεχνών στη χώρα μας- αλλά θανάσιμο αμάρτημα (7 ήταν και αυτά). Είναι ένας μοναδικός συνδυασμός φιλαργυρίας και οκνηρίας και μας στερεί από νέες ιδέες και προτάσεις. Αντικρούεται βέβαια με τον υπέρογκο αριθμό παραστάσεων που παρουσιάστηκαν στις περισσότερες από 150 σκηνές της πόλης μας (μόνο) αλλά το ζήτημα είναι ακριβώς αυτό: μια χρυσή τομή.
