Οι αγαπημένες μας ταινίες του 2007
16/1/2008
Το top ten των αγαπημένων μας ταινιών του 2007 (γιατί έτσι μας αρέσει), καθώς και μια πρώτη ματιά σε όσα περιμένουμε εναγωνίως για το 2008, για να είστε προετοιμασμένοι για το τι μέλλει γενέσθαι.
Δεχόμαστε εναλλακτικά top ten αναγνωστών, διαφωνίες, μαλλιοτραβήγματα κακεντρεχή σχόλια, αλλά και ώριμες συζητήσεις για το ποιόν των σινεφιλικών μας προτιμήσεων! Αν πάλι δεν τις έχετε δει όλες καλά θα κάνετε να σπεύσετε στο πλησιέστερο video club...
Δέσποινα Παυλάκη
1. Ο Λαβύρινθος του Πάνα (El Laberinto del Fauno) του Guillermo del Toro
Γιατί ανυψώνει το παραμύθι στα κινηματογραφικά ύψη που του αξίζει.
2. Αντίο Falkenberg (Farväl Falkenberg) του Jesper Ganslandt
Γιατί αποτελεί το πιο αλαφροΐσκιωτο ημερολόγιο αυτοκτονίας που έκανε ποτέ την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη, ακόμα κι αν άντεξε με το ζόρι μια εβδομάδα στις αίθουσες.
3. Half Nelson του Ryan Fleck
Γιατί φιλοξενεί την πιο συγκλονιστική, ανδρική ερμηνεία που είδα τα τελευταία χρόνια.
4. Zodiac του David Fincher
Γιατί παρόλο που κάποιοι (φανατικοί φίλοι) μας έπρηξαν τα συκώτια μέχρι να βγει η ταινία, το αποτέλεσμα τελικά τους δικαίωσε κι εμείς αναγκαστικά το βουλώσαμε.
5. Ροζ του Αλέξανδρου Βούλγαρη
Για την ανατριχιαστική σκηνή τέλους και για όλα όσα τολμάει να δείξει αντί να κρύψει.
6. Η Επίσκεψη της Μπάντας (Bikur Ha-Tizmoret) του Eran Kolirin
Γιατί ήταν η πιο διακριτική και χαμηλή σε ντεσιμπέλ, κινηματογραφική συναυλία της χρονιάς. Κρίμα για τα εισιτήρια που δεν έκανε, αλλά η εμφάνιση και η αποχώρησή της από τις αίθουσες ταίριαζε απολύτως με την ιδιοσυγκρασία της.
7. Χαμένα Όνειρα (Nuovomondo) του Emanuele Crialese
Γιατί αγαπάμε τη Charlotte Gainsbourg και γιατί το Nuovomondo είναι η ταινία που θα ήθελε να είχε κάνει ο Παντελής Βούλγαρης αντί για τις Νύφες.
8. Ο Ρατατούης (Ratatouille) των Brad Bird και Jan Pinkava
Γιατί είναι ότι πιο γλυκό έχουμε δει σε τρωκτικό κι αντί να σου γυρίζει το στομάχι σου ανοίγει και την όρεξη!
9. Persepolis των Vincent Paronnaud και Marjane Satrapi
Γιατί η επανάσταση μπορεί τελικά να είναι και ζωγραφιστή.
10. Με την Πρώτη (Knocked Up) του Judd Apatow
Γιατί παρότι κωμωδία, δεν υπονομεύει (υπερβολικά) τη νοημοσύνη σου και διασκεδάζει χωρίς να σε κάνει να νοιώθεις ηλίθιος.
Υ.Γ. Επικίνδυνες Υποσχέσεις (Eastern Promises) του David Cronenberg
Γιατί από τότε που την είδα τελικά δεν μπορώ να την ξεχάσω... Τα παίρνω όλα πίσω!
Θανάσης Πατσαβός
1. Ο Λαβύρινθος του Πάνα (El Laberinto del Fauno) του Guillermo del Toro
Γίνεται παραμύθι και πολιτική αλληγορία μαζί; Γίνεται, και μάλιστα είναι πιο εκθαμβωτικό από οποιαδήποτε κινηματογραφική εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων!
2. Ο Ρατατούης (Ratatouille) των Brad Bird και Jan Pinkava
Η Pixar συνεχίζει να μας χαρίζει αυτό που ελάχιστες πλέον «ενήλικες» ταινίες του Χόλιγουντ προσφέρουν τόσο απλόχερα. Ψυχαγωγία περιωπής. Μπροστά στο gourmet Ratatouille της, οι περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι απλά junk food.
3. 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (4 luni, 3 saptamani si 2 zile) του Cristian Mungiu
Αν δεν επρόκειτο για την απλή ιστορία μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης θα έλεγα ότι είναι η πιο ανησυχητική ταινία τρόμου που είδα τελευταία. Η κινηματογραφική Ρουμανία δείχνει πια ξεκάθαρα τα καλοακονισμένα δόντια της και η Anamaria Marinca βάζει με την ερμηνεία της τα γυαλιά σε πολλές οσκαρούχες συναδέλφους της.
4. Zodiac του David Fincher
Έχοντας το Seven στο βιογραφικό του, ο Fincher μας έχει πλέον δώσει το Α και το Ω των ταινιών με serial killers. Ξεπερνώντας τον εαυτό του αφοσιώνεται εδώ στην εμμονή των διωκτών του διαβόητου δολοφόνου με ανατριχιαστικά αποτελέσματα.
5. Χαμένα Όνειρα (Nuovomondo) του Emanuele Crialese
Με ευθύβολους συμβολισμούς και πινελιές μαγικού ρεαλισμού που ξεπερνούν την Ιστορία, ο Crialese αποκαλύπτει τα όνειρα μιας χούφτας Σικελών μεταναστών που αναζητούν υπερτροφικά λαχανικά στον θαυμαστό Νέο Κόσμο και μια ανορθόδοξη ερωτική ιστορία που αρχίζει μόλις η ταινία φτάνει στο τέλος της. Με ένα μικρό θαύμα που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να σε αγγίξει αποκαθιστά την από καιρό χαμένη τιμή του ιταλικού κινηματογράφου.
6. Επικίνδυνες Υποσχέσεις (Eastern Promises) του David Cronenberg
Με μια βουτιά στα άδυτα της ρωσικής μαφίας του Λονδίνου o τρομερός Καναδός απέδειξε ότι οι θαυμαστές του δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Η mainstream στροφή του κρύβει τόσο σκοτάδι και υπόγεια ένταση, όσα μυστικά οι διφορούμενοι χαρακτήρες του. Μονάχα η ερμηνεία του Viggo Mortensen και η υπερβίαιη, σκηνή πάλης στη σάουνα θα αρκούσαν για να ξεγυμνώσουν τις προθέσεις του.
7. Προσωπικοί Φόβοι σε Δημόσιους Χώρους (Coeurs) του Alain Resnais
Ο πάλαι ποτέ avant garde σκηνοθέτης του γαλλικού σινεμά άφησε πίσω του τους ακραίους φορμαλισμούς και τις σεναριακές ακροβασίες για να αγγίξει τις καρδιές των μοναχικών κάθε ηλικίας. Κάποιος έπρεπε επιτέλους να το κάνει.
8. Ο Επισκέπτης (The Host) του Bong Joon-ho
Ξεχάστε τον Γκοτζίλα, ξεχάστε τον King Kong. Αυτό το γλοιώδες, αμφίβιο υποκείμενο από τα βρωμερά νερά της Κορέας μπορεί να αγαπάει τα b-movies του '50, διαθέτει όμως και οικολογική συνείδηση και πολιτική σάτιρα σε ευέλικτο, φολιδωτό πακέτο που κάνει τους τερατώδεις προγόνους του να ωχριούν.
9. Η Επίσκεψη της Μπάντας (Bikur Ha-Tizmoret) του Eran Kolirin
Ένα χαμηλότονο κονσέρτο, από αυτά που δεν προκαλούν εύκολα την προσοχή, άφησε ανεξίτηλο το αίσθημα της πιο ζεστής ταινίας της χρονιάς που έφυγε.
10. Red Road της Andrea Arnold
Εκμεταλλευόμενη στο έπακρο τη βασική ιδέα της παρακολούθησης, η πρωτοεμφανιζόμενη Βρετανίδα απογείωσε την ταινία της με την ατμόσφαιρα ενός παγερού θρίλερ και την πιο αξιομνημόνευτη ερωτική σκηνή των τελευταίων ετών.
Ζωή Κοροβέση
1. Inland empire του David Lynch
Σε 172 λεπτά ο Lynch ξετυλίγει τον άκρως γοητευτικό και ιδιαίτερο κόσμο του. Με δεδομένη τη σκηνοθετική του μαεστρία, οι σκηνές και τα πρόσωπα δύσκολα ξεχνιούνται, ενώ σε όλα αυτά προσθέστε και τους καταπληκτικούς τίτλους τέλους.
2. Οι ζωές των άλλων (Das leben der anderen) του Florian Henckel von Donnersmarck
Μια πολιτική ταινία με καθηλωτικές ερμηνείες και σκηνοθεσία. Καταφέρνει να αποδώσει με επιτυχία το ισοζύγιο ανάμεσα στη σκληρή πραγματικοτήτα και το ανθρώπινο στοιχείο.
3. La Zona του Rodrigo Plá
Μια αυστηρά απομονωμένη συνοικία πλουσίων, άπειρες κάμερες και ιδιωτική αστυνομία συνθέτουν το σκηνικό μιας συγκλονιστικής ταινίας, που αποτελεί μια παραβολή στους διαχωρισμούς όλων των ειδών.
4. Εσείς οι ζωντανοί (You the Living / Du levande) του Roy Andersson
Μέσα από μια αποδομημένη κινηματογραφική αφήγηση, παρουσιάζεται το μεγαλείο και η τραγικότητα της ανθρώπινη ύπαρξης. Η αδυναμία των ανθρώπων να επικοινωνήσουν από τα απλά καθημερινά πράγματα μέχρι τα πιο σύνθετα φιλοσοφικά ζητήματα.
5. Cronica de una fuga (Το χρονικό μιας απόδρασης) του Adrián Caetano
Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα η ταινία αφηγείται την πορεία προς την ελευθερία 4 ατόμων που απήχθησαν από τη φασιστική κυβέρνηση της Αργεντινής. Εξαιρετική φωτογραφία, ενώ ο σκηνοθέτης σωστά επιλέγει σχεδόν να μην βλέπουμε βασανισμούς, παρά μόνο να τους υποθέτουμε...
6. Persepolis των Vincent Paronnaud / Marjane Satrapi
Μια από τις ωραιότερες μεταφορές κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Εύστοχο χιούμορ, τρυφερότητα κaι επιτυχημένη απεικόνιση της πολιτικής κατάστασης της εποχής.
7. Ο Χάρρυ Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (Harry Potter and the Order of the Phoenix) του David Yates
Ο μάγος επέστρεψε το καλοκαίρι και μας χάρισε μαγικές στιγμές για μια ακόμη φορά. Η ατμόσφαιρα της ταινίας πιο απειλητική από ποτέ και οι ενηλικιωμένοι πια ήρωες όπως ακριβώς τους περιμέναμε.
8. Η Ψυχή στο Στόμα του Γιάννη Οικονομίδη
Αν ξεπεράσει κανείς τις βωμολοχίες και το αρνητικό συναίσθημα που αυτές δημιουργούν (όχι η χρησιμοποιήση αλλά η επανάληψή τους), θα δει μια άρτια ταινία με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις.
9. Ο Λαβύρινθος του Πάνα (El Laberinto del Fauno) του Guillermo del Toro
Το φανταστικό μπερδεύται με το πραγματικο σε ένα παραμύθι που δεν φοβάται τις βίαιες σκηνές...
10. The Simpsons Movie του David Silverman
Αν και υστερεί σε σχέση με τα πλέον πολιτικοποιημένα επεισόδια της σειράς, παραμένει μια απολαυστική ταινία των αγαπημένων μας ηρώων.
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...