Θα ξεκινήσω αυτό το review με μια προσωπική αποκάλυψη. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το BONE. Μη με παρεξηγείτε, εκτιμώ αφάνταστα τις ικανότητες του Jeff Smith ως cartoonist και αναγνωρίζω την αξία του έργου του, αναλογιζόμενος πόσο δύσκολο ήταν να "επιβληθεί" σε μια αγορά γεμάτη μονότονα υπερηρωικά comics και να πείσει ένα "γενετικά προγραμματισμένο" κοινό να αποδεχθεί την πρόταση του – όσο αντιεμπορική και αν φάνταζε. (Ναι, dear readers, υπήρχε μια εποχή που ένα comic σαν το BONE ήταν, εκ φύσεως, αντιεμπορικό. It’s true that we’ve come a long way, baby!)

Επιπλέον, είχα την ευκαιρία (και χαρά) να γνωρίσω προσωπικά τον Smith -however briefly- και να τον εκτιμήσω και ως άνθρωπο, μολονότι έχουμε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για ορισμένα θέματα. (Με τον Dave Sim να είναι -αναπόφευκτα- ένα από αυτά…)

Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την άποψη που έχω για το BONE, το οποίο θεωρώ ένα comic καλοφτιαγμένο, μεν, αφηγηματικά ξεχειλωμένο και ελαφρώς "αποπροσανατολισμένο", δε. Πιστεύω πως το καλό ξεκίνημα των πρώτων 12-15 τευχών, που άφηνε υποσχέσεις για τη δημιουργία ενός πραγματικά εξαιρετικού all-ages humor comic (το οποίο, πιθανότατα, θα αποκτούσε, με την πάροδο των χρόνων, "classic status"), έδωσε γρήγορα τη θέση του σε κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τίποτε περισσότερο από "ένα ακόμη fantasy comic", που απευθύνεται μόνο σε μια συγκεκριμένη μερίδα αναγνωστών – αυτούς που θεωρούν πως "δεν είναι καλό, αν δεν έχει μέσα δράκους, ξωτικά και πριγκίπισσες". (I’m looking at you, Tolkien junkies!)

Mind you, αυτή δεν είναι μια άποψη που διαμορφώθηκε "after the fact", αλλά "right there and then". Υπήρξα αναγνώστης του BONE από το τέταρτο τεύχος της σειράς, όταν ακόμα το διάβαζαν 1000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο και το πολύ δυο-τρεις στην Ελλάδα (αμφίβολο). Ίσως γιατί πάντα με ενδιέφερε να δοκιμάζω καινούργια comics από μικρές εταιρίες, ίσως γιατί το μέσο mainstream comic εκείνης της εποχής ήταν, more or less, crap, και ίσως γιατί πάντα "καιγόμουν" πολύ περισσότερο να ανακαλύψω τον "καινούργιο Barks", παρά τον "καινούργιο Kirby". (Funny how, δεκαπέντε-something χρόνια αργότερα, το μέσο mainstream comic παραμένει, more or less, crap και ακόμα δεν έχουμε βρει τον καινούργιο Barks – ή τον καινούργιο Kirby, for that matter. But I digress…)

OK, αυτή η εισαγωγή έχει τραβήξει σε -αφόρητο- μάκρος, αλλά bear with me for a moment

Έχω μια θεωρία… (Εντάξει, για την ακρίβεια, έχω πολλές θεωρίες -οι περισσότερες από τις οποίες παραμένουν τόσο ανεπιβεβαίωτες, όσο και αδημοσίευτες- αλλά στην παρούσα φάση, μας αφορά μία συγκεκριμένη…) Η θεωρία μου, λοιπόν, λέει πως σε κάθε μορφή τέχνης, υπάρχει μια κατηγορία δημιουργών και έργων, που λόγω ενός συνδυασμού γεγονότων, ενεργειών και συγκυριών, μοιάζουν να βρίσκονται "στο απυρόβλητο". Οι βασικότεροι παράγοντες για αυτή την ιδιάζουσα μορφή καταξίωσης, είναι ο "πρότερος έντιμος βίος" και το "sense of importance".

Το πρώτο, νομίζω, είναι σχετικά προφανές. Αν έχεις κάνει το WATCHMEN, το V FOR VENDETTA και το FROM HELL, είναι εξαιρετικά πιθανό (ίσως και θεμιτό) πως θα σου συγχωρήσουν τυχόν παραπτώματα και παρασπονδίες, στο μέλλον. (Ας μη μπούμε στη διαδικασία να εξετάσουμε τώρα, αν και κατά πόσο ο Alan Moore έχει κάνει "παραπτώματα και παρασπονδίες", please. Ήταν απλά ένα παράδειγμα…)

Το δεύτερο, μάλλον, θέλει επεξήγηση. Για να αποκτήσει ένα έργο το status του "untouchable", δεν αρκεί να πειστεί το κοινό και οι κριτικοί για την ποιότητα του. Χρειάζεται, κυρίως, να πειστούν για τη "σπουδαιότητα της ύπαρξης του". Χρειάζεται να "περάσει" στο μυαλό τους το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα έργο σαν αυτό στο χώρο, πόσο τεράστιο innovation αποτελεί και πόσο φτωχότερο θα ήταν το Μέσο, αν εξαφανιζόταν. Να εμπεδώσουν πως το ενδεχόμενο επιτυχίας ενός τέτοιου έργου θα αποτελέσει "παράσημο" για το Μέσο και τη βιομηχανία και θα ανοίξει νέους ορίζοντες για όλους όσους τρώνε ψωμί από αυτό/ή.

Το BONE είναι, καλώς ή κακώς, ένα "untouchable" έργο και ο Smith είναι -λόγω του BONE- ένας "untouchable" δημιουργός. Αν πιστεύετε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, you’re probably not paying much attention to the world of comics…

Με αυτό ως δεδομένο, η αναγγελία της κυκλοφορίας του RASL, του νέου προσωπικού project του Smith, χαιρετίστηκε ως ένα από τα σημαντικότερα publishing events των τελευταίων ετών. Εννοώ τα "πραγματικά σημαντικά" – αυτά που γίνονται πρώτο θέμα και στο Newsarama και στο Journalista. (Ακόμη ένα χαρακτηριστικό των "untouchables": είναι συνήθως αποδεκτοί από το σύνολο κοινού και κριτικών και των δύο "στρατοπέδων".)

raslΠροσωπικά, το αντιμετώπιζα με καχυποψία. Από τη μία, χαιρόμουν που ο Smith "ξεμπέρδεψε" με το BONE και φαινόταν πως έβαζε πλώρη για κάτι καινούργιο και διαφορετικό, αλλά από την άλλη, τα ελαφρώς "γλυκουλιάρικα" sensibilities του, σε συνδυασμό με το επιεικώς τραγικό SHAZAM AND THE MONSTER SOCIETY OF EVIL (Jesus fuckin’ Christ! Now, that was a poorly conceived comic!), με είχαν κάνει να αμφιβάλλω για το αν τελικά ο δημοφιλής δημιουργός είχε τελικά κάτι πραγματικά "μεγάλο" μέσα του.

Κατόπιν τούτου, ήμουν αποφασισμένος να "συμβιβαστώ" ακόμη και με ένα απλά διασκεδαστικό, καλοφτιαγμένο comic. Damn my luck, καθώς δεν επρόκειτο να πάρω ούτε καν αυτό.

Η ιστορία του RASL μας αφηγείται τις περιπέτειες ενός inter-dimensional art thief, ο οποίος κλέβει έργα τέχνης και μετακινείται στο χωροχρόνο – όχι απαραίτητα πάντα με αυτή τη σειρά. Το τεύχος ανοίγει με τον πρωταγωνιστή να διασχίζει μια έρημο, χτυπημένος και εμφανώς καταπονημένος, αλλά γρήγορα μπαίνει σε "flashback mode", προφανώς για να μας εξηγήσει πως φτάσαμε ως εδώ (Θυμάστε την αρχή στο USUAL SUSPECTS, με τον Gabriel Byrne να τρώει τη σφαίρα και μετά να ξεκινάμε από πολύ πίσω, για να φτάσουμε, λίγο πριν το τέλος της ταινίας, στα γεγονότα που οδήγησαν στην εναρκτήρια σεκάνς; Something like that, αλλά με χειρότερους ηθοποιούς και λιγότερο εμπνευσμένη σκηνοθεσία…)

Από εκεί και πέρα, it’s all a blur to me. Ο πρωταγωνιστής κλέβει έναν Πικάσο (how predictable), ξεφεύγει από τους αστυνομικούς, αλλάζει διάσταση (or something), τα πίνει σε ένα μπαρ, αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά με το μέρος/χρόνο/διάσταση που βρίσκεται (the clue: ο Bob Dylan έχει διατηρήσει το κανονικό του όνομα, Robert Zimmerman – I swear I’m not making this shit up!), δέχεται πυροβολισμούς από ένα σαυρομούρη με μαύρη καμπαρντίνα (…), του ξεφεύγει, τον σκοτώνει (maybe), πάει σε μια ταράτσα και κάνει meditation, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο. Στις τελευταίες δύο σελίδες, επιστρέφουμε στο location της αρχικής σκηνής (την έρημο – δεν με παρακολουθείτε!) και το τεύχος τελειώνει, με τον αναγνώστη να αναρωτιέται τι σκατά ήταν αυτό που διάβασε…

Ας πιάσουμε τις δύο λέξεις-κλειδιά της προ-προηγούμενης παραγράφου, οι οποίες, για να μην ξεχνιόμαστε, περιγράφουν το σύνολο των απαιτήσεων μου από το πρώτο τεύχος του RASL.

1) Διασκεδαστικό. Είναι το RASL #1 ένα πραγματικά διασκεδαστικό comic;

Δυστυχώς, όχι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να διασκεδάσεις με μια ιστορία που κάνει τόσο αδέξιο set-up και μοιάζει, όχι να μη δίνει απαντήσεις (αυτό ενίοτε είναι και καλή αφηγηματική φόρμα), αλλά να μην έχει καν τη διάθεση να θέσει ολοκληρωμένες ερωτήσεις. Επιπλέον, είναι αδύνατο να καταφέρεις να μπεις στο κλίμα μιας ιστορίας, όταν κάθε τέσσερα (give or take) panels, μονολογείς "What the FUCK?!?", προσπαθώντας να καταλάβεις αν ο συγγραφέας έχει βγάλει όλα αυτά τα ετερόκλητα elements από το μυαλό του ή από τον… Τέλος πάντων…

2) Καλοφτιαγμένο. Τουλάχιστον το RASL #1 είναι ένα αντικειμενικά καλοφτιαγμένο comic, έτσι;

Και πάλι, η απάντηση είναι όχι. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω καλοφτιαγμένο ένα comic που έχει τόσα αφηγηματικά προβλήματα, ώστε να γίνεται σχεδόν δυσνόητο. Που κάνει τόσο αλόγιστη και υπερβολική χρήση close-ups, που περιέχει ορισμένα από τα πιο άτσαλα transitions ανάμεσα σε panels και σκηνές και που έχει για πρωταγωνιστή έναν υδροκέφαλο νάνο. (Συγνώμη, αλλά ο Smith δεν την παλεύει με αυτό το υβρίδιο ρεαλιστικού και καρτουνίστικου σχεδίου και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως όσο καλός είναι στο να σχεδιάζει "critters", τόσο προβληματικό είναι το artwork του στο σχεδιασμό "κανονικών ανθρώπων".)

Διασκέδαση δεν προσφέρει, τεχνική αρτιότητα δεν επιδεικνύει, οπότε τί είναι αυτό που κάνει το RASL καλύτερο από το μέσο κακό comic των μεγάλων (ή και των μικρότερων) εταιριών;

Η σκληρή απάντηση είναι "απολύτως τίποτα". Το RASL είναι ένα comic που θα έπρεπε να είμαι σε τρομερά χαρούμενη διάθεση για να βρω την καλοσύνη να το χαρακτηρίσω μέτριο. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κακό comic, που αν το είχε φτιάξει οποιοσδήποτε άλλος (as in "κάποιος που δεν έχει στο βιογραφικό του το BONE και δεν θεωρείται guru των ανεξάρτητων comics"), δεν θα καταγραφόταν καν στο ραντάρ των περισσότερων αναγνωστών ή reviewers. (OK, έχει συμπαθητικό λογότυπο και το cover price θα μπορούσε να είναι χειρότερο. Does that count for something?)

Με δεδομένο, όμως, ότι ο Smith ανήκει στους "untouchables", το πιθανότερο είναι πως οι κριτικές θα είναι τουλάχιστον καλές (in reality, "προσεκτικά μη αρνητικές") και οι περισσότεροι αναγνώστες θα πουν πως το βρήκαν "ενδιαφέρον" και "διαφορετικό", κάνοντας αυτούς που "διαφωνούν δημοσίως" να μοιάζουν με "γραφικούς γεροπαράξενους που δεν τους αρέσει τίποτα". (I’ve been called that before. It’s a badge of honor, actually!)

Έτσι είναι τα πράγματα και έτσι θα συνεχίσουν να είναι. Απλά, κάθε φορά που θα διαβάζω θετική κριτική για το RASL και θα συνειδητοποιώ πως το core του επιχειρήματος είναι "ο Jeff Smith είναι σπουδαίος γιατί έχει κάνει το BONE που είναι γαμάτο comic και ευτυχώς που υπάρχουν comics σαν αυτό αλλιώς θα είχαμε μόνο ανεγκέφαλους υπερήρωες και βαρετά αυτοβιογραφικοειδή", θα γελάω γιατί θα ξέρω την αλήθεια…

Writer/Artist: Jeff Smith
Cartoon Books

2



Διάβασε επίσης...
Jonathan Coe – Expo 58
Χιούμορ, πολιτική κριτική και κοινωνική σάτιρα, μπλεγμένα σε καταπληκτικές ιστορίες βρετανικής καθημερινότητας. Αυτός είναι ο μαγικός κόσμος του Τζόναθαν Κόου που συνεχίζει ακάθεκτος στο δέκατο μυθιστόρημά του Expo 58 και, αν μη τι άλλο, δε θα αφήσει παραπονούμενους τους φανατικούς φίλους που διαθέτει ο συγγραφέας ακόμα και στα μέρη μας. Το Expo ...
Συνέχεια...
Arrmy @ Love, Flight, Tales From The Crypt, Madman Atomic Comics, Emerald City ComiCom
Ο βετεράνος δημιουργός, Rick Veitch, μιλάει στο CBR για το νέο του project, Army @ Love, το πρώτο τεύχος του οποίου μόλις κυκλοφόρησε.Το Newsarama έχει ένα χορταστικό preview από το επερχόμενο τέταρτο volume της ανθολογίας Flight.Το πολύ γνωστό comic της EC, Tales From The Crypt, επιστρέφει απο την papercutz, διαβάστε ...
Συνέχεια...
LAST CALL Vol. 1
Μια έκπληξη περίμενε πολλούς, στην περασμένη παραλαβή comics από το εξωτερικό στα κατά τόπους comic shops. Το μικρό τομάκι ενός fan-favorite καλλιτέχνη εντός Ελλάδος, του Βασίλη Λώλου, με τίτλο LAST CALL από την Oni Press. Έκπληξη, βέβαια, για όσους δεν διαβάζουν το PREVIEWS ή το PREVIEWS PICKS του Comicdom.gr, ή ...
Συνέχεια...
Τα 10 Καλύτερα DC Comics του 2011 – ComicsRoastAwards2011
Φέτος, κλείνοντας τον πρώτο χρόνο του #comicsroast, 8 έλληνες μπλόγκερς  (δεν θέλουμε να πούμε οι 8 πιο κούλ, αλλά ξέρετε τώρα, μην κρυβόμαστε) βρέθηκαν και ψήφισαν τους καλύτερους τίτλους comics, τους δημιουργούς και τους χαρακτήρες της χρονιάς και θα σας παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα καθημερινά από σήμερα μέχρι την Δευτέρα. Τυχεράκηδες. η κριτική επιτροπή: @manolis – ο Ηλίας Ψινάκης - gkoultouroblog @dimitrisdx – η ...
Συνέχεια...
Thor, Mike Allred, Word War III, Panini
The Asgardian God of Thunder returns! Ο κεραυνοβολημένος συγγραφέας J. Michael Straczynski μιλάει στο Newsarama για τον καινούριο τίτλο του Thor.Το CBR σας προσκαλεί για μια βόλτα στο studio του Mike Allred.World War III is coming - in the DC universe, that is. Οι συγγραφείς Keith Champagne και John Ostrander ...
Συνέχεια...
Wolverine εναντίον “Ninjas on a Plane” στο επετειακό του 300ο τεύχος #comicsroast
Μιαμ Μιαμ, ο Sabretooth επιστρέφει στο επετειακό Wolverine #300, και προτιμάει τον ταύρο του ωμό. Εμείς όμως στο #comicsroast επιμένουμε "well done mr Aaron!" το ψήνουν επετειακά: @manolis – λουκάνικο χωριάτικο - gkoultouroblog @dimitrisdx – κοτομπέικον - the original DimitrisDX @mitsaso - φιλέ μινιόν - the Mitsaso @amatyultar -μπριζολάκια - amatynews @georgethebeast – γουρούνι ωμό - βαρεμένα ημερολόγια ΠΑΜΕ! @manolis: δεν ξανασχολιάζω την ηλίθια τακτική της Marvel με τις επαναριθμήσεις, έγκιωσα. Στο 300ο λοιπόν τεύχος του Wolverine ...
Συνέχεια...
The Comics Roast #13
Rotating cast από την αφρόκρεμα των Ελλήνων geek bloggers, όλοι οι τίτλοι comics των περασμένων εβδομαδών στο τραπέζι, και όποιος αντέξει! όλο το cast σε απαρτία: @manolis – παρών - gkoultouroblog @dimitrisdx – παρών  - the original DimitrisDX @mitsaso - παρών - the Mitsaso @Hell_b0y – παρών - Hell is a Land Without Comic Books @amatyultar - παρών - amatynews @georgethebeast – παρούσα - βαρεμένα ημερολόγια Τους τίτλους αυτής της στήλης μπορείτε να τους βρείτε στα ...
Συνέχεια...
WITCHBLADE: SHADES OF GRAY #1
Για να είμαι ειλικρινής αυτό το τεύχος δεν θα το αγόραζα με τίποτα, κι αν το έκανα, αυτό έγινε καθαρά για λόγους reviewing. Δεν είμαι fan του είδους που πολλοί ονομάζουν T&A (Tits and Ass για όσους δεν το έπιασαν). Θα μου πείτε τι περίμενες από την Top Cow; Πέρα ...
Συνέχεια...
Captain America: The Chosen, Mike Wieringo R.I.P., Mark Waid, Justice League of America κ.ά
- Ο δημοφιλής σχεδιαστής Mike Wieringo, πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία μόλις 44 ετών.Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ- Ο συγγραφέας David Morrell - πνευματικός πατέρας του Rambo, μεταξύ άλλων - μιλάει στο CBR για το αναμενόμενο Captain America: The Chosen.Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ- Η είδηση έσκασε ως κεραυνός ...
Συνέχεια...
Η παγίδα των τριών
Οι τρεις συγγραφείς (Κωνσταντίνος Παπαχρήστου, Γιάννης Πλιώτας, Σάββας Γρηγοριάδης) αποφασίζουν να ακονίσουν τις πένες τους σε ένα διαχρονικό λογοτεχνικό παιχνίδι, την από κοινού συγγραφή. Οι ρόλοι μοιράζονται, καθένας τους στην κορυφή του τριγώνου αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον ήρωα του, να καταγράψει τη μαρτυρία του και να απομακρύνει τη φωτεινή δέσμη της ...
Συνέχεια...
Town of evening calm, Country of cherry blossoms
Μάλλον το διάβασμα του βιβλίου για το review της προηγούμενης εβδομάδας με επηρέασε περισσότερο από όσο είχα καταλάβει, αφού μετά την εξόρμηση αυτής της εβδομάδας στα κομιξάδικα τσίμπησα από το ράφι, όχι ένα, αλλά δύο manga (πράγμα που έχω αρκετό καιρό να κάνω). Το ένα από αυτά είναι το TOWN ...
Συνέχεια...
R.I.P. Christopher Hitchens
Δεν μέτρησε τα λόγια του μιλώντας και γράφοντας για προσωπικότητες όπως ο Mel Gibson, o Michael Moore, o Bob Hope, o Bill Clinton, η Μητέρα Τερέζα, ο Bill Clinton, ο Bob Hope, ο George W. Bush, ο Sean Hannity, ο Billy Graham, ο Ronald Reagan, η πριγκίπισσα Diana, ο πρίγκιπας ...
Συνέχεια...
Kαλωσορίζουμε το Lust Magazine
Η χρεοκοπία μιας χώρας δεν σημαίνει απαραίτητα και χρεοκοπία των ανθρώπων της και αυτό έρχεται να μας αποδείξει έμπρακτα η ομάδα του Velvet η οποία από αύριο -Τετάρτη 1η Φεβρουαρίου- και κάθε πρώτη του μηνός, επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο με την κυκλοφορία του LUST magazine. Μετά από μια απουσία σχεδόν 2 χρόνων, ...
Συνέχεια...
Jean Paul Noziére – Η Σιωπή των Νεκρών
Ένα πετυχημένο και βραβευμένο νουάρ μυθιστόρημα στην καρδιά του μεγάλου καύσωνα της Γαλλικής επαρχίας. Ο Κριστιάν Μιλιούς, γνωστός και με το παρατσούκλι Μπλου που του κόλλησαν οι συνάδελφοί του στο τμήμα, βγαίνει στη σύνταξη. Τα τελευταία χρόνια της υπηρεσίας του οι ανώτεροι συνήθιζαν να του φορτώνουν όλη τη χαμαλοδουλειά. Μόλις κάποια ...
Συνέχεια...
Ketil Bjørnstad – Το Ποτάμι
Τα τελευταία χρόνια η σκανδιναβική λογοτεχνία ταυτίστηκε στη χώρα μας με την αστυνομική λογοτεχνία, είδος το οποίο γνωρίζει μεγάλη απήχηση ανάμεσα στους αναγνώστες. "Το Ποτάμι" όμως του Νορβηγού Ketil Bjørnstad, αυτόνομη συνέχεια της "Λέσχης των νέων πιανιστών", δεν υπάγεται στην παραπάνω κατηγορία. Η μουσική βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του μυθιστορήματος, κάτι ...
Συνέχεια...
Tom Rachman – Τίτλοι Τέλους
Ακόμα ένα παράδειγμα πως ούτε οι κριτικές ούτε οι πωλήσεις των βιβλίων αποτελούν σίγουρο οδηγό επιλογής. Το 1953 ο Σάιρους Οτ, Αμερικανός πολυεκατομμυριούχος, αποφασίζει να εγκαταλείψει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να εγκατασταθεί στη Ρώμη. Εκεί θα ιδρύσει μία αγγλόφωνη εφημερίδα με παγκόσμια διανομή, απόφαση η οποία θα γίνει δεκτή περισσότερο ως ...
Συνέχεια...
LIFE – Κιθ Ρίτσαρντς
Ο Κιθ Ρίτσαρντς έρχεται, επιτέλους στην Ελλάδα. Και φέρνει μαζί του ολόκληρη τη ζωή του. Η αυτοβιογραφία του θρυλικού μέλους των Rolling Stones "Life" που έχει συζητηθεί ήδη πολύ, μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Γιάννη Νένε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ροδακιό εγκαινιάζοντας τη σειρά Λατέρνατιβ (από ...
Συνέχεια...
Comics News Flash
ComicdomCon Athens 2007 στις 3-4 Μαρτίου! Be there! Μέχρι τότε όμως μπορείτε να επισκέπτεστε τακτικά την επίσημη ιστοσελίδα του Convention, για να είστε ενήμεροι για όλα όσα θα συμβούν εκείνο το διήμερο. Πως τα πήγε το midnight release του Dark Tower: The Gunslinger Born #1; Το Newsarama μίλησε με πολλούς ...
Συνέχεια...
The Amazing Remarkable Monsieur Leotard
Οι οικογενειακές υποχρεώσεις είναι άτιμο πράγμα... Γάμοι, βαφτίσια, χριστουγεννιάτικα και πασχαλινά τραπέζια, θείες που, ενώ μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν εννοούσαν να καταλάβουν ότι μεγάλωσες και εξακολουθούσαν να σου τσιμπούν το μάγουλο, τώρα σε κοιτάνε υποτιμητικά και σε ρωτάνε: "Ακόμη με τη μια και με την άλλη τριγυρνάς; Ο Κωστάκης ...
Συνέχεια...
Adam Hughes, John Romita Jr, Don Payne, Jim Salicrup, J. Michael Straczynski
- Ο δημοφιλής σχεδιαστής Adam Hughes μιλάει στο Newsarama για το statue της Mary Jane το οποίο σχεδίασε και τις αντιδράσεις που προκάλεσε εντός και εκτός της comic κοινότητας. Click here.- Ο superstar σχεδιαστής, John Romita Jr., μιλάει στο CBR για το World War Hulk.περισσότερα...- Ο σεναριογράφος του Fantastic Four ...
Συνέχεια...
Η Marvel απέκτησε αντίζηλο για την κυριότητα του Spider-man και άλλων υπερηρώων
Μία εταιρεία publishing που δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο, διεκδικεί νομικά την συνιδιοκτησία υπερηρώων της Marvel, όπως ο Spider-Man, σύμφωνα με το Associated Press.Η Stan Lee Media, είναι μία εταιρεία που δημιουργήθηκε από τον δημιουργό του Spider-Man, Stan Lee. Ο Lee πούλησε την εταιρεία σε άλλους ιδιοκτήτες, οι οποίοι πλέον υπστηρίζουν πως ...
Συνέχεια...
Portus
Κάθε μέρα που περνάει, ανακαλύπτω και κάτι καινούριο για το θαυμαστό κόσμο των manga (ή πιο σωστά, για το θαυμαστό κόσμο που έχουν φτιάξει οι δυτικοί για τα manga) και σήμερα, ανακάλυψα ότι εκτός από J-pop, J-rock και τα ρέστα, υπάρχει και το J-horror, το οποίο φυσικά αναφέρεται στη συνολική ...
Συνέχεια...
#greek52s εβδομάδα τρίτη, 12 νέα #1 DC Comics
6 έλληνες geek bloggers, 52 καινούρια #1 τεύχη comics, 4 βδομάδες, γαϊδουρινή υπομονή. Δεν είναι το Crazy Sexy Geeks, είναι το #greek52s, καλά μας κουράγια Κάθε βδομάδα του Σεπτεμβρίου, η DC Comics βγάζει 13 νέους τίτλους και η επίλεκτη ομάδα ελλήνων geek bloggers είναι εδώ για να σχολιάσει και να σας ...
Συνέχεια...
Θυμάμαι
Το σκηνικό τοποθετείται σε ένα παραθαλάσσιο χωριό που αριθμεί μόλις μερικές εκατοντάδες κατοίκων. Δυο ανήλικες μαθήτριες σχεδιάζουν την «απόδραση», από το ασφυκτικό περιβάλλον της κλειστής κοινωνίας του. Η Αθήνα απέχει μόλις μερικές ώρες με το ΚΤΕΛ και φαντάζει, ως η γη της επαγγελίας - της πραγμάτωσης των ονείρων τους. Δεν ...
Συνέχεια...
Jeffrey Eugenides – Σενάριο Γάμου
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά το "Middlesex", ο Τζέφρι Ευγενίδης επιστρέφει με το τρίτο του μυθιστόρημα. Έχοντας προηγουμένως προσεγγίσει –με λεπτότητα και οξυδέρκεια, και, εν τέλει, εξαιρετικά επιτυχημένα- θέματα όπως η αυτοκτονία, η γονική καταπίεση, ο ερμαφροδιτισμός, η ταυτότητα, ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας στρέφεται τώρα προς δύο πιο απλά αφηγηματικά μοτίβα: το ερωτικό ...
Συνέχεια...
Οι Καλύτεροι Δημιουργοί Comics του 2011
8 έλληνες μπλόγκερς ψήφισαν τους καλύτερους δημιουργούς comics (writers και artists) της χρονιάς. μια λίστα χάρμα οφθαλμών! #ComicsRoastAwards2011 η κριτική επιτροπή: @manolis – ο Ηλίας Ψινάκης - gkoultouroblog @dimitrisdx – η Κατερινα Κούκα - the original DimitrisDX @mitsaso - η Δάφνη Μπόκοτα - μυστηριώδης μπλόγκερ ινκογκνίτο @Hell_b0y – ο Νίκος Μουρατίδης - Hell is a Land Without Comic Books @amatyultar - ο Δημήτρης Σκαρμούτσος - amatynews @georgethebeast – η Τζένη ...
Συνέχεια...
The Comics Roast Νοέμβρης 2011
"Rotating cast από την αφρόκρεμα των Ελλήνων geek bloggers, όλοι οι τίτλοι comics των περασμένων υπερβολικά uneventful ΤΡΙΩΝ εβδομαδών στο τραπέζι, και όποιος αντέξει.    TONIGHT’S CAST @manolis – ετοιμάζεται να στολίσει δέντρο - gkoultouroblog @dimitrisdx – μασουλάει μελομακάρονα - the original DimitrisDX @Hell_b0y – στολίζει κάκτο - Hell is a Land Without Comic Books @amatyultar - δεν έχει εξηγήσει σε κανένα τι ...
Συνέχεια...
Lesbian Pirates From Outer Space #1 (of 6)
Αν και γενικότερα θεωρούμαι απαισιόδοξος άνθρωπος (και κατηγορούμαι συχνά για αυτό), σε ελάχιστες περιπτώσεις, προτιμώ να κοιτάω στη θετική πλευρά των πραγμάτων. Μη φανταστείτε ότι το κάνω, βέβαια, στην καθημερινή μου ρουτίνα, χαμογελώντας, όταν, για παράδειγμα, χάνω τα κλειδιά μου ή τα υδραυλικά του σπιτιού μου χαλάνε για εκατοστή φορά. ...
Συνέχεια...
J. D. Salinger – Φράνι & Ζούι
Ο Σάλιντζερ είναι από εκείνους τους συγγραφείς, το όνομα των οποίων έχει συνδεθεί άρρηκτα με ένα και μόνο βιβλίο. Ο Φύλακας στη σίκαλη, βιβλίο γραμμένο το 1951, αποτέλεσε ένα έργο σταθμό στην αμερικανική λογοτεχνία και με το πέρασμα των χρόνων μετατράπηκε σε κλασικό. Όπως κάθε αναλόγου φήμης έργο έτσι και ...
Συνέχεια...
#greek52s η δεύτερη βδομάδα των νέων DC Comics #1
είπαν για την πρώτη βδομάδα του #greek52s: "Πιο fun από το να διαβάζεις τα ίδια τα κόμικς" -- @KingMob25 5 6 έλληνες geek bloggers, 52 καινούρια #1 τεύχη comics, 4 βδομάδες. Δεν είναι το Nerd Survivor, είναι το #greek52s, καλά μας κουράγια Κάθε βδομάδα του Σεπτεμβρίου, η DC Comics βγάζει 13 νέους τίτλους και η επίλεκτη ...
Συνέχεια...
Jonathan Coe – Expo 58
Arrmy @ Love, Flight, Tales From The Crypt,
LAST CALL Vol. 1
Τα 10 Καλύτερα DC Comics του 2011 –
Thor, Mike Allred, Word War III, Panini
Wolverine εναντίον “Ninjas on a Plane” στο επετειακό
The Comics Roast #13
WITCHBLADE: SHADES OF GRAY #1
Captain America: The Chosen, Mike Wieringo R.I.P., Mark
Η παγίδα των τριών
Town of evening calm, Country of cherry blossoms
R.I.P. Christopher Hitchens
Kαλωσορίζουμε το Lust Magazine
Jean Paul Noziére – Η Σιωπή των Νεκρών
Ketil Bjørnstad – Το Ποτάμι
Tom Rachman – Τίτλοι Τέλους
LIFE – Κιθ Ρίτσαρντς
Comics News Flash
The Amazing Remarkable Monsieur Leotard
Adam Hughes, John Romita Jr, Don Payne, Jim
Η Marvel απέκτησε αντίζηλο για την κυριότητα του
Portus
#greek52s εβδομάδα τρίτη, 12 νέα #1 DC Comics
Θυμάμαι
Jeffrey Eugenides – Σενάριο Γάμου
Οι Καλύτεροι Δημιουργοί Comics του 2011
The Comics Roast Νοέμβρης 2011
Lesbian Pirates From Outer Space #1 (of 6)
J. D. Salinger – Φράνι & Ζούι
#greek52s η δεύτερη βδομάδα των νέων DC Comics