Αξίωμα: Rock κάνεις όταν είσαι πιτσιρικάς, ξέρεις – δεν ξέρεις μουσική και το κάνεις σαν να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό. Όταν έχεις καύλα, πάθος, αμφισβήτηση και οργή. Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο και δεν το πιστεύεις απλά, είσαι σίγουρος ότι μπορείς να το κάνεις. Όταν έχεις 3 ακόρντα και την αλήθεια σου (όπως έλεγε και ο ιεροκήρυκας που αποκαλεί τον εαυτό του Ωραία Φωνή απ’ τον οποίο έκλεψα και τον τίτλο του άρθρου).

Θεώρημα: Rock μπορείς να κάνεις όταν είσαι πραγματικά, βιολογικά νέος, όχι όταν νιώθεις νέος και λοιπές αρχιδιές… Η απόδειξη δική σου, τα παραδείγματα ν.

Για να κάνεις rock πρέπει να ισχύουν όλα τα παραπάνω. Διαφορετικά δεν κάνεις rock, κάνεις κάτι άλλο. To rock δεν είναι φόρμα (κιθάρα, μπάσο, drums, φωνή). Το rock είναι βαμπίρ. Ζει μόνο με φρέσκο αίμα. Αυτό που συμβατικά βαφτίζουμε ‘ροκ’ για να καταλαβαινόμαστε το κάνουν και πουρά κάθε ηλικίας αλλά δεν είναι rock. Ως μη νέος μπορεί να κάνεις σπουδαία μουσική ίσως και σημαντική τέχνη (π.χ. Sonic Youth, Radiohead, κ.ά. μετά την νιότη τους) αλλά όχι rock.

‘A song is not a song until it’s listened to’ λέει ο δαντικός τραγουδιάρης παραφράζοντας τη γνωστή ρήση. Enter λοιπόν ο ακροατής, το κοινό στην εξίσωση. Για να νιώσει, όχι να καταλάβει, όχι να θυμηθεί, για να νιώσει στο μεδούλι του το κοινό το τι κάνουν αυτά τα πιτσιρίκια πάνω στη σκηνή μ’ αυτή τη φασαρία και την αποψάρα πρέπει να ισχύουν και γι’ αυτό και το πιο πάνω αξίωμα και το επακόλουθο θεώρημα. Η επικοινωνία απαιτεί κοινό κώδικα, τι να κάνουμε; Ο μεγαλύτερος καταλαβαίνει, θυμάται, γουστάρει αλλά ο νέος μόνο είναι rock. Ο πουρορόκερ που έκανε rock δίσκους κάποτε δεν μπορεί να κάνει rock για πάντα. Στη σκηνή μπορεί να μιμείται καλά την νιότη του και να επικοινωνεί μια χαρά στους πιτσιρικάδες από κάτω τα τραγούδια που έγραψε όταν ήταν στην ηλικία τους αλλά δεν παύει να είναι ένα φάντασμα του εαυτού του, μια σκιά, μια ανάμνηση για τους νοσταλγούς, τους παλιούς του fans πίσω στη γωνία στο μπαρ που μάταια ψάχνουν να θυμηθούν πως είναι το να είσαι νέος. Δικαίωμά μας αλλά…

– Ο κύριος Faust;
– Με-φιστό-φιλε εσύ;
– Ναι ρε δικέ μου! Έχω ‘Το Πορτρέτο του Dorian Gray’, το βρήκα σχεδόν τσάμπα στο e-bay, μήπως σ’ ενδιαφέρει;
– Όχι ρε dude, thanx αλλά δεν έχω χρόνο, παιδεύομαι να καταλάβω τι σκατά λέει το ‘Stairway to Heaven’ ανάποδα…

Μόνο μία φορά θα είσαι νέος, tough luck mate. Μόνο μία μικρή περίοδο της ζωής σου θα νιώθεις τις αγαπημένες σου μπάντες να βυσματώνουν τα όργανα τους κατ’ ευθείαν στην καρδιά σου. Και να σου λέν’ την απόλυτη αλήθεια: ‘αυτό που ζεις τώρα είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει γίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας’. Κι ας είναι πλάνη: έχουν γίνει ή/και πιθανότατα θα γίνουν κι άλλα πιο σημαντικά πράγματα απ’ αυτό που ζεις τώρα μόνο που δεν θα είσαι εσύ πια νέος ή δεν θα είσαι πια εδώ.

Το πρόβλημα είναι απλό: είσαι το μόνο θηλαστικό σ’ αυτό το μικρό μπλε πλανήτη που ξέρει ότι θα πεθάνει. Αλλά όταν είσαι νέος είσαι αθάνατος. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά αθάνατος. Μπουσταρισμένος από τις ορμόνες σου, δεν νιώθεις, είσαι ο Hulk. Και μπορείς να κάνεις τα πάντα. Αυτά τα ψέματα σου λέει το κορμί σου, τ’ ακούς και γίνεται η αλήθεια σου. Και κάποια στιγμή κουλάρουν οι ορμόνες σου, τρως κανα-δυό απώλειες στη μάπα (πεθαμένος έρωτας/φίλος/είδωλο/whatever, δουλίτσα, παιδάκια, κανονικότητα, κλπ. οι τρόποι είναι άπειροι…) καταλαβαίνεις το ψέμα, λήγει το ναρκωτικό, λήγει και το match. Και σταματάς να είσαι αθάνατος, σταματάς να είσαι νέος.

Κάπου εκεί σταματάει και το rock.

clashΠάμε τώρα στη rock. H rock έχει ένα πολύ συγκεκριμένο γενεαλογικό δέντρο απολύτως χαρτογραφημένο, από τις ρίζες εκκίνησης της μέχρι και τα σημερινά παρακλάδια της. Μόνο που ευτυχώς δεν την μαθαίνουμε στο School of Rock του θεού Jack. Τη μαθαίνουμε στο σχολείο της rock της δικής μας ζωής ο καθένας. Και εκεί όλες οι παράμετροι της μοναδικότητας του καθένα (DNA, περιβάλλον, χωροχρόνος, εμπειρίες, καλλιέργεια, γούστο κλπ.) παίζουν μπάλα και μάλιστα σε επίπεδο Champions League όχι μαλακίες. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε όλοι όλη τη rock ή αν προτιμάς δεν μας λένε σε όλους όλα τα παρακλάδια της τα ίδια αλλά αυτό είναι το ωραίο της ιστορίας.

Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογέννηση. Και στη rock, την ύψιστη εκδοχή της σημαντικότερης κατά τα γνώμη μου τέχνης, της μουσικής, δεν θα μπορούσε να ισχύει τίποτ’ άλλο. Βέβαια όπως λένε και τα βρετάνια ‘you can’t beat stupidity’ οπότε άμα θες εσύ μαλάκα τράβα να ξανανακαλύψεις τον τροχό (αγαπημένο φετίχ των ανθρώπων) αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι τόσο μαλάκας ή ηλίθιος ή απομονωμένος ή εγωιστής ή whatever ή και όλα αυτά μαζί που έχει ανακαλύψει τον κάθε τροχό χιλιάδες φορές. Προοδεύει όμως μόνο όταν παίρνει ότι τον αφορά από τα επιτεύγματα των προηγούμενων και τα πάει λιγάκι πάρα πέρα. Πέρα από μόδες και αμορφωσιά. Απλά δεν είναι τα πράγματα; Αρχίδια απλά, τέλος πάντων. Όπως και να ‘χει η rock όπως όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι μία σπείρα συνεχιζόμενη που λειτουργεί πηγαίνοντας λίγο πίσω και λίγο μπροστά, ποτέ όμως ξανά στο ίδιο σημείο, με αρχή κάπου στον παρελθοντικό χωροχρόνο και άκρη το σήμερα (χωρίς τέλος, ελπίζω…). Ανεξάρτητα από ‘ειδικούς’ του ‘ειδικού’ τύπου/ δισκογραφικές/ εταιρείες παραγωγής/ διαφημιστές/ marketing (που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ανακαλύψουν ή να φτιάξουν το next big thing για να ζήσουν κι αυτοί οι καημένοι και να προσθέσουν κάτι λίγο στην εισροή από το back catalogue των ‘ιερών’ τεράτων (αρχιδιές, τίποτα δεν είναι ιερό στη rock)) και ημιμάθεια (όλων των εμπλεκομένων συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών και του κοινού).

Ο καπιταλισμός καλά κρατεί και δεν προβληματίζεται καθόλου για το μέλλον του, η rock την παλεύει τη μάχη με το χρόνο παρότι δεν είναι κραταιά στις μέρες του hip-hop. Όχι όμως και ο κάθε άνθρωπος. Εγώ κι εσύ θα τελειώσουμε, το ξέρεις και το ξέρω.

Ανακεφαλαίωση: μίλησα πιο πάνω για το rock και για τη rock. Να τα μπλέξω τώρα. Rock κάνεις, ζεις και είσαι. Κι όταν σταματήσεις να είσαι νέος, rock’s dead babe. Το μυαλό σου κλειδώνει και πετάει το κλειδί. Οι πόροι κλείνουν και το κλειστό πια σύστημα ανακυκλώνει αναμνήσεις. ‘Κολλημένος σε μια στιγμή από την οποία δεν μπορείς να δραπετεύσεις’. Μπορείς να το πάθεις με τα πάντα, όχι μόνο με το/τη rock αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Αν είσαι junky με τη rock συνεχίζεις και ανακαλύπτεις καινούργιες μπάντες οι οποίες μιλάν στο υποσυνείδητο σου μόνο όταν έχουν επηρεαστεί από τις αγαπημένες σου μπάντες. Αναγνωρίζεις αυτούς που όντως παλεύουν με την αλήθεια τους προσπαθώντας να μην κλέψουν τους προηγούμενους, διψώντας να πουν κάτι με τη δική τους φωνή και τη δική τους μουσική για τη δική τους εποχή. Μπορεί επίσης να έχεις rock attitude και rock ιδεολογία (δεν υπάρχει, anyway, it’s what you make of it) αλλά rock δεν είσαι. Μακάρι τουλάχιστον να είσαι ο εαυτός σου. Και by the way είναι εντάξει να γουστάρεις καινούργιες μπάντες, δεν προδίδεις κανένα. Μόνο που στην καρδιά σου τίποτα δεν θα ξαναμιλήσει όπως εκείνα τα πρώτα βινύλια/cdια/downloads που έλιωσες όταν ήσουν νέος. Που σου είπαν ποιος είσαι.

Έχω κάνει άπειρες κουβέντες με junkια της rock και του rock σαν κι εμένα για τους πιο σημαντικούς rock δίσκους της ιστορίας. Έχω διαβάσει επίσης άπειρες λίστες ‘ειδημόνων’. Κάποιοι δίσκοι αντικειμενικά επηρέασαν πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους, δεν έχουν όλοι την ίδια βαρύτητα, ok, κάποιοι τραγουδάνε ποίηση και κάποιοι στιχάκια, σαφώς, άλλο διασκέδαση (entertainment) κι άλλο ψυχαγωγία και σίγουρα κάποιοι πούλησαν περισσότερα κομμάτια από τους άλλους. So fucking what? Όλες οι λίστες για τον πούτσο είναι. Μία και μόνο μία έχει αξία. Η autobiographical που λέει και στο High Fidelity ο συνονόματός μου. Η δικιά σου για σένα. Και η δικιά μου για μένα. Οι παρεκκλίσεις και οι συμπτώσεις μας, για να γνωριστούμε καλύτερα. Και οι προσωπικές ιστορίες που έχουμε πίσω από κάθε δίσκο. Τα γαμήσια, τα ποτά, τα ξενύχτια, τα κλάματα, τα γέλια, τα trips και οι εκδρομές για να ακολουθήσεις την αγαπημένη σου μπάντα μέχρι να σου τελειώσουν τα λεφτά. Η αλήθεια μας και η εμπειρία μας μέσα στο rock. Και μέσα στη rock που δεν είναι πια του δημιουργού της, είναι δικιά μας για πάντα. Όλα τα άλλα είναι μαλακίες.

Επίλογος: Γιατί έγραψα τα πιο πάνω. Διάφορες αφορμές.

  1. Διάβασα συνέντευξη της κωλόγριας Κιφ που σνίφαρε τις στάχτες του πατέρα του, αυθεντικός αλήτης, πρώην rock (έχει να γράψει rock 30+ χρόνια, τι να κάνουμε;). Τα ‘χωνε λοιπόν στους πιτσιρικάδες Arctic Monkeys και σε κάποιους άλλους (τα άλλα δυο groups δεν γουστάρω ούτε να τα γράψω) και έλεγε ότι σήμερα ακούει Motörhead, reggae, και Μαροκινή μουσική. Και δυστυχώς για μένα συμφώνησα μαζί του. Ήθελα να μου αρέσει ο καινούργιος δίσκος των Αρκτικών Μαϊμούδων αλλά δεν… Τα ‘χουν όλα, είναι rock αλλά δεν παίζουν τίποτα που να μην το ‘χω ξανακούσει. H λογική είναι να πάρεις το ’77-’82 και να το κάνεις κάτι άλλο, κάτι δικό σου, you know; Anyway, rock on…
  2. Έχω κολλήσει άσχημα με τον καινούργιο των BRMC. Τίποτα φρέσκο, τελείως παλιοροκάδικος ήχος, κλέβοντας αναίσχυντα τα πάντα από Chuck Berry, Doors, Led Zep, CCR μέχρι και U2 for fuck’s sake (τα σέβη σου ιεροκήρυκά μου), δεν καταλαβαίνω γιατί μου αρέσει… Είναι rock; Μάλλον, δεν ξέρω πια (δεν έχω ορισμό της rock τη σήμερον, ποιο απ’ όλα τα παρακλάδια της να πρωτοπιάσω, ό,τι πουν οι νέοι, well, whatever, nevermind, hello, hello, cash, cash, bam, bam, you’re dead, more cash, η ζωή σου σε ταινία, cash, cash, πάει κι ο Johnny Cash…). BRMC ρε λέμε, καλός δίσκος; Super!!!
  3. Νέος Stooges… σύντομο ανέκδοτο, κρίμα όντως αλλά σ’ αυτή την ηλικία rock; Φύσει αδύνατο… Anyway, in Iggy we still trust, γι’ αυτά που μας έχει δώσει και τις ωραίες αναμνήσεις από τα ματωμένα live…
  4. Ο γιος της κουμπάρας μου στα 3 του τραγουδάει ‘θαμπάντυ, πουτ θάμθινγκ, θάμπαντυ πουτ θάμθινγκ ιν μάι ντρίνκ’ και θέλει να γίνει drummer. How fucking cute is that? How fucking rock!!!
  5. Έχω βαρεθεί να ακούω μη νέους όλων των ηλικιών να λένε ‘θυμάσαι τότε μπλα-μπλα-μπλα’ και ‘τι δισκάρες βγαίναν τότε μπλα-μπλα-μπλα’ κλπ, κλπ. Φτάνει πια. Τότε ήσουν νέος, τώρα δεν είσαι. Game over. Κι επειδή ο μη νέος έχει τα λεφτά για το ακριβό εισιτήριο ας (ξανα)δούμε τους x-y-z κωλόγερους με 10-20-30-40(!!!) χρόνια καθυστέρηση… Ναι, το παραδέχομαι, κι εγώ πηγαίνω να δω τις αγάπες των πιτσιρικάτων μου αλλά αντικειμενικά: Έλεος!!! Φτάνει πια, φτάνει. Καλή η νεκρανάσταση αν είσαι θρήσκος αλλά ας δούμε περισσότερες ζωντανές μπάντες καλύτερα… Ζόρικο φετίχ η νεκροφιλία, δεν μου πάει με τίποτα αισθητικά και δεν έχει και καθόλου πλάκα. Και rock/ sex χωρίς πλάκα, no fun, my babe, no fun…

Κατακλείδα: Rock εκ του rock ‘n’ roll ήτοι slang των μαύρων αμερικανών για το χορό και το γαμήσι. Μπορείς να χορεύεις και να γαμάς (με ή χωρίς μπλε χαπάκια) μέχρι να πεθάνεις, αυτό είναι σχεδόν σίγουρο. Και να απολαμβάνεις τη rock και τα gigs. ¶σε όμως το rock στους νέους. Κι αν αναρωτιέσαι ακόμα για το αν είσαι νέος ή όχι ρώτα ένα 16άρη να σου πει, αν δεν θυμάσαι τι έλεγες εσύ ο ίδιος στα 16 σου… Γάμα τα.

Σημείωση: Στο κυρίως κείμενο, όπου rock βάλε οποιοδήποτε trend/μουσική/whatever της εκάστοτε σύγχρονης pop (δημοφιλούς) κουλτούρας των πιτσιρικάδων που δεν πολυ-καταλαβαίνει η προηγούμενη γενιά, άλλαξε ονόματα και παραδείγματα σε συναφή με το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει και έχεις έτοιμη έκθεση ιδεών. Τα ίδια σκατά παίζουν παντού και πάντα.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

 

Links:
Link 1
Link 2
Link 3
Link 4

 

Υπογραφή:
O qatarαμένος aka ‘the σύζυγος’
Νίκος Ντούνας

Διάβασε επίσης...
Ένα δωράκι για τον Έχουντάκι*
Με αφορμή το αναπάντεχο πρωτοχρονιάτικο δώρο του Ισραήλ στους κατοίκους της Γάζας ας μας επιτραπεί να δωρίσουμε από τη μεριά μας στο κράτος με τη σημαία με το αστέρι τη φωτογραφία ενός γεωγραφικού χάρτη του 1936 (μυαλά μας τελείωσαν για φέτος δυστυχώς).Όποιος βρεί τη λέξη Ισραήλ στο συγκεκριμένο χάρτη κερδίζει ...
Συνέχεια...
Σούπερ Λίγκα – Το πρωτάθλημα Μύθος…
Ήταν πέναλτι στο Καραισκάκη; Όχι. Εξαρτάται. Αν δουλεύεις στην ΝΕΤ, μπορεί. ¶ντε να υπάρχουν κάποιες λίγες αμφιβολίες για τον βαθμό που θα δώσουμε στον Κοβάσεβιτς. ¶λλωστε έπεσε με την κοιλιά και σηκώθηκε νερό. Ο Ντάρκο ορκιζόταν στον Ίβιτς ότι ήταν. Ωραία. Βέβαια, πριν αυτή την φάση δεν του είχε δοθεί ...
Συνέχεια...
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
O Σαντιάγκο Σόλαρι είναι νέος και ωραίος, ένας ποδοσφαιριστής με ξακουστές τεχνικές αρετές και αποτελεί σταθερά τον διακαή πόθο των μεγάλων ελληνικών ομάδων κάθε καλοκαίρι. Μιλήσαμε μαζί του και καταφέραμε να του αποσπάσουμε μερικές αλήθειες σχετικά με το μέλλον του και το ελληνικό ποδόσφαιρο, του οποίου μάλιστα έδειξε γνώστης. Μία ...
Συνέχεια...
Μήπως ξεχνάμε εύκολα;;;
Μπορεί σήμερα οι Αμερικάνοι να γιορτάζουν την ημέρα ανεξαρτησίας τους, αλλά εμείς οι Έλληνες έχουμε έναν διαφορετικό λόγο να γιορτάζουμε εδώ και μερικά χρόνια, αν και ρίχνοντας μιά ματιά στις σημερινές ειδήσεις στο διαδίκτυο διαπίστωσα πως μάλλον λίγοι θυμήθηκαν πως σαν σήμερα το 2004 γίναμε Πρωταθλητές Ευρώπης στο Ποδόσφαιρο και ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
Αυτή την εβδομάδα, στο Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν οι Πάρης Παπαβλασόπουλος και Ηρακλής Κορέλης.   Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Appleseed Cast - An Army Of FirefliesZombi - DigitalisPrefuse 73 - YuletideBat For Lashes - Daniel (Cenzo Townshend ...
Συνέχεια...
…. και ένα σημαντικό μήνυμα από τον έναν Boom Boom Becker
Φίλες και φίλοι του μπουμ μπουμ μπέκερ. Φτάνει η στιγμή στηνζωή του κάθε άντρα που πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να πάει να πουλήσει το κορμί του στα σοκάκια της Μπανγκόκ. Δυστυχώς η δική μου δεν έφτασε ακόμα, αλλά αποχωρώ απο τούτον εδώ τον διαδικτυακό χώρο, για λόγους ...
Συνέχεια...
….aaaaaaaaanddddd always look on the bright side of life…(repeat to fade)
 * Υπάρχουν φορές που πραγματικά χαίρεσαι μερικές απ' όλες αυτές τις 'ανοιχτές' επιστολές που δημοσιεύονται κατά καιρούς και αυτή εδώ είναι μία από αυτές. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που λέγονται τα πράγματα με τ' όνομά τους και με τον φόβο να χαρακτηρισθώ αντιδεολογικός (sic) οφείλω να ομολογήσω πως δεν ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 31/8/2008
Ακόμα ένα ακόμα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση και αυτή την εβδομάδα από τους Ηλία Πυκνάδα και Πάρη Παπαβλασόπουλο. Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Deerhunter - Nothing Ever HappenedAirborne Toxic Event - This is NowhereBroken Social Scene - Hit ...
Συνέχεια...
Nihilist Slacker’s Blues
(το No Pussy Blues (ή οι μαύρες της αγαμησιάς (παρένθεση στην παρένθεση ω παρένθεση και γαμώ)) το πρόλαβε άλλος) Βαριέμαι.Βαριέμαι να γράψω αυτό το βαρετό κείμενο γι' αυτό το γαμημένα βαρετό site που φαίνεται να γεννήθηκε συντηρητικό και πεθαμένο. Βαριέμαι που τσαντίστηκα να διαβάζω τα ανέμπνευστα κείμενα των φίλων μου ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 30/01/2009 με καλεσμένους τους Bad Mathematics και τους Workaholics
Αυτή την εβδομάδα, καλεσμένοι του Mixtape Radio Show, της εκπομπής του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" την οποία παρουσίασε ο Ηλίας Πυκνάδας, ήταν ο Vishy των Bad Mathematics και ο Αλέξης των Workaholics.    Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Workaholics - NumbThe ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Μια συγκλονιστική τηλεοπτική στιγμή. ¶λλη μια. Απόδειξη ότι το 2008 μπαίνει με άγριες διαθέσεις.Ο τόπος γνωστός και αγαπημένος. Ο Γιώργος Γεωργίου βρίσκεται κοντά στο τέλος της Κυριακάτικης εκπομπής του. Λίγα πράγματα. Το ΒΒΒ ζαπάρει μεταξύ αυτού και της 1005ης προβολής του bloodsport με τον Ζαν Κλώντ τον Βαναντάμ Παπαντάμ.Διάλειμμα για ...
Συνέχεια...
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Εντάξει, επήγαμε και στο γήπεδο να δούμε το ντέρμπι της χρονιάς. AΕΚ - ΠΑΟ, Κυριακή απόγευμα, με οσκαρικό καιρό, δηλαδή, τι άλλο θες αν είσαι φίλαθλος;Να σου δώσουν και λεφτά; Φορτώσαμε τα ποτά μας, νερό είναι κυρ-αστυνόμε, καλά, απλά βγάλτε το καπάκι και κατηφορίσαμε προς το OAKA, πράγμα το οποίο ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
 - Για αρχή είχα σκεφτεί να κάνω μία μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν που θα παρουσίαζε την παράνοια που επικρατεί στην υπόθεση αστυνόμευση στη χώρα μας, αλλά με πρόλαβε πάλι το παλικάρι με τα ψυχολογικά προβλήματα το οποίο παρ' όλα αυτά είχε όπλο και πυροβόλησε άνευ λόγου και αιτίας έξω ...
Συνέχεια...
Death by Chocolate
Αν είναι η σοκολάτα αμαρτία θα βγω να το φωνάξω με λατρεία !!! Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα με ένα φοβερό και τρομερό δίλημμα. Μια δύσκολη στομαχική διαταραχή και ένας αυστηρός γιατρός μου απαγόρευσαν το αλκοόλ, το τσιγάρο (αυτό νομίζω ότι είπε «να το ...περιορίσουμε»...) , τον καφέ και... τη ...
Συνέχεια...
Ο αλήτης που καταστρέφει το ποδόσφαιρο
Καταζητείται: Φοράει μπλούζα χρώματος κυανέρυθρου ή γαλανόλευκου (μήτε πάνθηρας είναι μήτε χαριστέας).Χορεύει μπάλλο, πεντοζάλη, πυρίχιο, συρτό (ενώ τα μεγάφωνα παίζουν Carlos Gardel).Βοηθάει συνταξιούχους βραζιλιάνους ποδοσφαιριστάς να περάσουν το δρόμο (και μετά τους σκίζει τα πτυχία).Παρακαλούνται όλοι οι αμυντικοί (από τη σέντρα και πίσω) να παραμείνουν στις θέσεις τους για λόγους ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
- Γύρισα από διακοπές (για να μάθω πως με περιμένουν διακοπές διαρκείας, but that's another story που έλεγε ο τύπος στο Irma La Douche) κι άρχισα να γράφω τι ωραία που ήταν και πάλι στο αγαπημένο μέρος και τι καλά που δεν το έχουν πάρει χαμπάρι πολλοί και άλλα τέτοια ...
Συνέχεια...
Εμείς πάντως θα πεθάνουμε
Να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω πότε ακριβώς θα γίνει αυτό. Σ' ένα μήνα, ένα χρόνο, δέκα, είκοσι, πενήντα, εξήντα χρόνια μετά το σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε. Το έλεγαν και οι Monty Pynthon στο διαφημιστικό του Meaning Of Life ότι η ταινία αποδείκνυε οριστικά και αμετάκλητα 'πως υπάρχει ...
Συνέχεια...
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Ματζέστερ του Γιουτάινεν (που λένε και οι γνώστες) Έντγουιν Βαν Ντερ ΣαρΟ ¶νθρωπος με το τετραπλό όνομα και την εξαόροφη κορμοστασιά, κερδίζει στο νήμα τις εντυπώσεις ως ο άνθρωπος που έδωσε το κουπίδι στην United, αλλά όπως συνηθίζει σε κάθε τελείωμα σεζόν, έκανε 2-3 γκέλες, ήταν ασταθής σε σχέση με ...
Συνέχεια...
Bullets
Δεν υπάρχει λόγος για φόβο, φίλοι και φίλες της στήλης. Δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίζουμε τον Κλιντ Μάθις. Θα έρθει η ώρα του. Όσο και του μαλαγάνα του Καραγεωργίου που δεν τον βάζει. Λίγη υπομονή...Ανάθεμά σε, Αφόνσο ¶λβες σκατόψυχε που βάλθηκες να μου κλείσεις το στόμα. Αλλά εγώ δεν ...
Συνέχεια...
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Τρία χρόνια ζωής συμπληρώνει αυτές τις μέρες το mixtape.gr και συνειδητοποιήσαμε ότι ήρθε η ώρα να ανανεώσουμε την ομάδα συνεργατών μας σε όλα τα sections.Εάν έχεις την ίδια και περισσότερη όρεξη και ενθουσιασμό όπως και εμείς για την Μουσική, τον Κινηματογράφο, το Θέατρο, τις Εικαστικές Τέχνες ή τα Κόμικς, και ...
Συνέχεια...
Come on baby let the good times roll
Δεν λέω, καταπληκτική η SuperLeague με το εβδομαδιαίο υπερθέαμα, τα γεμάτα γήπεδα και τις ανακοινώσεις της Skoda, αλλά κάθε σοβαρός άνθρωπος που ασχολείται με το άθλημα ξέρει πως από τα μέσα Φλεβάρη αρχίζει το σωστό το πανηγύρι, το διπλοσεντονάτο, με το κλισέ δίδυμο του θανάτου μπύρα/πίτσα να στολίζει τις μεσοβδομαδιάτικες ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Τι 12, τι 22, τι 32!
Γεια σου ρε Μοχάμεντ που θα μας τιμήσεις με την παρουσία σου. Γεια σου ρε Καλόν υπερστράικερ που ήρθες στην Ελλάδα να μας τρελάνεις με τις αναμπουμπουλιάρικες μπούκες σου και το μεστό, οργανωμένο σου παιχνίδι.Παίκτης μεγατόνων ο Μοχαμέντ λέμε. Από αυτούς που για να δώσουν από το δεξί στο αριστερό ...
Συνέχεια...
Ημιτελικοί υπό το βλέμμα της Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε.
Ναι εξαφανιστήκαμε. Μας έχει συνεπάρει το Γιούρο, μας έχει πάρει τα μυαλά, μας έχει κάνει κουτούς. Προσθέστε και σε αυτό το γεγονός ότι κρυβόμασταν απο την Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε. (Οργάνωση Θρησκευτικής και Ηθικής Ορθότητας Καθηγητών Ελλάδος) που μας την είχε στημένη σε διάφορες γωνίες της Αθήνας και αντιλαμβάνεστε. Για να μην αρχίσω ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Για αρχή ας είμεθα ελαφρώς ανεπίκαιροι λόγω τελικού Champions League.Εντάξει την κούπα δεν την παίρνει πάντα ο καλύτερος, αλλά όχι κι έτσι. Εντάξει ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά και πάλι όχι έτσι. Από το περσινό παγκόσμιο κύπελλο το ποδόσφαιρο έχει μπει σε χειμερία νάρκη με επιτυχίες τέτοιων ομάδων. ...
Συνέχεια...
Guttered
             Εντάξει, τί περιμένετε να γράψω τώρα; Ότι δε μου άρεσε; Ότι βαρέθηκα; Ότι έφυγα στα μισά; Ότι δεν πέρασα όλο το χειμώνα κολλημένη στο youtube, ζώντας για τη στιγμή που θ' ακούσω από κοντά τον Lanegan να τραγουδάει την αρχή της δεύτερης στροφής του "Papillon" και πεθαίνοντας για τη ...
Συνέχεια...
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Χάθηκε ένα παιδί, χάθηκε ο πολιτισμός της πόλης, χάθηκε και η πόλη.Κανένας σεβασμός, καμμία κοινωνική συνοχή, καμμία - πραγματικά σοβαρή - λαϊκή αγανάκτηση.Αφήσαμε τις πόλεις μας στα χέρια ενός αστείου κράτους, ακόμα πιο κωμικοτραγικών δυνάμεων καταστολής, ανύπαρκτων πολιτικών αντρών, κανιβαλιστικών Μ.Μ.Ε. και στην τυφλή αστική βία καταστροφής για κερασάκι.Ωραία... και ...
Συνέχεια...
Πως να ασχοληθείς με τέχνη όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω σου;
  Δεν είναι ρητορικό ερώτημα, είναι κάτι που απασχολεί αρκετούς από εμάς τη στιγμή που γράφουμε ένα κείμενο για μια συναυλία ή ανεβάζουμε ένα καλλιτεχνικό νέο. Ίσως η τέχνη είναι η αυτοπροστασία μας, ένα διάλειμμα από την πραγματικότητα. Ο τρόπος να ξεχαστείς και να καθαρίσει λίγο το μυαλό, βλέποντας λόγου χάρη ταινίες, ...
Συνέχεια...
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
Όλοι έχουμε εθιστεί στην ιεροτελεστία του καφέ. Πολλά είναι τα πρωινά που πριν καλά καλά ανοίξει το μάτι μου, τελείως μηχανικά οδηγούμαι προς την καφετιέρα. Είναι απολαυστική και σχεδόν εθιστική όλη αυτή η διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν και η καφετιέρα είναι τόσο όμορφη, ώστε να στολίζει εκείνη την περιοχή του ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
  * Πως πάει; Εδώ το παλεύω με τα πάνω του και τα κάτω του πάντως.* Γενικά μου τη σπάει που γιός βουλευτή γίνεται κι αυτός βουλευτής, γιός δημοσιογράφου δημοσιογράφος, γιός ζάμπλουτου ζάμπλουτος κλπ κλπ, αλλά δε θα με χάλαγε καθόλου εάν συγκεκριμένος γιός ταχυδρόμου κατέληγε επίσης ταχυδρόμος. Θα γλυτώναμε τουλάχιστον.* ...
Συνέχεια...
(When In Athens) Do The Jerk
 Η καλύτερη συμβουλή που μου έχουν δώσει ποτέ είναι "μην ασχολείσαι". Λειτουργεί ικανοποιητικά σε πολλά επίπεδα, όταν όμως πρόκειται για τη μουσική, το βρίσκω πολύ δύσκολο να "μην ασχολούμαι". Κι όταν, κάθε φορά που έρχομαι στην Αθήνα, βλέπω τη μουσική που αγαπάω να κακοποιείται κατ' εξακολούθησιν από τα χέρια "επαγγελματιών" ...
Συνέχεια...
Ένα δωράκι για τον Έχουντάκι*
Σούπερ Λίγκα – Το πρωτάθλημα Μύθος…
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
Μήπως ξεχνάμε εύκολα;;;
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
…. και ένα σημαντικό μήνυμα από τον έναν
….aaaaaaaaanddddd always look on the bright side of
Ακούστε την εκπομπή της 31/8/2008
Nihilist Slacker’s Blues
Ακούστε την εκπομπή της 30/01/2009 με καλεσμένους τους
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Death by Chocolate
Ο αλήτης που καταστρέφει το ποδόσφαιρο
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Εμείς πάντως θα πεθάνουμε
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Bullets
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Come on baby let the good times roll
Το Τέλος της Λογικής – Τι 12, τι
Ημιτελικοί υπό το βλέμμα της Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε.
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Guttered
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Πως να ασχοληθείς με τέχνη όταν συμβαίνουν όλα
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
(When In Athens) Do The Jerk