Αξίωμα: Rock κάνεις όταν είσαι πιτσιρικάς, ξέρεις – δεν ξέρεις μουσική και το κάνεις σαν να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό. Όταν έχεις καύλα, πάθος, αμφισβήτηση και οργή. Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο και δεν το πιστεύεις απλά, είσαι σίγουρος ότι μπορείς να το κάνεις. Όταν έχεις 3 ακόρντα και την αλήθεια σου (όπως έλεγε και ο ιεροκήρυκας που αποκαλεί τον εαυτό του Ωραία Φωνή απ’ τον οποίο έκλεψα και τον τίτλο του άρθρου).

Θεώρημα: Rock μπορείς να κάνεις όταν είσαι πραγματικά, βιολογικά νέος, όχι όταν νιώθεις νέος και λοιπές αρχιδιές… Η απόδειξη δική σου, τα παραδείγματα ν.

Για να κάνεις rock πρέπει να ισχύουν όλα τα παραπάνω. Διαφορετικά δεν κάνεις rock, κάνεις κάτι άλλο. To rock δεν είναι φόρμα (κιθάρα, μπάσο, drums, φωνή). Το rock είναι βαμπίρ. Ζει μόνο με φρέσκο αίμα. Αυτό που συμβατικά βαφτίζουμε ‘ροκ’ για να καταλαβαινόμαστε το κάνουν και πουρά κάθε ηλικίας αλλά δεν είναι rock. Ως μη νέος μπορεί να κάνεις σπουδαία μουσική ίσως και σημαντική τέχνη (π.χ. Sonic Youth, Radiohead, κ.ά. μετά την νιότη τους) αλλά όχι rock.

‘A song is not a song until it’s listened to’ λέει ο δαντικός τραγουδιάρης παραφράζοντας τη γνωστή ρήση. Enter λοιπόν ο ακροατής, το κοινό στην εξίσωση. Για να νιώσει, όχι να καταλάβει, όχι να θυμηθεί, για να νιώσει στο μεδούλι του το κοινό το τι κάνουν αυτά τα πιτσιρίκια πάνω στη σκηνή μ’ αυτή τη φασαρία και την αποψάρα πρέπει να ισχύουν και γι’ αυτό και το πιο πάνω αξίωμα και το επακόλουθο θεώρημα. Η επικοινωνία απαιτεί κοινό κώδικα, τι να κάνουμε; Ο μεγαλύτερος καταλαβαίνει, θυμάται, γουστάρει αλλά ο νέος μόνο είναι rock. Ο πουρορόκερ που έκανε rock δίσκους κάποτε δεν μπορεί να κάνει rock για πάντα. Στη σκηνή μπορεί να μιμείται καλά την νιότη του και να επικοινωνεί μια χαρά στους πιτσιρικάδες από κάτω τα τραγούδια που έγραψε όταν ήταν στην ηλικία τους αλλά δεν παύει να είναι ένα φάντασμα του εαυτού του, μια σκιά, μια ανάμνηση για τους νοσταλγούς, τους παλιούς του fans πίσω στη γωνία στο μπαρ που μάταια ψάχνουν να θυμηθούν πως είναι το να είσαι νέος. Δικαίωμά μας αλλά…

– Ο κύριος Faust;
– Με-φιστό-φιλε εσύ;
– Ναι ρε δικέ μου! Έχω ‘Το Πορτρέτο του Dorian Gray’, το βρήκα σχεδόν τσάμπα στο e-bay, μήπως σ’ ενδιαφέρει;
– Όχι ρε dude, thanx αλλά δεν έχω χρόνο, παιδεύομαι να καταλάβω τι σκατά λέει το ‘Stairway to Heaven’ ανάποδα…

Μόνο μία φορά θα είσαι νέος, tough luck mate. Μόνο μία μικρή περίοδο της ζωής σου θα νιώθεις τις αγαπημένες σου μπάντες να βυσματώνουν τα όργανα τους κατ’ ευθείαν στην καρδιά σου. Και να σου λέν’ την απόλυτη αλήθεια: ‘αυτό που ζεις τώρα είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει γίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας’. Κι ας είναι πλάνη: έχουν γίνει ή/και πιθανότατα θα γίνουν κι άλλα πιο σημαντικά πράγματα απ’ αυτό που ζεις τώρα μόνο που δεν θα είσαι εσύ πια νέος ή δεν θα είσαι πια εδώ.

Το πρόβλημα είναι απλό: είσαι το μόνο θηλαστικό σ’ αυτό το μικρό μπλε πλανήτη που ξέρει ότι θα πεθάνει. Αλλά όταν είσαι νέος είσαι αθάνατος. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά αθάνατος. Μπουσταρισμένος από τις ορμόνες σου, δεν νιώθεις, είσαι ο Hulk. Και μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αυτά τα ψέματα σου λέει το κορμί σου, τ’ ακούς και γίνεται η αλήθεια σου. Και κάποια στιγμή κουλάρουν οι ορμόνες σου, τρως κανα-δυό απώλειες στη μάπα (πεθαμένος έρωτας/φίλος/είδωλο/whatever, δουλίτσα, παιδάκια, κανονικότητα, κλπ. οι τρόποι είναι άπειροι…) καταλαβαίνεις το ψέμα, λήγει το ναρκωτικό, λήγει και το match. Και σταματάς να είσαι αθάνατος, σταματάς να είσαι νέος.

Κάπου εκεί σταματάει και το rock.

clashΠάμε τώρα στη rock. H rock έχει ένα πολύ συγκεκριμένο γενεαλογικό δέντρο απολύτως χαρτογραφημένο, από τις ρίζες εκκίνησης της μέχρι και τα σημερινά παρακλάδια της. Μόνο που ευτυχώς δεν την μαθαίνουμε στο School of Rock του θεού Jack. Τη μαθαίνουμε στο σχολείο της rock της δικής μας ζωής ο καθένας. Και εκεί όλες οι παράμετροι της μοναδικότητας του καθένα (DNA, περιβάλλον, χωροχρόνος, εμπειρίες, καλλιέργεια, γούστο κλπ.) παίζουν μπάλα και μάλιστα σε επίπεδο Champions League όχι μαλακίες. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε όλοι όλη τη rock ή αν προτιμάς δεν μας λένε σε όλους όλα τα παρακλάδια της τα ίδια αλλά αυτό είναι το ωραίο της ιστορίας.

Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογέννηση. Και στη rock, την ύψιστη εκδοχή της σημαντικότερης κατά τα γνώμη μου τέχνης, της μουσικής, δεν θα μπορούσε να ισχύει τίποτ’ άλλο. Βέβαια όπως λένε και τα βρετάνια ‘you can’t beat stupidity’ οπότε άμα θες εσύ μαλάκα τράβα να ξανανακαλύψεις τον τροχό (αγαπημένο φετίχ των ανθρώπων) αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι τόσο μαλάκας ή ηλίθιος ή απομονωμένος ή εγωιστής ή whatever ή και όλα αυτά μαζί που έχει ανακαλύψει τον κάθε τροχό χιλιάδες φορές. Προοδεύει όμως μόνο όταν παίρνει ότι τον αφορά από τα επιτεύγματα των προηγούμενων και τα πάει λιγάκι πάρα πέρα. Πέρα από μόδες και αμορφωσιά. Απλά δεν είναι τα πράγματα; Αρχίδια απλά, τέλος πάντων. Όπως και να ‘χει η rock όπως όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι μία σπείρα συνεχιζόμενη που λειτουργεί πηγαίνοντας λίγο πίσω και λίγο μπροστά, ποτέ όμως ξανά στο ίδιο σημείο, με αρχή κάπου στον παρελθοντικό χωροχρόνο και άκρη το σήμερα (χωρίς τέλος, ελπίζω…). Ανεξάρτητα από ‘ειδικούς’ του ‘ειδικού’ τύπου/ δισκογραφικές/ εταιρείες παραγωγής/ διαφημιστές/ marketing (που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ανακαλύψουν ή να φτιάξουν το next big thing για να ζήσουν κι αυτοί οι καημένοι και να προσθέσουν κάτι λίγο στην εισροή από το back catalogue των ‘ιερών’ τεράτων (αρχιδιές, τίποτα δεν είναι ιερό στη rock)) και ημιμάθεια (όλων των εμπλεκομένων συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών και του κοινού).

Ο καπιταλισμός καλά κρατεί και δεν προβληματίζεται καθόλου για το μέλλον του, η rock την παλεύει τη μάχη με το χρόνο παρότι δεν είναι κραταιά στις μέρες του hip-hop. Όχι όμως και ο κάθε άνθρωπος. Εγώ κι εσύ θα τελειώσουμε, το ξέρεις και το ξέρω.

Ανακεφαλαίωση: μίλησα πιο πάνω για το rock και για τη rock. Να τα μπλέξω τώρα. Rock κάνεις, ζεις και είσαι. Κι όταν σταματήσεις να είσαι νέος, rock’s dead babe. Το μυαλό σου κλειδώνει και πετάει το κλειδί. Οι πόροι κλείνουν και το κλειστό πια σύστημα ανακυκλώνει αναμνήσεις. ‘Κολλημένος σε μια στιγμή από την οποία δεν μπορείς να δραπετεύσεις’. Μπορείς να το πάθεις με τα πάντα, όχι μόνο με το/τη rock αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Αν είσαι junky με τη rock συνεχίζεις και ανακαλύπτεις καινούργιες μπάντες οι οποίες μιλάν στο υποσυνείδητο σου μόνο όταν έχουν επηρεαστεί από τις αγαπημένες σου μπάντες. Αναγνωρίζεις αυτούς που όντως παλεύουν με την αλήθεια τους προσπαθώντας να μην κλέψουν τους προηγούμενους, διψώντας να πουν κάτι με τη δική τους φωνή και τη δική τους μουσική για τη δική τους εποχή. Μπορεί επίσης να έχεις rock attitude και rock ιδεολογία (δεν υπάρχει, anyway, it’s what you make of it) αλλά rock δεν είσαι. Μακάρι τουλάχιστον να είσαι ο εαυτός σου. Και by the way είναι εντάξει να γουστάρεις καινούργιες μπάντες, δεν προδίδεις κανένα. Μόνο που στην καρδιά σου τίποτα δεν θα ξαναμιλήσει όπως εκείνα τα πρώτα βινύλια/cdια/downloads που έλιωσες όταν ήσουν νέος. Που σου είπαν ποιος είσαι.

Έχω κάνει άπειρες κουβέντες με junkια της rock και του rock σαν κι εμένα για τους πιο σημαντικούς rock δίσκους της ιστορίας. Έχω διαβάσει επίσης άπειρες λίστες ‘ειδημόνων’. Κάποιοι δίσκοι αντικειμενικά επηρέασαν πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους, δεν έχουν όλοι την ίδια βαρύτητα, ok, κάποιοι τραγουδάνε ποίηση και κάποιοι στιχάκια, σαφώς, άλλο διασκέδαση (entertainment) κι άλλο ψυχαγωγία και σίγουρα κάποιοι πούλησαν περισσότερα κομμάτια από τους άλλους. So fucking what? Όλες οι λίστες για τον πούτσο είναι. Μία και μόνο μία έχει αξία. Η autobiographical που λέει και στο High Fidelity ο συνονόματός μου. Η δικιά σου για σένα. Και η δικιά μου για μένα. Οι παρεκκλίσεις και οι συμπτώσεις μας, για να γνωριστούμε καλύτερα. Και οι προσωπικές ιστορίες που έχουμε πίσω από κάθε δίσκο. Τα γαμήσια, τα ποτά, τα ξενύχτια, τα κλάματα, τα γέλια, τα trips και οι εκδρομές για να ακολουθήσεις την αγαπημένη σου μπάντα μέχρι να σου τελειώσουν τα λεφτά. Η αλήθεια μας και η εμπειρία μας μέσα στο rock. Και μέσα στη rock που δεν είναι πια του δημιουργού της, είναι δικιά μας για πάντα. Όλα τα άλλα είναι μαλακίες.

Επίλογος: Γιατί έγραψα τα πιο πάνω. Διάφορες αφορμές.

  1. Διάβασα συνέντευξη της κωλόγριας Κιφ που σνίφαρε τις στάχτες του πατέρα του, αυθεντικός αλήτης, πρώην rock (έχει να γράψει rock 30+ χρόνια, τι να κάνουμε;). Τα ‘χωνε λοιπόν στους πιτσιρικάδες Arctic Monkeys και σε κάποιους άλλους (τα άλλα δυο groups δεν γουστάρω ούτε να τα γράψω) και έλεγε ότι σήμερα ακούει Motörhead, reggae, και Μαροκινή μουσική. Και δυστυχώς για μένα συμφώνησα μαζί του. Ήθελα να μου αρέσει ο καινούργιος δίσκος των Αρκτικών Μαϊμούδων αλλά δεν… Τα ‘χουν όλα, είναι rock αλλά δεν παίζουν τίποτα που να μην το ‘χω ξανακούσει. H λογική είναι να πάρεις το ’77-’82 και να το κάνεις κάτι άλλο, κάτι δικό σου, you know; Anyway, rock on…
  2. Έχω κολλήσει άσχημα με τον καινούργιο των BRMC. Τίποτα φρέσκο, τελείως παλιοροκάδικος ήχος, κλέβοντας αναίσχυντα τα πάντα από Chuck Berry, Doors, Led Zep, CCR μέχρι και U2 for fuck’s sake (τα σέβη σου ιεροκήρυκά μου), δεν καταλαβαίνω γιατί μου αρέσει… Είναι rock; Μάλλον, δεν ξέρω πια (δεν έχω ορισμό της rock τη σήμερον, ποιο απ’ όλα τα παρακλάδια της να πρωτοπιάσω, ό,τι πουν οι νέοι, well, whatever, nevermind, hello, hello, cash, cash, bam, bam, you’re dead, more cash, η ζωή σου σε ταινία, cash, cash, πάει κι ο Johnny Cash…). BRMC ρε λέμε, καλός δίσκος; Super!!!
  3. Νέος Stooges… σύντομο ανέκδοτο, κρίμα όντως αλλά σ’ αυτή την ηλικία rock; Φύσει αδύνατο… Anyway, in Iggy we still trust, γι’ αυτά που μας έχει δώσει και τις ωραίες αναμνήσεις από τα ματωμένα live…
  4. Ο γιος της κουμπάρας μου στα 3 του τραγουδάει ‘θαμπάντυ, πουτ θάμθινγκ, θάμπαντυ πουτ θάμθινγκ ιν μάι ντρίνκ’ και θέλει να γίνει drummer. How fucking cute is that? How fucking rock!!!
  5. Έχω βαρεθεί να ακούω μη νέους όλων των ηλικιών να λένε ‘θυμάσαι τότε μπλα-μπλα-μπλα’ και ‘τι δισκάρες βγαίναν τότε μπλα-μπλα-μπλα’ κλπ, κλπ. Φτάνει πια. Τότε ήσουν νέος, τώρα δεν είσαι. Game over. Κι επειδή ο μη νέος έχει τα λεφτά για το ακριβό εισιτήριο ας (ξανα)δούμε τους x-y-z κωλόγερους με 10-20-30-40(!!!) χρόνια καθυστέρηση… Ναι, το παραδέχομαι, κι εγώ πηγαίνω να δω τις αγάπες των πιτσιρικάτων μου αλλά αντικειμενικά: Έλεος!!! Φτάνει πια, φτάνει. Καλή η νεκρανάσταση αν είσαι θρήσκος αλλά ας δούμε περισσότερες ζωντανές μπάντες καλύτερα… Ζόρικο φετίχ η νεκροφιλία, δεν μου πάει με τίποτα αισθητικά και δεν έχει και καθόλου πλάκα. Και rock/ sex χωρίς πλάκα, no fun, my babe, no fun…

Κατακλείδα: Rock εκ του rock ‘n’ roll ήτοι slang των μαύρων αμερικανών για το χορό και το γαμήσι. Μπορείς να χορεύεις και να γαμάς (με ή χωρίς μπλε χαπάκια) μέχρι να πεθάνεις, αυτό είναι σχεδόν σίγουρο. Και να απολαμβάνεις τη rock και τα gigs. ¶σε όμως το rock στους νέους. Κι αν αναρωτιέσαι ακόμα για το αν είσαι νέος ή όχι ρώτα ένα 16άρη να σου πει, αν δεν θυμάσαι τι έλεγες εσύ ο ίδιος στα 16 σου… Γάμα τα.

Σημείωση: Στο κυρίως κείμενο, όπου rock βάλε οποιοδήποτε trend/μουσική/whatever της εκάστοτε σύγχρονης pop (δημοφιλούς) κουλτούρας των πιτσιρικάδων που δεν πολυ-καταλαβαίνει η προηγούμενη γενιά, άλλαξε ονόματα και παραδείγματα σε συναφή με το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει και έχεις έτοιμη έκθεση ιδεών. Τα ίδια σκατά παίζουν παντού και πάντα.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

 

Links:
Link 1
Link 2
Link 3
Link 4

 

Υπογραφή:
O qatarαμένος aka ‘the σύζυγος’
Νίκος Ντούνας

Διάβασε επίσης...
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Εντάξει, επήγαμε και στο γήπεδο να δούμε το ντέρμπι της χρονιάς. AΕΚ - ΠΑΟ, Κυριακή απόγευμα, με οσκαρικό καιρό, δηλαδή, τι άλλο θες αν είσαι φίλαθλος;Να σου δώσουν και λεφτά; Φορτώσαμε τα ποτά μας, νερό είναι κυρ-αστυνόμε, καλά, απλά βγάλτε το καπάκι και κατηφορίσαμε προς το OAKA, πράγμα το οποίο ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Ρέφικ Τζιμπούρ: O άνθρωπος που γεννήθηκε με νεύρα
Ο Ρέφικ Τζιμπούρ είναι ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Πιθανότατα πάρα πολύ καλός για το ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι ταχύς, τεχνίτης, αθλητικός, με καλό ρεπρίζ, επικίνδυνο σουτ, μέ βλέψεις ηγέτη και με το εγωισμό που χαρακτηρίζει έναν αυθεντικό σκόρερ. Ό Ρέφικ Τζιμπούρ είναι επίσης ένας ποδοσφαιρικός αλήτης, αλλά όχι το είδος του ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
 - Μάλλον θα τη σταματήσω τη στήλη, δε γίνεται αλλιώς. Τον τελευταίο καιρό κάθε φορά που πάω να τη στείλω όλο και κάτι γίνεται και πάιρνει αναβολή. Αυτή τη φορά είχαμε την εικαστική παρέμβαση σε βιτρίνες μαγαζιών και αυτοκίνητα σε μία ακτίνα λίγων οικοδομικών τετραγώνων, μερικά μόλις μέτρα από τα ...
Συνέχεια...
On U.S. Presidential Election 2012
☐ Mitt Romney ☐ Barack Obama ☑ Jello Biafra & Mojo Nixon President Barack Obama defeats Romney to win re-election [via BBC News]
Συνέχεια...
….aaaaaaaaand always (?) look on the bright side of life
Το είπα και στον Ηλία το βράδυ της 5ης Μαΐου. Μήπως τελικά να το σταματήσω αυτό το πράμα, αφού τον τελευταίο καιρό με το που το έχω έτοιμο προς αποστολή γίνεται κάτι πραγματικά κακό;Ίσως και να ήταν η αφορμή τα όσα έγιναν εκείνη την ημέρα, η ουσία όμως παραμένει. Επειδή ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 20/02/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν ο Ηλίας Πυκνάδας και η Χριστιάνα Φινέ.      Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)Yeah Yeah Yeahs - ZeroFriendly Fires - Skeleton Boy (Air France Remix)Beirut - My Night With A Prostitute ...
Συνέχεια...
Ντέρμπι
Το κοπή τη πίτα είχε φτάσει στο κορύφωση του. Ο Ντιντιέ Οριόλ της Super League, κρατούσε το καλύτερο για το τέλος. Τζάντελμαν, όπως πάντα, ζήτησε από αι γυναίκαι να κλείσουν τα αυτιά τους και το ξεστόμισε: Γαμήστε τον πούστη τον Ολυμπιακό. Μάλιστα. Αυτό είπε ο πρόεδρος της λίγκας που ευαγγελίζεται ...
Συνέχεια...
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Πάντως το βραβείο «μπουρδέλο της χρονιάς» φαίνεται ότι πάει δικαιωματικά στην Βαλένθια. Τουλάχιστον για την ώρα. Θα με πείτε ότι και άλλες ομάδες μοντέλο έχουν γίνει κωλοχανεία φέτος και θα συμφωνήσω, βλέπε Σεβίλλη ή και Μπαρτσελόνα ακόμα, αλλά στην Βαλένθια η «πανηγυρική» ατμόσφαιρα έχει χτυπήσει με άνεση το ταβάνι.Ότι ξεκίνησε ...
Συνέχεια...
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού μυαλού
Δεν πήδαγε στο Θεό, δεν κάρφωνε σαν τον Τζόρνταν, δεν έτρεχε σαν τον Κεντέρη (sic), ήταν όμως ένας εξαιρετικός παίκτης, ένας ηγέτης πάνω απ΄όλα. Ένας ηγέτης που ήξερε να κερδίζει, δεν φοβόταν την ευθύνη της τελευταίας προσπάθειας. Ένας ηγέτης, που στο κάτω κάτω, επειδή ίσως ακριβώς δεν σε γέμιζε δέος ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 20/03/2009
Αυτή την εβδομάδα, στο Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν οι Λευτέρης Κουσίδης και Παναγιώτης Κονδύλης.   Handsome Furs - Radio Kaliningrad'Franz Ferdinand - 'Lucid Dreams'Ladyhawke - 'Paris Is Burning'Santogold - 'Shove It (3-6 Mafia & Project Pat Remix)'Phoenix - '1901'Ariel Pink's Haunted Graffiti - 'Evolution's ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo giudicare
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν ο Antonio Cassano θα μπορούσε να είναι ένα δικό μας παιδί. Η γραφικότητα του ξεχειλίζει από τα μπατζάκια, το θεατράλε του είναι παροιμιώδες, μπορείτε να τον φανταστείτε άνετα να φωνάζει "Stelllllla" κάτω από μία σκάλα, ενώ δεν είναι και ο παίκτης που ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of life….
   - Είχα σκοπό να ξεκινήσω διαφορετικά με αφορμή την πράξη ενός τρελού (δεν τον λέω εγώ έτσι, ο αρμόδιος υπουργός) πριν από ένα χρόνο περίπου, αλλά θα χαλάγαμε τις καρδιές μας ποικιλοτρόπως, οπότε αποφάσισα να σεβαστώ τις επιθυμίες των γονιών του νεκρού.- Ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης (συγνώμη αλλά δε μου ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
* Καλή χρονιά και συγνώμη που θα σας χαλάσω το πάρτι με τα καλύτερα της δεκαετίας, αλλά η συγκεκριμένη τελειώνει το 2010. Αν όλος ο κόσμος αντιμετώπιζε σωστά το θέμα θα είχαμε γλυτώσει από το να βλέπαμε το Kid A σαν καλύτερο δίσκο της δεκαετίας σύμφωνα με το Rolling Stone ...
Συνέχεια...
Love Burns
  Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά. Ο Peter φορούσε μια μπλούζα με τρύπες (σκέψη: άμα τον πλύνεις, τον ντύσεις), ο Robertήταν κρυμμένος πίσω απ' τα μαλλιά του (σκέψη: άμα τον κουρέψεις) κι ο Nick είχε μείνει στην Αμερική, γιατί έπαιζε εκείνη η μπερδεμένη ιστορία που δεν του επέτρεπαν να βγει από ...
Συνέχεια...
Track 4
Πρωτομαγιά σήμερα και η εργατική τάξη αναζητά το παρελθόν αλλά και το μέλλον της, σχεδόν κάτω από το παράθυρό μου. Καλώς ή κακώς, προσωπικά το τελευταίο πράγμα που μπορεί να με αγγίξει είναι μία παραδοσιακά τυποποιημένη πορεία, που όσο και να προσπαθούν οι διοργανωτές της να την κρατήσουν ζωντανή και ...
Συνέχεια...
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
Κι ενώ στην Αγγλία το πένθος για τον αποκλεισμό από το επόμενο Euro είναι πανεθνικό και εξαιρετικά βαρύ. Ο Steve McLaren είναι persona non grata στο νησί, κάτι σαν τοιν Beckham όταν αστόχησε στο πέναλντι με τους Αργεντίνους.Ταυτόχρονα τα χιουμοριστικά κείμενα αρχίζουν κι αυτά να κάνουν την εμφάνισή τους. Ένα ...
Συνέχεια...
Ένα δωράκι για τον Έχουντάκι*
Με αφορμή το αναπάντεχο πρωτοχρονιάτικο δώρο του Ισραήλ στους κατοίκους της Γάζας ας μας επιτραπεί να δωρίσουμε από τη μεριά μας στο κράτος με τη σημαία με το αστέρι τη φωτογραφία ενός γεωγραφικού χάρτη του 1936 (μυαλά μας τελείωσαν για φέτος δυστυχώς).Όποιος βρεί τη λέξη Ισραήλ στο συγκεκριμένο χάρτη κερδίζει ...
Συνέχεια...
Matrix Reloaded, the greek sequel
Εν αναμονή αποτελεσμάτων ΑΣΕΠ 2007: σε εναγώνια προσμονή επιτυχίας χιλιάδες εκπαιδευτικοί που και δοσοληψίες με το Μεφιστοφελή θα ανέπτυσσαν για μια θέση κάτω από τον ήλιο του δημοσίου. H γράφoυσα ένιωσε την αδήριτη ανάγκη να απευθύνει λόγο στους μέλλοντες ναυτιλλομένους και να τους προειδοποιήσει πως η λαϊκή ρήση «παντού υπάρχει ...
Συνέχεια...
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Τρία χρόνια ζωής συμπληρώνει αυτές τις μέρες το mixtape.gr και συνειδητοποιήσαμε ότι ήρθε η ώρα να ανανεώσουμε την ομάδα συνεργατών μας σε όλα τα sections.Εάν έχεις την ίδια και περισσότερη όρεξη και ενθουσιασμό όπως και εμείς για την Μουσική, τον Κινηματογράφο, το Θέατρο, τις Εικαστικές Τέχνες ή τα Κόμικς, και ...
Συνέχεια...
Digital Vibrations #2
Μουσικές πτήσεις στο σύννεφο, πολύ Apple, ένας ακόμα λαμπερός ψηφιακός γάμος, πατέντες, γκάφες, hackers παντού και πολλά μουσικά apps... Apple + Music in the Cloud = iCloud ? Στο προηγούμενο επεισόδιο πήρατε μία γεύση του τι εστί Music in the Cloud και Google Music, σε αυτό το επεισόδιο όμως είναι όλο ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Για αρχή ας είμεθα ελαφρώς ανεπίκαιροι λόγω τελικού Champions League.Εντάξει την κούπα δεν την παίρνει πάντα ο καλύτερος, αλλά όχι κι έτσι. Εντάξει ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά και πάλι όχι έτσι. Από το περσινό παγκόσμιο κύπελλο το ποδόσφαιρο έχει μπει σε χειμερία νάρκη με επιτυχίες τέτοιων ομάδων. ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of life….
 - Αυτό εδώ άρχισε να γράφεται μετά το τέλος του Chelsea-Barcelona, αλλά κάτι ένα πήξιμο από δουλειές (χωρίς πλάκα, αφού σπάνια μου συμβαίνει κάτι τέτοιο), κάτι μία βαρεμάρα (καθόλου σπάνιο αυτό), κάτι το' να , κάτι τ' άλλο τέλος πάντων, άργησα πάλι και φτάσαμε τέλος Μαίου.- Ανήκω σ' αυτούς που ...
Συνέχεια...
Το Τέλος Της Λογικής – Όσα δεν φτάνει η αλεπού ή στραβά αρμενίζουμε
Όλα καλά και όλα ωραία και εψές τα πίναμε παρέα. Στην θύρα 17 του ΟΑΚΑ για την ακρίβεια.Η Ένωση κέρδαγε 2-0 τον Αστέρα με γκολ του Ριμπομάστορα και σάλτο μορτάλε του Μπλάνκο. Η ΑΕΚ επιτίθεται και ο Σιρόκος που φυσάει στα καλά καθούμενα ρίχνει μέσα στην περιοχή της Τρίπολης τον ...
Συνέχεια...
Σκίσαμε πάλι!!!!
Ε, αυτό πιά δεν έχει ξαναγίνει! Μετά τη περσινή θριαμβευτική εμφάνιση στον Ποδηλατικό Γύρο της Αθήνας (περίπου 989οι εν μέσω πέντε χιλιάδων συμμετεχόντων ) η ποδηλατική ομάδα του mixtape δοκίμασε και φέτος την τύχη της με εκπληκτικά ομολογουμένως αποτελέσματα. Φτάσαμε στο τέλος όταν είχαν ήδη φτάσει εκεί πάρα πολλοί, αλλά ...
Συνέχεια...
Whiskey in the Jar
Ή Μαγειρεύοντας με Αλκοόλ, Κεφάλαιο ΠρώτοΑπό τα κολασμένα κρασάτα μέχρι τα ύπουλα κρυμένα ρούμια και κονιάκ μέσα στις αθώες πάστες του γειτονικού ζαχαροπλαστείου η ιστορία του αλκοόλ στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική κρατάει αιώνες.Πέρα από την εξαιρετική γεύση που προσθέτει στο φαγητό και στα γλυκά, οι ειδικοί λένει ότι βοηθάει ...
Συνέχεια...
Αλέξανδρος Γεωργίου – Πεκίνο
¶νοιξε η έκθεση του ΕΜΣΤ στο Πεκίνο στην οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενο κείμενο(Κάτι γίνεται στο ΕΜΣΤ). Ο καλλιτέχνης και επιμελητής Αλέξανδρος Γεωργίου ήταν εκεί και μου έστειλε ένα γραμματάκι με φωτογραφικό υλικό όπου μας μπάζει στο κλίμα του Κινέζου, λίγο πριν τους Oλυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.Υπενθυμίζουμε οτι η εξαιρετική έκθεση ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
Αυτή την εβδομάδα, στο Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν οι Πάρης Παπαβλασόπουλος και Ηρακλής Κορέλης.   Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Appleseed Cast - An Army Of FirefliesZombi - DigitalisPrefuse 73 - YuletideBat For Lashes - Daniel (Cenzo Townshend ...
Συνέχεια...
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Χάθηκε ένα παιδί, χάθηκε ο πολιτισμός της πόλης, χάθηκε και η πόλη.Κανένας σεβασμός, καμμία κοινωνική συνοχή, καμμία - πραγματικά σοβαρή - λαϊκή αγανάκτηση.Αφήσαμε τις πόλεις μας στα χέρια ενός αστείου κράτους, ακόμα πιο κωμικοτραγικών δυνάμεων καταστολής, ανύπαρκτων πολιτικών αντρών, κανιβαλιστικών Μ.Μ.Ε. και στην τυφλή αστική βία καταστροφής για κερασάκι.Ωραία... και ...
Συνέχεια...
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…
Κάποτε φεύγαμε από το Μινιόν αγκαλιά με Ιππότες, Πειρατές, και πυροσβέστες ή σε περιπτώσεις Χριστουγέννων ή γενεθλίων με το Κάστρο, το Πειρατικό Καράβι, ή το Βενζινάδικο πάντα χαμογελαστοί και έτοιμοι για νέες περιπέτειεςΑργότερα, τα χώσαμε σε κούτες ή τα «στείλαμε» πακέτο να διακοσμούν νεκροταφεία αναμνήσεων σε εξοχικά.Φέτος πάλι, ψάξαμε και ...
Συνέχεια...
Bullets in the Head
Συγχαρητήρια στο ποδοσφαριστή της Stoke City Λίαμ Λόρενς, που δίνει νέα διάσταση στην εκλεπτυσμένη κατηγορία των παράξενων τραυματισμών. Ο αμυντικός των Potters έπαιζε μπάλα με τον σκύλο του στην αυλή του σπιτιού του και την ώρα που επιχείρησε να τον ντριπλάρει, πάτησε πάνω στον αμυντικό βράχο ονόματι Αζόρ και γύρισε ...
Συνέχεια...
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Το Τέλος της Λογικής – Ρέφικ Τζιμπούρ: O
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
On U.S. Presidential Election 2012
….aaaaaaaaand always (?) look on the bright side
Ακούστε την εκπομπή της 20/02/2009
Ντέρμπι
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού
Ακούστε την εκπομπή της 20/03/2009
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo
Aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Love Burns
Track 4
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
Ένα δωράκι για τον Έχουντάκι*
Matrix Reloaded, the greek sequel
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Digital Vibrations #2
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Aaaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of
Το Τέλος Της Λογικής – Όσα δεν φτάνει
Σκίσαμε πάλι!!!!
Whiskey in the Jar
Αλέξανδρος Γεωργίου – Πεκίνο
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…
Bullets in the Head