Mecano
3/10/2007
Όταν ξεκίνησα για να πάω Booze για τη συνέντευξη με τον Dirk Polak δεν ήξερα τι με περιμένει. Όπως δεν φανταζόμουν πως θα ακουγόταν ένα ξεχασμένο new wave γκρουπ που διαλύθηκε στις αρχές των 80's, όταν άκουσα για πρώτη φορά το comeback τους (Snake Tales For Dragon, 2005). Και όπως η μουσική τους δεν είναι μια άνευρη μίζερη ωδή στις χαμένες ένδοξες μέρες του new wave, αλλά μία σύγχρονη εκδοχή του ροκ που ακροβατεί μεταξύ avant-garde rock με πολύ σωστές δόσεις industrial αισθητικής.
Έτσι κι ο ίδιος ο Dirk δεν είναι ο «πεσμένος» 45αρης που «έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι» και βαριέται ακόμα και ν' ανασάνει, αλλά ένας καλλιτέχνης με τον ενθουσιασμό και τη δημιουργική όρεξη ενός πρωτάρη. Όταν μπήκα στο Booze να τον βρω είχε μόλις βάλει το It's So Hard To Tell Who's Going To Love You The Best της Karen Dalton. Μου έκανε εντύπωση που την άκουσα και περισσότερη εντύπωση στον Dirk που την αναγνώρισα. Όπως όμως του είπα αργότερα, στην Ελλάδα ακούμε πολλούς καλλιτέχνες που οι ίδιοι δεν τον ξέρουν. Όπως τους Mecano...(οι οποίοι θα εμφανιστούν στο Gagarin την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου για να παρουσιάσουν το νέο τους άλμπουμ Those Revolutionary Days).
Μπορείς να μου εξηγήσεις την τάση πολλών καλλιτεχνών να έρχονται να μείνουν στην Ελλάδα για λίγο ή για περισσότερο, όπως για παράδειγμα ο Blaine Reininger (Tuxedomoon) που μένει στην Αθήνα εδώ και χρόνια;
Κοίταξε, εγώ ήρθα εδώ πριν από δύο χρόνια περίπου για να παίξω στο Rockwave και πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Τελικά έχουμε fans σ' αυτή τη χώρα. Υπήρχε πολύς κόσμος που ήξερε τα τραγούδια μας. Μου έκανε φοβερή εντύπωση αυτό, δεν το περιμέναμε καθόλου. Αυτή ήταν και η έναρξη της σχέσης μου με την Ελλάδα. Στην πορεία γνώρισα και τη σύντροφο μου και είχα περαιτέρω λόγους να μείνω εδώ. Γενικότερα όμως πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στην underground σκηνή της χώρας σας και με πολύ ταλέντο. Και όχι μόνο στο χώρο της μουσικής αλλά και σε άλλες μορφές τέχνης. Αυτό είναι κάτι που τραβάει πολύ κόσμο εδώ. Εγώ πάντως τον τελευταίο χρόνο βρίσκομαι περισσότερο εδώ και λιγότερο στο ¶μστερνταμ.
Γιατί δεν συνέχισες τους Mecano μετά την διάλυση τους, με διαφορετικά μέλη;
Οι Mecano ήταν και ακόμα είναι μία ιδέα. Δεν είναι καθαρά ένα μουσικό συγκρότημα. Πάντα ασχολούμασταν με πολλά άλλα πράγματα. Τα τραγούδια μας είναι μία συνάρτηση σχεδίου, ζωγραφικής, μουσικής, γλυπτικής. Όταν αποφάσισε ο καθένας να πάρει το δρόμο του, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω μόνος μου κάτι τόσο συλλογικό. Από την άλλη ήθελα να συγκεντρωθώ περισσότερο στη ζωγραφική. ¶λλωστε θεωρώ τον εαυτό μου τόσο μουσικό όσο και ζωγράφο. Ξέρεις, έχω κάνει και κάποιο γνωριμία εδώ με κάποιον που του άρεσαν τα έργα μου και είμαστε σε συζήτηση να κάνουμε κάποια έκθεση. Αυτό που σου έλεγα περί underground σκηνής.
Στο καινούργιο σας άλμπουμ Those Revolutionary Days υπάρχουν τίτλοι όπως Necropolises, Atheist Chant, Nίκη, Triptych. Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο concept πίσω από όλο αυτό;
Πάντα υπάρχει concept. Στο προηγούμενο άλμπουμ ας πούμε, το Snake Tales For Dragon, πραγματευόμουν πολύ το ρομαντισμό, το θάνατο, την απώλεια. Μέσα εκεί υπάρχει το τραγούδι "November 2" που αναφέρεται στην ημέρα που πέθανε ο πολύ καλός μου φίλος και απόγονος του Vincent Van Gogh, σκηνοθέτης Τheo Van Gogh (τον πυροβόλησε ένας Ισλαμιστής 8 φορές και έπειτα του έκοψε το λαιμό, κι όλα αυτά μόνο και μόνο γιατί ο Theo έκανε μία ταινία για την κακομεταχείριση των γυναικών του Ισλάμ). Ο θάνατος του είχε σαν συνέπεια και την απώλεια της τότε γυναίκας μου. Αυτοί είναι οι δύο βασικοί λόγοι που αποφάσισα να γράψω το Snake Tales. Αυτό ήταν το concept. Αυτή τη φορά θέλω να μιλήσω για την επανάσταση. Για την καθημερινή επανάσταση. Την ατομική επανάσταση. Συγκεκριμένα το κομμάτι Νίκη έχει να κάνει τόσο με μία πολύ καλή μου φίλη που τη γνώρισα εδώ όσο και με τη θεά Νίκη. Το Triptych πάλι, είναι επηρεασμένο από ένα πίνακά μου που είναι ζωγραφισμένος και χωρισμένος σε τρία μεγάλα μέρη.
Θεωρώ ότι η μουσική των Mecano είναι πολύπλοκη αλλά την ίδια στιγμή και τόσο απλή. Ακούγεται σαν να βγαίνει κατευθείαν από το κεφάλι σου, όπως ακριβώς την έχεις φανταστεί, με εντελώς φυσικό τρόπο.
Τη μουσική δεν τη γράφω εγώ, αλλά ο Tejo, ο μπασίστας μας. Εκείνος κάνει όλη τη δουλειά. Ακούει τις ιδέες μου, βλέπει τους στίχους μου και κάθεται και φτιάχνει τη μουσική. Το θέμα είναι ότι είμαστε πολύ δεμένοι μεταξύ μας, γι' αυτό και υπάρχει αυτή η ισορροπία που ακούς. Ξέρει ακριβώς τι θέλω αλλά και τι θέλει κι ο ίδιος.
Βλέπεις του Mecano σαν μία αναγεννημένη μπάντα;
Ναι φυσικά. Είναι σαν να γεννηθήκαμε ξανά μέσα από τις στάχτες μας. Αυτό που κάνουμε είναι κάτι σαν κάθαρση. Εκφράζουμε τα συναισθήματα μας μέσα από την τέχνη και συγκεκριμένα εδώ από τη μουσική. Κάνουμε τραγούδια όλα αυτά που μας βαραίνουν και θέλουμε να τα πούμε, αλλά με το δικό μας τρόπο. Πολλοί πίστευαν ότι μετά από σχεδόν 8 χρόνια χρήσης ναρκωτικών, δεν θα εμφανιζόμουν ποτέ ξανά. Όμως τα κατάφερα και είμαι εδώ τώρα. Ζωντανός. Και μάλιστα βλέπω ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που περιμένουν κάτι από εμάς. Και αυτό που δίνει περισσότερη δύναμη.
Τι ακούς αυτό το διάστημα;
Old hippy stuff. Αλλά από αυτά που έμειναν πάντα στα ράφια. Που δεν τα εκτίμησε ο κόσμος αλλά που είναι και ο καλύτερος θησαυρός των 60's και 70's. Όπως Karren Dalton, Dino Vanenti, Burgan White, Left Banke.
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
1 Σχόλια
mecano - ellada
mia sxesi pou xekinise ena mesimeri sto decadence
24/12/2007 2:28:55 μμ - anonymous