Playground Noise
18/1/2010
Λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους album στην Inner Ear, αλλά και την εμφάνισή τους μαζί με τους Zebra Tracks στο Σταυρό του Νότου την ερχόμενη Τετάρτη, οι Playground Noise μιλήσανε στο mixtape.gr...
Βρίσκεστε στη φάση που περιμένετε την κυκλοφορία του πρώτου σας δίσκου. Οι σκέψεις σας, λοιπόν, τώρα διαφέρουν από αυτές που κάνατε στο ξεκίνημά; Περιμένατε αυτή την εξέλιξη;
Θόδωρος: Ο στόχος ήταν και είναι ο ίδιος: να παίζουμε μουσική.
Κώστας: Ακριβώς, απλά από τη κυκλοφορία ενός δίσκου προκύπτουν και κάποιες άλλες υποχρεώσεις και διαδικασίες.
Βασίλης: Είμαστε μια ομάδα με κοινό κώδικα ομιλίας και η οποία μοιράζεται μεταξύ της πράγματα με την ίδια αφέλεια πάντα. Η δισκογραφία δεν αλλάζει και την ουσία των πραγμάτων άλλωστε. Σκέφτομαι όμως και το παιχνίδι που παίζεται από πίσω. Με το να συσκευάζεται κάτι, το να αποτυπώνονται οι ιδέες πιο επίσημα ας πούμε, σημαίνει ότι σοβαρεύει και η κατάσταση σε μια ομάδα, καθώς παίρνουν μορφή κάποια πράγματα. Είναι ευκαιρία να δοκιμάσεις ανθρώπους, συναισθήματα, να κάνεις βόλτες. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε ένα δρόμο μαζί κι αυτό έχει γούστο. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως θα ήταν να μην το κάναμε αυτό. Δεν θα είχε ταξίδια και παράθυρα τρένων. Θα υπήρχαν αυτά, αλλά θα τα βρίσκαμε μόνοι μας.
Ο μπασίστας σας έκανε την παραγωγή του δίσκου και ο τρομπετίστας σας τη φωτογραφία του εξωφύλλου και το στήσιμο του artwork. Πως και δεν επιλέξατε άλλους ανθρώπους να ασχοληθούν;
Τίμος: Αν και είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με την παραγωγή, ήταν κάτι που ήθελα να κάνω πάντα. Κι επίσης ήξερα πώς θέλαμε να ακουστούν τα κομμάτια.
Βασίλης: Σαν άνθρωποι είμαστε εξ ίσου ανασφαλείς και αγαπημένοι και πιθανόν να μην μπορούσαμε να λειτουργήσουμε με ανθρώπους που είχαμε φανταστεί, κι εξίσου ήμασταν φτωχοί- όχι οικονομικά- να πάμε πχ στην Αμερική να κάνουμε ένα δίσκο. Τώρα μπορεί να είμαστε έτοιμοι, αλλά η αρχή έγινε. Υπήρξε κινητήριος δύναμη και φόβος μαζί. Μιλάμε για ανθρώπους που ξεκίνησαν να παίζουν μουσική εντελώς ερασιτεχνικά. Είναι σαν ένας πάνκης που δεν έχει ξαναπαίξει μουσική στη ζωή του, να θέλει να παίξει ξαφνικά κλασική μουσική. Μάθαμε να παίζουμε ακούγοντας, γι αυτό και οι φόρμες πολλές φορές περιορίζονται.
Σοφία: Το άγχος, όμως, στη πορεία απελευθερώθηκε.
Θόδωρος: Κι αυτή η ελευθερία είναι ο λόγος που συνεχίζουμε.
Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων τι ακούγατε;
Τίμος: Δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια καθώς ήμασταν όλη μέρα στο στούντιο. Εκείνη την περίοδο πάντως πολύ Arcade Fire και Interpol. Επίσης ηχογραφούσαμε στη φάση λίγο μετά την δολοφονία του Αλέξη και υπήρχε κι άλλη συναισθηματική φόρτιση. Ήμασταν κλεισμένοι σε ένα υπόγειο και αποτυπώναμε πράγματα κι όλοι οι άλλοι έξω να παλεύουν για την δική τους αποτύπωση ιδεών.
Ο ήχος σας είναι 90΄s με πολλά στοιχεία shoegaze, ένα μουσικό ύφος, το οποίο έχει επανέλθει. Υπάρχει τελικά μουσική μόδα;
Βασίλης: Δεν υπάρχει μόδα. Είναι απλά οι μικρόκοσμοι του καθενός. Εμείς επιλέγουμε να μεγαλώνουμε με το τώρα του τότε.
Έγραψαν για το 45άρι σας «ότι καλύτερα να κατεβάσουμε από τη δισκοθήκη το Loveless να ακούσουμε».
Βασίλης: Ας το κάνουν! Υπάρχουν άνθρωποι που ευχαριστιούνται με το Loveless κι άλλοι με το να ακούν τη μουσική του σήμερα. Ο καλύτερος δίσκος που άκουσα φέτος ήταν των Pains of being pure at heart, γιατί κάποιοι αγάπησαν τους ήρωές τους και ζούμε και σε αντιηρωικές εποχές. Όλοι συνθέτουν ένα παζλ. Όλα είναι ερεθίσματα τα οποία σε διαλέγουν. Νομίζουμε ότι έχουμε τις απαντήσεις, αλλά αυτές έρχονται απ' έξω και τις δέχεσαι σαν μοναδική αλήθεια.
Αν δεν βρίσκατε εταιρεία να κυκλοφορήσει τον δίσκο σας, θα το κάνατε μόνοι σας;
Βασίλης: Θα το κάναμε μόνοι μας, ναι, έστω κι αν τον χαρίζαμε.
Θα αφήνατε την Inner Ear για μια πολυεθνική;
Βασίλης: Δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποια πράγματα εκ φύσεως. Κανείς από την μπάντα δεν μπορεί να αφήσει τις δουλειές του. Θα ήταν σαν να προσθέταμε μια καθημερινότητα ακόμα στην ήδη υπάρχουσα. Καμία πολυεθνική, λοιπόν, δεν πρόκειται να σου εξασφαλίσει τίποτα το παραπάνω. Την στιγμή που σε όλες τις εταιρείες απολύεται κόσμος, διαλέγουν εσένα για να σε κάνουν τι; Έχουν περάσει πια οι εποχές που οι εταιρείες έφτιαχναν rock stars. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα.
Οι στίχοι σας μιλούν για ρομαντισμό, έρωτα και ό,τι συνεπάγεται. Θα γράφατε πολιτικο-κοινωνικό στίχο ποτέ;
Ένα θέμα που σχετίζεται με την πολιτική το αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι, όπως οι ώρες που δίνεις στη δουλειά σου. Αν η ερώτηση είναι το να μιλήσεις με συνθήματα, τότε όχι. Τα συνθήματα από τη στιγμή που λέγονται τότε τελειώνουν εκεί. Αν όμως το σκέφτομαι, το αισθάνομαι, το πονάω, το χαίρομαι σημαίνουν ότι είμαι πολιτικό ον, τότε ναι, εκφραζόμαστε πολιτικά. Αν όμως, το συνθηματολογώ σημαίνει πολιτικολογώ τότε όχι, δεν την άκουσα ποτέ αυτή τη λέξη. Η μουσική μας είναι το δικό μας μανιφέστο για την ασφυξία και την αγάπη.
Χάνετε πράγματα με το να ζείτε εκτός Αθηνών;
Τίμος: Χάνεις μόνο την αμεσότητα των πραγμάτων, αλλά αυτά που θέλεις τα κυνηγάς.
Κώστας: Θα μπορούσαμε, ίσως, να κάνουμε περισσότερα πράγματα, αλλά εν τέλει τα καταφέρνουμε μια χαρα!
Ποια είναι η γνώμη σας για την περιβόητη σκηνή της Πάτρας;
Τίμος: Για οποιαδήποτε σκηνή, όπως και να λέγεται αυτή, υπάρχουν απλά κάποιες μπάντες που ασχολούνται με τη μουσική και προσπαθούν.
Βασίλης: Απλά, έτυχε να υπάρχει μεγάλος αριθμός συγκροτημάτων σχετικά αναγνωρίσιμων και δυσανάλογων με τον πληθυσμό της πόλης. Επίσης σημαντικό ρόλο έχει παίξει και η ύπαρξη της Inner Ear.
Και, τέλος, πείτε μου τους 5 δίσκους που ακούσατε περισσότερο τη δεκαετία που έφυγε.
Arcade Fire-Funeral, Radiohead-In Rainbows, Sigur Ros-(), Antony & the Johnsons-I am a bird now και το ομώνυμο ντεμπούτο των Pains of being pure at heart.
(Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου)
Links
www.myspace.com/playgroundnoise
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
1 Σχόλια
gamate giati xanomaste! o maestros;;;;;;;
19/1/2010 9:09:21 μμ - anonymous