Festival Internacional de Benicàssim 2010
25/7/2010
Το Benicàssim είναι ένα μικρό χωριό ανάμεσα στη Βαρκελώνη και στη Βαλένθια. Η κύρια πηγή εσόδων του χωριού είναι τα φεστιβάλ που γίνονται το καλοκαίρι στην περιοχή και ιδιαίτερα το Festival Internacional de Benicàssim, γνωστό και ως FIB. Το FIB έκλεισε φέτος 16 χρόνια και έχει καταφέρει να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ στην Ευρώπη.
Φέτος το φεστιβάλ ήταν τετραήμερο με τους headliners να είναι με σειρά εμφανίσεως οι Kasabian, Vampire Weekend, Prodigy και οι Gorillaz. Εκτός από τα ονόματα του φεστιβάλ όμως, μεγάλο ατού του FIB είναι και το γεγονός ότι η θάλασσα βρίσκεται κοντά στο camping (το οποίο είναι δωρεάν για τα 3 και 4 day pass) και μάλιστα υπάρχει λεωφορείο που σε πηγαίνει στην πλαζ καθ' όλη τη διάρκεια της μέρας (και της νύχτας)! Γιατί λοιπόν να κλείσει κανείς εισιτήρια για κάποιο ανήλιαγο φεστιβάλ της Αγγλίας, και να μη βρεθεί με μια low cost flight, στον ήλιο της Ισπανίας, απολαμβάνοντας Sangria, κάνοντας τα μπάνια του το πρωί και παρακολουθώντας, το βράδυ, τις συναυλίες του FIB, δίπλα στις όμορφες Ισπανίδες;
Wrong! (Dave Gahan style): Οι Ισπανίδες και οι Ισπανοί στο φεστιβάλ ήταν περίπου όσοι και οι Έλληνες στο Rockwave τη φετινή δεύτερη μέρα. Και αυτό γιατί η κρίση έχει χτυπήσει την Ισπανία περίπου όσο και την Ελλάδα, ο βασικός μισθός είναι 763 ευρώ, (με τα ενοίκια, τα ποτά και τα σουπερ-μαρκετ σε σαφώς χαμηλότερες τιμές, σε σχέση με τη χώρα μας), οπότε το εισιτήριο των 160 ευρώ για τις 4 μέρες έμοιαζε απλησίαστο. Το αποτέλεσμα; Περιδιαβαίνοντας τον χώρο του φεστιβάλ νόμιζες ότι ήσουνα στο Λονδίνο ή καλύτερα... στα Μάλια. Η μόνη γλώσσα που ακουγόταν ήταν τα αγγλικά, τα "yo soy español" που πήγαν να ξεκινήσουν δυο τρεις φορές οι Ισπανοί για να γιορτάσουν το μουντιάλ ήταν αποκαρδιωτικά αδύναμα και όσες φορές οι τραγουδιστές συνεχάρησαν τους Ισπανούς για το Mundial, τα γιουχαΐσματα ήταν περισσότερα από τις επευφημίες. Ήταν λίγο αστείο να βλέπεις τις μπάντες να νομίζουν ότι κάνουν άνοιγμα στο ισπανικό κοινό, να μαθαίνουν και ένα "gracias" για να καλοπιάσουν τους Ισπανούς και τελικά να παίζουν πάλι για το ίδιο, αγγλικό, κοινό.
Σε επίπεδο οργάνωσης όλα πήγαιναν ρολόι, οι τιμές ήταν λογικές, τόσο μέσα στο χώρο της συναυλίας, όσο και στα γύρω μαγαζιά: με 8 ευρώ έτρωγες σαλάτα, πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, γλυκό και ποτό (μα καλά δεν έχουν ακούσει για την έννοια της αρπαχτής;).
Και σε αυτό το συναυλιακό χώρο υπήρχαν "βραχάκια", γεμάτα με κόσμο και τις 4 μέρες, απέναντι από την κεντρική σκηνή. Παρ' όλα αυτά το FIB, όντας μια έξυπνη και ολοκληρωμένη τουριστική πρόταση, γνώρισε και φέτος μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, ως γνωστόν, τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, οπότε ίσως έχει κάποια λογική το ότι στη χώρα μας δε διοργανώνεται κάτι αντίστοιχο.
Οι συναυλίες του φεστιβάλ ήταν πάρα πολλές, οπότε θα γίνει η ενημέρωση με ρυθμό πολυβόλου και με σειρά εμφάνισης, και με λίγο έντονο το υποκειμενικό στοιχείο, αφού δεν γίνεται πλήρης παρουσίαση των συναυλιών, με τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία που είχαν:
Πρώτο live που παρακολούθησα ήταν αυτό της Charlotte Gainsbourg, η οποία μετά τον εξαιρετικό δίσκο IRMπου ηχογράφησε με τον Beck, έπαιξε για πρώτη φορά live στην Ισπανία. Δήλωσε τυχερή που είχε τη δυνατότητα να συνεργαστεί με τον Beck αλλά και για το ότι έχει τη δυνατότητα να επιλέγει ελεύθερα από "τον πιο όμορφο κατάλογο τραγουδιών", αυτόν του πατέρα της Serge Gainsbourg, τον οποίο και διασκεύασε.
Οι Dirty Projectors είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, διαστροφική μπάντα, ενώ στο LP Mount Wittenberg Orca που βγάλανε με την Βjork πριν ένα μήνα, τα πράγματα πρέπει να γίνονται πραγματικά χαοτικά.
Τα κολλητικά riff των Kasabian τραγουδιόνταν ασυναίσθητα από τον κόσμο στο camping και τις τέσσερις μέρες και αυτό, αν μη τι άλλο, λέει κάτι.
Οι Broken Bells ήταν το τελευταίο συγκρότημα που βγήκε στην κύρια σκηνή την πρώτη μέρα βγαίνοντας στις 3 π.μ. και αποδίδοντας όπως είναι λογικό σχεδόν όλο το ντεμπούτο album τους. Ίσως το πιο εσωστρεφές live του φεστιβάλ.
Τη δεύτερη μέρα το πρώτο live που παρακολούθησα ήταν αυτό του Julian Casablancas, o oποίος, απόλυτα cool και αρκετά νηφάλιος για τα δεδομένα του, μιλούσε αρκετά ανάμεσα στα κομμάτια, παρατηρώντας π.χ., πόσο γελοίο είναι που, παρ ότι το όνομα του είναι τόσο ισπανικό (η γιαγιά του ήταν από κάπου εκεί, όπως είπε) δεν ξέρει ούτε μια λέξη ισπανικά. Kαι ενώ το κοινό ζητούσε επίμονα το Hard to Explain, είπε ότι δεν ήθελε να παίξει πολλά κομμάτια από Strokes, αλλά για να μη μας χαλάσει χατίρι, έκανε σύσκεψη με τη μπάντα του on stage και έπαιξε το κομμάτι απροβάριστο λέγοντας την εξής ωραία ατάκα, αναφερόμενος στην μπάντα του: "They are so good that we re going to fake it!"
Aκολούθησαν οι HOT CHIP. Ακούγονται απίστευτα live, με κάθε λεπτομέρεια του ήχου τους να φαίνεται μελετημένη.
Oι Vampire Weekend απέδειξαν ότι είναι το απόλυτο "feel good" καλοκαιρινό συγκρότημα. Τα κομμάτια που έπαιξαν από τον πρώτο τους δίσκο αποτέλεσαν ίσως τις ωραιότερες στιγμές του φεστιβάλ, με όλο τον κόσμο να χορεύει με ένα διάπλατο χαμόγελο ζωγραφισμένο.
Δυστυχώς Peter Hooke (is) Performing Unknown Pleasures. Μου ακουγόταν σαν παρωδία ειδικά στον φωνητικό τομέα. Για αρκετό κόσμο βέβαια, αυτό το live ήταν από τους κύριους λόγους που ήρθαν στο φεστιβάλ, και πολλοί ήταν αυτοί που φορούσαν μπλούζα με το εξώφυλλο του δίσκου.
Τη δεύτερη μέρα, την κεντρική σκηνή έκλεισε ο DJ Shadow με το show που παρουσίασε και στο Rockwave λίγες μέρες μέσα από την μεταβαλλόμενη νοηματικά σφαίρα, επομένως δεν ήμασταν οι πρώτοι στον κόσμο που ακούσαμε τα καινούργια του κομμάτια όπως μας υποσχέθηκε στην αρχή.
Οι Specials, την τρίτη μέρα, γιουχαΐστηκαν και εδώ, (όπως και στην Αθήνα) γιατί απλούστατα δε λένε να βγουν για encore και να πουνε το έρμο το Ghost Town, που θα μου μείνει απωθημένο σίγουρα.
O Ian Brown άνοιξε τη συναυλία του πολύ δυναμικά με τα κομμάτια "Ι wanna be adored" και το "Time is my everything".
Oι Prodigy με εκνεύρισαν γιατί ο κύριος Maxim, στα πρώτα 3 κομμάτια που παρακολούθησα, χρησιμοποίησε περίπου 100 φορές τις λέξεις "all my people": "All my people, all my people, all my people in the front, all my people in the back, all my people lets go"... συνέχεια όμως! (Δεν ξέρω βέβαια, αν έχουν να πουν και κάτι πιο ουσιαστικό πλέον.) Δεν πρέπει να ενοχλήθηκε κανείς άλλος από το γεγονός, αφού η κεντρική σκηνή σειόταν από το χορό του κόσμου στους πωρωτικούς ρυθμούς του συγκροτήματος.
Ευτυχώς στη δίπλα σκηνή την ίδια ώρα έπαιζε ο Four Tet με τους ιδιοφυείς ήχους του.
Οι Klaxons βγήκαν στις 3 η ώρα το βράδυ στην κεντρική σκηνή. Κατά τις 3.30 όλος ο κόσμος που βρισκόταν στη γύρω περιοχή έκανε ένα τρελό σπριντ προς την σκηνή αυτή, όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Golden Skans. Πολύ καλό live.
Τελευταία μέρα του φεστιβάλ, και πιο γεμάτη από όλες, με ένα ονειρικό ξεκίνημα από τους Δανούς Efterklang, οι οποίοι, παρ' ότι άυπνοι λόγω καθυστέρησης της πτήσης τους και παρ' ότι έφαγαν και μια κλήση για υπερβολική ταχύτητα, όπως έτρεχαν για να προλάβουν το soundcheck, έδωσαν τη δική τους πολύ ιδιαίτερη νότα στο φεστιβάλ.
H μόνη φωτογραφία που να σχετίζεται με τη Lily Allen και το Benicasim ήταν αυτή που βλέπεται δίπλα. Αργότερα η Lily Allen απολογήθηκε στο κοινό της, μέσω twitter (φυσικά).
Τη θέση της πήρε η Ellie Goulding (άλλωστε UK IS A TARGET MARKET), το live της οποίας μεταφέρθηκε ανέλπιστα για εκείνην στην κεντρική σκηνή, με κομμάτια που μπορούσαν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του ακροατή ακέραιο, με άνεση, τουλάχιστον για είκοσι δευτερόλεπτα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, επόμενος στο πρόγραμμα της κεντρικής σκηνής ήταν ο Dizzie Rascal.
Οι Two Door Cinema Club, με τους καθαρόαιμους indie ήχους τους, είχαν απίστευτο sing-along απο το (καθαρόαιμα αγγλικό, όπως είπαμε) κοινό του φεστιβάλ.
Οι Foals βγήκαν στη σκηνή και τα σπάσανε, με την κλασσική έννοια του όρου, αποδεικνύοντας μου πόσο τους είχα παρεξηγήσει. Απίστευτη ενέργεια πάνω στη σκηνή με μια φοβερή ικανότητα να χτίζουν ατμοσφαιρικά ηχοτοπία και άψογες, ηχητικά, εκρήξεις.
Και ενώ όλα έδειχναν ότι το live των Vampire Weekend θα έπαιρνε εύκολα τον τίτλο του κορυφαίου του φεστιβάλ, ήρθε το live των Gorillaz να κλέψει εύκολα τον τίτλο, εξερευνώντας της έννοια της συναυλίας ως τέχνης, με το οπτικό κομμάτι να είναι εξ ίσου σημαντικό με το ακουστικό και να μην αφήνει κανένα περιθώριο δημιουργίας "κοιλιάς" στη συναυλία.
Για να καταλάβει κανείς τους Gorillaz δεν αρκεί να ακούσει τα κομμάτια, γιατί αυτό είναι μόνο η αρχή. Άλλωστε το ήμισυ των μόνιμων μελών και δημιουργών των Gorillaz είναι ο καρτουνίστας Jamie Hewlett, του οποίου τα γραφικά δεν είναι τα μόνα που κεντρίζουν οπτικά το ενδιαφέρον, ενισχύοντας τα σημαντικά νοήματα των στίχων του Albarn:
Μια ολιγομελής ορχήστρα από όμορφες γυναικείες παρουσίες ντυμένες σύμφωνα με το ναυτικό concept του Plastic Beach, οι περισσότεροι καλεσμένοι των Gorillaz να εμφανίζονται live επί σκηνής και φυσικά ένας παθιασμένος και πωρωτικός Damon Albarn μαζί με τους Mick Jones και Paul Simonon (το πιο ογκώδες μπάσο που έχετε ακούσει ποτέ) των The Clash και την υπόλοιπη εξαιρετική live μπάντα. (Στους καλεσμένους που παρέλασαν από τη σκηνή περιλαμβάνονται οι De La Soul, ο Bobby Womack, μέλη της Εθνικής Ορχήστρας της Συρίας, η Bootie Brown και η Little Dragon).
Και όσο κι αν όλα αυτά σας κάνουν να υποψιάζεστε ότι μπορεί να έχει χαθεί η ουσία, άλλωστε στα υπερθεάματα αυτό είναι σύνηθες, εδώ ήταν όλα τόσο σωστά τοποθετημένα, ώστε μόνο να ενισχύουν το όραμα του Albarn και του Hewlett: να χρησιμοποιήσουν όλη αυτή τη φανταχτερή mainstream ενδυμασία σαν Δούρειο Ίππο για να καταφέρουν να εισβάλλουν στις μάζες και να εναποθέσουν εκεί λίγη καλλιτεχνική ευαισθησία.
Είναι μεγάλη μαγκιά του Albarn, πιστεύω, το γεγονός ότι ακόμα αγωνιά να βρει νέους τρόπους να κατακτήσει το κοινό του και ότι κανένας από το κοινό αυτό, δεν διανοείται να του ζητήσει να παίξει το Song 2. Πόσοι άραγε το έχουν καταφέρει αυτό;
Από τις ισπανικές μπάντες που παρακολούθησα (Love of Lesbian, The Pinker Tones κ.α.) δεν μου κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον. Κρίμα, γιατί πέρσι το φεστιβάλ είχε και ένα ισπανικό πολύ ενδιαφέρον όνομα, την "ισπανίδα Feist", Russian Red.
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Αλέξανδρος Χριστοδούλου)
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
5 Σχόλια
to prodigy live re papoudes htan einai kai tha einai to pio dunato live act ston planhth!
kai as leei epi 90min "all my people" o maxim
se opion den aresei,megaro,aries kai Dmitri Dmitriyevich Shostakovich
30/7/2010 2:25:14 πμ - anonymous
Τους Kasabian ρε τελεμέ, δεν τους είδες?
1/8/2010 1:44:39 μμ - anonymous
logsriasmo tha sou dwsei re karagiozh an eide tous kasabian to palikari?
An itheles as phgaines esy.
Poly mysthrios exei ginei o kosmos teleutaia...
1/8/2010 10:13:08 μμ - anonymous
sigoura tha eihe kati kalytero na kanei apo to na dei tous kasabian-den einai kai toso dyskolo alloste.epipedo omos o typos me ton teleme e?
1/8/2010 11:43:22 μμ - anonymous
κασαμπιαν θα πηγαινε να δει μονο αν ηταν λοβοτομημένος
2/8/2010 12:35:31 πμ - anonymous