«Αν είναι η αγάπη αμαρτία, θα’ρθω να στο φωνάξω με λατρεία», αφιερωμένο από τον Ιούδα στον ξεχωριστό φίλο του Τζόσουα, κάπου στο Τέξας, ή γενικότερα Somewhere Over The Rainbow.

Το θεατρικό έργο “Corpus Christi” γράφτηκε πριν 15 χρόνια και έκτοτε έχει οδηγήσει στον αφορισμό του δημιουργού του Terrence McNally και θανατικές απειλές ή εξεγέρσεις θρησκευτικού συναισθήματος οπουδήποτε έχει παιχτεί ανά τον κόσμο. Βέβαια, το φετινό ανέβασμα του έργου στην Αθήνα είναι η πρώτη ιστορική φορά που οι ηθοποιοί της παράστασης έχουν συλληφθεί ή οδηγηθεί στο αυτόφωρο. Το Corpus Christi έκανε την πρεμιέρα του στο Θεατρο Χυτήριο την περασμένη Πέμπτη για αρχικά μόνο 6 παραστάσεις. Πριν την πρώτη τους επίσημη αυλαία η Εκκλησία τους είχε ήδη αποδοκιμάσει ως αιρετικούς, ενώ το Σάββατο το απόγευμα η Ιερά Σύνοδος προχώρησε σε μήνυση κατά των συντελεστών της παράστασης. Η κατηγορία: βλασφημία στα Θεία.

Τι το τόσο αποτροπιαστικό έχει όμως αυτή η παράσταση για να προκαλεί τέτοια πρωτοφανή αντίδραση;

Η διασημότητα που έχει κερδίσει το έργο ως “αυτό με τον gay Ιησού και Αποστόλους” είναι μια τρελή γενίκευση. Ο McNally μεταφέρει την ιστορία της Καινής Διαθήκης στο σύγχρονο Τέξας, εκμοντερνίζοντας την ανάλογα με τις δικές του ιδιαίτερες ανησυχίες, και πνίγοντας την σε μια «εορταστική» gay και trans αισθητική, την οποία αγκάλιασε με ακόμα μεγαλύτερη προκλητική διάθεση η ελληνική παραγωγή. Η φάτνη στη Βηθλεέμ γίνεται μοτέλ στην Εθνική, οι Μάγοι φέρνουν στον καινούριο μπαμπά κόκα, τεκίλα και πούρα Αβάνας , οι Απόστολοι παντρολογιούνται μεταξύ τους… α ναι, και ο Ιούδας φασώνεται ασύστολα με τον Ιησού.

“Και δεν είναι βλάσφημο όλο αυτό δηλαδή;” Ο σκηνοθέτης Λαέρτης Βασιλείου μπαίνει στο τριπάκι του McNally και φλερτάρει επικίνδυνα με το αληθινά προσβλητικό, κρατώντας όμως τον έλεγχο κάτω από μια ομπρέλα γενικότερης σατιρικής κιτς χαριτωμενιάς. Πιο σημαντικά, διατηρεί τον Ιησού (ή στην μοντέρνα του εκδοχή, την χαρισματική περσόνα του τραγουδιστή «Τζόσουα») απόλυτα αναγνωρίσιμο στον πυρήνα του. Ο Νικόλας Πιπέρας εμψυχώνει τις πράες αλλά και ΤσεΓκεβαρικές αρετές του ρόλου, και είναι αρκετά «αγγούρι» στο παίξιμο του ώστε να ξεχωρίσει από την χαρά της τρελής που διαδραματίζεται γύρω του.

Το πρώτο μέρος της παράστασης εξερευνά τα «άγνωστα», σχολικά χρόνια του Ιησού στο σχολείο του Corpus Christi σε ένα ανεξέλγκτο μουσικό πανηγύρι αμερικάνικων σχολικών κλισέ, κάτι ανάμεσα στο Glee και ολόκληρη την φιλμογραφία του John Hughes. Ποια άλλη αλληγορία άλλωστε  θα ήταν πιο κοντινή στο σημερινό κοινό και για την μάχη των αδύναμων απέναντι στο κατεστημένο, από το bullying των geeks και των gays εν όψει του σχολικού prom; Το δεύτερο (πιο μαζεμένο) μέρος περνάει fast-forward την μυθολογία της γνωστής ζωής και των παθών του Ιησού, επικεντρώνοντας στην σχέση του με τον Ιούδα. Σχέση σχέση.

Αν και εμφανίζεται συγκριτικά ελάχιστα, το παράφορο ανεκπλήρωτο πάθος του Ιούδα για τον Τζόσουα είναι αυτό που τον παρακινεί στην προδοσία και οδηγεί την παράσταση. Τα παθιασμένα (και μονόπλευρα) ερωτικά φιλιά του είναι η άκρατη ανάγκη του κόσμου να οικειοποιηθεί ένα κομμάτι μιας φιγούρας που από την σύλληψη του δεν μπορεί παρά να μοιράσει την αγάπη του ισότιμα σε όλους. Η δραματική σφιγμένη ερμηνεία του σκηνοθέτη Λαέρτη Βασιλείου σώζεται από την απρόσμενη ένταση και τον πόνο της απόρριψης που βγάζει στο βλέμμα.

Οι 13 (!) άντρες ηθοποιοί του θιάσου συστήνονται ένας ένας καθώς παίρνουν το «βάπτισμα» και τον αποστολικό τους ρόλο από τον τυφλωμένο Ιωάννη, προχωρώντας να (ημι)ξεγυμνωθούν σε μια γενικότερη τάση *γκουχ* αποστροφής/αλλεργίας *γκουχ* στα ρούχα για τέρψη του φιλόσαρκου ματιού του gay κοινού. Δεν σας χάλασε. Οι επιμέρους δυνάμεις (κωμικές, δραματικές ή χορευτικές) του κάθε μέλους του θιάσου  καλύπτουν ικανοποιητικά τις αντίστοιχες ελλείψεις τους, χτίζοντας ένα πραγματικά δυνατό σύνολο. Ξεχωρίσαμε τις υπέρογκες κωμικές «ντίβες» Θ. Ελευθεριάδη, Α. Σκεύη και Δ. Όντο, τις στιβαρές παρουσίες του Ιωάννη Γ. Τσάμη και Πέτρου Π. Τρουμπουνέλη, αλλά και την απρόβλεπτη και σοκαριστική απόδοση της Μαρίας από τον Ν. Χατζηβασιλειάδη.

Η δουλειά που έχει γίνει από όλους τους συντελεστές της ελληνικής παραγωγής, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες, είναι αξιέπαινη. Η μετάφραση της Βάσιας Παναγοπούλου σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη έχει αποδόσει άψογα το κείμενο στα ελληνικά μέτρα. Η παράσταση σκηνοθετικά σφίζει από αληθινά εμβληματικές σκηνές και συνθέσεις,  με προσεγμένη κινησιολογία, άψογα προβαρισμένες χορογραφίες και φωτισμούς που συμβάλλουν να συνθέσουν στιγμές που κόβουν την ανάσα.

Το Corpus Christi του MCNally θέτει το ερώτημα «τι θα γινόταν αν ο Χριστός είχε ζήσει σήμερα«, δίνοντας μια απάντηση ποτισμένη με τις δικές του προσωπικές ευαισθησίες, και με λίγη παραπάνω διάθεση να προκαλέσει και να «ενοχλήσει» (ή ίσως να αφυπνίσει) τα συντηρητικά μυαλά της κοινωνίας και το θρησκευτικό κατεστημένο. Αν πράγματι όμως οι επικριτές της παράστασης έμπαιναν στον κόπο να την παρακολουθήσουν με ανοιχτό μυαλό και δίχως προκαταλήψεις (καλά, τι ζητάμε τώρα), θα ανακάλυπταν περισσότερη αλήθεια για την φύση του Χριστού τους από όση θα συναντήσουν στις υπόλοιπες πιστές και ασφαλείς μεταφορές.

(Το έργο έχει πάρει νέα παράταση παραστάσεων μέχρι την Παρασκευή 15 Ιουνίου)

 

Απόδοση κειμένου: Βάσια Παναγοπούλου & Λαέρτης Βασιλείου
Σκηνοθεσία & Μουσική Επιμέλεια: Λαέρτης Βασιλείου
Σκηνικά – Κοστούμια: Φωτεινή Μουτάφη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Επιμέλεια Κίνησης : Μαριέλα Νέστορα
Βίντεο:  Χρήστος Δήμας
Μουσική Διδασκαλία: Μυρσίνη Δόξα
Hair Styling/Make-up Artist: Έλενα Βασιλείου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χαρά Ζησιμάτου
Φωτογραφίες: Τάκης Βεκόπουλος
Παίζουν: Αλέξανδρος Αχτάρ, Λαέρτης Βασιλείου, Θοδωρής Ελευθεριάδης, Στέφανος Οικονόμου, Δημήτρης Όντος, Ηλίας Παπακωνσταντίνου, Χρυσόστομος Παπανικολάου, Νικόλας Πιπέρας, Αχιλλέας Σκεύης, Πάνος Τρουμπoυνέλης, Γιώργος Τσάμης, Φώτης Τσοτουλίδης, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης
Παραγωγή: Artisan 

Διάρκεια: 111 λεπτά

Θέατρο «ΧΥΤΗΡΙΟ»
Ιερά Οδός 44, Γκάζι
(πλησίον Σταθμού Μετρό «Κεραμεικός»)

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το  http://corpuschristi-theatre.blogspot.gr/

8



Διάβασε επίσης...
Το μετέωρο βήμα του «Πελεκάνου» @ Bios
Κωδικοποιώντας τις προσωπικές δραματικές εμπειρίες του ο Στρίντμπεργκ καταπιάνεται με θέματα όπως ο θάνατος, ο έρωτας, η σεξουαλικότητα και, φυσικά, η ζοφερότητα των οικογενειακών σχέσεων. Το αυτοβιογραφικό έργο του August Strindberg είναι μια έκφραση του Σκανδιναβού συγγραφέα την περίοδο που βρέθηκε στα πρόθυρα της τρέλας, λίγο μετά το τρίτο οδυνηρό του ...
Συνέχεια...
Το μετέωρο βήμα του «Πελεκάνου» @ Bios