Κάθε χρόνο και χειρότερα για την χώρα, για την πόλη για την κοινωνία που ζούμε.
Το μισό του 2011 έφυγε και τα σενάρια καταστροφολογίας και χρεωκοπίας είναι εδώ, ενώ εμείς αμήχανα διατηρούμε την όποια ψυχραιμία μας, βουτώντας μέσα στα 25 αυτά albums που ξεχωρίσαμε και μας έσωσαν την ψυχή.
Anna Calvi
Anna Calvi
Domino Records
Όταν το ντεμπούτο σου συνοδεύεται από σχόλια σαν και αυτό του Brian Eno ότι πρόκειται για το καλύτερο μουσικό γεγονός που έχει γίνει από τηνPatti Smith, είναι επόμενο πως ένα τεράστιο βάρος θα σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή. Η παρούσα κατάσταση όμως για την Anna Calvi έστω και μέσα σε αυτή την υπερβολή παραμένει εντυπωσιακή και είναι στην κρίση του καθενός αν τέτοιου είδους υπερενθουσιασμοί έχουν κάποια σημασία πέρα του γεγονότος ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικό πρώτο δίσκο. (Π.Κ.)
Arctic Monkeys
Suck It And See
Domino Records
Για το μόνο που δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους Arctic Monkeys είναι οτι μένουν μουσικά στάσιμοι. Στην τέταρτη τους απόπειρα ξέφυγαν απο τον βαρύ ήχο του Humbug και με εξαίρεση 2-3 τραγούδια έπεσαν με τα μούτρα στη μελωδική ποπ με μια ρετρό διάθεση θα λεγε κανείς. Με παιχνιδιάρικους στίχους όπως συνηθίζουν και περισσότερο ανάλαφρο ύφος πείθουν ακόμη κι αυτούς που λάτρεψαν την Josh Homme φάση τους. (E.Ρ.)
Battles
Gloss Drop
Warp Records
Είναι κοινό γνωμικό ότι “το καλό πράγμα αργεί” και ποιοι είναι οι Battles για να διαψεύσουν την παράδοση. Ετσι, μετά από 4 χρόνια απούσιας και με ένα μέλος λιγότερο, οι Battles επέστρεψαν φέτος με ένα ακόμη πρωτοποριακό album στις αποσκευές τους. Ένας εκπληκτικός drummer, μερικές post punk κιθάρες, αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία και η αέναη μάχη μεταξύ ρυθμού και μελωδίας συνθέτουν το μείγμα του ποιοτικότερου album του 2011 μέχρι στιγμής. (Μ.Π.)
Beastie Boys
Hot Sauce Committee Part Two
Capitol
Οι Beastie Boys αποφάσισαν να βγάλουν το 2011 ένα album … μια από τα ίδια! Αυτό δεν αποτελεί επιτυχία θα μου πείτε, αλλά τελικά αυτή η έλλειψη εξαναγκαζόμενης πρωτοτυπίας τους έκανε να το διασκεδάσουν δεόντως και τελικά να φτιάξουν ένα θαυμάσιο oldschool δίσκο, παίζοντας στο γήπεδο που γνωρίζουν πολύ καλά. Δηλαδή τα χαοτικά samples, τα κοφτερά beats και οι trademark εναλλαγές στις ρίμες… ενώ τη σύνδεση με το παρόν αναλαμβάνουν οι προσκεκλημένοι Santigold και Nas
Big K.R.I.T.
Return Of 4Eva
Self-Released / Free Download
Η ποιοτική “αναγέννηση” του Southern Hip-Hop μάλλον θα περάσει από το Mississipi και τον 25χρονο Justin Scott (a.k.a. Big K.R.I.T.) αν κρίνει κανείς από το Return Of 4Eva, ένα χορταστικότατο άλμπουμ γεμάτο άψογα τραγούδια με εξαιρετική παραγωγή και τον ίδιο σε μεγάλη φόρμα τόσο στιχουργικά όσο και στο rapping. Στα συν και το γεγονός ότι τα guest verses (Ludacris, Bun B, Chamillionaire, David Banner, κλπ) είναι περιορισμένα αλλά ουσιαστικά. Τον έχει “τσιμπήσει” ήδη η Def Jam οπότε αναμενουμε να ακούσουμε πολλά ωραία πράγματα τα επόμενα χρόνια. (Λ.Κ.)
Bill Callahan
Apocalypse
Drag City
Πριν δύο χρόνια, μας εξέπληξε με την απλότητα και την προσβάσιμη μελωδικότητα του “Sometimes I wish I were an Eagle”. Φέτος, ο πάντοτε ακέραιος καλλιτεχνικά Callahan βυθίζεται ξανά σε πιο πολύπλοκα μουσικά μονοπάτια, ντύνοντας τη βαρύτονη φωνή του με εσωστρεφή και προσωπικά στοιχεία. Οι Αμερικάνικες ρίζες, η τρέχουσα κοινωνική κατάσταση, η προσωπική του πάλη με τους δαίμονές του αλλά και οι οι αγωνιώδεις απορίες του για το μέλλον χτίζουν ένα δίσκο πολύ ιδιαίτερο και οικείο. (Π.Κ.)
Βοn Iver
Βοn Iver, Bon Iver
Jagjaguwar
To Emma Forever Ago σίγουρα έβαλε πολύ ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών για τον Justin Vernon, ενώ τα κολλητηλίκια με τον Kanye West δεν βοήθησαν τους δύσπιστους σαν κι εμένα να πιστέψουν ότι θα ετοίμαζε ένα album που στέκεται στα ίσια απέναντι στο πρηγούμενο. Φυσικά είναι πολύ λιγότερο μελαγχολικό, ερμητικό και πoτισμένο στην ερωτική απόγοήτευση, αλλά σε αντάλλαγμα το Βοn Iver είναι από πλευράς συνθέσεως και ενορχήστρωσης ένας μαγνήτης καλειδοσκοπικών ήχων με όχημα το χαρακτηριστικό falsetto του Vernon. Noμίζω ότι ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της εποχής μας έχει γεννηθεί. (Β.Σ.)
Danger Mouse & Daniele Luppi
Rome
Capitol/EMI
Το Rome ήταν ένα από τα πολυαναμενόμενα albums της χρονιάς εξαιτίας των συντελεστών και των συμμετεχόντων. Στους πρώτους περιλαμβάνεται ο σπουδαίος παραγωγός Danger Mouse (Gnarls Barkley, MF DOOM, Beck, Sparklehorse και σε άλλους πολλούς) και ο Ιταλός συνθέτης Danielle Luppi, ο οποίος αναλαμβάνει να δώσει το spaghetti western χρώμα στο δίσκο. Στους συμμετέχοντες ο Jack White των White Stripes, ο οποίος δίνει την western αισθητική και η Norah Jones σε πιο αισθησιακό ρόλο. Μπορεί ο δίσκος να μην αθροίζει τελικά το ταλέντο των παρευρισκομένων αλλά διαθέτει μερικά υπέροχα τραγούδια και μια εξαιρετική χαλαρή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα. (T.Θ.)
Destroyer
Kaputt
Merge Records
O Dan Bejar – όταν δεν ηχογραφεί ή περιοδεύει με τους αγαπημένους New Pornographers – εδώ και 15 χρόνια κυκλοφορεί όμορφα albums με το προσωπικό του σχήμα/ψευδώνυμο τους/τον Destroyer. Αλλά αυτή τη φορά, ξεπέρασε τον εαυτό του και την βασική του μπάντα! Ένα πανέμορφο 80s retro κομψοτέχνημα, με μια έμφυτη γλυκιά μελαγχολία, σαν αναμνήσεις vhs καλοκαιριών, βουτηγμένο σε pop culture αναφορές και με τις γυναίκες της παρελθούσας ζωής του στη κεντρική σκηνή. Ο δίσκος του δικού μου καλοκαιριού του 2011. (Η.Π.)
Dirty Beaches
Badlands
Zoo Music
O Dirty Beaches –κατά κόσμον Alex Zhang Hungtai- με τα lo-fi στοιχειωμένα blues του μοιάζει να προέρχεται απο μια άλλη εποχή, τόσο που τον φαντάζεσαι να οδηγεί στα αμερικάνικα highways την Cadillac του κάπου το σούρουπο με το φάντασμα του Elvis στο πίσω κάθισμα. Εμφανώς επηρεασμένος απο τα ‘50ς , τον David Lynch και τους Suicide, γλυκά μελαγχολικός και νοσταλγικός όσο δεν πάει. (Ε.Ρ.)
ΕΜΑ
Past life Martyred Saints
Subterrain Transmissions
«Μακάρι κάθε φορά που με άγγιζε να μου άφηνε ένα σημάδι» ψιθυρίζει η ΕΜΑ (Erika M. Anderson) στο Marked και σημαδεύει την ίδια στιγμή κόσμο και κοσμάκι που έχει την τύχη να ακούει αυτό το πραγματικά ερωτεύσιμο άλμπουμ από το πρώην μέλος των Gowns. H EMA αγαπάει πολύ την Cat Power, την Kim Deal, αλλά πιο πολύ την Kim Gordon και όλοι εμείς αγαπάμε ΕΜΑ, αλλά πιο πολύ όταν αυτές οι ξανθιές αφέλειες πέφτουν μπροστά από τα μάτια της. (Κ.Π.)
Fleet Foxes
Helpnessness Blues
Sub Pop
Τα πράγματα είναι απλά όσον αφορά το Helpnessness Blues. Αν κάνατε κέφι το πρώτο άλμπουμ των μουσάτων απο το Seattle, είναι βέβαιο ότι και εδώ δεν πρόκειται να απογοητευτείτε. Το πιο πιθανό είναι να το λατρέψετε ακόμα περισσότερο από το ντεμπούτο τους καθώς εδώ η 60s folk παίρνει πιο ψυχεδελικές αποχρώσεις και είναι ένα κλικ πιο σκοτεινή. Και υπάρχει και ένα οκτάλεπτο έπος (The Shrine/An Argument) που μάλλον δεν θα βρείτε σε κανένα άλλο άλμπουμ φέτος. (Κ.Π.)
Iron And Wine
Kiss Each Other Clean
4AD
Ό,τι ξέραμε για τον Sam Beam το ξεχνάμε. Οι βαρβιτουρικές φολκ ονειρώξεις του είναι παρελθόν. Το παρόν είναι ένας σύγχρονος ποπ δίσκος που είτε δεν χρειάζεται συγκρίσεις είτε δεν γίνεται να έχει. Ένα πολύπλοκο μείγμα ήχων που προκύπτει από τα εκτελεστικά μέλη τού που εκτείνονται από τους Califone και τους Doveman μέχρι τους Chicago Underground Duo(Trio και λοιπά), τους Antibalas και τους Tin Hat Trio. Απορώ αν έχει άλλα αποθέματα ο Beam, γιατί εδώ φαίνεται να έχει αφήσει και τις κάλτσες του. (Γ.Σ.)
Josh T. Pearson
The Last Of The Country Gentlemen
Mute Records
Μετά τους Lift To Experience, o Josh Pearson πάλεψε 10 χρόνια με τον εαυτό του. Η Αμερική τον ξέβρασε, η Ευρώπη τον υιοθέτησε, ταξίδεψε, έζησε, αγάπησε και… ευτυχώς του ράγισαν την καρδιά. Αποτέλεσμα ένας από τους πιο ευθύς, ειλικρινείς και σπαρακτικούς δίσκους των τελευταίων ετών, από μια ιδιαίτερη φύση ανθρώπου που επιτέλους γνωρίζει –στην Ευρώπη τουλάχιστον – την αναγνώριση που του αρμόζει. (Η.Π.)
Let’s Wrestle
Nursing Home
Merge Records
Οι Bρετανοί Let’s Wrestle ίσως να μην κυκλοφορήσουν άλλο δίσκο, είναι πολύ πιθανό να έχουν διαλυθεί σε 5-6 μήνες. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν θα μπορέσει να πει ότι ηταν “μια ακόμη” μπάντα καθώς το Nursing Home αποτελεί τον καλύτερο Lo-Fi/Indie-rock δίσκο του 2011 ( Οι Yuck είναι απλά στυγνή αντιγραφή των Pavement..). Και με τον Steve Albini στην παραγωγή. (Μ.Π.)
The Luyas
Too Beautiful to Work
Dead Oceans
Για το δίσκο των Luyas τα είχαμε ξαναπεί και εδώ, αλλά περιληπτικά έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο προερχόμενο από τη σκηνή του Montreal με τις εξάρσεις προς το θόρυβο και τα πολύπλοκα rythm patterns απ τη μία και τα λυτά, μελωδικά, μικρής διάρκειας τραγούδια από την άλλη, να κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκειά του. (Α.Χ.)
Lykke Li
Wounded Rhymes
Warner
Μετά το εξαιρετικό ντεμπούτο της Youth Novels τι; Ένα εξίσου απολαυστικό δεύτερο, φανερά πιο ώριμο μουσικά album, με την αγαπημένη Σουηδή Lykke Li να κάνει παιχνίδια με αιχμηρούς και ταυτόχρονα τρυφερούς στίχους και μελωδίες και την άψογη παραγωγή να μας δίνει ένα από τα καλύτερα (έως τώρα) album της χρονιάς. Ακούγεται δυνατά. (Ε.Π.)
Moon Duo
Mazes
Sacred Bones Records
Οι Moon Duo ξεκίνησαν φαντάζομαι, κάπως σαν πετυχημένος αυνανισμός του Ripley Johnson των ψυχεδελο-stonerάδων της ερήμου Wooden Shjips. Όμως σ’ αυτό το δεύτερο άλμπουμ με τη Yamada, ανεβαίνουν κατηγορία. Krautάδικο drum programming για μη επιληπτικούς, οι γνωστές κιθάρες που ξυρίζουν αλλά αυτή τη φορά δεν ματώνεις, φωνητικά φιλικά προς το περιβάλλον, πλήκτρα με πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι κομπαρσιλίκι, ακόμα και handclaps στο καταπληκτικό “When you cut”. (Γ.Σ.)
Okkervil River
I Am Far
Jagjaguwar
Όσον αφορά το αγαπημένο είδος του αμερικάνικου indie rock, αμφιβάλλω αν θα κυκλοφορήσει πιο ολοκληρωμένος δίσκος φέτος, από το οριακό έκτο album της παρέας του Will Sheff από το Austin. Σαν να τους άγγιξε ο Roky Erickson μετά την συνεργασία τους για το True Love Cast Out All Evil και ανέβηκαν μία ταχύτητα. Και ναι, ίσως τους «κατηγορήσει» κάποιος ότι ζήλεψαν την τεράστια mainstream επιτυχία των Arcade Fire, ή το Νο1 σε πωλήσεις των φίλων τους Decemberists, όμως η πρόταση των Okkervil River έχει την δική της – ολοκληρωμένη πια – ταυτότητα. (Η.Π.)
PJ Harvey
Let England Shake
Vagrant/ Island Def Jam
Η PJ Harvey εμπνέεται από τις πολεμικές περιπέτειες της Αγγλίας και παραδίδει ένα δίσκο με κιθάρες βουτηγμένες στο reverb, μελωδίες φωνής που κολλάνε στο μυαλό για μήνες και πολύ ενδιαφέρουσες και διαφορετικές μεταξύ τους συνθέσεις, τοποθετημένες έξυπνα μέσα στο δίσκο. (Α.Χ.)
Seasick Steve
You Can’t Teach An Old Dog New Tricks
Third Man Records
Μα είναι αστείρευτος ο βρωμόγερος! Έβδομη κυκλοφορία του από το 2006 που μας συστήθηκε μόλις στα 65 του. Και λίγο με νοιάζει που εδώ είναι κι ο John Paul Jones των Zeppelin. Ο 70χρονος πια Steve Gene Wold πρέπει να μπει σε καμιά αίθουσα πανεπιστημίου να δώσει κανένα μάθημα μπλουζ-ροκ. Μη σου πω να μετεκπαιδεύσει και παλιότερους. Αν και νομίζω ότι είναι ο μοναδικός (εν ζωή) του είδους του, που αξίζει να ακούσει κανείς.
Tim Hecker
Ravedeath, 1972
Kranky
Η μουσική του Tim Hecker δεν είναι για αποσπασματικές ακροάσεις. Το ‘Ravedeath, 1972’ έρχεται σαν συνέχεια του ‘An Imaginary Country’ του 2009, και πάει ένα βήμα παραπέρα την σινεματική θεματική του Hecker. Το άλμπουμ θυμίζει concept έργο, που ακούγεται απ’την αρχή ως το τέλος ως ένα track: θα μπορούσε να είναι soundtrack, αν φυσικά υπήρχε κάποιος για να ντύσει με εικόνες αυτή τη μουσική. (H.K.)
Marissa Nadler
Marissa Nadler
Box of Cedar Records
Καταρχήν ο δίσκος ξεχωρίζει γιατί περιέχει το κομμάτι της χρονιάς hands down. Αναφέρομαι φυσικά στο τεράστιο “Baby I Will Leave You in the Morning”. Aν δε σας φτάνει αυτό Η freak folk ιέρεια μεγάλωσε για να περιοριστεί σε αυτή την ετικέτα και έτσι τώρα εμπλουτίζει τις συνθέσεις της με country στοιχεία αλλά και synths. Αυτό που μένει ατόφιο είναι η συναισθηματικά φορτισμένη, σπαρακτική ενίοτε φωνή της, την οποία όμως αντίστοιχα χειρίζεται πολυδιάστατα και με περισσότερο έυρος απ’ ότι παλιότερα. (Β.Σ.)
The Weeknd
House Of Balloons
Self-Released / Free Download
Είτε το δει κανείς σαν μετέξελιξη της indie προσέγγισης του R’n'B ήχου από ονοματα όπως ο How To Dress Well ή ως μια ακόμα πιο προωθημένη εκδοχή του ήχου που πρεσβέυουν π.χ. ο Drake και ο The-Dream, το House Of Balloons έπεσε σαν “βόμβα” την άνοιξη του 2011 και γνώρισε -όχι άδικα- απίστευτο hype. H ιδιαίτερη μινιμαλιστική παραγωγή δια χειρός Martin McKinney και Ilangello και η φωνή του Abel Tesfaye που ειναι ότι πρέπει για να εκφράσει τόσο την εμμονική σχέση με το σεξ, τον άκρατο ηδονισμό, την “φαρμακευτική” ευφορία όσο και την απελπισία, την απόγνωση και το αίσθημα του “κενού” όταν “φεύγουν” τα ναρκωτικά που αποπνέουν τα τραγούδια κάνουν το House Of Balloons να συγκαταλέγεται στις πιο ενδιαφέρουσες εκπλήξεις του πρώτου μισού του 2011. (Λ.Κ.)
Zwischenwelt
Paranormale Aktivität
Rephlex
Zwischenwelt είναι ο «ενδιάμεσος κόσμος». Άλλο ένα παράξενο project του Gerald Donald (ή Heinrich Mueller, αν προτιμάτε την άλλη του περσόνα..), του μέλους των θρυλικών Drexciya. Οι Zwischenwelt αφήνουν ελάχιστες χαραμάδες αποκωδικοποίησης της ταυτότητάς τους: τα ψυχρά, ρομποτικά φωνητικά της Beta Evers και κομμάτια όπως το ‘Enigmata’ και το ‘Diapsiquia’ περισσότερο προσθέτουν στο μυστήριο παρά αποκαλύπτουν. Electro/ambient από άλλη διάσταση. (H.K.)
KEIMENA: Ηλίας Πυκνάδας, Τάκης Θανόπουλος, Λευτέρης Κουσίδης, Γιάννης Σαμούρκας, Βίκυ Στρατάκη, Ευαγγελία Πανταζοπούλου, Μάριος Πέτρου, Ηρακλής Κορέλης, Έλενα Ράλλη, Κωνσταντίνος Πατσαρός, Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Πάνος Καραφωτιάς
10 comments
Dancing in your head says:
Ιουλ 3, 2011
Κρίμα, 12 νοματαίοι για να μας γράψουν μόνο τα γνωστά: indie, alternative κλπ, λες και η μουσική είναι μόνο 2-3 ταμπέλες και δεν υπάρχει τίποτα παραπέρα. Βέβαια πρέπει να ομολογήσω πως δεν περίμενα κάτι διαφορετικό αφού δεν γράφει ούτε το mic, ούτε το avopolis, ούτε κανένα για άλλα πράγματα, και όλοι μαζί διαλέγετε απ’αυτά που σας προτείνουν οι ξένοι, δικιά σας άποψη ούτε για πλάκα.
Ηλίας Πυκνάδας says:
Ιουλ 3, 2011
Εκτός από το – αδικαιολόγητο κατά τη γνώμη μου – “κράξιμο”, Θα χαρούμε να διαβάσουμε και να ακούσουμε τα δικά σου αγαπημένα albums. Θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον και εποικοδομητικό δεν νομίζεις;
Dancing in your head says:
Ιουλ 3, 2011
Δεν διεκδικώ τα σκήπτρα του ψαγμένου, ούτε λέω πως αυτά που ακούω εγώ είναι καλύτερα απ’αυτά που ακούτε εσείς, ούτε καν λέω πως δεν μ’αρέσουν αρκετά απ’αυτά που γράψατε, αυτό που λέω είναι πως θα μου άρεσε να υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη μουσική ενημέρωση, και μια μουσική ενημέρωση που δεν είναι παπαγαλισμός αυτών που προτείνουν τα ξένα έντυπα. Θέλω π.χ. να μην μαθαίνω με καθυστέρηση από ένα φιλαράκι πως ο Willem Breuker πέθανε, και να μην συνειδητοποιώ με πικρία πως τα μουσικά μέσα ενημέρωσης απλά αδιαφόρησαν.
Όπως και να’χει, αφού μου το ζητήσατε, μερικά άλμπουμ που μου αρέσουν αλλά δεν βλέπω στην παραπάνω λίστα:
Tim Berne – Insomnia.
http://www.youtube.com/watch?v=wMAQKgB-zNU
Colin Stetson with Laurie Anderson & Shara Worden – New History Warfare Vol.2: Judges
http://www.youtube.com/watch?v=c7bzxPbuo-U
Trio Jourban – Asfar.
http://www.youtube.com/watch?v=D8rdAB-OPoU (Δεν είναι απ’το άλμπουμ)
Mostly Other People Do the Killing – The Coimbra Concert.
(Ναι, είναι ωραίο αστείο το εξώφυλλο)
http://www.youtube.com/watch?v=M3PNjOEzNpU
The sway machinery – The House of Friendly Ghosts, Vol. 1
http://www.youtube.com/watch?v=HmtFX-r-0p8
Ken Vandermark & Resonance Ensemble – Kafka in Flight.
Youtube δεν έχει αυτό.
Azam Ali – From Night to the Edge of Day.
http://www.youtube.com/watch?v=EqbFLry236U
http://www.youtube.com/watch?v=Z5RrR_CcR50
Various Artists – Bossa Nova and the Rise of Brazilian Music in the 1960s.
http://www.youtube.com/watch?v=1b6VYmO2TbA
Peter Evans Quintet – Ghosts.
http://www.youtube.com/watch?v=4fn7ECmhZWg
Bombino – Agadez.
http://www.youtube.com/watch?v=fzWBow0OAeA
Matana Roberts – Coin Coin Chapter One.
http://www.youtube.com/watch?v=t-Hpu9Llpw8
http://www.youtube.com/watch?v=Zw0RlMZukhU
Various Artists – Thai? Dai! The Heavier Side Of The Lukthung Underground.
http://www.youtube.com/watch?v=Gx61r-LHHL4
adespoti says:
Ιουλ 4, 2011
dancing in your head, δεν εχει νοημα η συζητηση.
διοτι αμα γραψει ο καθενας τα αγαπημενα του album για το 2011 ως στιγμης, δεν θα μιλαμε για 25 που ξεχωρισαν, αλλα θα μιλαμε για 250 – ο καλος ο μυλος ολα τα αλεθει….
στην τελικη, ξερεις πού μπαινεις και ενημερωνεσαι. ουτε στο γαβγαβ.gr να ξεχωρισουν ελαφρολαικα, ουτε στο ααααριααααα.γρ να ξεχωρισουν οι οπερετες.
Dancing in your head says:
Ιουλ 4, 2011
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η ποσότητα αδέσποτη, αλλά οι περιορισμοί. Ακόμα και στα αυστηρά πλαίσια του ιντι-αλτερνατιβ-ντανς δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να υπάρχει τόσο πολύ όμορφη μουσική εκεί έξω αλλά τυχαία(;) να διαλέγουν όλοι πάνω-κάτω τα ίδια!! Προφανώς ή αλληλοεπηρεάζονται και καταλήγουν να μην έχουν προσωπική γνώμη, ή έχουν προσωπική γνώμη και δεν την εκθέτουν, ή συνδυασμός των δύο.
Επίσης, δεν έχω πρόβλημα με τις οπερέτες, μουσική είναι και αυτές. Βέβαια υπάρχουν πάρα πολλές άλλες μουσικές για τις οποίες συστηματικά αδιαφορούν αυτά τα site οι οποίες είναι ανάμεσα στις οπερέτες και τα γαβγαβ.
PT says:
Ιουλ 5, 2011
Το να έχουν προσωπικοί γνώμη και να την εκθέτουν αλλά να είναι διαφορετική από τη δική σου δεν παίζει;
Πρέπει σε όλους να αρέσουν αυτά που αρέσουν σε εσένα αλλιώς κάτι ύποπτο συμβαίνει;
Dancing in your head says:
Ιουλ 5, 2011
PT, το ξαναγράφω γιατί προφανώς δεν αξιώθηκες καν να διαβάσεις αυτά που έχω γράψει: Δεν έχω πρόβλημα με αυτά που διάλεξαν, μάλιστα πολλά απ’αυτά μου αρέσουν και εμένα. Αυτό που γράφω είναι πως έχω πρόβλημα με αυτά που συστηματικά ΔΕΝ διαλέγουν, και επίσης έχω πρόβλημα με το γεγονός πως προφανώς επηρεάζονται όσο δεν πάει απ’τον ξένο τύπο.
Για’μενα π.χ. το να βλέπω στο τέλος του χρόνου το 80% των μουσικών site/περιοδικών να έχει πάνω-κάτω τα ίδια άλμπουμ ως αγαπημένα (και να αγνοεί τα ίδια μουσικά είδη) δεν σημαίνει πως αυτά τα περιοδικά/site έτυχε να συμφωνούν, σημαίνει πως είτε δεν έχουν προσωπική γνώμη, ή έχουν και δεν την εκθέτουν. Προσωπική γνώμη δεν είναι να αντιγράφουν – ανακυκλώνουν ο ένας του άλλου τις πολύ περιορισμένες προτάσεις, και να καταλήγουν να τους αρέσουν σχεδόν τα ίδια. Αν είχαν προσωπική γνώμη με τόσο πολύ όμορφη μουσική που κυκλοφορεί εκεί έξω δεν θα έπρεπε να συμφωνούν σχεδόν ποτέ!
PT says:
Ιουλ 5, 2011
Στο ξαναγράφω γιατί προφανώς δεν το κατάλαβες.
Το να έχουν 100 συντάκτες προσωπική γνώμη και ταυτόχρονα αυτή να συγκλίνει σε 5-10 αλμπουμ κάθε χρόνο δε σημαίνει υποχρεωτικά κάτι περίεργο.
Μπορεί πολύ απλά να σημαίνει ότι βγαίνουν και 5-10 δίσκοι το χρόνο που αρέσουν σε όλους … αυτό δε σου πέρασε από το μυαλό;
Dancing in your head says:
Ιουλ 5, 2011
Όχι, με τόση καλή μουσική που υπάρχει εκεί έξω είναι στατιστικά απίθανο να συγκλίνουν τόσο πολύ οι απόψεις τους χωρίς να αλληλοεπηρεάζονται ελεεινά. Αλλά για να με καταλάβεις θα πρέπει μάλλον να έχεις κάποια ιδέα του πόση καλή μουσική βγαίνει κάθε χρόνο, και απ’αυτά που γράφεις πολύ αμφιβάλω πως έχεις.
urbantoilet says:
Σεπ 9, 2011
“π.χ. το να βλέπω στο τέλος του χρόνου το 80% των μουσικών site/περιοδικών να έχει πάνω-κάτω τα ίδια άλμπουμ ως αγαπημένα”
…αυτό νομίζω τα λέει όλα.
O Dancing in your head θίγει ωραία το ζήτημα και συμφωνάω μαζί του, παρόλα την χαλαρή αντιμετώπιση μου στα άρθρα τύπου “best κάτι για 2 χιλιάδες κατι”.
Άντε να περνάμε καλά ρε !!!