Ο Armsrock για τον Palle Nielsen
1/12/2009
Σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει θα ήταν αναπόφευκτο να μη συμβεί το ίδιο και στην τέχνη. Είναι χαρακτηριστικό της άλλωστε να θέλει πάντα να αναζητά, να επεξεργάζεται, να αναπλάθει εμπειρίες διευρύνοντας το οπτικό και κατ' επέκταση νοητικό μας πεδίο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τελευταία και με κάποια μουσεία που φροντίζουν να δραπετεύουν από την αυστηρή θεματολογία τους και να τολμούν.
Συγκεκριμένα όπως έχουμε αναφέρει και σε σχετική δημοσίευση το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσίασε πρόσφατα μια σειρά λινοτυπιών του Δανού χαράκτη και γραφίστα Palle Nielsen (1920 - 2000) ο οποίος εμπνευσμένος από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης εστιάζει το έργο του στην ανθρώπινη φύση και τις πιο σκοτεινές πτυχές της.
Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης όμως με την έκθεση «Άνθρωπος, Όνειρο και Φόβος. Ορφέας και Ευρυδίκη. Με τη ματιά του Palle Nielsen» σε συνεργασία με το Μουσείο Τέχνης Vejle, το Συμβούλιο Έργων Τέχνης της Δανίας και το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα κάνει ένα βήμα παραπέρα προσκαλώντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον μόλις 25 ετών καλλιτέχνη Armsrock με σκοπό να σχολιάσει το έργο του Palle Nielsen παρουσιάζοντας μια in situ σύνθεση μέσα στο χώρο του μουσείου. Μια πράξη που ανοίγει ένα διάλογο μεταξύ παλιού και καινούριου στο σύγχρονο τοπίο κεντρίζοντας και το δικό μας ενδιαφέρον για το πως είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός νέου καλλιτέχνη. Ας μας ξεδιπλώσει λοιπόν ο ίδιος τις σκέψεις του μέσα από κάποιες ερωτήσεις...
Τι θα έλεγες να επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τον τίτλο της έκθεσης σε συνάρτηση με' σένα; Πρόσφατα είχες την τιμή να συμμετάσχεις στη δράση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα εκπροσωπώντας τη νέα γενιά καλλιτεχνών και ο άνθρωπος φαίνεται να πρωταγωνιστεί στα έργα σου χωρίς καμιά διάθεση εξιδανίκευσής του. Μοιάζει κατά τη γνώμη μου με ένα άγριο θηρίο όπου στο πέρασμα των αιώνων δεν έχει καταφέρει να αποδεσμευθεί πλήρως από ορισμένα ένστικτά του ακροβατώντας μεταξύ ονείρου και φόβου.
Για μένα ο τίτλος περιγράφει μια συγκεκριμένη σειρά καταστάσεων, η οποία φαίνεται πως είναι σταθερή για την ανθρώπινη κοινωνία. Όντως, διστάζουμε μεταξύ του ονείρου και του φόβου, και μερικές φορές αυτά τα δύο περιπλέκονται και αλλάζουν θέση ανάλογα με το που βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Το όνειρό σου μπορεί να είναι ο δικός μου φόβος και το αντίστροφο, ή μπορεί να φοβάμαι τα δικά μου εύθραυστα όνειρα και τις συνέπειές τους αλλά δεν πιστεύω πως είναι, όπως ισχυρίζεσαι, κάποιο ενστικτώδες μέρος το οποίο «πρέπει να αντιμετωπίσουμε». Πιστεύω πως είναι κάτι τόσο βαθειά ριζωμένο σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ανθρώπινο όρο, με τον οποίο δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε διαφορετικά. Μέσα στο φόβο και στο όνειρο βρίσκουμε κινητήριες δυνάμεις, οπότε δεν μπορούμε να τα θεωρήσουμε αντίθετες έννοιες.
Δεν πιστεύω ότι κινούμαστε ανάμεσα σε καταστάσεις που είναι καθαρά καλές ή κακές, υπάρχουν τόσες πολλές γκρίζες κλίμακες που θα μπορούσε να βαφτεί μια εικόνα εκτός από μαύρο και άσπρο. Οι ιδέες και ελπίδες μας καθώς επίσης οι ανησυχίες και οι περιορισμοί μας είναι απλά ένα μέρος αυτού που αποκαλούμε άνθρωπος. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πράξεις μεταξύ των ανθρώπων και την αλληλεπίδρασή τους στην κοινωνία με όλη τη δυναμική που έχουν. Παρά τη βασική επιθυμία χρήσης της τέχνης για να εκφράσουμε τα γεγονότα που προκαλούν πόνο αλλά για να τονίσουμε περισσότερο αυτά που διατηρούν την ομορφιά, προσπάθησα να κινηθώ σε ένα τοπίο όπου δεν υπάρχουν σαφείς κακοποιοί, ήρωες ή νικητές όμως μέσα σε όλα αυτά που βλέπω και κάνω, υπάρχουν όνειρα και φόβοι..
Διατηρείς μια ταυτότητα στη γραφή σου διαφορετική από εκείνη του Palle Nielsen αλλά παράλληλα είναι αισθητή μια ταύτιση με το νόημα του έργου του. Τι σημαίνει άραγε ο Palle Nielsen για τον Armsrock;
Ο Palle Nielsen είναι μία από τις πρώτες μου μεγάλες εμπνεύσεις, όχι για να σχεδιάσω αλλά για να χρησιμοποιήσω το σχέδιο ως μέσο με το οποίο μπορώ να πλησιάσω αυτούς που βρίσκονται γύρω μου. Τα διαχρονικά αφηγηματικά του τοπία τα οποία αποτελούν αντανάκλαση της εποχής μας, διαρκώς με εμπνέουν να χρησιμοποιώ στην τέχνη μου τις ιστορίες που με πλαισιώνουν. Το έργο του έχει δύναμη, οίκτο για κάθε γραμμή για τις ιστορίες που κάθε γραμμή παριστάνει, υπενθυμίζοντάς μου γιατί κάνω αυτό που κάνω. Όμως το απλοϊκό του, άκαμπτο μαύρο και άσπρο, δηλώνει με μια ευφυία τις ιστορίες του καθημερινού τρόμου και χαράς.
Αρχικά, όταν σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω με το πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, θεώρησα σωστό να ασχοληθώ με θέματα της δουλειάς του Palle Nielsen που μου προκαλούσαν ενδιαφέρον όμως μετά από δεύτερη σκέψη αυτό δεν άγγιζε το βασικό στοιχείο της εργασίας του που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήθελα να βρεθώ σε έναν σχετικό διάλογο με το χώρο όπου είχε εκθέσει τα έργα του και να κοιτάξω τη δουλειά του με σεβασμό σαν ένας άνθρωπος που τον γνώριζε για πρώτη φορά. Κάποτε ο ίδιος είχε παρατηρήσει ότι ένα από τα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να σπαταλάμε το χρόνο των ανθρώπων και θα έκανα κι εγώ το ίδιο μέσα από ένα project τέτοιου μεγέθους αν παρέμενα συλλογιζόμενος τη σχέση μου με το έργο του.
Η σύνθεση που δημιούργησες στο μουσείο παραπέμπει έμμεσα στη ζωοφόρο του Παρθενώνα αλλά σε μια διαφορετική εκδοχή με την ακμή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού να συνυπάρχει με τη βία της εποχής μας και εννοώ φυσικά τις εξεγέρσεις των περασμένων μηνών που θα μείνουν ανεξίτηλα σημάδια στη μνήμη μας. Θυμήθηκα παράλληλα με τις εξεγέρσεις όμως και κάποια παιδιά που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν στην εξουσία της αστυνομίας με διαφορετικό τρόπο. Αποφάσισαν να ξαπλώσουν ημίγυμνα στα σκαλοπάτια της Αστυνομικής Διεύθυνσης παριστάνοντας τα πτώματα! Πόσο δυνατή ήταν αυτή η εικόνα! Ήταν σαν μια ηλιαχτίδα μέσα σ' ένα συννεφιασμένο πρωινό αλλά δυστυχώς σ' έναν κόσμο που η βία αντιμετωπίζεται με βία θα υπάρξουν σίγουρα κι άλλα συννεφιασμένα πρωινά...
Αυτό που ήθελα να κάνω στο μουσείο, ήταν να δημιουργήσω κάτι που θα γεφύρωνε το κενό του χρόνου, και χρησιμοποίησα μυθικά στοιχεία στα σύγχρονα θέματα καθώς έδωσα επίσης στα σύγχρονα στοιχεία μία μυθική μορφή. Εμπνεύστηκα την ιδέα αυτή από το χώρο που μου είχε δοθεί για να δουλέψω στο μουσείο. Αποτελείτο από ένα πέρασμα μεταξύ της νέας πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα παλιά έργα και της παλιάς πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα νέα έργα όπου ήδη υπήρχε η βάση για μια ενδιαφέρουσα διαλεκτική και η ευκαιρία για' μένα να δημιουργήσω μια σχέση μεταξύ της αρχιτεκτονικής και της θεματολογίας της έκθεσης η οποία κλήθηκε να παίξει συγκεκριμένο ρόλο.
Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να εμπεριέχει τη σχέση μου με την Ελλάδα και συγκεκριμένα με την Αθήνα και να συσχετίζεται με το χρόνο για να ανταποκρίνεται στη φύση του μουσείου. Η θέση προσέγγισής μου ήταν αυτή ενός ξένου, ερευνώντας κάτι για το οποίο είχα μόνο τις στοιχειώδεις γνώσεις. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη στοχαστικό και κακόγουστο και ίσως η άποψη ενός ξένου θα μπορούσε να μην έχει την ίδια βαρύτητα με αυτή κάποιου που μεγάλωσε με την ελληνική κουλτούρα αλλά είχα την επιθυμία να κάνω απλά ένα σχόλιο. (Ένας φίλος μου ο οποίος είναι έλληνας, μου είπε συγκεκριμένα όταν συζητούσαμε αυτό το θέμα: «κουβαλάμε την Ακρόπολη στους ώμους μας»). Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να έχει σχέση με τα θέματα της κτηνωδίας και της ομορφιάς, κάτι που βλέπω σε αφθονία στην αρχαία αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν είναι, όπως λες, υπόθεση του απόγειου του ελληνικού πολιτισμού σε συνύπαρξη με τη βιαιότητα αυτών των ημερών. Βλέπω τον ελληνικό πολιτισμό εξίσου βάναυσο και όμορφο. Δεν είναι ότι απευθυνόμουν σε μια χαμένη ομορφιά, σε ένα μεγάλο μέρος αυτού που βρίσκω όμορφο στα γλυπτά της αρχαϊκής και ελληνιστικής περιόδου βλέπω επίσης ένα μεγάλο ποσοστό καταστολής, βίας και κτηνωδίας.
Οι φιγούρες που δημιούργησα στη ζωοφόρο ήταν θηρία μεγάλου μεγέθους και σε στάση απειλητική, διαβρωμένα μέσα στο χρόνο, όπως συμβαίνει σε όλους τους πολιτισμούς και χάνονται μέσα σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια. Λέγοντας αυτό, ξέρω υπάρχει η πιθανότητα να ακουστώ ανίδεος ή και αναιδής αλλά πάντοτε θεωρούσα τις ανθρώπινες εικόνες που αντιπροσωπεύονταν από την κλασική ελληνική τέχνη, ως αντικείμενα ύψιστης ομορφιάς και ταυτόχρονα καταστολής καθώς αντιπροσωπεύουν ένα καθεστώς το οποίο θα έπρεπε να ακολουθείται από όλους όμως απ' ότι φαίνεται δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρόκειται για ένα όνειρο.
Η ζωοφόρος αντιπροσωπεύει επίσης το φόβο της αλλαγής. Χρησιμοποίησα την αλληγορία της θείας τιμωρίας των θεών που επισκεπτόταν τα ίδια τους τα παιδιά όπως επίσης χρησιμοποίησα τις εικόνες οχλαγωγίας αστυνομικών που μας θυμίζουν πως η καταστολή μέσω της ισχύος και της βίας είναι κάτι σταθερό. Πως η καταπίεση των γονέων επισκέφθηκε τα παιδιά.
Δεν το είδα σαν κάτι συγκεκριμένο για την Ελλάδα ή την Αθήνα αλλά πιο σφαιρικά. Επομένως η πρόθεσή μου δεν ήταν η άμεση ανάλυση των πρόσφατων εξεγέρσεων αλλά το σημάδι των καιρών στους οποίους ζούμε σήμερα.
Εάν η βίαιη διαμαρτυρία είναι σωστή ή λάθος είναι μια διαφορετική συζήτηση. Θα έλεγα πως αυτό το είδος μαχητικότητας αποτελεί πολιτικό εργαλείο και όχι στρατηγική. Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία, μας δείχνει ότι μπορεί να γίνει πολύ σημαντική έτσι ώστε να σπάσει το μονοπώλιο της κρατικής βίας.
Νιώθεις πρώτα απ' όλα πως ανήκεις σε μια ευρύτερη κοινωνία απ' αυτή που ορίζουν τα γεωγραφικά σύνορα; Γιατί είναι γεγονός πως εστιάζεις στη βία και το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου παρόλο που στο περιβάλλον στο οποίο ζεις όπως αυτό της Δανίας, επικρατούν κοινωνικά υγιείς συνθήκες διαβίωσης.
Δεν πιστεύω πως μόνο τα γεωγραφικά όρια καθορίζουν τις κοινωνίες ή το συναίσθημα ότι ανήκουμε σε αυτά. Οπωσδήποτε, υπάρχουν χαρτιά και διαβατήρια που μπορούν να αποδείξουν ότι η άποψή μου είναι λανθασμένη αλλά πιστεύω πως οι κοινωνίες καθορίζονται από όλες τις διαφορετικές παραμέτρους. Πιστεύω πως ανήκω στην κοινωνία στην οποία επιλέγω εγώ για να υπάρχω σε αυτή για την οποία νιώθω υπεύθυνος και η οποία νιώθει υπεύθυνη για μένα. Είναι κάτι που εκπέμπει πολύ δύναμη.
Προσπάθησα να εξετάσω τις εμπειρίες της βίας, κοντά ή μακριά από εμένα. Προσπάθησα να είμαι συμπονετικός και για να το πετύχω χρησιμοποίησα τις δικές μου εμπειρίες ως μέσο κατανόησης των άλλων που ζουν κάτω από χειρότερες συνθήκες. Δεν νομίζω ότι μπορούμε ποτέ να καταλάβουμε εντελώς τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά που ξέρουμε, ως γεννήτρια, ως τρόπο μετάφρασης ορισμένων καταστάσεων της ύπαρξης των άλλων ανθρώπων.
Και εάν μπορούμε να τροφοδοτήσουμε τουλάχιστον μερικώς τη γνώση του εαυτού μας μέσω των άλλων, πιστεύω ότι είναι σημαντικό να τη μεταδώσουμε, για να τους υπενθυμίσουμε να κάνουν και αυτοί το ίδιο.
Ποιοί παράγοντες κατά τη γνώμη σου έχουν ωθήσει μουσεία και αίθουσες τέχνης να στρέψουν το βλέμμα τους στην τέχνη ως παρέμβαση στο αστικό τοπίο; Θα προτιμούσα όπως κι εσύ άλλωστε να αποφύγω τον όρο "street art" εσκεμμένα μιας που τον θεωρώ περιοριστικό και αδύναμο τελικά να υποστηρίξει αυτό που πραγματικά πρεσβεύει μια αυθαίρετη καλλιτεχνική πράξη στο δρόμο.
Δεν θα μπορούσα να πω ότι πραγματικά γνωρίζω γιατί τα μουσεία γενικά ασχολούνται με τα γεγονότα που συμβαίνουν στους δρόμους. Ίσως είναι το πνεύμα της εποχής, ίσως είναι το εμπόριο της τέχνης γενικά τα οποία έρχονται πιο κοντά στα γεγονότα που συμβαίνουν πέρα από τους τοίχους του λευκού κύβου.
Η τέχνη υπήρξε παράνομη επέμβαση στο αστικό τοπίο από πολύ καιρό πριν. Θα μπορούσα με το μυαλό μου να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, αλλά η ίδια η τέχνη πάει από μόνη της σε πιο παλιές εποχές και πολλοί άνθρωποι που εργάζονταν στους δρόμους έχουν ιδρύσει επικρατούντα κυκλώματα εδώ και πολύ καιρό. Έχουμε δει την έκρηξη της παραγωγής και της ανάπτυξης μέσα στον τομέα της τέχνης στο δημόσιο χώρο κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και θα μας φαινόταν πολύ παράξενο εάν τα μουσεία δεν ασχολούνταν με αυτό.
Προσπαθώ να αποφεύγω τον όρο "street art" επειδή έχει κατηγοριοποιηθεί στα μάτια μου. Όταν χρησιμοποιούσα τον όρο αυτό φαινόταν πως αυτόματα έκανα αναφορά σε μια συγκεκριμένη ομάδα, στην ιδέα ενός συγκεκριμένου τύπου έργου τέχνης και θα ήθελα πολύ να το αποφύγω αυτό.
Το εφήμερο στοιχείο στα έργα σου φαίνεται είναι κάτι που σε μαγνητίζει. Για ποιό λόγο πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι μήπως ένας τρόπος για έναν καλλιτέχνη να ξεπεράσει τα προσωπικά «εγώ» του;
Η εφήμερη διάσταση μιας δουλειάς σημαίνει κάτι διαφορετικό για' μένα από το δρόμο και από τον περιορισμένο χώρο του λευκού κύβου. Στο δρόμο είναι η απάντηση σε αυτό που εγώ νομίζω ότι είναι ο φυσικός ρυθμός, εκεί όπου τα πάντα είναι παροδικά. Έτσι αυτό γίνεται ένας τρόπος ζωής μέσα στο χώρο και οι καταστάσεις που αυτός ο χώρος δημιουργεί.
Όταν τοποθετείς το εφήμερο έργο στο χώρο μιας γκαλερί τότε η κατασκευή των έργων είναι κάτι που κάποιος πρέπει να κάνει το οποίο κατά κάποιο τρόπο θα ταιριάξει με το ήδη υπάρχον, πιο «τεχνητό» περιβάλλον αλλά δημιουργώντας αυτή την εφήμερη κατάσταση σε ένα χώρο που δημιουργήθηκε για τη συντήρηση των έργων, όπως είναι ένα μουσείο, τότε το εφήμερο από μόνο του αποκτά ένα διαφορετικό νόημα.
Δουλεύοντας σε ένα περιβάλλον (η τέχνη και ο κόσμος της τέχνης) όπου τα πάντα υπολογίζονται το ίδιο, ή όπου όλα μετρώνται σύμφωνα με την αγοραστική τους αξία οπότε και γίνονται εμπορεύσιμα αντικείμενα, διαπιστώνω ότι είναι σημαντικό να εξεταστεί αυτό με την παραγωγή των πραγμάτων που δεν μπορούν να συντηρηθούν. Το εφήμερο έργο τέχνης εξετάζει την ιδέα ενός συστήματος όπου τα πράγματα που θα έπρεπε να είναι «πεπειραμένα» μετρώνται αναλόγως με το πόσο αξίζουν σε «σκληρά» μετρητά. Οι περισσότερες και πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής δεν μπορούν να διατιμηθούν ή να περιληφθούν κατ' αυτόν τον τρόπο. Μη με παρεξηγήσεις, μ' αρέσει πολύ η ιδέα των μουσείων, αλλά ποιά είναι η διασκέδαση μέσα στον κόσμο τους;
Μια άλλη άποψη για την παραγωγή των πραγμάτων που υπάρχουν μόνο για μια μικρή χρονική περίοδο είναι ότι στρέφουν την προσοχή στο γεγονός ότι το μόνο που έχουμε είναι το τώρα. Δε μ' ενδιέφερε να συλλέξω ένα μεγάλο αριθμό όμορφων πραγμάτων, ήθελα να δημιουργήσω αντικείμενα και να εμπνεύσω τους άλλους να κάνουν το ίδιο πράγμα. Η χαρά πρέπει να είναι στην πράξη, στη σημασία που διαβιβάζει και το πώς αυτή γίνεται αποδεκτή. Μέχρι ενός σημείου βλέπω αυτό που κάνω ως μια μορφή σταθερής έρευνας στην οποία δεν υπάρχουν οριστικές απαντήσεις, όπου τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο και με αυτόν τον τρόπο αυτό που μ' ενδιαφέρει είναι η διαδικασία και ο τρόπος κατασκευής των πραγμάτων που τείνουν να εξαφανιστούν, η στρατηγική που χρησιμοποιείται σε σχέση με αυτό το ενδιαφέρον.
Από την εμπειρία σου στην Αθήνα να συνεργαστείς με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τι πιστεύεις ότι έχεις αποκομίσει;
Κάθε φορά προσπαθώ να δημιουργώ κάτι καινούριο, τα έργα μου τα βλέπω πάντα ως πειράματα. Σκέφτομαι ότι η τέχνη από πολλές απόψεις μοιάζει με μια μορφή επιστήμης κατά κάποιον τρόπο. Ερευνώ ένα συγκεκριμένο θέμα μέσω της εργασίας με καλλιτεχνική μορφή, προσπαθώντας να το διατυπώσω αφήνοντας την πραγματική εργασία να είναι μια συχνότητα όπου μπορώ να διαβιβάσω τις σκέψεις μου προς ένα ακροατήριο. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησα τους τοίχους του μουσείου ως σημειωματάριο όπου παρουσίασα τις διασκορπισμένες σκέψεις και τα σκίτσα μου σε μια ακατέργαστη και μερικώς ατελή έκδοση ώστε να υπογραμμιστεί ότι αυτά δεν είναι αληθινά αλλά μόνο παρατηρήσεις και αποσπάσματα στην καλύτερη περίπτωση.
Θα ήταν πολύ δύσκολο για 'μένα να επισημάνω συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία απεκόμισα δουλεύοντας σε αυτό το πρόγραμμα. Είναι σαν μικρά γρανάζια που γυρίζουν σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή.
Αν και βρίσκεσαι ακόμη στην αρχή της πορείας σου η αλήθεια είναι πως έχεις δημιουργήσει κάποιες υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Σε τρομάζει καθόλου αυτή η σκέψη ή προτιμάς να διατηρήσεις την αγνότητα στη δουλειά σου όπως όταν σπούδαζες στην Ακαδημία Τέχνης της Βρέμης;
Η αθωότητα είναι κάτι που έχασα και προσπαθώ να επανακτήσω σε καθημερινή βάση. Οι προσδοκίες δεν είναι απαραιτήτως κάτι που θεωρώ ως κακό πράγμα αλλά προσπαθώ πάντοτε οι προσδοκίες των άλλων να γίνονται δικές μου. Αισθάνομαι εξαιρετικά τυχερός για τις δυνατότητες που ήδη έχω και για την ελευθερία που αυτές μου δίνουν, θεωρώ ότι υπάρχει μια ευθύνη για τις απαιτήσεις της επικοινωνίας για να πούμε αυτό που θέλουμε. Η τέχνη φαίνεται να είναι για' μένα ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης των ανθρώπων. Έχει το δικό της τρόπο να μιλά και να εκφράζεται με μια γλώσσα που μπορεί ακόμη και να ξεπεράσει τα γλωσσικά εμπόδια αλλά δυστυχώς έχει την τάση να γίνεται μονόλογος και το θέμα δεν είναι μόνο να μιλάς στους ανθρώπους αλλά να δημιουργείς διάλογο με αυτούς. Εάν δεν θέλουμε να παραμείνουμε βουβοί πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε κουφοί.
Links
http://armsrock.blogspot.com/
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
1 Σχόλια
ta spase
11/1/2010 9:04:58 μμ - cacao rocks