Jan Garbarek Group @ Θέατρο Λυκαβηττού
11/7/2007
Την Τρίτη το βράδυ, ο Jan Garbarek και το γκρουπ του είχαν να συναγωνιστούν τρεις τουλάχιστον μεγάλες συναυλίες που γίνονταν παράλληλα στην πόλη: το Gagarin Open Air (με Calexico, Sophie Solomon, Beirut, A Hawk and A Hawksaw), τον Elvis Costello και τον Allen Toussaint στο Ηρώδειο, και τον Snoop Dogg. Μπορεί ο κόσμος να μοιράστηκε, όμως ο Garbarek έχει το δικό του κοινό, κι ο Λυκαβηττός είχε περισσότερο κόσμο απ'όσο περίμενα. Ο μέσος όρος ηλικίας σαφώς ανεβασμένος, η βραδιά πολύ ζεστή.
Η πορεία του νορβηγού Jan Garbarek είναι μακρά στο χρόνο: ξεκινά από τη δεκαετία του '60 και τη δουλειά του με τον George Russell, συνεχίζει στα '70s με τις περίφημες συνεργασίες του με τον Keith Jarrett, και φτάνει μέχρι σήμερα με τις πάμπολλες ηχογραφήσεις που έχει κάνει στην ECM του Manfred Eicher.
Κάτω από ένα τεράστιο πανί, ο Jan Garbarek συνοδευόμενος από την μπάντα του (μπάσο, πιάνο/πλήκτρα, ντραμς) ανέλαβε χώρο στη σκηνή κι έπαιξε για πάνω από 2 ώρες.
Αυτό που κάνει τον Jan Garbarek ξεχωριστό, δεν είναι τόσο η ικανότητα του ως σαξοφωνίστα, η ιδιότητά του δηλαδή σαν ένας απλός δεξιοτέχνης να χρησιμοποιεί την τεχνική του ώστε να εντυπωσιάσει και να προβληθεί. Είναι τα στοιχεία που έχει καταφέρει να ενσωματώσει στη μουσική του: από την free jazz και τον μινιμαλισμό, στους παραδοσιακούς ήχους της πατρίδας του της Σκανδιναβίας και την κλασική μουσική, την avant garde και το jazz rock fusion του Miles Davis, τους εκκλησιαστικούς ρυθμούς και τις μεσαιωνικές πολυφωνίες (που εξερεύνησε στο 'Officium' του 1993).
Χτες στον Λυκαβηττό το πρόγραμμα περιορίστηκε σε αμιγώς jazz αυτοσχεδιασμούς, μακριά από folk παραλλαγές ή κλασικίζουσες αναπτύξεις. Με ήχο σαφέστατα πιο κοντά στα κλασικά jazz albums του των '70s παρά στους πειραματισμούς του 'Mnemosyne' και του 'Officium', το κουαρτέτο ισορρόπησε μεταξύ συγχρονισμού και αυτοσχεδιασμού, αναμειγνύοντας στα ηχοχρώματα της παλέτας του Garbarek κομμάτια από πεντάλεπτα σόλο.
Με τον Garbarek υπόδειγμα σεμνότητας και απλότητας μουσικού, πότε να ζωντανεύει με το σαξόφωνό του τον πειραματισμό του Coltrane, και πότε να προσθέτει blues στοιχεία στο jazz σύνολο, το γκρουπ δημιουργούσε ατμόσφαιρα κυρίως όταν λειτουργούσε συνεκτικά σαν ομάδα, κι όχι όταν χανόταν στους αυτοσχεδιασμούς του.
Ακόμα και τότε όμως, το ενδιαφέρον υπήρχε. Γιατί αυτός που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ο Manu Katché: είχα ακούσει για τις ικανότητες του Γάλλου ντράμερ, όμως δεν τον είχα δει ποτέ live. Στο σόλο του η συναυλία απογειώθηκε: εκπληκτική τεχνική, ενέργεια εφήβου, αν δεν τον έβλεπα από κοντινή απόσταση θα αμφέβαλλα αν όλα αυτά τα κάνει με 2 χέρια και μόνο.
Εν ολίγοις ήταν μια συναυλία που ικανοποίησε και τον απλό φαν της μουσικής αλλά και τους «πιουρίστες», φέρνοντας κοντά μας έναν από τους τελευταίους μεγάλους σαξοφωνίστες παγκοσμίως, και μια από τις σημαντικότερες μορφές της jazz των τελευταίων 40 ετών. Έστω και για μια βραδιά, ο Λυκαβηττός απέκτησε ευρωπαϊκό αέρα.
Links:
www.musicolog.com/garbarek.asp
www.garbarek.com
www.myspace.com/jangarbarekecm
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...