20 Μαρτίου- 17 Μαΐου

Έναν αιώνα σχεδόν μετά τη βύθιση του, θρυλικού πλέον, Τιτανικού ο Κωνσταντίνος Ρήγος στήνει το δικό του ταξίδι στο φανταστικό, με όχημα τα θραύσματα των ιστοριών των φαντασμάτων που είναι πια οι χιλιάδες εκείνοι που βρέθηκαν εκεί. Ιστορίες μπλεγμένες με συναισθήματα που παραμένουν ίδια, σε όποιο σημείο του χρόνου και αν συναντήσεις τους ανθρώπους που τα αισθάνονται. Η έννοια της απώλειας, οι προσωπικοί φόβοι και οι φοβίες του καθενός, η μοναξιά, η αποξένωση, ένα νεκρό πάθος, ο έρωτας, το τέλος του, όλα συναντιούνται σε ένα ναυάγιο, στο μουσικό ταξίδι του χορογράφου/ σκηνοθέτη/ visual artist κ.α. πολλά κυρίου Ρήγου.

Μετά τη σάλα του Rex, με την sold out Bossa Nova του που μας λίκνισε την περασμένη σεζόν στους feelgood ρυθμούς της -και πρόσφατα μεταφέρθηκε και στη Θεσσαλονίκη με επιτυχία- ο πολυπράγμων κύριος Ρήγος επιστρέφει στο Εθνικό, στην αχανή σκηνή του Χώρου Δ’ της Πειραιώς 260 αυτή τη φορά, με μια electro-dance tragedy. Έτσι περιγράφεται στα Δελτία Τύπου και στο πρόγραμμα του Εθνικού, έτσι την αναφέρει ο ενορχηστρωτής της και ως τέτοιο οφείλει να αντιμετωπιστεί το θέαμα με τον τίτλο «Τιτανικός». Διότι στην απλή ερώτηση που ακολούθησε από παριστάμενους και μη φίλους και γνωστούς μετά την πρεμιέρα του «Σου άρεσε;» χρειάστηκα διευκρινίσεις για να είμαι σαφής και ειλικρινής στην -διόλου επεξεργασμένη εκείνη τη στιγμή – απάντησή μου. Σπανίως μου είναι δύσκολο να απαντήσω με ένα λακωνικό «ναι» ή «όχι». Κι όμως, αυτή τη φορά όποια και από τις δύο απαντήσεις κι αν διάλεγα δεν θα ήμουν 100% ειλικρινής.

Τιτανικός

Ως θεατρική παράσταση μειονεκτεί ελλείψει δομής και κειμένου και άρα υιοθετώ την άρνηση. Ως χοροθέατρο παραλείπει να αξιοποιήσει εξαιρετικούς ερμηνευτές και δεν καταφέρνει να παρασύρει άρα επιλέγω τη μεσοβέζικη οδό του «έτσι κι έτσι». Ως performance, όμως, με εξαίρεση κάποια σημεία που θα μπορούσαν να είναι πιο συμπαγή, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, πρωτότυπη και ευχάριστη προσέγγιση σε ένα μυθικό, πια, συμβάν και αξίζει τη θετική μου απάντηση.

Το χλιαρό χειροκρότημα και αρκετά αρνητικά σχόλια που ακούστηκαν διάσπαρτα μετά το τέλος της performance μαζί με τις όποιες εμπάθειες μαγνητίζει ο αμφιλεγόμενος πια δημιουργός, προϊδεάζουν για την συνέχεια της πορείας του Τιτανικού που πιθανολογείται να βυθιστεί σε έναν ωκεανό επικρίσεων. Υιοθετώντας την πολύ εύστοχη κριτική μιας φίλης (όχι δημοσιογράφος ή κριτικός, μια απλή θεατής) θα συμφωνήσω μαζί της μεταφέροντάς την αυτούσια: «Οι διανοούμενοι τον θεωρούν λαϊκό και οι λαϊκοί τον θεωρούν διανοούμενο. Το crossover είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του».

Τιτανικός

+ Η Δήμητρα Ματσούκα που τα τελευταία χρόνια κάνει- κατά την προσφιλή δημοσιογραφική έκφραση- «στροφή στην ποιότητα» και συμμετέχει σε international παραγωγές («El Greco»), κερδίζει βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης («Σκλάβοι στ Δεσμά της») δεν είχε καταφέρει ποτέ να με πείσει έως τον «Τιτανικό». Στο αχανές λευκό σκηνικό με τους πολλούς -και αρκετούς αξιολογότερους, είναι η αλήθεια- συναδέλφους της καταφέρνει να κλέψει την παράσταση και να είναι η αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια με μια ερμηνεία πραγματικά αξιοσημείωτη.

– Με τόσο αξιόλογο ανθρώπινο υλικό στα χέρια του, όπως η Μαρία Ναυπλιώτου ή η Έλενα Τοπαλίδου κακώς ο Ρήγος επέλεξε να ξεχωρίσει μία και μόνο από το θίασό του ως πρωταγωνίστρια καταστρέφοντας μια ισορροπία που θα μπορούσε σε άλλη περίπτωση να είναι αριστουργηματική.

+ Ο Άρης Λεμπεσόπουλος αποτίναξε την υποκριτική μανιέρα του με τις σπασμένες αναπνοές στην εκφορά του λόγου και με αυτο-χιουμοριστική διάθεση ξεχώρισε ως κάτι νέο και φρέσκο. Μια ερμηνεία τόσο απολαυστική όσο εκείνη στην παράσταση «Μπελβεντέρε» του Αμόρε το μακρινό 1995. Ιδιαίτερα απαγγέλλοντας το μεταφρασμένο ποίημα/μανιφέστο του J.G. Ballard «What I believe».

Τιτανικός

– Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός του Κωνσταντίνου Ρήγου υπάρχουν by default, όπως και η διάθεσή του για παιχνίδι και fun, στις παραστάσεις του. Δυστυχώς στην συγκεκριμένη το αποτέλεσμα της επιλογής του να δώσει στον Αιμίλιο Χειλάκη το ρόλο εγκύου γυναίκας δεν ήταν και τόσο διασκεδαστικό και τσαλαβουτούσε στα όρια της φαιδρότητας.

+ Η Ιωάννα Παππά ήταν η καλύτερη ενσάρκωση της Kylie Minogue στο πάρτι που στήθηκε στη σκηνή του Εθνικού, με πράγματι αξιοποιημένο τόσο το physique της όσο και την αυτοσαρκαστική διάθεση που λείπει από τις ερμηνείες της συνήθως.

– Η Έλενα Τοπαλίδου είναι μια από τις καλύτερες χορεύτριες της χώρας μας. Παρότι έχει περάσει σε άλλο στάδιο και από φέτος δοκιμάζει τις δυνάμεις της στην υποκριτική η απουσία ενός δικού της σόλο ήταν αισθητή.

+ Ο Δημοσθένης Γρίβας, συνεργάτης του Κωνσταντίνου Ρήγου στο κομμάτι της μουσικής εδώ και καιρό, έφτιαξε διασκευές ταιριαστές στο ύφος της performance αλλά και στις δυνατότητες των ερμηνευτών.

– Η αγάπη του σκηνοθέτη/ χορογράφου για το γυμνό μπορεί να είναι δεδομένη αλλά αυτή τη φορά τα γυμνά κορμιά των χορευτών έμοιαζαν λιγάκι παράταιρα, περιττά. Σαν να βρέθηκαν εκεί απλώς και μόνο επειδή όλοι περιμένουμε από τις παραστάσεις του Ρήγου να είναι πασπαλισμένες και με λίγο γυμνό.

Τιτανικός

+ «Save the Iceberg» έγραφαν τα λευκά t-shirts του θιάσου στην τελευταία πράξη του πάρτι με φλούο πορτοκαλί, φούξια και λεμονί γράμματα κάνοντάς μας να χαμογελάσουμε επιτέλους με αυτό το μικρό χιουμοριστικό στοιχείο που, σε γενικές γραμμές, έλειπε.

– Η προσήλωση στη φόρμα, το στιλιζάρισμα και τα tableau vivant είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν συγκρίσεις, αναπόφευκτα, με έτερο διάσημο -και ιδιαζόντως πλέον mainstream- χορογράφο της χώρας μας. Και αυτό είναι κρίμα μια που ο καθένας έχει, εδώ και χρόνια, το προσωπικό του ύφος και στιλ.

+ Το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Παναγιώτη Κοντονή (δεν το ερμηνεύει ο ίδιος) με τους 24 λόγους για να μείνει και τους 40 λόγους για να φύγει κανείς έδωσε μια (απαλή) σφαλιάρα σε όσους έχουν καταγράψει παρόμοιες λίστες στη ζωή τους προσπαθώντας να πάρουν τη «σωστή» απόφαση.

– Αναξιοποίητος έμεινε και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης που περισσότερο είχε το ρόλο φιγούρας παρά υποκριτή.

+ Η Μαρία Ναυπλιώτου μας υπενθύμισε, μετά την αποκαλυπτική σε αυτό το πεδίο Bossa Nova, πως εκτός από υποκριτικό ταλέντο διαθέτει και χαρισματική φωνή ερμηνεύοντας, ανάμεσα σε άλλα, ακόμα και Edith Piaf με τρόπο ξεχωριστό και πολύ δικό της.

– Η διάρκεια της παράστασης θα μπορούσε να συμπτυχθεί πετυχαίνοντας ένα πολύ πιο ηλεκτρισμένο αποτέλεσμα.

+ Η pop αισθητική δεν είναι ταυτόσημη με την προχειρότητα. Η παράσταση είναι pop, αισθητικά, ιδεολογικά και ηχητικά. Αυτό δε σημαίνει, όμως, πως δεν είναι καλοδουλεμένη.

Τιτανικός

Σκηνοθεσία/ Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου
Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Δραματολόγος: Ξένια Αηδονοπούλου
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά, Νικόλας Στραβοπόδης

Παίζουν: Αντώνης Αντωνίου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Έμιλυ Κολιανδρή, Παναγιώτης Κοντονής, Γιώργος Κοτσιφάκης, Άρης Λεμπεσόπουλος, Μαρκέλλα Μανωλιάδου, Δήμητρα Ματσούκα, Σάββας Μπαλτζής, Αμάλια Μπένετ, Μαρία Ναυπλιώτου, Ιωάννα Παππά, Έλενα Τοπαλίδου, Ιωάννα Τουμπακάρη, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Αιμίλιος Χειλάκης και οι μαθητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββ 9.30 μ.μ.
Κυριακή 8.30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων

Τετάρτη, Πέμπτη
Διακεκριμένη Ζώνη: 20 €
Ζώνη Α και Β:16 €
Ζώνη Γ (θέσεις περιορισμένης ορατότητας): 13 €

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή:
Διακεκριμένη ζώνη: 26 €
Ζώνη Α: 23 €
Ζώνη Β: 16 €
Ζώνη Γ (θέσεις περιορισμένης ορατότητας): 13 €

Φοιτητικό ή Νεανικό κάτω των 23 ετών :13 €

Πειραιώς 260, Χώρος Δ
Πειραιώς 260
Τηλ: 210 4838739, 210 3305074

links
www.titanic2009.blogspot.com
www.n-t.gr
www.rigosk.gr

Διάβασε επίσης...
Κλίμακα 5:1 (Scale 5:1)
Από τη συλλογική μνήμη στην ατομική ευθύνη Μπορεί να μην ακούσαμε σχεδόν τίποτα σχετικά με τα δρώμενα της Πάτρας κατά την θητεία της ως πολιτιστική πρωτεύουσα αλλά από τις εκ των υστέρων αναφορές υποψιαζόμαστε πως όλο και κάτι συνέβη. Ανάμεσα σε αυτά τα κρυμμένα μυστικά και το έργο της ομάδας ...
Συνέχεια...
Ένα ‘Fortune Cookie’ στο Θέατρο της ¶νοιξης
Το κλασικό ερώτημα που διατρέχει τα έργα πολλών δημιουργών αλλά και φιλοσόφων για το ρόλο της Τύχης και του Πεπρωμένου, έρχεται να θέσει το Fortune Cookie. Αυτή τη φορά με τη ματιά και τον κώδικα μιας σύγχρονης και νεανικής θεατρικής ομάδας.Τι θα γινόταν αν κάποιος εμπιστευόταν απόλυτα τη ζωή του ...
Συνέχεια...
“Είμαι ¶σχημη” στο Θέατρο ¶λμα
23 ρόλοι για 7 ηθοποιούς και εκπληκτική αυτογνωσία στον τίτλο -που όμως κάτι μας θυμίζει, κάτι μας θυμίζει - ο Θεατρικός Οργανισμός Στιγμή και η Σύγχρονη Θεατρική Σκηνή από την Πέμπτη 19 Απριλίου παρουσιάζουν το σύγχρονο ισπανικό έργο - μαύρη μουσική κωμωδία των Σέρτζι Μπελμπέλ και Ζόρντι Σάντσες. «Είμαι άσχημη» ...
Συνέχεια...
Το ¶γνωστο Αριστούργημα
Η σεζόν μόλις ξεκίνησε.Και περιμένοντας τις αμέτρητες παραστάσεις που πρόκειται να γεμίσουν τις χειμωνιάτικες (που λέει ο λόγος) νύχτες μας ξεκινάμε από μία ενδιαφέρουσα παραγωγή που παρουσιάζεται από τις 7 Σεπτεμβρίου σε έναν χώρο διαφορετικό, στο Μουσείο Μπενάκη. «Το ¶γνωστο Αριστούργημα» του Ονορέ Ντε Μπαλζάκ διάλεξε φέτος ο θεατρικός οργανισμός ...
Συνέχεια...
Ένας στους Δέκα στο Θέατρο Του Νέου Κόσμου
Το θέμα της μετανάστευσης δεν αποτελεί καινούργιο πεδίο προβληματισμού για το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Και οι μετανάστες δεν είναι καινούργιοι συνεργάτες. Τρεις νέοι ηθοποιοί, δεύτερη γενιά μετανάστες ταξιδεύουν στα Βαλκάνια μέσα από την παράσταση. Οι ενοχές, η πραγματικότητα και η ελπίδα, οι προσωπικές εμπειρίες τους δοσμένα με χιούμορ και ...
Συνέχεια...
Μια animo που είναι να βγει ας πάει στο Νοσφεράτου| Ομάδα Ex Animo
Πως προέκυψε η ομάδα, το όνομά της και η περυσινή sold out παράσταση SORRY SOLD OUT!; Ένα χρόνο αφού τελειώσαμε την σχολή είχαμε ανάγκη να κάνουμε κάτι δικό μας. Ήμασταν ήδη φίλοι από τη Βεάκη και οι περισσότεροι είχαμε δουλέψει μαζί και σε μια παιδική παράσταση. Ψάχναμε ένα όνομα και ...
Συνέχεια...
‘Το κορμί’ στο Θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης
Το έργο του Luis Alfaro παρουσιάζεται από τις 15 Νοεμβρίου στο Θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης.Λίγα λόγια για το έργοΜια μάνα πρώην πόρνη... ένας γιος που έχει επίσης περάσει απ' το πεζοδρόμιο, γνωρίζονται λίγο πριν τη μετάβαση...Δύο άνθρωποι, άγνωστοι μέχρι τώρα μεταξύ τους έχουν μια τελευταία ευκαιρία να γνωριστούν, να αγγίξουν ο ...
Συνέχεια...
UrbanDig Project 4 | Βιζυηνός – Μοσκώβ Σελήμ
Ανασκαφή φαντασμάτων πολιτισμού στη σύγχρονη πόληΗ ομάδα «όχι παίζουμε» ταξιδεύει στους χώρους της πόλης όπου ζει και φέρνει στο (θεατρικό) φως τα φαντάσματα τους, σημαντικές προσωπικότητες της πρόσφατης πολιτιστικής κληρονομιάς που συνδέονται με τους χώρους αυτούς.Μετά τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στην ερειπωμένη αυλή του αρχοντικού του το 2006, τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο ...
Συνέχεια...
Κατάδικος Μου στο Θέατρο Διάνα
ΕΧΕΙ σίδερα η καρδιά μου να σε κλείσει - και να σε φυλακίσει. Η ανάγκη για έναν άλλο άνθρωπο και για συντροφικότητα ταΐζεται από την φοβία της εγκατάλειψης και την ξενοφοβία -- και μεταμορφώνεται σε ένα τέρας κτητικής μανίας που γρυλίζει χορτασμένο, κλειδωμένο πίσω από πελώρια κάγκελα. Αλλά τουλάχιστον, όχι μόνο του. Η ...
Συνέχεια...
Fragments | Peter Brook
Όταν συναντιούνται δυο από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, δε λες πολλά. Ούτε για το ποιος είναι ο ένας ή ο άλλος, ούτε για το τι είναι αυτό που προκύπτει από τη συνάντηση. Απλά ευγνωμονείς την τύχη σου (και την Αττική Πολιτιστική Εταιρία) για την ευκαιρία σου να απολαύσεις ...
Συνέχεια...
Wolfgang από το Εθνικό Θέατρο
«Ο έρωτας θα έπρεπε να είναι αλλιώς...Θα έπρεπε να ξεχωρίζεις κάποιον... Να τον διαλέγεις ανάμεσα σε όλους τους άλλους και να μένεις μαζί του για πάντα».Ένα αληθινό, συγκλονιστικό περιστατικό, που σόκαρε την Ευρώπη όταν έγινε γνωστό, γίνεται θεατρικό έργο στα χέρια του Γιάννη Μαυριτσάκη. Με αφορμή την ιστορία της Νατάσα ...
Συνέχεια...
Βρίζοντας το Κοινό – Φεστιβάλ Αθηνών
Η σύγχρονη θεωρία θεάτρου σε μια παράσταση σε πραγματικό χρόνο.  Η Φλαμανδική κολλεκτίβα De KOE από το Βέλγιο θεωρεί πως το κείμενο του Αυστριακού Peter Handke Βρίζοντας το Κοινό παραμένει επίκαιρο κι ας έχει γραφτεί το 1966. Και η αλήθεια είναι πως δεν έχουν άδικο. Ως κείμενο περιγράφει υπό μορφή μανιφέστου όλα όσα ...
Συνέχεια...
Μόνο την αλήθεια – Μέρος Ι
Ε, λοιπόν ναι. ¶ξιζε την αναμονή και χαλάλι του του συγγραφέος η επιτυχία που γνώρισε με την ξεκαρδιστική «Κατσαρίδα» που για τρία ολόκληρα χρόνια προκαλούσε ευχάριστη εκγύμναση στους κοιλιακούς μύες των θεατών της με το γέλιο που προκαλούσε. Μπορεί η καινούργια ιστορία του Βασίλη Μαυρογεωργίου -με την συμβολή της Μαρίας ...
Συνέχεια...
Κατσαρίδα
Η Κατσαρίδα είναι αυτό το σιχαμερό έντομο που τρυπώνει στους υπονόμους και τους τοίχους και προκαλεί αποστροφή σε όποιον έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο της. Πίσω από την αποκρουστική της εμφάνιση όμως, έχει και όνειρα και απωθημένα, αλλά και αναμφισβήτητα ταλέντα στη στιχοπλοκή (ντανταιστικών ποιημάτων) και το χορό. ...
Συνέχεια...
Η Εύθυμη Χήρα της Λυρικής
Εύθυμη Χήρα η Ελλάδα, Εύθυμη Χήρα και η νέα παράσταση της Λυρικής Σκηνής που ανάλαφρα συνεχίζει το ρεπερτόριό της με τη δημοφιλή βιεννέζικη οπερέτα του Φραντς Λέχαρ. Η Εύθυμη Χήρα επιστρέφει στη σκηνή της Λυρικής μετά από δώδεκα χρόνια και τη σκηνοθεσία της νέας της αυτής εκδοχής έχει αναλάβει ο Δημήτρης ...
Συνέχεια...
‘Αντί Διδακτορικού’ και φέτος στο Nixon – Κερδίστε προσκλήσεις!
Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές σου επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις (με μια παράσταση) πως θα μένουν με τους γονείς τους και πως θα πληρώνονται ένα μίζερο μισθό, τι άλλο; Και όλα αυτά, για να μη σε ρωτάνε ...
Συνέχεια...
Graveyard Cafe Band | In Extremis στο TAF – Κερδίστε προσκλήσεις!
Στίχοι και λόγια Ελλήνων ποιητών της ελληνικής belle epoque, από το 1850 έως το 1930, γίνονται οι λέξεις στα χείλη των performers που συνθέτουν την παράσταση Graveyard Cafe Band της ομάδας Πασπαρτού.Βασιλειάδης, Βιζυηνός, Κάλβος, Καρασούτσας, Μωρεάς, Οικονομίδου, Παλαμάς, Παπαρρηγόπουλος, Παράσχος, Ροδοκανάκης, Σταθοπούλου, Σολωμός, Σούτσος και η μουσική του Κώστα Δαλακούρα, ...
Συνέχεια...
Αριστοφανικό Γαϊτανάκι στο Αρχαίο Θέατρου ¶ργους
Πλούτος, Ειρήνη, Λυσιστράτη, Εκκλησιάζουσες, Όρνιθες Αποσπάσματα από έργα του Αριστοφάνη, μεταφρασμένα από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, συντίθενται στα χέρια του Γιώργου Αρμένη σε ένα σύνολο.Η παιδεία, ο πόλεμος και τα ήθη του, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η πολιτική φαυλότητα, ο πλούτος, η φτώχεια, το πρόβλημα της διακυβέρνησης της Χώρας, το πώς ...
Συνέχεια...
«Godot» από την ομάδα Creo
Η εποχή μας, πιο μπεκετική από κάθε άλλη, μας φέρνει αντιμέτωπους με το μηδενισμό και την αδράνεια. Η αναμονή μιας έξωθεν σωτήριας λύσης μοιάζει να είναι η μόνη ελπίδα, το μόνο νόημα της ύπαρξης. Η ομάδα σύγχρονου χορού Creo παρουσιάζει την παράσταση «GODOT», στο πλαίσιο του ...
Συνέχεια...
Εύθραυστο – Ένας Απολογισμός
Ζωές βαλσαμωμένες μέσα στην άγνοια, για χρόνια καλά κρυμμένες, ανελεύθερες και εξουθενωμένες. Φιγούρες που βαδίζουν μόνες γιατί κανείς ποτέ δε τους άγγιξε ή δεν τον άφησαν να τους αγγίξει. Σκιές ονείρων ολοκληρωτικά ξεχασμένες, μα ίσως και ικανοποιημένες.Όχι δεν είναι η απαισιοδοξία μου. Και το ξέρω, πώς δεν είναι μόνο αυτή ...
Συνέχεια...
Το Τέλος του Καλοκαιριού στο Θέατρο Φούρνος
Σ' ένα έργο συγκρούσεων και συνεχών ανατροπών επτά νέα παιδιά συναντιούνται στην «Κιβωτό» , ένα σπιτάκι μέσα στο δάσος . Καθώς οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη τα παιδιά οδηγούνται σε συγκρούσεις και αποκαλύψεις με καταστρεπτικές για τον καθένα συνέπειες. Η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων διαρκώς μεταβάλλεται και οι ήρωες ...
Συνέχεια...
Off off…on again
Από 19 Οκτωβρίου ως 4 Δεκεμβρίου Η σύνθεση 2 έργων που παρουσιάστηκαν στο φεστιβάλ «Off-Off Athens 2» που διοργάνωσε το Επί Κολωνώ τον περασμένο Ιούνιο-Ιούλιο είναι μία από τις νέες παραστάσεις του Επί Κολωνώ.  (κα)μία σχέσηΗ φόρμα, το σχήμα, το στερεότυπο, το ζευγάρι. Με αφορμή ένα «κοινότοπο» θέμα, τη σχέση ...
Συνέχεια...
Graveyard Cafe Band | In Extremis
H μπάντα του αθηναϊκού νεκροταφείου συνέθεσε ένα ποτ πουρί από ποιήματα τόσο στην αρχική τους μορφή (καθαρεύουσα) όσο και σε απόδοση και έφτιαξε μια μουσική παράσταση με κοινό άξονα το ανοίκειο, το τρομακτικό, το θρήνο...Πόσες λέξεις υπάρχουν για τον θάνατο;Η απάντηση στη μικροσκοπική σκηνή του TAF που μετατρέπεται σε cabaret ...
Συνέχεια...
Ο Πληθωρισμός των παραστάσεων της Volksbuhne & η Θεωρία της Αποστασιοποίησης του Brecht
Mε αφορμή τις παραστάσεις: 'Im Dickicht der Städte', 'Nord' και 'Die Fruchtfliege' στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ ΑθηνώνΠαραδέχομαι ότι ο γερμανικός τρόπος σκέψης και πολιτισμός του 20ου αιώνα μου είναι ανοίκειος, καθώς από μικρή μεγάλωσα σε ένα σπίτι με ερεθίσματα - προϊόντα γαλλικού κι αγγλικού πολιτισμού. Στην συνέχεια σπουδάζοντας ...
Συνέχεια...
‘Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου’ με τον Σταμάτη Γαρδέλη στο Θέατρο της Ημέρας
Ο Σταμάτης Γαρδέλης είναι εδώ, σε περίπτωση που αναρωτιέστε που στο καλό χάθηκε αυτό το παιδί! Και για το καλοκαίρι ετοίμασε μια μουσική κωμωδία καταστάσεων του Ευγένιου Λαμπίς, μια αθώα, απλή ιστορία ηθών που θα περιοδεύσει ανά τους Δήμους προσφέροντας διασκεδαστικές στιγμές στους θεατές. Το έργο Ο Αλζεαντόρ ντυ Ουαρέ, ...
Συνέχεια...
Devised Theatre | Παραστάσεις μικρού μήκους από νέους δημιουργούς στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
20-30 Μαΐου 2009Σκηνικές συνθέσεις στη λογική του Devised Theatre, οι οποίες βασίζονται σε προσωπικές εμπειρίες: θραύσματα μνήμης και ιστοριών, εικόνες και σχόλια που εκφράζουν τη θέση των νέων ανθρώπων στον κόσμο που ζούμε.Μέσα στις 10 μέρες του διαγωνιστικού μέρους του φεστιβάλ, θα παρουσιαστούν πρωτότυπες συνθέσεις / παραστάσεις μικρού μήκους (διάρκειας ...
Συνέχεια...
6 Βύσσινα στον Κήπο – Bob Theatre Festival
Η ομάδα Σύρμα αποδομεί -και συγκομίζει- τον Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ, προσπαθώντας να σερβίρει... βυσσινάδα.  Το κλασσικό έργο διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, στα συναισθήματα, τις ερωτήσεις, τις προσωπικές πορείες κάθε χαρακτήρα, τις μεγάλες σκηνές και τις μικρές προσωπικές στιγμές, και ανασυντίθεται... κάπως χαοτικά. Το press release του φεστιβάλ που περιγράφει τα "Βυσσινάκια" αυτά ως ...
Συνέχεια...
8o Φεστιβάλ Χορού Αθήνας | 1-18 Ιουλίου 2010
Την 8η χρονιά του έφτασε φέτος, αισίως, το Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας που και πάλι στρέφει τα βλέμματα στη σύγχρονη παραγωγή του χορού και συμπληρώνει με πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις το πλούσιο από θεάματα -και, ειδικά χορό- Αθηναϊκό καλοκαίρι.Στον προαύλιο χώρο της Τεχνόπολις διοργανώνεται και φέτος και φιλοξενεί μερικές από τις ...
Συνέχεια...
Μαθήματα βίας (Μόνο την Αλήθεια, Μέρος ΙΙ)
Από την περιπέτεια της Κατσαρίδας στο Μέρος Ι του Μόνο Την Αλήθεια και από εκεί στην παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με την Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου ο Βασίλης Μαυρογεωργίου μας άφησε καιρό σε αγωνία για τη συνέχεια της ιστορίας του Μόνο Την Αλήθεια και ελπίζουμε η αναμονή να άξιζε ...
Συνέχεια...
Από Δω και Πέρα Μόνο Happy End για δεύτερη χρονιά – Πάρτι αυτή την Τρίτη!
Άλλη μια επιτυχία της περσινής σεζόν επαναλαμβάνεται φέτος, μετακομίζοντας από το Θέατρο Χώρα όπου το παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Επί Κολωνώ.Η Γεωργία Μαυραγάνη διασκεύασε για το θέατρο το πασίγνωστο έργο του Truman Capote «Breakfast at Tiffany's» σε μια εκδοχή που «κλέβει» στοιχεία τόσο από το ομώνυμο μυθιστόρημα όσο και από την ...
Συνέχεια...
Κλίμακα 5:1 (Scale 5:1)
Ένα ‘Fortune Cookie’ στο Θέατρο της ¶νοιξης
“Είμαι ¶σχημη” στο Θέατρο ¶λμα
Το ¶γνωστο Αριστούργημα
Ένας στους Δέκα στο Θέατρο Του Νέου Κόσμου
Μια animo που είναι να βγει ας πάει
‘Το κορμί’ στο Θέατρο Δημήτρης Ποταμίτης
UrbanDig Project 4 | Βιζυηνός – Μοσκώβ Σελήμ
Κατάδικος Μου στο Θέατρο Διάνα
Fragments | Peter Brook
Wolfgang από το Εθνικό Θέατρο
Βρίζοντας το Κοινό – Φεστιβάλ Αθηνών
Μόνο την αλήθεια – Μέρος Ι
Κατσαρίδα
Η Εύθυμη Χήρα της Λυρικής
‘Αντί Διδακτορικού’ και φέτος στο Nixon – Κερδίστε
Graveyard Cafe Band | In Extremis στο TAF
Αριστοφανικό Γαϊτανάκι στο Αρχαίο Θέατρου ¶ργους
«Godot» από την ομάδα Creo
Εύθραυστο – Ένας Απολογισμός
Το Τέλος του Καλοκαιριού στο Θέατρο Φούρνος
Off off…on again
Graveyard Cafe Band | In Extremis
Ο Πληθωρισμός των παραστάσεων της Volksbuhne & η
‘Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου’ με τον
Devised Theatre | Παραστάσεις μικρού μήκους από νέους
6 Βύσσινα στον Κήπο – Bob Theatre Festival
8o Φεστιβάλ Χορού Αθήνας | 1-18 Ιουλίου 2010
Μαθήματα βίας (Μόνο την Αλήθεια, Μέρος ΙΙ)
Από Δω και Πέρα Μόνο Happy End για