Ας ξεκινήσω με αυτά που δεν επιδέχονται κριτικής και σύγκρισης, κυρίως γιατί πρόκειται για πρωτόγνωρες καταστάσεις ίσως, οι οποίες σου παρουσιάζονται -είναι η αλήθεια- με το μέγεθος μιας αποκάλυψης.

Έχοντας εξασφαλίσει με το ζόρι το εισιτήριό μου δύο μήνες πριν και διαπιστώνοντας ιδίοις όμμασι ότι τα λεγόμενα και μαγικά χαρτάκια για τη συγκεκριμένη συναυλία εξαντλήθηκαν μέσα σε 6 ώρες (!), ήμουν καιρό πριν προετοιμασμένος για τη συνήθη κόλαση που ακούει στο όνομα ‘sold out‘. Έπρεπε, όμως, να ταξιδέψω μέχρι το Βερολίνο για να μάθω ότι ‘sold out συναυλία‘ δεν σημαίνει αναγκαστικά ασφυξία και κόσμος στιβαγμένος ωσάν τις σαρδέλες, ούτε εξυπακούεται καθυστέρηση στην έναρξή της. Ούτε είναι άπιαστο όνειρο η τουαλέτα κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Για την ακρίβεια, πηγαίνεις, κάνεις τη δουλειά σου και επιστρέφεις και ακόμα παίζει το ίδιο κομμάτι. Και όταν υπάρχει κανονισμός «απαγορεύεται το κάπνισμα», όχι απλά τηρείται στο έπακρο, αλλά όλοι απλά περιμένουν ευλαβικά το κενό μεταξύ support και main act, για να βγουν στον προαύλιο χώρο (ναι, ναι, μέσα στο κρύο) να κάνουν το τσιγαράκι τους. Και κατά τη διάρκεια της συναυλίας, το (στα λόγια) προφανές και (μακρινό) αυτονόητο: όλοι είναι εκεί για να ακούσουν μουσική και όχι να μιλήσουν ή να αρχίσουν τα καμάκια. Μετά από το 5 δευτερολέπτων χειροκρότημα-αναγνώρισης-hit-ή-αγαπημένου-κομματιού, ακολουθεί κατάνυξη, σιωπή και βλέμματα στο stage -ό,τι χρειάζεται δηλαδή για να λειτουργήσει η συγκεκριμένη συναυλία. Όσο για το venue (κάπου ανάμεσα στις εγκαταστάσεις των στούντιο της Columbia), η αλήθεια είναι ότι συναυλιακοί χώροι σαν το Columbiahalle λείπουν από τη χώρα μας – το υπουργείο της οποίας γκρεμίζει με άνεση τα στούντιο της δικής της Columbia (γιατί είναι «παλιά») και δεν συζητείται ποτέ θέμα αξιοποίησής τους. Τέλος γκρίνιας, αρχή κυρίως review.Portishead live

Εν είδει support act, εμφανίζεται ένα νέο γκρουπ από το Liverpool, οι Kling Klang, τους οποίους έχουν αγκαζάρει οι Portishead για τις μισές συναυλίες της περιοδείας (το γκρουπ που ανοίγει τις άλλες μισές είναι οι A Hawk And A Hawkshaw). Κομματάκι φασαριόζοι, ανούσιοι και ξεπερασμένοι, αναλώνονται σε επίπεδες -δυστυχώς- αναπτύξεις post-rockικής αισθητικής, μετρήματα στα drums a la Tool, κάτι ψιλά από King Crimson (θα’θελαν) και σήμα κατατεθέν τα αναλογικά synthesizers των 60’s -τα οποία προβάλλουν μέσα από τον ήχο τους ως το πλέον νεωτεριστικό στοιχείο (φαντάσου…). Σκηνικό αποτέλεσμα σαφώς υποδέεστερο από αυτό που ίσως υπόσχεται ή -έστω- υπαινίσσεται το ντεμπούτο τους ‘The Esthetik Of Destruction‘ του 2006. Φλατ φασαρία χωρίς γκάζια και τσαμπουκά. Διεκπεραίωση. Αλλά μάλλον είναι κάποιο μήνυμα αυτό και για τη συνέχεια της βραδιάς, για το main act, όπως θα διαπιστώσω δύο ώρες μετά…

Διάλειμμα για τσιγάρο στο προαύλιο, ανανέωση μπύρας και κατανάλωση πίτσας και πρέτσελ (και γλυκό παρακαλώ!). Και σιγά σιγά φτάνει η ώρα που θα φανερωθεί κατά πόσο αυτό που θα δω και θ’ακούσω, αυτό που θα βιώσω, είναι ο σκοπός του ταξιδιού μου στο Βερολίνο ή απλά μια όμορφη αφορμή για διακοπές σ’αυτή την υπέροχη πόλη. Χωρίς πολλή καθυστέρηση (για την ακρίβεια, χωρίς καθόλου καθυστέρηση), τα φώτα της πλατείας σβήνουν και οι Portishead με 6μελή σύνθεση ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς πολλά τελετουργικά: ο πολυοργανίστας και ιθύνων νους Geoff Barrow στα κρουστά, το drum machine, τις λούπες και τα decks (CD player δυστυχώς), ο Adrian Utley στην κιθάρα και το αναλογικό synthesizer και η Beth Gibbons που μετά από κάποιες αμήχανες κινήσεις, δείχνει να βρίσκει το δρόμο προς το μικρόφωνο -όχι ακριβώς ο ορισμός της άνετης παρουσίας στη σκηνή- μαζί με άλλους τρεις μουσικούς στα drums, στα κάθε λογής πλήκτρα (κάποια από τα οποία εκτελούν και χρέη μπάσου) και στη δεύτερη κιθάρα.

Portishead liveΑρχίζουν μέσα σε αποθέωση (δέκα χρόνια απουσίας είναι αυτά!) με το μυστηριώδες και γρήγορο ‘Silence‘, εναρκτήριο κομμάτι του νέου album ‘Third‘, το οποίο μαζί με το επόμενο -επίσης νέο- ‘Hunter‘, πιάνουν το κοινό εν μέρει απροετοίμαστο. Το χειροκρότημα έχει περισσότερο λατρευτική χροιά, παρά χαρακτήρα επιβράβευσης των νέων (;) αναζητήσεων της μπάντας. Μέχρι που οι πρώτες νότες του αγαπημένου ‘Mysterons‘ ζεσταίνουν το Columbiahalle.

Ξεμπερδεύουν νωρίς με το super hit, ρίχνοντας τέταρτο στη σειρά ένα ‘Glory Box‘ ίδιο και απαράλλαχτο με το ηχογράφημα του ‘Dummy‘, κατευθείαν βγαλμένο από το στούντιο. Και κατευθείαν βγαλμένο από το τότε. 1994. Όλα στη θέση τους, οι λούπες, τα samples, τα εφέ, το σόλο της κιθάρας πανομοιότυπο, ούτε μια νότα απόκλιση (τι διάολο, δεν έχει βαρεθεί να παίζει το ίδιο ακριβώς τόσα χρόνια;). Η συναυλία μυρίζει επικίνδυνα κονσέρβα και η επικοινωνία των μουσικών με το κοινό απλά …μηδενική. Όσο για την Gibbons, από έναν άλλο κόσμο: underground ντίβα, με all black casual ένδυση (t-shirtάκι και κολλητό τζινάκι), μια μπύρα στο χέρι (και κάπου κάπου ένα ποτήρι νερό) και ατέρμονες άσκοπες περιπλανήσεις στο stage με κινησιολογία τύπου ‘γυρίζω από την κατάληψη και πάω στου Αλέξη για κανά μπάφο‘. Εκτός από τις στιγμές που χρειάζεται να τραγουδήσει, οπότε και γέρνει πάνω στο μικρόφωνο και απλά… είναι εκεί, είναι η Beth Gibbons. Χωρίς εκπλήξεις ή εξάρσεις, χωρίς καν να σου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται στην καλύτερη της φάση, είσαι απολαυστικά σίγουρος ότι ακούς τη φωνή του ‘Over’, του ‘Only You‘, του ‘Mourning Air‘ (παράπονο: αν -μαζί με τα δύο πρώτα- έπαιζαν κι αυτό το τρίτο, το πονεμένο, ίσως το review τούτο να είχε άλλο ύφος)

Η συνέχεια μας υπενθυμίζει ότι βρίσκονται on the road για την προώθηση του νέου album και ακολουθεί το ψευδό-electro και ανέμπνευστο ‘The Rip’, που αρχίζει νωχελικά σαν μπαλάντα για να συναντήσει στη διαδρομή τους Depeche Mode και την πρόσφατη μόδα της βορειοευρωπαϊκής electropop. Ακριβώς όπως και στο δίσκο. Το κοινό επιβραβεύει και πάλι, αλλά δείχνει καθαρά ότι βρίσκεται εκεί για άλλους λόγους, που πιθανώς δεν έχουν καμία σχέση με την επερχόμενη κυκλοφορία. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στο ‘Numb‘ και στο ‘Over‘ -με το δεύτερο να συγκινεί ιδιαίτερα και να σκοτεινιάζει περίεργα το χώρο. Πραγματική έκπληξη και μοναδική -ίσως- ειλικρινά κατανυκτική στιγμή του κανονικού σετ, η εκτέλεση του ‘Wandering Star‘ με τον Utley στην κιθάρα, τον Barrow στο μπάσο και την Gibbons καθισμένη σε καρέκλα (οι τρεις original Portishead δηλαδή), μαζεμένοι στο κέντρο της σκηνής σαν παρέα, με το φωνητικό σόλο της Beth στο τέλος να σηκώνει τρίχες και να μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι θα συνέβαινε αν -κάποτε- αντιμετώπιζαν τόσο ανοιχτά και με αντίστοιχη φαντασία όλες τις συνθέσεις τους στη ζωντανή εκδοχή τους -τουλάχιστον τώρα, μετά από την πάροδο μιας δεκαετίας, στη διάρκεια της οποίας -υποτίθεται πως- είχαν όλο το χρόνο να ωριμάσουν, να αναθεωρήσουν, να πειραματιστούν, να δοκιμάσουν, να τολμήσουν, να εξελίξουν, να βγουν τέλοσπάντων λιγάκι από τον κόσμο τους και το Bristol του 1997 και να διαπιστώσουν ότι στη μουσική (και ειδικά στην electronic based κατάσταση) έχουν αλλάξει πολλά και έχουν συμβεί ακόμα περισσότερα. Όλα αυτά μένουν στο μυαλό μου και τις αυθαίρετες (;) μεγάλες προσδοκίες μου. Δυστυχώς, οι εκπλήξεις σταματούν εδώ και συνεχίζεται και πάλι απρόσκοπτα η -σχεδόν- προκάτ εκτέλεση των studio cut συνθέσεων, με παίξιμο και ενέργεια που ακροβατεί ανάμεσα στη διεκπεραίωση και τον επαγγελματισμό. Από’δω και στο εξής, όλες οι νύξεις για αυτοσχεδιασμό ή ξέσπασμα ή "χάσιμο", απλά παραμένουν νύξεις και γινόμαστε μάρτυρες (γίνομαι για την ακρίβεια) ενός παλιομοδίτικου trip hop -του δικού τους trip hop, του τόσο ιδιόχειρου ομολογουμένως, αλλά που χρονολογείται μια δεκαετία πίσω- από το οποίο όμως απουσιάζει το …trip. Και απουσιάζει και ο Andy Smith -συνεπώς λείπει, στα αυτιά μου, εν μέρει και το hop. Όλα είναι στη θέση τους και πάλι και όλα σωστά παιγμένα, αλλά νιώθω ότι παίρνω την ίδια αίσθηση που έχω όταν κάθομαι στο living room του σπιτικού μου και ακούω τους δίσκους τους στη διαπασών.

Portishead liveΤο κανονικό (και καλά) σετ συμπληρώνεται με τα ‘Nylon Smile‘, ‘Magic Doors‘ (παιγμένο κατά κάποια bpm ταχύτερο) και ‘Machine Gun‘ (μήπως είναι playback;) από το καινούριο album, το ‘Cowboys‘ (που η ομάδα ζεσταίνεται αισθητά και παίζει σαφώς πιο δυναμικά), το ‘Only You‘ (κι αυτό playback; βρε, λες;) και το ‘Sour Times’ (στο οποίο πασχίζουν με κόπο να αναπαράγουν με τη χρήση οργάνων το περίφημο χαρακτηριστικό σαντουροειδές sample από το ‘Danube Incident‘ του Lalo Schfirin, αυτό που υπάρχει στην album version, αντί να αποπειραθούν μια εκτέλεση κοντά στα remixes που είχαν κάνει και βρίσκει κανείς στη συλλογή από b-sides και άλλα σπάνια, ‘Toy Box‘ -τουλάχιστον, θα ήταν ίσως πιο δίκαιο σκηνικά). Συνολική διάρκεια κανονικού σετ, γύρω στα 70 λεπτά. Αποχωρούν, με κάποια ψιλά γερμανικά που καταφέρνει να θυμηθεί η Beth -τύπου ‘danke schon‘.

«Κάποια πλάκα μας κάνουν» σκέφτομαι. Δέκα χρόνια περιμένουν οι ταλαίπωροι fans να δουν και ν’ακούσουν, να ξαναζήσουν, να νιώσουν ξανά, και αυτό ήταν όλο; Η σκέψη αυτή προφανώς με ενώνει με τους περίπου 3.000 που βρίσκονται στο Columbiahalle και αυτό γίνεται έκδηλο στο παρατεταμένο χειροκρότημα (με επιτακτικό χαρακτήρα απαίτησης αυτή τη φορά) που σχεδόν υποχρεώνει τους 6 μουσικούς να επιστρέψουν στη σκηνή και να μη μας αφήσουν τόσο νωρίς. Και ευτυχώς. Μας προσφέρουν ένα γενναιόδωρο encore τριών κομματιών, παιγμένα με ψυχή (έστω και μαύρη…), τα οποία δονούν για τα καλά το χώρο και τις τρίχες (πάλι): το ‘Threads‘, εντέκατο και τελευταίο κομμάτι του καινούριου -ίσως ό,τι πιο σκοτεινό έχουν γράψει, μαζί με το ‘Over‘ και το ‘Seven Months‘, κομμάτι με νεύρο και νεύρωση και την Beth να θαρρείς πως υποφέρει και διαλύεται (με την καλή έννοια, την ερμηνευτική…)- το χιτ ‘Roads‘ που προκαλεί παραλήρημα και έκσταση (άρτιο κι αυτό, ίδιο και απαράλλαχτο όπως τότε, τότε που…, θυμάσαι στο Bristol το ’95 που τα πίναμε, αχ τι ωραίες εποχές…) και το μπιτάτο και εξίσου νευρωτικό ‘We Carry On‘ πάλι από τον καινούριο (γιατί πρέπει να βγει και το μεροκάματο βρε αδερφέ).

Αποθέωση, εγκάρδιο χειροκρότημα, εγκάρδια ανταπόδωση και από τους μουσικούς και η Beth να ρίχνει ένα σάλτο κάτω από το stage και να αλωνίζει το διάδρομο ασφαλείας που τη χωρίζει από το κοινό, να χαιρετάει μπασκετικά έναν-έναν τους τυχερούς fans της πρώτης σειράς, με τη μπύρα ανά χείρας, λυτρωμένη πια από μια διαδικασία που ίσως ποτέ (ούτε και τότε, πριν από δέκα και βάλε χρόνια) δεν καταλάβαμε αν πραγματικά χαίρεται. Επιστρέφοντας στη σκηνή, το beat έχει ήδη τελειώσει, η αρρωστημένη ψυχεδέλεια των πλήκτρων έχει σβήσει, οι μουσικοί έχουν σχεδόν αποχωρήσει και η Beth γυρίζει στο μικρόφωνο για ευχαριστίες και για κάτι που δυσκολεύεται μάλλον να προσδιορίσει εκείνη τη -δύσκολη- ώρα. Ένα χτύπημα-υπενθύμιση στην πλάτη από τον Barrow (ξύπνα, φτάσαμε) και ένα νεύμα με κατεύθυνση στα παρασκήνια, τη βοηθάει να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει τη σκηνή. Danke schon. Σούμα: οκτώ κομμάτια (από τα έντεκα) του νέου δίσκου, πέντε από το ‘Dummy‘ και δυστυχώς μόλις τρία από το σκοτεινό και μυστηριακό (άτιτλο ή ομότιτλο) αριστούργημα του 1997.

Portishead liveΓια να μην παρεξηγηθώ, να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν ήταν μια κακή συναυλία. Ούτε καν μέτρια. Ήταν μια συναυλία κατ’αρχήν αρτιότατη από όλες τις απόψεις: ήχος που άγγιζε την τελειότητα (που θα έλεγε και γνωστός καθυστερημένος τηλεπαρουσιαστής ή τηλεκάτι παρακμιακού καναλιού), μουσικοί και παιξίματα για τα οποία ακριβώς έχει επινοηθεί και χρησιμοποιείται ο όρος ‘επαγγελματισμός‘ (με την καλή ή την κακή έννοια) και μια τραγουδίστρια που ό,τι κι αν της συμβαίνει, όσο διεκπεραιωτικά κι αν την δει, όσο κομμάτια (sic) κι αν ανεβαίνει στο stage, είναι σίγουρα μια μεγάλη καλλιτέχνις και νιώθεις περισσότερο απ’ο,τιδήποτε άλλο ότι σπαράζει στη σκηνή (έστω και μηχανικά, έστω και αμήχανα) όπως σπαράζει όταν γράφει αυτούς τους κατάμαυρους στίχους. Αλλά και στα υπόλοιπα τεχνικά, ήταν μια παράσταση με αξιοπρεπή visuals (που βοηθούσαν και για καλύτερη οπτική με τα τεκταινόμενα επί σκηνής) και ιδιαίτερους και υποβλητικούς φωτισμούς (by the way, εντύπωση μου έκανε το ότι στο μεγαλύτερο μέρος του live, χρησιμοποιήθηκε φωτισμός κινηματογραφικού γυρίσματος, δηλαδή δυνατοί προβολείς χωρίς χρώμα που απλά φωτίζουν τα πάντα στη σκηνή -αν μη τι άλλο, πρωτόγνωρο).

Από εκεί και πέρα όμως, διαπιστώνω ότι βρίσκομαι σε μια συναυλία κατά την οποία, όλο και πιο επίμονα, οι προσδοκίες μου αρνούνται πεισματικά να συναντηθούν με αυτό που ακούω και παρακολουθώ. Η τόσο στενή (μουσικά) και δυσκοίλια διαχείριση ενός τόσο σπουδαίου υλικού, από τόσο ικανούς και ξεχωριστούς performers (όπως σίγουρα είναι η Gibbons, αλλά και ο Utley) και μετά από τόσα χρόνια (στη διάρκεια των οποίων μέχρι και ο Squarepusher έδειξε σημάδια ανανέωσης, αλλά και γίναμε μάρτυρες ενός εντυπωσιακού outbreak όσο αφορά νέες κατευθύνσεις στην ηλεκτρονική μουσική), είναι τα στοιχεία που μου δημιουργούν την αίσθηση ότι αυτή η προκάτ αντιμετώπιση της μουσικής που παράγεται στη σκηνή δεν με ενοχλεί λιγότερο από το playback. Ίσως οι σκέψεις μου αυτές να βρίσκουν και μια μικρή εξήγηση στις πρόσφατες δηλώσεις των ίδιων των Portishead στο ΝΜΕ, σύμφωνα με τις οποίες δεν έχουν ξεκαθαρίσει ούτε οι ίδιοι αν και κατά πόσο απολαμβάνουν τη διαδικασία της περιοδείας και των συναυλιών.

Γνωρίζω ότι ενδέχεται κάποιοι να με βρίσκουν υπερβολικό και αν δεχτώ ότι το review αυτό διαβάζεται από ανθρώπους που πιθανώς δεν θα απολαύσουν τους Portishead ζωντανά (στα πλαίσια αυτής της περιοδείας τουλάχιστον), ίσως όλα αυτά να ακούγονται ως ενοχλητικά ερειστικές λεπτομέρειες. Για κάποιους, αυτό που κάνουν on stage οι Portishead μπορεί να είναι αρκετό -μία, ας το πούμε, οργανικά παραγμένη και πιστή αναπαραγωγή των σίγουρα σπουδαίων και λατρεμένων albums (μιλώντας πάντα για τα δύο πρώτα, καθώς για το τελευταίο υπάρχουν πολλές αμφιβολίες και ενστάσεις). Για συναισθηματικούς λόγους και μόνο. Δεκτό. Ειδικά μετά από τόσα χρόνια και ειδικά για ένα συγκρότημα -σχεδόν- μύθος της εποχής μας, εκείνης που προλάβαμε να γίνουμε αυτήκοοι μάρτυρες και να παρακολουθήσουμε τη διαμόρφωσή της όσο αφορά τις πρωτοποριακές και καινοτόμες αναζητήσεις στον τομέα των μετα-dance ηλεκτρονικών και της επιμειξίας των ειδών, των επιρροών και των μέσων. ¶λλα, όπως γράφει και ο Λένος Χρηστίδης, στο νέο του υπέροχο βιβλίο ‘Μόνολογκ‘, «το συναίσθημα είναι ένα παραπλανητικό πρίσμα της ζωής»…

 

Portishead liveSet List:
Silence
Hunter
Mysterons
Glory Box
The Rip
Numb
Over
Wandering Star
Nylon Smile
Machine Gun
Magic Doors
Cowboys
Only You
Sour Times

Encore: />Threads
Roads
We Carry On

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Steffi Loos)

Διάβασε επίσης...
Νέο ντοκιμαντέρ από τους Sigur Ros
Μετά το εξαιρετικό "Heima", τώρα οι Sigur Ros βάζουν πλώρη για το δεύτερο ντοκιμαντέρ τους.Αυτή τη φορά το υλικό δεν θα περιλαμβάνει τα καταπράσινα λιβάδια και τις χιονισμένες βουνοκορφές της πατρίδας τους, με αυτούς να βρίσκονται κάπου στο μέσο και να παίζουν ζωντανά, αλλά εξ' ολοκλήρου live υλικό από τις ...
Συνέχεια...
Ακυρώνεται και η συναυλία του Brant Bjork
Τα προβλήματα στις αερομεταφορές των Ευρωπαϊκών χωρών εξαιτίας του νέφους ηφαιστειακής στάχτης από την έκρηξη του ηφαιστείου Εϊγιαφιατλαγιουκούλ, στη νότια Ισλανδία, όπως είναι γνωστό συνεχίζονται.Άλλη μία συναυλία που ήταν προγραμματισμένη να παραγματοποιηθεί αυτές τις ημέρες, σημερινή εμφάνιση του Brant Bjork στο AN Club, αναγκαστικά ακυρώνεται.Οι διοργανωτές ελπίζουν ότι σύντομα θα ...
Συνέχεια...
‘Τρείς Στιγμές’. Η νέα δισκογραφική δουλειά των The Prefabricated Quartet
Το άκρως ενδιαφέρον εγχώριο σχήμα των The Prefabricated Quartet επιστρέφει με νέα δισκογραφική δουλειά, υπό το τίτλο "Τρείς Στιγμές". "Τρεις Στιγμές" ωστόσο ονομάζεται η νέα ταινία του Πέτρου Σεβασίκογλου, που μιλά για τον έρωτα, με το κουαρτέτο να την ντύνει μουσικά.  Το "Τρείς Στιγμές" αποτελεί πέραν όλων των άλλων μια θεσπέσια ...
Συνέχεια...
Ο Σεπτέμβριος ξεκινάει με Murder By Death σε mini tour στην Ελλάδα!
Μία από τις πιο απρόσμενες και ευχάριστες συναυλιακές εκπλήξεις μας περιμένει όταν με το καλό γυρίσουμε όλοι - ή σχεδόν όλοι - από τις διακοπές μας μετά τον Αύγουστο...Οι πάρα πολύ καλοί και ιδιαίτεροι Murder By Death από το Bloomington της Indiana, με τις έντονες εμμονές στον Johnny Cash, στον ...
Συνέχεια...
Οι Bloc Party βγάζουν νέο single, αλλά όχι από το νέο τους άλμπουμ!
Ναι, καλά διαβάσατε. Αν και έχουν καινούριο άλμπουμ στις αποσκευές τους, όπως έχουμε ήδη ενημερώσει, οι Bloc Party βγάζουν στην αγορά ένα καινούριο single, αλλά όπως φαίνεται όχι με σκοπό να προμοτάρουν την νέα τους, τρίτη σε σειρά, κυκλοφορία.Όπως εξηγεί ο frontman του γκρουπ, Kele Okereke, το κομμάτι 'Talons' θα ...
Συνέχεια...
Οι Metallica αποκαλύπτουν το νέο τους album
Οι Metallica επιστρέφουν στην δισκογραφία τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και μέσα στο weekend που μας πέρασε μέσω του επίσημου website τους αποκάλυψαν το όνομα του νέου τους album.To album θα ονομάζεται "Death Magnetic", παραγωγός του ο Rick Rubin και θα κυκλοφορήσει από την Warner Bros.Οι Metallica αυτή την περίοδο κάνουν ένα ...
Συνέχεια...
Video: The You and What Army Faction – ‘Crawl body, Come back’
Το πρόσφατο split EP Slit (με τον Anemic Royalty) των The You And What Army Faction καταγράφει την τετραμελή noise rock μπάντα ίσως στις καλύτερες της στιγμές ως τώρα ενώ σαφώς τους βοηθά και η καλύτερη και καθαρότερη παραγωγή. Πλέον έχουν και ένα βίντεο να μας δείξουν για το 'Crawl body, ...
Συνέχεια...
Η Marianne Faithfull τον Ιούνιο στην Αθήνα
Για την Marianne Faithfull οι όποιες συστάσεις και εισαγωγές περιττεύουν. Άλλωστε το πόσο σπουδαία καλλιτέχνης είναι – ειδικά τώρα που τα χρόνια έχουν περάσει και οι εμπειρίες μιας γεμάτης ζωής την έχουν χαρακτηρίσει – αν μη τι άλλο πρέπει να το γνωρίζουμε πλέον. Άλλωστε μας το απέδειξε περίτρανα και στην πιο ...
Συνέχεια...
Ντέμπουτο άλμπουμ από τους Pivot
Μετά την περσινή επιτυχία που σημείωσαν οι Battles, μια καινούργια math-rock μπάντα με το όνομα Pivot, εισβάλλει στο μουσικό προσκήνιο. Οι Αυστραλοί Pivot ανήκουν κι αυτοί στην κατηγορία των γκρουπ που αρέσκονται να αναμειγνύουν τις ροκ κιθάρες με την ηλεκτρονική μουσική, όπως προστάζουν άλλωστε οι τελευταίες τάσεις της μόδας.Το συγκρότημα ...
Συνέχεια...
Οι The Mission τον Οκτώβρη στην Αθήνα
Ένα πολύ αγαπημένο συγκρότημα του ελληνικού κοινού, οι Βρετανοί The Mission, θα επισκεφτούν τη χώρα μας στις 20 Οκτώβρη, στο Fuzz Club, για να γιορτάσουν μαζί μας τα 25α γενέθλιά τους. Οι Wayne Hussey, Craig Adams και Simon Hinkler από την αυθεντική σύνθεση του γκρουπ θα παρουσιάσουν ένα best of βασισμένο ...
Συνέχεια...
Listen Up: The Boy – “Stroke my dick a bit”
Σήμερα Δευτέρα στο Six D.O.G.S. ο The Boy ανοίγει την συναυλία του John Maus που διοργανώνει η Arte Fiasco, και τι καλύτερο για προθέρμανση από το νέο τραγούδι του δραστήριου Αλέξανδρου Βούλγαρη μέσα από το επερχόμενο νέο album του με τίτλο  "When you grow up your heart dies" που θα κυκλοφορήσει ...
Συνέχεια...
Ακυρώνονται οι εμφανίσεις της Candye Kane στο Half Note Jazz Club
Δυσάρεστα τα νέα για την Candye Kane και τους φίλους του μπλουζ . Όχι τόσο για το ότι δεν θα καταφέρουμε τελικά να την παρακολουθήσουμε, όσο για τα άσχημα νέα για την πορεία της υγείας της. Έτσι λοιπόν, οι προγραμματισμένες εμφανίσεις της Candye Kane στο Half Note από 04/04 έως 08/04 ...
Συνέχεια...
Ο Bono αναλαμβάνει την αρχισυνταξία του Vanity Fair
Ο αμφιλεγόμενος για τις δηλώσεις του κατά καιρούς προστάτης των αδυνάτων και κυρίως (;) τραγουδιστής των U2, Bono, θα αναλάβει την αρχισυνταξία του Vanity Fair για το τεύχος Ιουλίου.Το περιοδικό θα έχει θεματικό άξονα την Αφρική και αναμένεται να περιλαμβάνει θέματα σχετικά με την εξάπλωση του AIDS στην Αφρική και ...
Συνέχεια...
Archive @ Fuzz Club
It All Looked the Same to MeΟι ζωντανές εμφανίσεις των Archive στα μέρη μας, από το 2005 περίπου και μέχρι σήμερα, θυμίζουν λίγο την εξεταστική περίοδο στα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ξέρεις, από τη λήξη κιόλας του τελευταίου μαθήματος / live, ότι μετά από ένα εξάμηνο ( μερικές φορές γίνεται ...
Συνέχεια...
Video: Baby Guru – “For Naked Sun”
Οι Baby Guru μόλις ολοκλήρωσαν την μίνι περιοδεία τους στην Ολλανδία, η οποία περιελάμβανε και μία εμφάνιση στο φεστιβάλ Eurosonic. Παράλληλη, χθες κυκλοφόρησαν και ένα video μέσα από περσινό πολύ καλό δεύτερο album τους "Pieces", για το τραγούδι "For Naked Sun". To video αποτελεί δημιουργία του Σουηδού σκηνοθέτη Nicholas Wakeham.
Συνέχεια...
Listen Up: Keep Shelly In Athens – ‘Recollection’
Για την μετεγγραφή του ντουέτου των Keep Shelly In Athens στην "κοσμοπολίτικη" Cascine Records (ένα απόλυτα ταιριάστο label στον ήχο της μπάντας) τα είχαμε πει πρόσφατα όταν είχαμε ακούσει το 'Madmen Love' πριν λίγο καιρό. Πλέον έχουμε το πρώτο δείγμα με τίτλο 'Recollection' από το επερχόμενο ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας που ...
Συνέχεια...
Αποχώρηση από τους Placebo!
Όπως διαβάζουμε σε ανακοίνωση που έβγαλε το ίδιο το γκρουπ στο επίσημο blog του στο Myspace, οι Placebo χώρισαν με τον ντράμερ τους Steve Hewitt, έπειτα από 11 χρόνια.Αντιγράφουμε:"Ο Brian Molko σχολιάζει πως 'το να είσαι σε μία μπάντα είναι αρκετά σαν να είσαι σε ένα γάμο και στα ζευγάρια ...
Συνέχεια...
Download This: Various Artists – [Unclassified] by Adult Swim
Η αλήθεια είναι το αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι Adult Swim (μέσω του Cartoon Network στις Η.Π.Α.) μας έχει καλομάθει με το να μας προσφερεί συχνά - πυκνά εξαιρετικές μουσικές και μάλιστα για δωρεάν download, βλέπε για παράδειγμα το πρόσφατο καλοκαιρινό Adult Singles Program 2011 ή παλαιότερα την συλλογή Warm And Scratchy. Αυτό κάνει ...
Συνέχεια...
Diplo + Acid Baby Jesus etc @ Koo Koo
Και έτσι, μετά τις σκηνές "μελλοντικού συσσιτίου" που είδαμε να εκτυλίσσονται αυτή την εβδομάδα έξω από το Vinyl Microstore προς χάρην ενός "μαγικού χαρτιού", η ώρα για το πρώτο μεγάλο πάρτυ της χρονιάς ήρθε το βράδυ της Κυριακής. Με υψηλούς καλεσμένους φυσικά τον Diplo και τους δικούς μας Acid Baby ...
Συνέχεια...
Οι Asian Dub Foundation σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αυτη την εβδομάδα – Κερδίστε προσκλήσεις
Είναι ένα από τα συγκροτήματα που δεν χορταίνουμε να βλέπουμε ζωντανά και αποτελούν μία από τις μεγάλες μας συμπάθειες από την στιγμή που, 16 χρόνια πριν, έκαναν την εμφάνισή τους.Η κολλεκτίβα των Asian Dub Foundation έρχεται στη χώρα μας για άλλη μία φορά, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για να μας ...
Συνέχεια...
Blogovision 2011 – I,too, have rocked the vote PARTY στο Bios!
Η ετήσια ψηφοφορία των ελληνων bloggers (συν των φίλων αυτών συν κάποιων που ποστάρουν από πιο "επίσημα" ΜΜΕ) που διοργανώνεται από τον Gone 4 Sure (aka Μάρκος Φράγκος) για τα είκοσι καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς εχει αποκτήσει πλέον χαρακτήρα θεσμού. Θα τολμήσω προσωπικά να πω ότι ίσως και να είναι και ...
Συνέχεια...
Top-30 Διεθνή albums για το 2009 (1-10)
Εάν για το 2008 γράφαμε ότι για τους συντάκτες του mixtape.gr «δεν είχε το απόλυτο αριστούργημα και φαβορί της χρονιάς, όπως συνέβαινε προηγούμενα χρόνια» το 2009 εξελίχθηκε σε μία «μονομαχία» μεταξύ των Flaming Lips και των Animal Collective.Μονομαχία τέτοια, που έφτασε σε σημείο «γραφικότητας» όταν συγκεκριμένοι συντάκτες προσπάθησαν να δωροδοκήσουν ...
Συνέχεια...
Video: Planet of Zeus – “Vanity Suit”
Major respect στους Planet of Zeus για ένα από τα καλύτερα και πιο απολαυστικά εγχώρια video που έχουμε δει για το "Vanity Suit" μέσα από το  δεύτερο album τους, με τίτλο “Macho Libre” το οποίο κυκλοφόρησε πριν από έξι μήνες πια, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τζέτζα. Οι Planet of Zeus θα ...
Συνέχεια...
Χριστούγεννα με τους Melvins!
Ποια Χριστούγεννα; Τα Χριστούγεννα έγιναν. Τελείωσαν. Τα Χριστούγεννα φέτος ήταν λίγο νωρίτερα, σε δύο όμως μέρες, στις 29 και 30 του Νοέμβρη όταν ο Buzz, o Dale, o Coady και ο Jared βρήκαν το δρόμο, επιτέλους και έπαιξαν για δύο νύχτες στην Αθήνα.Γι' αυτά τα Χριστούγεννα θα μιλήσουμε τώρα. Όταν ...
Συνέχεια...
Cold Cave + Mechanimal @ Death Disco
Απολύτως επιτυχημένη κρίνεται η βραδιά της Τρίτης αφού και γέμισε και με το παραπάνω ο κόσμος  στο χώρο του Death Disco στου Ψυρρή και αρκετά ευχαριστημένοι φάνηκαν οι περισσότεροι από την εμφάνιση των Cold Cave, δηλαδή του Wesley Eisold και της συντρόφου-παρτενέρ του στην περιοδεία Amy Lee.  Tη βραδιά άνοιξαν ...
Συνέχεια...
Press Play On February
Οι επιλογές των συντακτών του mixtape.gr για το Φεβρουάριο σε μια ακόμα χορταστική spotify playlist. Η δεύτερη κατά σειρά λίστα με τα αγαπημένα κομμάτια των συντακτών του mixtape.gr για τον τρέχοντα μήνα περιλαμβάνει 14 κομμάτια κυρίως από -πολύ- νέες κυκλοφορίες και από άλμπουμ που θα ακούμε με μανία όλη τη χρονιά. Στο ...
Συνέχεια...
Listen Up : Angelos Aivazis – “It’s Been A While (Since The Fall)” / “Home”
Μέχρι και εδώ στο Λονδίνο έχει καλό καιρό οπότε άριστη ευκαιρία να παρουσιάσουμε την καινούργια δουλειά του Άγγελου Αιβάζη που μάθαμε ως τραγουδιστή των Brainwash Squad. Ο Άγγελος λοιπόν κλέιστηκε στο δωμάτιο του κάπου στο βαρύ Νότιο Λονδίνο και έπιασε την κιθάρα του. Αποτέλεσμα δύο πολύ ωραία κομμάτια σε ύφος πολύ ...
Συνέχεια...
Μετά το album της χρoνιάς, ήρθε και το video της χρονιάς από τους Flaming Lips!
Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, σε ένα από τα καλύτερα video-clip που έχουν φτιάξει οι Lips. Κρίμα που είναι καταδικασμένο να μην παιχτεί πουθενά.Όταν ξεκίνησε το video είπα ότι είναι τέλειο, γιατί απλά μ' αρέσει καθετί που κάνουν οι Flaming Lips. Όσο προχωρούσε και οι γυμνοί έτρεχαν και ...
Συνέχεια...
Nέο album απο τους Twilight Sad
Οι Σκωτσέζοι Twilight Sad επιστρέφουν στις 22 Σεπτεμβρίου με ένα καινούργιο άλμπουμ.Το συγκρότημα ήδη παρουσίασε μερικά απο τα νέα του τραγούδια κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους στην Αμερική με τους Mogwai.Ο νέος δίσκος θα ονομάζεται 'Forget the Night Ahead' και το πρώτο τραγούδι με τίτλο "Reflection of the Television" ...
Συνέχεια...
Martyn Bates και Monochrome Set τον Απρίλιο στην Αθήνα
Δύο πολύ ενδιαφέρουσα live ανακοίνωσε η Alterground Productions για τον Απρίλιο. Αρχικά , το Σάββατο 5 Απριλίου στο μπαρ Drugstore , στα Εξάρχεια , θα εμφανιστεί ο ιδρυτής και ηγέτης των   Eyeless in Gaza , Martyn Bates  , μία από τις πιο ιδιαίτερες και  γοητευτικές φωνές των 80s. Στον ίδιο χώρο ...
Συνέχεια...
Νέο ντοκιμαντέρ από τους Sigur Ros
Ακυρώνεται και η συναυλία του Brant Bjork
‘Τρείς Στιγμές’. Η νέα δισκογραφική δουλειά των The
Ο Σεπτέμβριος ξεκινάει με Murder By Death σε
Οι Bloc Party βγάζουν νέο single, αλλά όχι
Οι Metallica αποκαλύπτουν το νέο τους album
Video: The You and What Army Faction –
Η Marianne Faithfull τον Ιούνιο στην Αθήνα
Ντέμπουτο άλμπουμ από τους Pivot
Οι The Mission τον Οκτώβρη στην Αθήνα
Listen Up: The Boy – “Stroke my dick
Ακυρώνονται οι εμφανίσεις της Candye Kane στο Half
Ο Bono αναλαμβάνει την αρχισυνταξία του Vanity Fair
Archive @ Fuzz Club
Video: Baby Guru – “For Naked Sun”
Listen Up: Keep Shelly In Athens – ‘Recollection’
Αποχώρηση από τους Placebo!
Download This: Various Artists – [Unclassified] by Adult
Diplo + Acid Baby Jesus etc @ Koo
Οι Asian Dub Foundation σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Blogovision 2011 – I,too, have rocked the vote
Top-30 Διεθνή albums για το 2009 (1-10)
Video: Planet of Zeus – “Vanity Suit”
Χριστούγεννα με τους Melvins!
Cold Cave + Mechanimal @ Death Disco
Press Play On February
Listen Up : Angelos Aivazis – “It’s Been
Μετά το album της χρoνιάς, ήρθε και το
Nέο album απο τους Twilight Sad
Martyn Bates και Monochrome Set τον Απρίλιο στην