Με τα εγχώρια φεστιβάλ να έχουν ανεβάσει ταχύτητες, – να αναμένετε πολύ σύντομα ένα πληρέστατο review από το Synch Festival – σας ταξιδεύουμε πίσω στο χωροχρόνο… Συγκεκριμένα το τελευταίο τριήμερο του Μαϊου στην πανέμορφη πάντα Βαρκελώνη, εκεί που βρέθηκε το mixtape.gr για άλλη μία χρονιά με 7 συνεργάτες του για χάρη του Primavera Sound Festival 2009, του ίσως καλύτερου – με τον τρόπο του – φεστιβαλικού γεγονότος της Ευρώπης, εκεί όπου για 3 ημέρες, από την Πέμπτη 28 έως το Σάββατο 30 Μαϊου, χτύπαγε η καρδιά της σύχρονης μουσικής
Παραλείποντας τα αυτονόητα – άρτια διοργάνωση, εξαιρετικός χώρος, όμορφος κόσμος και ό,τι άλλο πλέον θεωρούμε δεδομένο και για τα οποία σας παραπέμπουμε στην περσινή μας παρουσίαση του Primavera – αποφασίσαμε να περάσουμε αμέσως στο παρασύνθημα.
Δηλαδή στους πρωταγωνιστές του φεστιβάλ, τα συγκροτήματα και τους μουσικούς που τράβηξαν τα βλέμματα των συντακτών του mixtape.gr, (Ηλίας Πυκνάδας, Μάνος Μπούρας, Γιάννης Σαμούρκας, Λευτέρης Κουσίδης, Βίκυ Στρατάκη, Ευαγγελία Πανταζοπούλου) και τα φλας του ασταμάτητου φωτογράφου μας Βαγγέλη Πατσιαλού.
Veracruz
Ουσιαστικά άνοιξαν το φετινό Primavera. Για τους Ισπανούς λοιπόν δεν ήξερα τίποτα περισσότερο από αυτά που παρουσίαζε το booklet του φεστιβάλ. Ότι δηλαδή είναι επηρεασμένοι από Birthday Party, Beat Happening, Captain Beefheart και Gun Club και ότι είναι ικανοί να μετατρέψουν τις επιρροές τους σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Μάλλον το κατάφεραν 100% αυτό, αφού από τις προαναφερθείσες επιρροές, καμία δεν ακούστηκε στο μικρό τους σετ στη σκηνή του Pitchforkmedia. Εκτός κι αν έχω κάνει λάθος τόσα χρόνια και όλοι οι παραπάνω είναι πιο βαρετοί κι από σκέτα μακαρόνια με τυρί. Γ.Σ.
Women
Ουσιαστικά η πρώτη μεγάλη εμφάνιση του φεστιβάλ, στην σκηνή Pitchfork οι Women, ανέβηκαν έπαιξαν κομμάτια από το ομώνυμο ντεμπούτο τους με τη ιδιαίτερη χροιά της φωνής του Patrick Flegel να πρωταγωνιστεί και με την ατυχία να παίζουν σε μία σκηνή ανάμεσα σε μικρά συγκροτήματα που έκαναν την διαφορά (όπως οι Mae Shi,οι Vivian Girls,οι εκπληκτικοί Shearwater,ή ακόμη και οι Girls που έπαιξαν λιγάκι αργότερα)που έκανε το βαθμό δυσκολίας να ανεβαίνει .Τελικά,not bad at all αλλά πέρασε λιγάκι ανεπαίσθητα. Ε.Π.
Magik Markers
Την καχυποψία μου την είχα από την αρχή για την Ambrogio και τον Nolan επί σκηνής. Κυρίως για την επιλογή του set τους, που λόγω των ετερόκλητων κυκλοφοριών τους θα μπορούσε να είναι είτε ένα αξέχαστο live βασισμένο στα 2 τελευταία τους άλμπουμ, είτε ένας ηχητικός οχετός βασισμένος στις υπόλοιπες noisy κυκλοφορίες τους (που και πάλι αξέχαστοι θα ήταν). Αντί αυτών και παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις του Ηλία για φοβερά live της μπάντας, είδαμε ένα τρομαχτικά επίπεδο πράγμα γαρνιρισμένο με αστειάκια της βλαμμένης Ambrogiο, τύπου «σόρυ αν φαίνεται το βρακί μου καθώς παίζω την κιθάρα μου»….και τελικά ούτε το βρακί της είδαμε! Γ.Σ.
The Bats
Οι Νεοζηλανδοί, καμάρια κάποτε της θρυλικής δισκογραφικής Flying Nun, ήταν από τα groups, που είχες καθήκον ιστορικό, να παρακολουθήσεις. Έστω και για λίγο. Και μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι ο ήλιος ταιριάζει στην μελωδική ποπ των The Bats, όμως η νοσταλγική μελαγχολία που σου ξυπνάει, ήθελε τον ήλιο να είχε πέσει λίγο παραπάνω για να σε συνεπάρει και μην κοιτάξεις το ρολόι σου σε συνδυασμό με το πρόγραμμα… Χαμένη ευκαιρία, αναρωτιέμαι αν ποτέ θα υπάρξει «επόμενη φορά». Η.Π.
Girls
Και μετά τους Women στην ίδια σκηνή οι …Girls;!!! Τέλοσπαντων, από το San Francisco μας έρχεται ετούτη εδώ η μπάντα που κάνει λίγη "φασαρία" στα blogs της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Καλή Lo-fi pop εμφάνιση με τις σχεδόν ανδρόγυνες φιγούρες των δύο βασικών μελών να ξεχωρίζουν και ωραία τραγούδια όπως το ‘Lust For Life’ (ουδεμία σχέση με Iggy) από το ομώνυμο 7" ή το ‘Hellhole Ratrace’. Ενδιαφέρουσα πρώτη γνωριμία από το φεστιβάλ. Λ.Κ.
Spectrum
Ή αλλιώς Pete Kember, ή ιδρυτικό μέλος των τιτανοτεράστιων Spacemen 3, ή Sonic Boom, ή Experimental Audio Research. Ως Spectrum όμως τι γίνεται; Ένα συνονθύλευμα ηλεκτρονικού και αναλογικού ήχου, βουτηγμένο στην ψυχεδέλεια. Το υλικό τους; Καμία σχέση με το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων που φέρουν το όνομα Spectrum, δηλαδή τα electro-ambient χασίματα του Kember. Συνεπώς (και δυστυχώς) το "A pox on you" δεν είχε θέση εδώ, αλλά χαλάλι…πότε άλλoτε θα είχα την ευκαιρία να ακούσω το "Transparent radiation", έστω και σε μια τόσο μινιμαλιστική εκτέλεση; Γ.Σ.
Marnie Stern
H Marnie Stern που είναι και της μόδας σε Pitchfork, hip blogs και τα σχετικά δεν απογοήτευσε τους ουκ ολίγους φαν της- μαζί και εμένα, αφού «το έχει» on stage. Μαζί με τον drummer της και την (πανέμορφη) μπασίστρια Malia James (που βοηθούσε και στα φωνητικά) μας παρέδωσαν ένα δυνατό σετ που σφραγίστηκε από την ιδιότυπη «ψιλή» φωνή αλλά και το χαρακτηριστικό παίξιμο-χτύπημα της κιθάρας της «τεχνηέντως άτεχνης» Marnie, εστιασμένο σε κομμάτια από τον τελευταίο της δίσκο (2008) με τον γελοίο τίτλο σιδηρόδρομο. Β.Σ.
The Vaselines
Σε μία από τις μεγάλες σκηνές του φεστιβάλ την Rockdelux είδαμε τους Vaselines και όπως αποδείχτηκε κάναμε καλά και δεν επιλέξαμε κάτι άλλο εκείνη την ώρα. Ήταν κάτι παραπάνω από καλοί και ζεστοί ,και προς το κοινό αλλά και προσηλωμένοι στην απόδοση τους ,ενώ η Frances McBee συχνά-πυκνά έκανε και χιούμορ(τώρα ,πως μας φάνηκε εμάς το Σκωτσέζικο χιούμορ, άλλη ιστορία…)και γενικότερα επικοινωνούσε συνεχώς με το κοινό. Κρίμα που δεν είχαν παραπάνω ώρα στην διάθεση τους, θα ήταν όμορφα να τους ακούσουμε σε κανονικής διαρκείας συναυλία. Ε.Π.
Lightning Bolt
Ένα ντουέτο αλλά τι ντουέτο – κάνουν θόρυβο για δέκα νοματαίους! Σχεδόν πατέρες πια της σύγχρονης νεοϋορκέζικής avant noise σκηνής, φασαριόζοι, πειραματικοί και πότε — πότε σχεδόν «βαρυμεταλλικοί» οι …δύο Brian (Chippendale και Gibson) ξεσήκωσαν -καθώς έπεφτε το σούρουπο- την ATP σκηνή δημιουργώντας μέχρι και ένα ζωηρό mosh pit μπροστά! Πολύ ωραία εμφάνιση. Λ.Κ.
The Tallest Man On Earth
Σίγουρα δεν είναι ο ψηλότερος άνθρωπος στη Γη, είναι όμως μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του φεστιβάλ. Μόνος του, με μία ηλεκτρακουστική κιθαρά, o Σουηδός σου έδινε την εντύπωση ενός ευγενέστατου νεαρού με προβλήματα αλκοολισμού και αυτοκτονικές τάσεις που θα δικαιολογούσαν τα υψηλά νούμερα και στους δύο αυτούς δείκτες στη πατρίδα. Αλλά όταν έχει τόσους χιλιάδες θεατές να κρέμονται από την σπαρακτική φωνή του και που τον αποθεώνουν σε σημείο που να τον αναγκάζουν σε ένα από τα σπάνια encore του τριημέρου, τότε απλά επιβεβαιώνεις την αδυναμία σου σε Σκανδιναβά τραγουδοποιούς. Τίμιος. Πιάσε ένα jack σκέτο τώρα. Η.Π.
Yo La Tengo
Mη έχοντας δει ξανά το συγκρότημα δε μπορώ να κάνω σύγκριση με παλαιότερες εμφανίσεις τους, οπότε το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ήταν μια από τις πραγματικά όμορφες στιγμές της πρώτης μέρας, με κομμάτια από όλες τις στιγμές της (μακριάς) μουσικής τους πορείας (π.χ. "Stockholm Syndrome", "Autumn Sweater") συμπεριλαμβανομένου και του επερχόμενου LP αλλά και με πολλά αυτοσχεδιαστικά/ jamming σημεία, με τον Ira Kaplan να εναλλάσσεται μεταξύ κιθάρας και πλήκτρων και με όλη τη μπάντα σε κέφια. Β.Σ.
Bowerbirds
Οι προσδοκίες μου ήταν πολύ μεγαλύτερες, από όσο θα έπρεπε, για το τρίο από τη North Carolina. Ίσως όμως και να μην κατάφεραν εκείνοι να φανούν αντάξιοι αυτών. Όπως και να ‘χει ήταν μια χλιαρή εμφάνιση από ένα γκρουπ με πολύ συμπαθητικό δίσκο, που κατάφερε να αποκομίσει και ένα ζεστό χειροκρότημα 1-2 φορές. Γ.Σ.
The Jesus Lizard
Λύσσα λέμε! Ο David Yow θερίζει ημίγυμνος πάνω στη σκηνή του ATP και διδάσκει πως το λένε το παραμύθι στο hardcore.Αναρωτιέμαι πως αντέχουν ακόμα οι φωνητικές του χορδές, αν και το μακρόχρονο διάλειμμα του group ίσως και να το βοήθησε. Υπό άλλες συνθήκες, εάν συνέχιζε σερί από το 1987 έως και σήμερα, θα τις είχε καταστρέψει για τα καλά. Η.Π.
Andrew Bird
Με τέτοιο σφύριγμα θα μπορούσε άνετα να έχει κάνει καριέρα σαν greek kamaki, σαν κράχτης στα βλάχικα στη Βάρη, ακόμα και σαν βοσκός σε κάνα βουνό. Ευτυχώς όμως το εκμεταλλεύτηκε καλύτερα και μαζί με το βιολί του, την κιθάρα του, τα πετάλια του, τον πίθηκο του (κούκλα ήταν) και ένα στροβιλιζόμενο πράγμα αγνώστου χρησιμότητας έπαιξε έτσι απλά μόνος του τα τραγούδια του, με μόνη βοήθεια τις «φρεσκοστημένες» λούπες του. Το "Noble Beast" το τίμησε δεόντως, χωρίς ωστόσο να παραλείψει και παλαιότερες ομορφιές όπως το "A nervous tick motion…". Αν και, εγώ ξετρελάθηκα με το "Sectionate city" από το καινούργιο "Fitz And The Dizzyspells EP". Γ.Σ.
Phoenix
Δεν θα αρνηθώ ότι έχω ένα σχετικό κόλλημα με τους Γάλλους Phoenix, μου άρεσαν από το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα και τα πράγματα χειροτέρεψαν αισθητά αργότερα, με το άλμπουμ It’s Never Been Like That. Το θέμα είναι ότι δεν θα τους έχανα για τίποτα – ακόμη κι αν αυτό το τίποτα τελικά ονομαζόταν είτε Andrew Bird είτε The Bug! – και πολύ καλά έκανα τελικά, μιας που ήταν απολαυστικότατοι! Έχοντας το λογότυπο του νέου τους δίσκου Wolfgang Amadeus Phoenix (καλός σε γενικές γραμμές, έχουν υπάρξει και καλύτεροι) σαν φόντο στη σκηνή, έπαιξαν δυναμικά τη σοφιστικέ Ευρωπαϊκή ποπ τους και ενθουσίασαν το ακροατήριό τους. Οι μελωδίες τους έχουν μία μοναδική ευστροφία που σε αιχμαλωτίζει και σε κάνει να τις λατρέψεις, κι αυτό φάνηκε από την υποδοχή σε κομμάτια όπως το Long Distance Call ή το παλιό If I Ever Feel Better. Πέρασα υπέροχα μπροστά στη σκηνή τους, επιβεβαιώνοντας ότι δεν κάνω λάθος που τους συμπαθώ τόσο! Μ.Μ.
The Bug
Μάλλον ο τεράστιες προσδοκίες που είχα για τη συγκεκριμένη εμφάνιση δε βοηθάνε την κρίση μου, αλλά πιστεύω ότι παρά το μπάσο που ένιωθες να σου τρυπάει το κορμί και τις φιλότιμες προσπάθειες του φυσικά πολύ καλού MC (Flow Dan νομίζω). Aυτό που μάλλον έλειπε ήταν περισσότεροι MCs (και η θεά Warrior Queen φυσικά) που θα απέδιδαν την πολυσυλλεκτικότητα του album αλλά και λίγο περισσότερη ενέργεια από τον ίδιο τον Bug. Περιμένουμε το Synch πάντως για την τελική κρίση. Β.Σ.
My Bloody Valentine
Αν μου έλεγε κάποιος πριν 10 χρόνια ότι θα συμβεί αυτό, θα τον έλεγα τρελό! Και όμως… Εν έτει 2009, οι πρωτομάστορες του "κοιτάω τα παπούτσια μου" ήχου μπροστά μου ολοζώντανοι μπροστά μου και έναρξη κατευθείαν με το ‘I Only Said’! Από εκεί και πέρα το "ηχητικό" χάος! Ακατάληπτα φωνητικά (κάτι αγγλάκια δίπλα μου φωνάζανε να ανοίξουν τα μικρόφωνα μην έχοντας πάρει προφανώς μυρωδιά περί τίνος πρόκειται), πειραγμένες "ονειρικές" κιθάρες και μια παρέλαση "κλασικών" τραγουδιών της μπάντας (‘Cigarette In Your Bed’, ‘Only Shallow’, ‘Soon’, κλπ). Τέλεια!
Και για το τέλος; Αυτό που περιμέναμε… ως μάννα εξ ουρανού σχεδόν. Το ‘You made me realize’ με ενσωματωμένο ένα δεκαπεντάλεπτο μπαράζ από λευκό θόρυβο σε εξοργιστική, θανατηφόρα για τα αυτιά ένταση που έκανε ανθρώπους να λιποθυμούν (αλήθεια!), να τρίζουν μέχρι και τα τσιμέντα (κυριολεκτικά) και που συσσωμάτωσε το σύμπαν γύρω του (και εμάς μαζί) σε μια απόκοσμη ηχοχωροχρονική μάζα. Απίστευτη και συνάμα απερίγραπτη εμπειρία που αν δεν την ζήσει κανείς από κοντά, δεν μπορεί να καταλάβει καν για τι μιλάμε. Καλύτερη εμφάνιση του φεστιβάλ; Μπα, βάλτε την στην καλύτερη εμφάνιση της πενταετίας και βάλε. Φέρτε τους σε κανένα Synch να τρίξουν και τα ντουβάρια του Γκαζιού… Άψογοι. Λ.Κ.
Ponytail
Κι εκεί που η φασαρία των My Bloody Valentine μας έχει καθηλώσει για αρκετή ώρα, πεταγόμαστε στη σκηνή του Pitchfork για τους Ponytail, οι οποίοι έχουν αποσπάσει και αρκετά καλές κριτικές για το Ice Cream Spiritual!.Δυστυχώς όμως, ούτε η υπερκινητική Molly Siegel, ούτε οι δυνατές κιθάρες μας κρατήσαν για πολύ. Μάλλον άτυχη στιγμή. Β.Π.
Aphex Twin
Ενώ ακόμη όλο τo Parc Del Forum δονούνταν από το λευκό θόρυβο των MBV ο Aphex Twin στη μεγάλη σκηνή του Primavera μας παρέσυρε, στον δικό του πότε techno και πότε πιο ambient κόσμο, όσο αυτό ήταν δυνατόν βέβαια λόγω των ηχητικών παρεμβολών από τη δίπλα σκηνή. Κλασικά απόμακρος και με άξια του ονόματός του light show και video projections έδωσε στο πολυάριθμο κοινό ένα άψογο (laptop) set. Β.Σ.
The Horrors
Ευτυχώς που είχαμε την τύχη να τους δούμε λίγες ημέρες αργότερα στην Αθήνα, γιατί αν κρίναμε αποκλειστικά από το σετ τους στο Primavera θα τα αδικούσαμε τα αγαπημένα παιδιά του ΝΜΕ. Πολλά τεχνικά προβλήματα, τσαντίλα, ξινίλα και δείγματα πρώιμου βεντετισμού από τον Feris που οδήγησαν αρκετούς να αναχωρήσουν για άλλες σκηνές άρον άρον. Σας παραπέμπω στο review της συναυλίας τους στην Αθήνα καλύτερα. Η.Π.
Wooden Shjips
Μετά από την ψυχοσωματική εμπειρία των M.B.V. , συνεχίζουμε για αμερικανική ψυχεδέλεια άνευ όρων. Η μαλλιαρή τετράδα από το San Francisco, βάλλετε και αυτή κατά της ακοής μας και δεν σταματάει να παράγει τόνους κιθαριστικού βόρβορου. Τώρα τον αν έπαιξαν από το καινούργιο τους "Dos" ή όχι, είναι κάτι που ποτέ δεν θα μάθουμε, γιατί πραγματικά όσο πολύ κι αν μου άρεσαν, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω απολύτως τίποτα. Αλλά λίγη σημασία έχει όταν μπροστά σου είχες τον άνθρωπο των σπηλαίων να βασανίζει την κιθάρα του και τον πληκτρά να έχει τυλίξει το όργανο του με αλουμινόχαρτο, λες και το είχε πάρει από την πλατεία Μαβίλη. Γ.Σ.
Wavves
Η αποκαθήλωση του pitchfork hype στην ίδια του την σκηνή. Μια τραγικά ασύνδετη εμφάνιση -όσο κράτησε- και από εκεί και πέρα το χάος: τσακωμός μεταξύ των δύο μελών της μπάντας επί σκηνής, "κόψιμο" του ήχου από τους τεχνικούς του φεστιβάλ, βρισίδια, αντικείμενα από το εκνευρισμένο ισπανικό κοινό (μέχρι και ένα παπούτσι!) και άλλα τέτοια ωραία. Κρίμα γιατί η lo-fi νέο-slacker ηχητική προσέγγιση τους στο surf rock ήταν κάπως ενδιαφέρουσα στους δίσκους αλλά μετά από αυτό δύσ
ολα θα ξανασχοληθεί κάποιος μαζί τους. Λ.Κ.
Ebony Bones
Σα να έβλεπα τις βραζιλιάνες CSS, ή ακόμα καλύτερα The Go Team (περσινοί καλεσμένοι του φεστιβάλ). Αν και αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν οι στολές τους. Έχει όντως διάθεση για party και αυτό ξενινά από την πρώτη στιγμή. Μιας και είναι και καλεσμένη του Synch Festival, ανανεώνουμε τη συνάντηση μας (ίσως και για κάτι καλύτερο ακόμα) και γρήγορα για τη Rockdelux. Το μπάσο του Tom Jenkinson ακούγεται από πολύ μακρυά. Β.Π.
Squarepusher
Ήθελα εδώ και χρόνια να δω live τον Squarepusher και τελικά μου έκατσε να τον δω τρεις φορές μέσα σε τέσσερις μήνες! Δεν παραπονιέμαι ασφαλώς, παρά το γεγονός ότι επάνω στη σκηνή δεν αποτελεί κανένα αξιοσημείωτο θέαμα. Στέκεται μπροστά από τα μηχανήματά του κι ως εκ τούτου δεν φαίνεται πάντοτε ολόκληρος, και πίσω του έχει σε κάποια κομμάτια κι έναν (απίστευτο) ντράμερ.
Σας είπα ότι παίζει και μπάσο επάνω στη μουσική που πιστά αναπαράγει το κομπιούτερ; Εκεί είναι και όλο το ζουμί, ΠΩΣ παίζει μπάσο είναι όλα τα λεφτά και τι κάνει με τις τέσσερις χορδές του. Αν δεν έχετε υπόψη σας, να πούμε απλά είναι από τους πιο ολοκληρωμένους και βιρτουόζους μπασίστες αυτή τη στιγμή, εκεί ψηλά με τα τέρατα της τζαζ ίσως – καθόλου τυχαία και η μουσική του πάντοτε περιείχε πολλά στοιχεία από το εν λόγω μουσικό είδος, και τώρα πια ακόμη περισσότερα. Δίπλα στη δεξιοτεχνία του, υπέροχη και ευφάνταστη ηλεκτρονική μουσική, από έναν πρωτοπόρο και άξιο εξερευνητή της φόρμας. M.M.
Κείμενα: Ηλίας Πυκνάδας, Μάνος Μπούρας, Γιάννης Σαμούρκας, Λευτέρης Κουσίδης, Βίκυ Στρατάκη, Ευαγγελία Πανταζοπούλου, Βαγγέλης Πατσιαλός
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Πατσιαλός
Links
Primavera Sound Festival 2009 – 2η Μέρα
