Ένας κινηματογραφιστής και τηλεοπτικός σκηνοθέτης, ένα κείμενο με φλεγματικό βρετανικό χιούμορ – δια χειρός Άλαν Μπένετ -, μια θεατρική σκηνή, η Χώρα -που μας καλόμαθε από πέρυσι με φρεσκότατες εκπλήξεις- και ένα έργο με τίτλο κάπως δυσνόητο που σκουντάει με δύναμη τη φαντασία μας: Κρεβάτι Ανάμεσα στις Φακές.
Στην αρχή ήταν η ζωγραφική και η ποίηση οι διέξοδοι των καλλιτεχνικών ανησυχιών του, έπειτα ήρθε η σκηνοθεσία και φέτος το θέατρο. Η day job του είναι στο τμήμα μυθοπλασίας του Αnt1 και όταν δε δουλεύει – όχι και πολύ συχνά – τριγυρίζει στα σινεμά με τα παιδιά του, μαγειρεύει, ταξιδεύει, προβλέπει τον καιρό και περνάει ώρες με την αγαπημένη του.
Ποια ανάγκη σε οδήγησε να μεταπηδήσεις στο θέατρο από τον κινηματογράφο;
Δε νομίζω ότι μεταπήδησα κάπου. Απλώς ανέβασα μια παράσταση. Θα εξακολουθήσω να κάνω σινεμά, ελπίζω και θέατρο, καθώς και ότι άλλο μου δίνει την χαρά της δημιουργίας.
Πως ήταν η πρώτη αυτή θεατρική εμπειρία;
Δουλέψαμε πολύ καιρό με την Λίλη Τσεσματζόγλου κι έτσι μπορέσαμε να στήσουμε σιγά σιγά τον ρόλο και την παράσταση στις λεπτομέρειες της. Η συνεργασία με όλους τους συντελεστές ήταν πραγματικά δημιουργική και παραγωγική. Η εμπειρία της πρεμιέρας, σαν την πρώτη προβολή μιας ταινίας σου, αλλά πιο …live. Και βέβαια η εμπειρία της διαφορετικότητας της κάθε παράστασης επίσης συναρπαστική.
Στο σινεμά δημιουργείς έναν ολόκληρο κόσμο στην οθόνη, στο θέατρο πρέπει να δεχτείς τη σύμβαση της σκηνής. Πόσο εύκολος είναι αυτός ο συμβιβασμός;
Έτσι κι αλλιώς το σημαντικό είναι να καταφέρεις τον θεατή- είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο- να αποδεχθεί την συνθήκη που του δημιουργείς και να ταξιδέψει μέσα της. Νομίζω ότι αν έχεις μια δομημένη άποψη που διατρέχει το έργο από την αρχή μέχρι το τέλος και σε όλες του τις πλευρές -παιχτικές , σκηνογραφικές και ενδυματολογικές, μουσικές- κι αυτή η άποψη δεν πάσχει από «εγκεφαλισμό», τότε και στο θέατρο και στον κινηματογράφο έχεις μεγάλες πιθανότητες να συμπαρασύρεις τον θεατή στον κόσμο που θέλεις να δημιουργήσεις.
Γιατί διάλεξες ένα μονόλογο, είδος κατεξοχήν δύσκολο; Μήπως επειδή είναι πιο εύκολο να διατηρήσεις τη γενική εποπτεία του αποτελέσματος όπως έχεις συνηθίσει στο σινεμά;
Δεν σκέφτηκα τις δυσκολίες που έχει ένας μονόλογος- τις ανακάλυψα στην πορεία, αλλά λειτούργησαν σαν πρόκληση. Δεν νομίζω ότι στο σινεμά έχεις μεγαλύτερη εποπτεία, ο κόσμος που εμπλέκεται είναι σίγουρα πολύ περισσότερος, οι διαδικασίες και οι καλλιτεχνικές αλλά και οι τεχνικές και παραγωγικές πολύ πιο πολύπλοκες. Σ’ ένα μονόλογο η μεγάλη δυσκολία είναι να κταφέρεις να αποδώσει ο ηθοποιός τις απαραίτητες ψυχολογικές μεταπτώσεις χωρίς να χάσει το ενιαίο ύφος του ρόλου. Επίσης να καταφέρει ο ρυθμός της παράστασης να κρατήσει τον θεατή συνεχώς «συμπάσχοντα» με τον ηθοποιό.
Πόση σχέση με την ελληνική πραγματικότητα έχει η ψυχολογική κατάσταση μιας Βρετανίδας όπως την έχει συνθέσει ο συγγραφέας Άλαν Μπένετ;
Προσπάθησα να «ξεφύγω» από τα έντονα «αγγλικά» χαρακτηριστικά του έργου τονίζοντας το στοιχείο του εγκλωβισμού της ηρωίδας που αφορά, πιστεύω, τους πάντες – είτε στην Αγγλία , είτε εδώ. Σίγουρα το έργο παραμένει αγγλικό -ο Μπένετ στα έργα του έχει έντονο το τοπικό στοιχείο. Ήταν ένα στοίχημα το να ταυτιστούν οι θεατές μ’ αυτή την γυναίκα, να ταξιδέψουν μέσα από την παράσταση σ αυτό τον κόσμο της υποκρισίας και της μοναξιάς που περιγράφει ο Μπένετ. Θα δούμε αν θα το καταφέρουμε.
Τι θα μπορούσε να αλλάξει στο ελληνικό σινεμά και τι στο θέατρο για να είναι πιο σύγχρονο και επιθυμητό στο κοινό που και τα δύο τα έχει λίγο πολύ αφήσει στην άκρη;
Ε δεν νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω για το Ελληνικό θέατρο και σινεμά και να δώσω …συμβουλές. Μιλώντας για μένα σκέφτομαι ότι όταν κάνουμε πράγματα με ψυχή- και όχι για να τα «κονομήσουμε», ή για την τάδε επιχορήγηση ή την δείνα δημοσιότητα- κι όταν τα ακολουθούμε με συνέπεια και με επίγνωση ότι απευθυνόμαστε σε κάποιους θεατές και δεν ομφαλοσκοπούμε, όλα λειτουργούν καλύτερα.
Στο μέλλον που θα σε συναντήσουμε;
Βρίσκομαι στο στάδιο του μοντάζ στο πρώτο από μια σειρά έξη ντοκυμαντέρ για την τηλεόραση με θέμα ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό το πρώτο ντοκιμαντέρ έχει θέμα τις προσπάθειες συμφιλίωσης μετά από την δικτατορία στην Χιλή, με αφορμή έναν δικηγόρο, πρόεδρο της Παναμερικανικής επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων .Επίσης έχω αρχίσει τα γυρίσματα ενός δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για την επίδραση του Μίκη Θεοδωράκη στην Ελλάδα του 1944-1974.Για το θέατρο θα δούμε του χρόνου…
Links
Κρεβάτι Ανάμεσα στις Φακές στο Θέατρο Χώρα
Θέατρο Χώρα- Μικρή Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ: 210 8673945
www.coyot.gr
