Δεν είναι ρητορικό ερώτημα, είναι κάτι που απασχολεί αρκετούς από εμάς τη στιγμή που γράφουμε ένα κείμενο για μια συναυλία ή ανεβάζουμε ένα καλλιτεχνικό νέο.

Ίσως η τέχνη είναι η αυτοπροστασία μας, ένα διάλειμμα από την πραγματικότητα. Ο τρόπος να ξεχαστείς και να καθαρίσει λίγο το μυαλό, βλέποντας λόγου χάρη ταινίες, όπως κάνουν πατέρας και γιος στην “Κινηματογραφική Λέσχη”, το πρόσφατο βιβλίο του Γκίλμουρ.

Ίσως πάλι να είναι ένας τρόπος να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία, αποδιώχνοντας τον ατομικισμό, που κακά τα ψέματα ήταν η επικρατούσα κουλτούρα την τελευταία δεκαετία.

Ίσως γιατί στην τέχνη βρίσκουμε τη μόνη σταθερή αξία τη στιγμή που αλλάζουν όλα, τον τρόπο να αμυνθείς αλλά και να ξαναφτιάξεις τον κόσμο.

Ο Λάκης Σάντας μας είχε ευχηθεί να ζήσουμε και εμείς ενδιαφέροντες καιρούς όπως αυτός. Όπως φαίνεται η ευχή του πιάνει τόπο.

 


(Σύνταγμα, 25.05.2011 – λίγο μετά τα μεσάνυχτα)