The Triffids
21/4/2010
Στην τρίτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα αυτή την Παρασκευή στο Gagarin 205, οι Triffids έχουν καλέσει ένα σωρό μουσικούς για να εμφανιστούν μαζί τους. Βλέπετε φταίει που υπάρχει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη μπάντα...
Ο David McComb 'έφυγε' το 1999 και οι Triffids έχασαν το βασικότερο μέλος τους, τον άνθρωπο και κυρίως τον καλλιτέχνη που άλλαξε τη μουσική κληρονομιά της Αυστραλίας.
Οι Triffids με τραγούδια όπως τα "Wide Open Road" και "Bury Me Deep in Love", και με τους φυσικά αξεπέραστους δίσκους 'Βοrn Sandy Devotional' και 'Ιn The Pines' έπλασαν τις πιο όμορφες εικόνες της πατρίδας τους πλαισιωμένες απο ντελικάτη μελαγχολία και άκρατο συναισθηματισμό.
Μπορεί να διαλύθηκαν πριν απο 20 ολόκληρα χρόνια αλλά τώρα επιστρέφουν για να τιμήσουν τον φίλο και συνεργάτη τους με, ίσως, τον μόνο τρόπο που του αρμόζει, παρουσιάζοντας το έργο του στο κοινό μαζί με μία πλειάδα σπουδαίων εκπροσώπων της Αυστραλιανής σκηνής.
Επ' ευκαρίας της συναυλίας τους στη χώρα μας, το mixtape μίλησε με τον "Evil" Graham Lee, κιθαρίστα του group.
Πως αποφασίσετε να ξαναβγείτε σε περιοδεία μετά απο τόσα χρόνια και φυσικά μετά την απώλεια του David McComb;
Το 2006 μερικοί παλιοί μας θαυμαστές, που τώρα έχουν ένα κέντρο τεχνών, μας ζήτησαν να πάμε στο Βέλγιο στην πόλη Hasselt, όπου θα γινόταν μια έκθεση για τους Triffids. Το να παίξουμε μερικά κομμάτια live εκεί ήταν φυσικό επακόλουθο, αν και αρχικά είχαμε αμφιβολίες μιας και είχαμε να βρεθούμε μαζί στη σκηνή 17 χρόνια. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε όμως, αισθανόμασταν οτι αυτός ήταν ο σωστός τρόπος για να τιμήσουμε τη μνήμη του Dave.
O David McComb ήταν η ψυχή των Triffids. Πως είναι να παίζετε χωρίς αυτόν και ποιος έχει πάρει τη θέση τους στις συναυλίες;
Επειδή όπως σωστά είπες, ο Dave ήταν η ψυχή των Triffids, λέμε μόνο τραγούδια που έχει γράψει αυτός και οτι κάνουμε προσπαθούμε να το κάνουμε όπως θα το ήθελε αυτός να γίνει. Έχουμε λουλούδια στη σκηνή, χρησιμοποιούμε μια μηχανή για σαπουνόφουσκες, ντυνόμαστε όμορφα. Οι εικόνες που προβάλουμε (στο video wall) προέρχονται είτε απο την συλλογή του Dave από καρτ ποστάλ και εικόνες, είτε από κάρτες που είχε στείλει σε κάποιον απο μας, είτε άλλες που τις χρησιμοποιούσαμε παλιά. Oι guest τραγουδιστές είναι ο Rob Snarski των Blackeyed Susans, μια μπάντα που ίδρυσε ο David και της οποίας ήταν μέλος για πολλά χρόνια, ο αδερφός του Rob, Μark, που τώρα ζει στη Μαδρίτη και είναι ένας πολύ δυνατός και συναισθηματικός τραγουδιστής, ο Mick Harvey πρώην μέλος των Bad Seeds του Nick Cave,η Melanie Oxley της διάσημης δυναστίας των Oxley της Αυστραλιανής rock μουσικής (οι Sunnyboys ήταν το γκρουπ των αδερφών της και ο Mel είχε κάνει φωνητικά στο mini album μας Raining Pleasure), ο Stef Kamil Carlens της Βελγικής μπάντας Zita Swoon, που έχουν διασκευάσει το Raining Pleasure. Και μιας και το ανέφερα, στο Raining Pleasure, θα τραγουδήσουμε εγώ, η Jill Birt καθώς και ο Alsy ΜacDonald, ιδρυτικό μέλος και ντράμμερ των Triffids. Σαν επιπλέον special guest, ο οποίος αποτελεί και απόδειξη του οτι η μουσική μας αρέσει και σε νέους ανθρώπους, θα μας συνοδεύσει ο 18χρονος Adrian Hoffmann του γκρουπ The Morning Night, απο το Perth της Αυστραλίας.
Πιστεύεις οτι η μουσική σας αρέσει σε νέα παιδιά που δεν είχαν καν γεννηθεί οταν κυκλοφορήσατε τα άλμπουμ σας; Θεωρείς οτι οι νέοι μπορούν να εκτιμήσουν τα παλιά ακούσματα η προτιμούν τα καινούργια;
Ναι σίγουρα έχουμε μικρούς σε ηλικία fans και η μουσική μας συνεχίζει να είναι το ίδιο επίκαιρη και δυνατή με τότε. Πάρε για παράδειγμα τον Adrian Hoffmann, που ανέφερα πριν. Έχω γνωρίσει πολλούς έφηβους και 20άρηδες που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν κάναμε τις τελευταίες μας εμφανίσεις κι όμως τους αρέσει πολύ η μουσική μας, την οποία πιθανότατα έμαθαν απο τις επανεκδόσεις των δίσκων μας που κυκλοφορούν απο το 2006.
Έχουν περάσει πάνω απο 20 χρόνια απο την τελευταία σας επίσκεψη στην Ελλάδα. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου απο τότε;
Λοιπόν... η τελευταία μας επίσκεψη, το 1988, δεν ήταν και η καλύτερη, καθότι το φεστιβάλ στο οποίο παίζαμε διακόπηκε λόγω επεισοδίων και έπρεπε να τρέξουμε να σωθούμε. Χάσαμε και μια Fender Telecaster αλλά κανείς μας δεν τραυματίστηκε. Η πρώτη φορά ήταν πολύ καλύτερη, όταν εμφανιστήκαμε στο υπέροχο ΡΟΔΟΝ και ήμασταν η πρώτη ξένη μπάντα που έπαιζε. Βασικά μας άρεσε και τις δύο φορές, αλλά μάλλον το 1988 ήταν κάπως έντονο για μας που είμαστε πιο ντελικάτοι.
Ποιο άλμπουμ θεωρείτε ως το καλύτερο της καριέρας σας;
Εκ των υστέρων, (μπορώ να πω οτι) το Born Sandy Devotional είναι ο καλύτερος δίσκος των Triffids. Είναι μια τόσο δυνατή συλλογή τραγουδιών που ουσιαστικά φτιάξαμε έναν ολοκαίνουργιο κινηματογραφικό ήχο όταν κάναμε αυτό το δίσκο. Και παρόλο που δεν ηχογραφήθηκε στην Αυστραλία αλλά σε ένα μικρό στούντιο στο Farringdon στο Λονδίνο, δημιουργούσε τόσο ζωντανές εικόνες του σκληρού τοπίου της χώρας μας, της απεραντοσύνης του ουρανού καθώς και ενός συναισθηματικού τοπίου που είναι εξίσου ανελέητο.
Ξεκινήσατε την καριέρα σας ο 1978. Πιστεύετε οτι τότε ήταν καλύτερα τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία ή οι καλλιτέχνες έχουν πιο πολλές ευκαιρίες σήμερα;
Το τότε με το σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά. Τώρα πια οι καριέρες ξεκινάνε στο Facebook και στο YouTube, εμείς είχαμε 50 κόπιες του δίσκου μας σε κασέτα και τρέχαμε να τις πουλήσουμε στις συναυλίες. Θα θέλαμε πολύ να είχαμε τη δυνατότητα της ψηφιακής διάθεσης (της μουσικής) που υπάρχει σήμερα καθώς και τους φτηνούς και φορητούς τρόπους ηχογράφησης. Αλλά συχνά αναρωτιέμαι αν η μουσική των Triffids θα ήταν το ίδιο ισχυρή και διαχρονική αν τα πράγματα μας είχαν έρθει πιο εύκολα. Μάλλον όχι.
Τι πιστεύεις για τη σύγχρονη μουσική; Υπάρχουν καλλιτέχνες που σου αρέσουν;
Ακόμα ακούω πολλή μουσική. Υπάρχουν νέες μπάντες στην Αυστραλία όπως οι Morning Night του Adrian και οι Oh Mercy απο τη Μελβούρνη που θα συνεχίσουν να κάνουν καλή μουσική για καιρό ακόμη. Δεν μου αρέσει όμως ιδιαίτερα η μουσική που είναι στην κορυφή των charts σήμερα. Η αγαπημένη μου μπάντα για να βλέπω live είναι οι Necks και είμαστε τυχεροί που έχουμε ένα μέλος τους, τον Chris Abrahams, να παίζει πιάνο μαζί μας.
Θα σκεφτόσασταν να ηχογραφήσετε νέο υλικό χωρίς τον David McComb;
Η Jill, ο Marty και ο Alsy έχουν ηχογραφήσει κάποια νέα τραγούδια της Jill αλλά όχι με το όνομα των Triffids. Δεν θα αναστήσουμε ποτέ το συγκρότημα ούτε θα γράψουμε καινούργια τραγούδια γιατί απλά δεν θα είμαστε οι Triffids. Οι Triffids είμαστε όταν μαζευόμαστε μια φορά το χρόνο για να αποτίσουμε φόρο τιμής στον Dave παίζοντας τα τραγούδια του.
Τι να περιμένει το κοινό απο την επικείμενη συναυλία σας;
Θα είναι ένα μεγάλο show αλλά δεν θα θέλουν να τελειώσει καθότι θα παίξουμε τα καλύτερα κομμάτια μας το ένα μετά το άλλο, όλα γραμμένα απο τον σπουδαίο David McComb. Α...και σαπουνόφουσκες.
Το τρίωρο show "A Secret In The Shape Of A Song" / The Triffids and Friends play the songs of David McComb θα παρουσιαστεί στο Gagarin 205 την Παρασκευή 23 Απριλίου 2010, από τους Triffids και την εκλεκτή παρέα τους.
Η "παρέα" την εναρκτήτιας συναυλίας του Ρόδον το 1987 θα επιστρέψει πλήρης αφού την συναυλία στο Gagarin 205 θα συμμετέχουν και τα δύο Ελληνικά συγκροτήματα που είχαν ανοίξει εκείνη την πρώτη συναυλία τους στο Ρόδον, οι εξαιρετικοί Yeah! του Γιάννη Ντρενογιάννη (Anti Troppau Council, Libido Blume), της Χρύσας Πανταζή και του Τάκη Γιαννούτσου και οι θαυμάσιοι Jaywalkers, του Γιώργου Μουχταρίδη, του Πασχάλη Πλησή, των Γιάννη και Βασίλη Διβόλη και της Κικής Κριμιτζά, η οποία θα συμπληρώσει το σχήμα αντί του Γιώργου Μάνου που, δυστυχώς, έφυγε από κοντά μας το 1999, την ίδια χρονιά με τον David McComb.
Οι πόρτες του Gagarin 205 θα ανοίξουν από τις 20:00 και τα εισιτήρια πωλούνται σε Ticket House και www.ticketpro.gr προς 30 ευρώ.
Links
www.thetriffids.com
www.myspace.com/thetriffids
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
1 Σχόλια
eide kaneis triffids?pws htan?
1/5/2010 12:43:34 μμ - anonymous