Diana Krall @ Terra Vibe
7/7/2010
Έγινε κι αυτό! Μετά από την πληθώρα των συναυλιών που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια στο Terra Vibe Park, την τιμητική της είχε το βράδυ της Κυριακής για πρώτη φορά η τζαζ.
Εκεί, όπου η Diana Krall και η παρέα της μας πρόσφεραν στα πλαίσια του Quiet Nights Tour 2010 - με αφορμή την τελευταία ομώνυμη δισκογραφική της δουλειά στην Verve - μια πανέμορφη βραδιά, επιβεβαιώνοντας έτσι τους λόγους για τους οποίους η 46χρονη αυτή καλλιτέχνης από τον Καναδά αποτελεί μια από τους πιο αποδεκτές παρουσίες στον χώρο της τζαζ και όχι μόνο.
Η μετάβαση μας προς το Terra Vibe ήταν τουλάχιστον άνετη, αφού δε χρειαζόταν κάποιος παρά μόλις 30 λεπτά, ώστε να φτάσει οδικώς στην Μαλακάσα.
Πέρα από την άνετη μετάβαση, υπήρχε παράλληλα διαθέσιμος άπλετος χώρος για παρκάρισμα και γενικότερα επικράτησαν ανθρώπινες συνθήκες, οι οποίες και μας επέτρεψαν να βρεθούμε με την καλύτερη διάθεση λίγο μετά τις 21:00 στον συναυλιακό χώρο, μισή ώρα δηλαδή περίπου προτού το ξεκίνημα της παράστασης.
Μια παράσταση που ξεκίνησε τελικά λίγο μετά τις 21:30, με την μαυροφορεμένη Diana Krall να κάθεται στο αγαπημένο της πιάνο, απαρτίζοντας ένα εξαιρετικό κουαρτέτο, αποτελούμενο από κιθάρα, κοντραμπάσο και ντραμς.
Εκείνη θα καλησπερίσει το κοινό που δεν ήταν αρκετό, θα εκφράσει την μεγάλη της χαρά για την επιστροφή της στην χώρα μας τέσσερα χρόνια μετά - όλοι μας λησμονούμε εκείνη την αξέχαστη εμφάνισή της στο Ηρώδειο το 2006 - , εκκινώντας έτσι ένα γοητευτικό ταξίδι στον κόσμο της τζαζ. Ένα ταξίδι που όπως μας έχει συνηθίσει η Diana Krall, αποτελείται από ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις παλαιότερων κομματιών, που έχουν αγαπηθεί τα περασμένα χρόνια από πολλούς μας.
Διασκευές έξυπνα επιλεγμένες και εν συνέχεια εκτελεσμένες μέσα από ένα ιδιαίτερο στυλ που πρεσβεύει η αξιόλογη αυτή καλλιτέχνιδα, με την μεστή κοντράλτο φωνή και το όμορφο συνοδευτικό της πιάνο να δεσπόζουν.
Το στήσιμό της είναι άνετο και χαλαρό στη σκηνή, κοντρολάρει αριστοτεχνικά το εγχείρημα της ταυτόχρονης ερμηνείας δύσκολων φωνητικών και πιανιστικών περασμάτων, ενώ δίνει άπλετο χώρο στους μουσικούς της, ώστε να αναπτύξουν και αυτοί με τη σειρά τους τις δεξιότητές τους.
Μουσικοί με όλη την σημασία της λέξης, αφού ανέπτυξαν έντονους διαλόγους μεταξύ τους, σόλαραν χωρίς περιττές ενέργειες και σε συνδυασμό με τις άψογες φωνητικές και εκτελεστικές ικανότητες της Diana Krall οδηγηθήκαμε τελικά σε ένα ερμηνευτικό αποτέλεσμα, που στα αυτιά του καθενός φάνταζε άρτιο.
Το ρεπερτόριο κινήθηκε ανάμεσα σε προσωπικά κομμάτια της Diana Krall, όπως το "Let's fall in love", αλλά και σε διασκευές σε κομμάτια των Sergio Mendez, Bob Dylan, George Gershwin, αλλά και στο "Jockey full of Bourbon" του Tom Waits.
Θα ήθελα να ανοίξω κάπου εδώ μια μικρή παρένθεση και να επισημάνω και πάλι αυτό που προείπα, ότι δηλαδή η Diana Krall διαθέτει ομολογουμένως αξιοθαύμαστες ικανότητες σε αυτό που πρεσβεύει, όμως προσωπική μου άποψη είναι ότι ο πραγματικός καλλιτέχνης περνάει στο πάνθεον των μεγάλων μέσο των προσωπικών του δημιουργιών. Νομίζω πως πια ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την Krall να κάνει ένα βήμα μπροστά, να παραμερίσει τις διασκευές και να καταπιαστεί με τις προσωπικές της εμπνεύσεις, αποδεικνύοντας μας έτσι ότι είναι μια σπουδαία καλλιτέχνης, που το μέλλον διαγράφεται γι' αυτήν ευοίωνο.
Κατά τα λοιπά, μοναδικό αρνητικό σημείο της παράστασης, η χωρίς λόγο χαοτική απόσταση στις τρις διαφορετικές ζώνες των καθήμενων θεατών - προφανέστατα για να δικαιολογηθεί το αντίστοιχο αντίτιμο των εισιτηρίων - με αποτέλεσμα την έλλειψη επαφής των μουσικών με το κοινό, ενώ ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να δοθεί στην άριστη ηχητική κάλυψη της συναυλίας, με τον κρυστάλλινο τζαζίστικο ήχο να είναι ανάλογος του βεληνεκούς των καλλιτεχνών.
Λίγα λεπτά μετά τις 23:00 και ένα encore η Diana Krall και οι μουσικοί της μας αποχαιρέτησαν χαμογελαστοί, με το κοινό να αποχωρεί, έχοντας βιώσει μια εξαιρετική κυριακάτικη βραδιά στην αττική ύπαιθρο.
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)
Links
www.dianakrall.com
Περισσότερα από τον ίδιο συντάκτη...
1 Σχόλια
Πολυ σωστο αυτο που γραφετε για τις προσωπικες δημιουργιες τετοιων καλλιτεχνων...
Και για αυτο εγω προσωπικα εκτιμω πολυ περισσοτερο την Melody Gardot για παραδειγμα.
Που εχει απιστευτα δικα της κομματια, αλλα μπορει να κανει και φοβερες διασκευες στα live της (πολυ καλη στο κηποθεατρο!).
Επισης οταν μια συναυλια δεν εχει κοσμο, δεν υπαρχει λογος να υπαρχει αυστηροτητα με τις θεσεις...
Στην συναυλια του Rufus Wainwright υπηρχε το ιδιο θεμα πριν ξεκινησει. Τελικα μας ειμαν να παμε ολοι κοντα και πιστευω πως ετσι ολοι περασαμε καλυτερα.
8/7/2010 11:13:54 πμ - anonymous