Holly Golightly
1/2/2007
Λίγες μέρες πριν την δεύτερη επίσκεψη της Holly Golightly στην Αθήνα, και μάλιστα για δύο βραδιές στο Planet Music, η Holly Golightly μας μίλησε για το garage, τον μουσικό Τύπο, την επαρχιακή Αγγλία και για... εξώσεις μεταξύ άλλων.
Συμμετέχοντας στους "Thee Headcoats" του Billy Childish και στο γυναικείο "αδερφό" group, τους "The Headcoatees", ήσουν στο επίκεντρο της Βρετανικής garage σκηνής της δεκαετίας του '90. Κυκλοφόρησες 11 albums, αλλά μόνο όταν συνεργάστηκες με την Jack και την Meg (White) και ύστερα και από το soundtrack του "Broken Flowers" του Jim Jarmush ο Τύπος έδειξε ένα ενδιαφέρον για σένα. Πώς σε κάνει να νιώθεις αυτό το γεγονός;
Δεν με κάνει να αισθάνομαι κάτι ιδιαίτερο... Είναι πολύ ωραίο να συμμετέχω σε διάφορα διαφορετικά πράγματα από καιρό σε καιρό, αλλά κυρίως απλά συνεχίζω να κάνω το ίδιο που έκανα πάντα. Στην πραγματικότητα πάντως, έχει υπάρξει σχετικά πολύ περιορισμένο ενδιαφέρον από τον μουσικό Τύπο, το οποίο κατά κάποιο τρόπο πιστεύω ότι είναι πολύ θετικό, αφού με αφήνει να συνεχίζω την παράλληλη πορεία μου. Ο Τύπος, στην πλειονότητά του, ενδιαφέρεται μόνο με τι είναι καινούργιο και σύγχρονο, με πράγματα δηλαδή που έρχονται και φεύγουν πολύ γρήγορα. Εγώ από την άλλη, συνεχίζω να κάνω αυτό που κάνει, ανεξάρτητα με όλα αυτά.
Το garage δεν υπάρχει το 2007!
Σε μία προσπάθεια να δώσουν ειδικό βάρος στην ιδέα ότι το garage rock έχει αναβιώσει, συνήθως ο Τύπος σε παρουσιάζει ως την Νονά του Garage στην πατρίδα σου. Σε ενδιαφέρει αυτός ο χαρακτηρισμός;
Πραγματικά δεν κατανοώ τον συσχετισμό της λεγόμενης garage μουσικής με αυτό που κάνω. Το garage, όπως το γνωρίζω και το καταλαβαίνω εγώ, δεν υπάρχει το 2007! Το garage ήταν μία ομάδα νέων, και μάλιστα ανήλικων, (κυρίως αγοριών) στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έφτιαχναν συγκροτήματα στα μέσα των '60s επειδή ήθελαν να ακούγονται σαν τους Beatles, αλλά οι οποίοι δεν είχαν ούτε τον εξοπλισμό ούτε την τεχνική στο studio για να τα καταφέρουν. Οπότε δεν έχει καμία σχέση αυτό που κάνω. Ίσως έχει να κάνει περισσότερο με το ήθος μου παρά με οτιδήποτε άλλο.
Διάβασα κάπου ότι είσαι και εσύ fan των Kinks (λοιπόν, εγώ είμαι!). Πόσο είναι η επαρχιακή Αγγλία του "Village Green.." (του τραγουδιού), η δικιά σου Αγγλία; Ξέρεις, το Κατηχητικό, οι γερασμένες βελανιδιές, η Εκκλησία, τα πέπλα και τα καμπαναριά, η πρωινή πάχνη, τα αγόρια των μπακάλικων...
Σχετικά πολύ. Ζω έξω από ένα μικρό χωριό και μεγάλωσα κάπου πολύ παρόμοια. Παρόλο που έως τώρα κατάφερα και έχω γλιτώσει το κυριακάτικο σχολείο... όποτε έπρεπε να το παρακολουθώ είμαι συνήθως πολύ απασχολημένη με τα αγόρια των μπακάλικων.
Φαντάσου ότι κάποιος σε πλησιάζει και σου λέει: "Δίδαξέ με το πιο σημαντικό που έχεις μάθει έως τώρα στην μουσική σου καριέρα". Τί θα του απαντούσες;
Αυτό είναι πολύ δύσκολο!
Εάν μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε ένα γυναικείο αντικείμενο (ρούχο, αξεσουάρ κτλ) συμβολικά σαν να ξεφορτωνόμασταν ένα κλισέ που επηρεάζει τις γυναίκες σήμερα, τι θα ήθελες να ήταν αυτό;
Κράτησε όσα φοράς για τον απλό λόγο της ευχαρίστησής σου θα έλεγα εγώ. Αλλά αν είναι για χάρη κάποιου άλλο, πέτα το, ότι και αν είναι αυτό.
Το τραγούδι που θα ήθελες να ακουστεί στην κηδεία σου είναι...
Ένα που μόλις ηχογράφησα για το νέο album του side project μου HG & The Brokeoffs. Λέγεται "Time To Go".
Μία κλεμμένη ερώτηση από το Uncut :-). Σε απλά χρηματικές αξίες, ποια πιστεύεις ότι είναι η αξία σου;
Γύρω στα δύο σελίνια. Ίσως και τρία, στις καλές μου μέρες. Ένα σελίνι είναι πέντε παλιές πέννες... πριν την μετατροπή στο δεκαδικό σύστημα στην Μεγάλη Βρετανία. Σε Euros, σε σημερινές τιμές, πιθανόν γύρω στα 3.
Περιέγραψε τον τρόπο που χορεύεις.
Συγχρονισμένα με την μουσική.
Η μητέρα σου διάβαζε το "Breakfast at Tiffany's" του Truman Capote όταν ήταν έγκυος, και έτσι βγήκε το όνομά σου. Εάν είναι αλήθεια αυτό που λένε οι ψυχολόγοι ότι οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τους κάποιες ιδιότητες με το όνομα που του δίνουν, τότε, υπάρχει κάτι που μοιράζεσαι με τον χαρακτήρα του Capote, κάτι που μου "κληρονόμησες" από εκείνη;
Λοιπόν, καπνίζω. Και μου αρέσουν τα μαύρα φορέματα. Και έχω μία γάτα. Οπότε... Παρ' όλα αυτά είναι η πρώτη φορά που το σκέφτομαι έτσι. Ενδιαφέρον...
Συλλέγεις ακόμα παλιούς δίσκους; Πόσους έχεις; Ιδανικά μιλώντας, με ποιον μουσικό θα ήθελες να περάσεις ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο ακούγοντας τους δίσκους σου;
Έχω αρκετά χρόνια να τους μετρήσω, κάποιες εκατοντάδες αυτό τον καιρό. Ξεφορτώθηκα πολλούς από αυτούς λίγο παλιότερα. Εάν ήταν να περάσω ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο με έναν μουσικό, θα προτιμούσα να άκουγα τους δικούς του δίσκους... Κανένας (εκτός από εμένα) θα ήθελε να περάσει δύο μέρες ακούγοντας συνέχεια παλιούς r'n'b δίσκους, σωστά;
Παράλληλα δουλεύεις και ως κοινωνική λειτουργός... Με τι ασχολείσαι ακριβώς;
Όσο και να το ήθελα, δεν είμαι και ιδιαίτερα ένας άγγελος του ελέους. Αντιμετωπίζω τις περιπτώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε εργατικές κατοικίες της πρόνοιας. Βασικά, επιβάλλω τα δικαιώματα των ευάλωτων ενοίκων, παρά να τους προσφέρω μία αγκαλιά. Πετάω έξω από τα σπίτια τους σκατένιους ενοίκους, και τα δίνω στους ανθρώπους που πραγματικά τα χρειάζονται. Είναι μία δουλειά που αξίζει, αλλά δεν την θεωρώ κοινωνικό έργο. Περισσότερο σαν εκπρόσωπος ενός σπιτονοικοκύρη με πολύ δύναμη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μιλώντας για Garage και HeadCoatees, ας πάμε πίσω στο 1999 στη Νέα Υόρκη για να τις δούμε να διασκευάζουν το κλασσικό "Strychnine".
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...