Peaches

 H αθυρόστομη Peaches είναι απίστευτη show woman. Καταφέρνει αβίαστα να σε καθηλώνει με τις παλαβομάρες της κάνοντας όχι μια απλή συναυλία αλλά ένα show που πολλές μεγάλες ‘κυρίες’ της ποπ θα ζήλευαν. Αλλά αυτά πιθανόν να τα ξέρετε ήδη. Το θέμα άλλωστε είναι η προχθεσινή της συναυλία στην ‘πόλη της αμαρτίας’ -όπως αποκάλεσε η ίδια την Αθήνα- όπου η τρελαμένη Peaches παρέσυρε το κοινό στο ξέφρενο χορό της.

Κάθε τραγούδι συνοδευόταν από τόσο οπτικό υλικό που απλά δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή. Το live ξεκίνησε με την Peaches ντυμένη σαν τέρας καθότι φορούσε ένα ογκώδες κουστούμι από μακριές λωρίδες που κάλυπτε ακόμη και το πρόσωπο της με αποτέλεσμα να μην βλέπει απολύτως τίποτα. Φυσικά μετά από λίγο ξεφορτώθηκε την καθόλα άβολη περιβολή της και την αντικατέστησε με στενά και κραυγαλέα κορμάκια.

Ξεσήκωσε τόσο το ακροατήριο με τη δυναμική της παρουσία που ξεκίνησε το stage diving από τα πρώτα κιόλας τραγούδια. Ζήτησε μάλιστα από το κοινό να της δώσουν τα χέρια τους ώστε να περπατήσει πάνω τους γιατί ‘if Jesus walks on water, Peaches walks on you"…


peaches @ synch

Και κάπου εκεί ανεβασμένη στους ώμους των θεατών, φώναζε να μην τη ρίξουν γιατί αυτό δεν έχει ξαναγίνει σε καμία άλλη της συναυλία και αν συνέβαινε εδώ θα πρεπε να ντρεπόμαστε και ήδη έχουμε αρκετά για να ντρεπόμαστε –άουτς! περιττό το τελευταίο ‘καρφί’.

Και παρότι η Peaches έχει πατήσει τα 43 έχει μπόλικη ζωντάνια που θα τη ζήλευαν και καλλιτέχνες με τα μισά της χρόνια. Φταίει μάλλον που αρνείται πεισματικά να σοβαρευτεί και εμμένει στα χρόνια κολλήματα της: το σεξ και την πρόκληση. Εξού και το κορμάκι με το φωτάκι στον καβάλο, με το οποίο εμφανίστηκε σε κάποια φάση, και σίγουρα πολλές θα δίσταζαν να φορέσουν στη σκηνή.  

Έκανε μάλιστα και ένα μικρό tribute στον Michael Jackson επιχειρώντας το moonwalk και φορώντας ένα γάντι κεντημένο με στρας. Άλλοτε πάλι μας έσερνε to a galaxy far far away με μια νέον λάμπα που περνούσε κάλλιστα για φωτόσπαθο, ή έπαιζε με τα λέιζερ και σκαρφάλωνε στις σκαλωσιές. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν ένας από το συγκρότημα της έβαλε μια μακρυμάλλικη ξανθιά περούκα και ένα δερμάτινο παντελόνι παριστάνοντας τον Iggy Pop για να τραγουδήσουν το ντουέτο τους.

Η setlist περιελάμβανε πολλά καινούργια τραγούδια αλλά χωρίς να παραλείπει τα παλιά και αγαπημένα της κομμάτια. Κάπως έτσι ακολουθήσαμε τα διδάγματα της Peaches και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που λίγο πριν το τέλος της συναυλίας έβγαλαν και ανέμιζαν στον αέρα τις μπλούζες τους, έπειτα από προτροπή της ‘δασκάλας’.

peaches @ synch

Έλενα Ράλλη


Fuck Buttons

Είναι η χρονιά τους. Με ένα δεύτερο σπουδαίο άλμπουμ στα τέλη του 2009, για το Tarot Sport λέω – αν δεν το έχεις ακούσει ακόμα, σοβαρά τι περιμένεις; -παρακαταθήκη, ακολουθώντας τις επιταγές του "μάγου" Andrew Weatherall στα κουμπάκια, ήρθαν, έπαιξαν το θριαμβευτικό σετ τους και έφυγαν, αφήνοντας
πίσω τους συντρίμμια από πολυκατοικίες ήχων και θορύβου. Κάνοντας το, μάλιστα, να φαίνεται τόσο απλό. Η κλειστή σκηνή δίπλα στην κεντρική, ήταν γεμάτη σώματα που δε σταμάτησαν λεπτό να χορεύουν, αψηφώντας ζέστη, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.

Κάποιοι γράφουν για εξωσωματική εμπειρία, κάποιοι είδαν κύκλους,  το μόνο σίγουρο όμως είναι πως το ηλεκτρονικό ντουέτο των Fuck Buttons έστησε ηχητικές κολώνες που ήταν αδιαπέραστες, κάνοντας το μυαλό μας να είναι ακόμα εκεί νοερά. Αδιαμφισβήτητα επρόκειτο για ένα live το οποίο θα μείνει για καιρό στη μνήμη μας. Ξεκινώντας με το εκπληκτικό Surf Solar δε σε άφησαν να πάρεις ανάσα, σε έπιασαν από το λαιμό με τις distortion meets dance meets κι άλλο distortion meets noise μελωδίες τους και συνέχισαν για μια ώρα non stop να μας κρατούν στο χέρι, φορτώνοντας, ορθά, με πολλά ηχητικά layers τα κομμάτια τους. Τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Γιατί όταν ακούς τα Bright Tomorrow, Olympians και Sweet Love For Mother Earth, δεν ξέρω τι άλλο μένει να πεις. Μακάρι κάθε live να είχε τη δυναμική των δύο πιτσιρικάδων από το -τι πίνουν πια εκεί πέρα- Βristol.

f*ck<br />
buttons @ synch’ src=’/uploads/music/gigs/synch2010-fbuttons.jpg’ /></p>
<p>
			<strong><em>Θοδωρής Κανελλόπουλος</em></strong></p>
</p>
</div>
<div>
<hr />
<p>
			<b>Fennesz & Lillevan Visuals</b></p>
<p>
			Μα πάλι ο <b>Fennesz</b> στο Synch; Θυμάμαι τουλάχιστον άλλες 2 εμφανίσεις του στο παρελθόν, στο μέλλον απ’αυτόν θα ξεκινάει κάθε lineup. Τη στιγμιαία απογοήτευση για την ακύρωση του ντουέτου Alva Noto/Blixa Bargeld και την έκπληξη για τον χώρο που θα έπαιζε (ο Fennesz σε ανοιχτό;;), την ξέχασα στα πρώτα 5 λεπτά που έκατσα να παρακολουθήσω το σύνηθες κιθαριστικό/laptop ambient live του. Το παράξενο ήταν πως σε αντίθεση με το απαράδεκτο των συνθηκών στο Αμφιθέατρο πέρσι, εδώ τα πάντα λειτούργησαν: οι μελωδίες του Αυστριακού δεν χάνονταν στον αέρα, τα χαοτικά του τοπία έδεναν απόλυτα με τα υπέροχα visuals του VJ Lillevan που έτρεχαν στο background. Πήγα με βαριά καρδιά να ακούσω για λίγο, και στάθηκα υπνωτισμένος να παρακολουθώ ως το τέλος, αυτό το μαγικό πέρασμα απ’το ‘Venice’ στο ‘Black Sea’ και πίσω ξανά στο ‘Endless Summer’. Οι εικόνες που θύμιζαν πότε καλοκαίρι και πότε ρευστή κίνηση οργανισμών έγιναν ένα με τη μουσική του Fennesz, ένα σώμα συμπαγές, εύθραυστο, στα όρια του noise, στην κόψη της μελωδίας (ο ήχος ήταν πολύ καλός). Η πιο χαμηλόφωνα συνεπής εμφάνιση του διημέρου.</p>
<p>
			<b>Lumiere Brother</b></p>
<div>
<p>
				<img alt=

Χωρίς μεγάλες προσδοκίες έφτασα στο Αμφιθέατρο για την εμφάνιση του Lumiere Brother. Είχα δει στο παρελθόν τον Θανάση Χριστοδούλου με τους Serpentine στο παρελθόν, κι είχα την περιέργεια να δω αν έχει εξελιχθεί συνθετικά (κυρίως) κι ερμηνευτικά, τώρα που έχει πάρει στις πλάτες του τη μουσική. Η εμφάνισή του ήταν μια μικρή έκπληξη: δεν έχει την τέλεια φωνή, αλλά δε σε ενοχλεί κιόλας. Οι συνθέσεις του είναι ακέραιες και «στρογγυλές», δεν πασχίζει να μεταδώσει την εικόνα του πρωτοπόρου δημιουργού. Κατάφερε παίζοντας μόνος του στο πιάνο να φτιάξει ατμόσφαιρα, και να μεταδώσει μια ξεκάθαρα ποπ αίσθηση- πόσοι Έλληνες σημερινοί δημιουργοί μπορούν να καυχηθούν γι’αυτό; Τα δύο κορίτσια που τον συνόδευσαν σε πλήκτρα ντυμένα σε sixties ύφος έδωσαν μια bubblegum εικόνα στο εγχείρημα, θυμίζοντάς μου τον τρόπο που οι Prefab Sprout χρησιμοποιούσαν τα backing vocals. Διασκεύασε μάλιστα και το ‘Under Pressure’ των Queen με τον David Bowie, σε ύφος Tori Amos. Αυτό το μικρό, ξεκάθαρα αισιόδοξο live υπονομεύθηκε μόνο απ’τον κάκιστο ήχο, που ήταν δυστυχώς κανόνας για ό,τι είδα τις δύο μέρες στο Αμφιθέατρο για το φετινό φεστιβάλ.

____________________________________________________________________

Το πρόγραμμα στο αμιγώς χορευτικό/ηλεκτρονικό κομμάτι του φετινού Synch ήταν υποτονικό, και δε χρειαζόταν να το διαπιστώσεις δια ζώσης- το καταλάβαινες απ’το lineup. Δεν ήταν μόνο η έλλειψη ονομάτων, ήταν μια γενικότερη μελαγχολία που περιφερόταν στις αίθουσες D10 (κυρίως) και D7 όπου κατέληγαν όσοι δεν είχαν πού αλλού ουσιαστικά να πάνε εκείνη την ώρα.

Moonboots, Pici, BalearicMike

Ο Moonboots έπαιζε την ίδια ώρα με τους Fuck Buttons, κι έχασε με τα χέρια κατεβασμένα, δυστυχώς. Λίγο πρόλαβα απ’το σετ του, αλλά όσο άκουσα με γύρισε σε ωραίες εποχές, τότε που η house ήταν κάτι συναρπαστικό σε παγκόσμια κλίμακα, όταν τα πρώτα rave στη Βρετανία φύτρωναν σαν τα μανιτάρια. Η μετάβαση στον PiCi έγινε ομαλά παρότι το ύφος άλλαξε για λίγο. Ο κόσμος στην D10 παρέμενε λίγος, παρότι ο ήχος ήταν καλός κι οι συνθήκες ανθρώπινες (σε αντίθεση με τη Sony stage που είχε συνθήκες κονσέρβας). House σε πιο σύγχρονες δόσεις (το techno φέτος στο Synch ήταν άγνωστη λέξη), μάλλον το πιο ενδιαφέρον απ’τα ελληνικά ονόματα που έπαιξαν ως djs φέτος στο φεστιβάλ.

balearic mike  @ synch

Ο Balearic Mike ήταν η πιο απροσδόκητη έκπληξη της βραδιάς- με παλιομοδίτικη διάθεση το λέω. Old fashioned κούρεμα και remix που άγγιζαν το 10λεπτο, λες και τα είχες ξεχειλώσει επίτηδες για να χωρέσουν στην νέα Balearic συλλογή με electronica των ‘90s. Χαμένος κάπου ανάμεσα στη Hacienda και το Café del Mar, ο υπέροχος Mike μας έπαιξε Depeche Mode (‘Enjoy the Silence’) και Talk Talk (‘It’s My Life’), σε εκτελέσεις από 12ιντσα που σήμερα θα έμοιαζαν παρωχημένες. Το σετ του ήταν αντίδοτο σε κάθε είδους noise πειραματισμό περιφερόταν στο Γκάζι εκείνη την ώρα. Το απόλαυσα δεόντως (όχι όσο ο ίδιος o Mike πάντως, έμοιαζε να είναι σε κάποια άλλη διάσταση πίσω απ’τα decks).

Hiras, NewStyle, TrusMe

H αντικατάσταση του Busy P απ’ τον έλληνα dj Hiras πέρασε και δεν ακούμπησε για τον περισσότερο κόσμο. Ας αναλογιστούμε ότι οι μισοί που έμπαιναν στην D7 τον περνούσαν για τον Γάλλο παραγωγό, κι ας βγάλουμε συμπεράσματα για το τι ποσοστό απ’όσους παρακολουθούν το φεστιβάλ ασχολείται πραγματικά με τη μουσική. Απ’την άλλη βέβαια, κι ο Hiras μουσικά πέρασε και δεν ακούμπησε, δε μπορώ να θυμηθώ και κάτι ως highlight απ’το set του. Πάντως ήταν καλύτερος απ’τον New Style/Blue Lagoon που έπαιζε ένα απροσδιόριστο κράμα αναφορών σε κάθε μουσικό είδος που μπορεί να χωρέσει σε 1 ώρα. Ωραίο ίσως για κάποιο μπαρ του κέντρου, ακατανόητο για το Synch. Όταν δε μπήκαν τα 60s ελληνικά, μετακόμισα προς Αμφιθέατρο..

O Trus’Me ήταν το όνομα που περίμενα περισσότερο από τα “dance” acts της πρώτης μέρας, αλλά δυστυχώς διέψευσε τις προσδοκίες μου. Δεν ήταν κακός, αλλά αδιάφορος. Ένα σετ ομοιογενές μεν, άχρωμο δε, χωρίς ταυτότητα και εκπλήξεις. Πού ήταν οι Chicago κι οι Detroit επιρροές αλήθεια; Ο κόσμος στην αίθουσα ήταν αρκετός ακόμα και για το προχωρημένο της ώρας, αλλά το τι κόσμος ήταν εκεί μάλλον φαίνεται και απ’το ότι σημάδευε τον Trus’me με λέιζερ- τον μπέρδεψαν προφανώς με τον Διαμαντίδη ή τον Παπαλουκά..

Ηρακλής Κορέλης

 synch

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)

Ακολουθήστε το mixtape.gr στο facebook, συμμετάσχετε στις ψηφοφορίες και δείτε περισσότερες φωτογραφίες από το φετινό Synch Festival.