Σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει θα ήταν αναπόφευκτο να μη συμβεί το ίδιο και στην τέχνη. Είναι χαρακτηριστικό της άλλωστε να θέλει πάντα να αναζητά, να επεξεργάζεται, να αναπλάθει εμπειρίες διευρύνοντας το οπτικό και κατ’ επέκταση νοητικό μας πεδίο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τελευταία και με κάποια μουσεία που φροντίζουν να δραπετεύουν από την αυστηρή θεματολογία τους και να τολμούν.

Συγκεκριμένα όπως έχουμε αναφέρει και σε σχετική δημοσίευση το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσίασε πρόσφατα μια σειρά λινοτυπιών του Δανού χαράκτη και γραφίστα Palle Nielsen (1920 – 2000) ο οποίος εμπνευσμένος από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης εστιάζει το έργο του στην ανθρώπινη φύση και τις πιο σκοτεινές πτυχές της.

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης όμως με την έκθεση «Άνθρωπος, Όνειρο και Φόβος. Ορφέας και Ευρυδίκη. Με τη ματιά του Palle Nielsen» σε συνεργασία με το Μουσείο Τέχνης Vejle, το Συμβούλιο Έργων Τέχνης της Δανίας και το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα κάνει ένα βήμα παραπέρα προσκαλώντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον μόλις 25 ετών καλλιτέχνη Armsrock με σκοπό να σχολιάσει το έργο του Palle Nielsen παρουσιάζοντας μια in situ σύνθεση μέσα στο χώρο του μουσείου. Μια πράξη που ανοίγει ένα διάλογο μεταξύ παλιού και καινούριου στο σύγχρονο τοπίο κεντρίζοντας και το δικό μας ενδιαφέρον για το πως είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός νέου καλλιτέχνη. Ας μας ξεδιπλώσει λοιπόν ο ίδιος τις σκέψεις του μέσα από κάποιες ερωτήσεις…

armsrock

Τι θα έλεγες να επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τον τίτλο της έκθεσης σε συνάρτηση με’ σένα; Πρόσφατα είχες την τιμή να συμμετάσχεις στη δράση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα εκπροσωπώντας τη νέα γενιά καλλιτεχνών και ο άνθρωπος φαίνεται να πρωταγωνιστεί στα έργα σου χωρίς καμιά διάθεση εξιδανίκευσής του. Μοιάζει κατά τη γνώμη μου με ένα άγριο θηρίο όπου στο πέρασμα των αιώνων δεν έχει καταφέρει να αποδεσμευθεί πλήρως από ορισμένα ένστικτά του ακροβατώντας μεταξύ ονείρου και φόβου.

Για μένα ο τίτλος περιγράφει μια συγκεκριμένη σειρά καταστάσεων, η οποία φαίνεται πως είναι σταθερή για την ανθρώπινη κοινωνία. Όντως, διστάζουμε μεταξύ του ονείρου και του φόβου, και μερικές φορές αυτά τα δύο περιπλέκονται και αλλάζουν θέση ανάλογα με το που βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Το όνειρό σου μπορεί να είναι ο δικός μου φόβος και το αντίστροφο, ή μπορεί να φοβάμαι τα δικά μου εύθραυστα όνειρα και τις συνέπειές τους αλλά δεν πιστεύω πως είναι, όπως ισχυρίζεσαι, κάποιο ενστικτώδες μέρος το οποίο «πρέπει να αντιμετωπίσουμε». Πιστεύω πως είναι κάτι τόσο βαθειά ριζωμένο σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ανθρώπινο όρο, με τον οποίο δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε διαφορετικά. Μέσα στο φόβο και στο όνειρο βρίσκουμε κινητήριες δυνάμεις, οπότε δεν μπορούμε να τα θεωρήσουμε αντίθετες έννοιες.

Δεν πιστεύω ότι κινούμαστε ανάμεσα σε καταστάσεις που είναι καθαρά καλές ή κακές, υπάρχουν τόσες πολλές γκρίζες κλίμακες που θα μπορούσε να βαφτεί μια εικόνα εκτός από μαύρο και άσπρο. Οι ιδέες και ελπίδες μας καθώς επίσης οι ανησυχίες και οι περιορισμοί μας είναι απλά ένα μέρος αυτού που αποκαλούμε άνθρωπος. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πράξεις μεταξύ των ανθρώπων και την αλληλεπίδρασή τους στην κοινωνία με όλη τη δυναμική που έχουν. Παρά τη βασική επιθυμία χρήσης της τέχνης για να εκφράσουμε τα γεγονότα που προκαλούν πόνο αλλά για να τονίσουμε περισσότερο αυτά που διατηρούν την ομορφιά, προσπάθησα να κινηθώ σε ένα τοπίο όπου δεν υπάρχουν σαφείς κακοποιοί, ήρωες ή νικητές όμως μέσα σε όλα αυτά που βλέπω και κάνω, υπάρχουν όνειρα και φόβοι..

armsrock

Διατηρείς μια ταυτότητα στη γραφή σου διαφορετική από εκείνη του Palle Nielsen αλλά παράλληλα είναι αισθητή μια ταύτιση με το νόημα του έργου του. Τι σημαίνει άραγε ο Palle Nielsen για τον Armsrock;

Ο Palle Nielsen είναι μία από τις πρώτες μου μεγάλες εμπνεύσεις, όχι για να σχεδιάσω αλλά για να χρησιμοποιήσω το σχέδιο ως μέσο με το οποίο μπορώ να πλησιάσω αυτούς που βρίσκονται γύρω μου. Τα διαχρονικά αφηγηματικά του τοπία τα οποία αποτελούν αντανάκλαση της εποχής μας, διαρκώς με εμπνέουν να χρησιμοποιώ στην τέχνη μου τις ιστορίες που με πλαισιώνουν. Το έργο του έχει δύναμη, οίκτο για κάθε γραμμή για τις ιστορίες που κάθε γραμμή παριστάνει, υπενθυμίζοντάς μου γιατί κάνω αυτό που κάνω. Όμως το απλοϊκό του, άκαμπτο μαύρο και άσπρο, δηλώνει με μια ευφυία τις ιστορίες του καθημερινού τρόμου και χαράς.

Αρχικά, όταν σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω με το πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, θεώρησα σωστό να ασχοληθώ με θέματα της δουλειάς του Palle Nielsen που μου προκαλούσαν ενδιαφέρον όμως μετά από δεύτερη σκέψη αυτό δεν άγγιζε το βασικό στοιχείο της εργασίας του που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήθελα να βρεθώ σε έναν σχετικό διάλογο με το χώρο όπου είχε εκθέσει τα έργα του και να κοιτάξω τη δουλειά του με σεβασμό σαν ένας άνθρωπος που τον γνώριζε για πρώτη φορά. Κάποτε ο ίδιος είχε παρατηρήσει ότι ένα από τα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να σπαταλάμε το χρόνο των ανθρώπων και θα έκανα κι εγώ το ίδιο μέσα από ένα project τέτοιου μεγέθους αν παρέμενα συλλογιζόμενος τη σχέση μου με το έργο του.

armsrock

Η σύνθεση που δημιούργησες στο μουσείο παραπέμπει έμμεσα στη ζωοφόρο του Παρθενώνα αλλά σε μια διαφορετική εκδοχή με την ακμή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού να συνυπάρχει με τη βία της εποχής μας και εννοώ φυσικά τις εξεγέρσεις των περασμένων μηνών που θα μείνουν ανεξίτηλα σημάδια στη μνήμη μας. Θυμήθηκα παράλληλα με τις εξεγέρσεις όμως και κάποια παιδιά που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν στην εξουσία της αστυνομίας με διαφορετικό τρόπο. Αποφάσισαν να ξαπλώσουν ημίγυμνα στα σκαλοπάτια της Αστυνομικής Διεύθυνσης παριστάνοντας τα πτώματα! Πόσο δυνατή ήταν αυτή η εικόνα! Ήταν σαν μια ηλιαχτίδα μέσα σ’ ένα συννεφιασμένο πρωινό αλλά δυστυχώς σ’ έναν κόσμο που η βία αντιμετωπίζεται με βία θα υπάρξουν σίγουρα κι άλλα συννεφιασμένα πρωινά…

Αυτό που ήθελα να κάνω στο μουσείο, ήταν να δημιουργήσω κάτι που θα γεφύρωνε το κενό του χρόνου, και χρησιμοποίησα μυθικά στοιχεία στα σύγχρονα θέματα καθώς έδωσα επίσης στα σύγχρονα στοιχεία μία μυθική μορφή. Εμπνεύστηκα την ιδέα αυτή από το χώρο που μου είχε δοθεί για να δουλέψω στο μουσείο. Αποτελείτο από ένα πέρασμα μεταξύ της νέας πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα παλιά έργα και της παλιάς πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα νέα έργα όπου ήδη υπήρχε η βάση για μια ενδιαφέρουσα διαλεκτική και η ευκαιρία για’ μένα να δημιουργήσω μια σχέση μεταξύ της αρχιτεκτονικής και της θεματολογίας της έκθεσης η οποία κλήθηκε να παίξει συγκεκριμένο ρόλο.

Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να εμπεριέχει τη σχέση μου με την Ελλάδα και συγκεκριμένα με την Αθήνα και να συσχετίζεται με το χρόνο για να ανταποκρίνεται στη φύση του μουσείου. Η θέση προσέγγισής μου ήταν αυτή ενός ξένου, ερευνώντας κάτι για το οποίο είχα μόνο τις στοιχειώδεις γνώσεις. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη στοχαστικό και κακόγουστο και ίσως η άποψη ενός ξένου θα μπορούσε να μην έχει την ίδια βαρύτητα με αυτή κάποιου που μεγάλωσε με την ελληνική κουλτούρα αλλά είχα την επιθυμία να κάνω απλά ένα σχόλιο. (Ένας φίλος μου ο οποίος είναι έλληνας, μου είπε συγκεκριμένα όταν συζητούσαμε αυτό το θέμα: «κουβαλάμε την Ακρόπολη στους ώμους μας»). Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να έχει σχέση με τα θέματα της κτηνωδίας και της ομορφιάς, κάτι που βλέπω σε αφθονία στην αρχαία αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν είναι, όπως λες, υπόθεση του απόγειου του ελληνικού πολιτισμού σε συνύπαρξη με τη βιαιότητα αυτών των ημερών. Βλέπω τον ελληνικό πολιτισμό εξίσου βάναυσο και όμορφο. Δεν είναι ότι απευθυνόμουν σε μια χαμένη ομορφιά, σε ένα μεγάλο μέρος αυτού που βρίσκω όμορφο στα γλυπτά της αρχαϊκής και ελληνιστικής περιόδου βλέπω επίσης ένα μεγάλο ποσοστό καταστολής, βίας και κτηνωδίας.

Οι φιγούρες που δημιούργησα στη ζωοφόρο ήταν θηρία μεγάλου μεγέθους και σε στάση απειλητική, διαβρωμένα μέσα στο χρόνο, όπως συμβαίνει σε όλους τους πολιτισμούς και χάνονται μέσα σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια. Λέγοντας αυτό, ξέρω υπάρχει η πιθανότητα να ακουστώ ανίδεος ή και αναιδής αλλά πάντοτε θεωρούσα τις ανθρώπινες εικόνες που αντιπροσωπεύονταν από την κλασική ελληνική τέχνη, ως αντικείμενα ύψιστης ομορφιάς και ταυτόχρονα καταστολής καθώς αντιπροσωπεύουν ένα καθεστώς το οποίο θα έπρεπε να ακολουθείται από όλους όμως απ’ ότι φαίνεται δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρόκειται για ένα όνειρο.

Η ζωοφόρος αντιπροσωπεύει επίσης το φόβο της αλλαγής. Χρησιμοποίησα την αλληγορία της θείας τιμωρίας των θεών που επισκεπτόταν τα ίδια τους τα παιδιά όπως επίσης χρησιμοποίησα τις εικόνες οχλαγωγίας αστυνομικών που μας θυμίζουν πως η καταστολή μέσω της ισχύος και της βίας είναι κάτι σταθερό. Πως η καταπίεση των γονέων επισκέφθηκε τα παιδιά.

Δεν το είδα σαν κάτι συγκεκριμένο για την Ελλάδα ή την Αθήνα αλλά πιο σφαιρικά. Επομένως η πρόθεσή μου δεν ήταν η άμεση ανάλυση των πρόσφατων εξεγέρσεων αλλά το σημάδι των καιρών στους οποίους ζούμε σήμερα.

Εάν η βίαιη διαμαρτυρία είναι σωστή ή λάθος είναι μια διαφορετική συζήτηση. Θα έλεγα πως αυτό το είδος μαχητικότητας αποτελεί πολιτικό εργαλείο και όχι στρατηγική. Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία, μας δείχνει ότι μπορεί να γίνει πολύ σημαντική έτσι ώστε να σπάσει το μονοπώλιο της κρατικής βίας.

armsrock

Νιώθεις πρώτα απ’ όλα πως ανήκεις σε μια ευρύτερη κοινωνία απ’ αυτή που ορίζουν τα γεωγραφικά σύνορα; Γιατί είναι γεγονός πως εστιάζεις στη βία και το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου παρόλο που στο περιβάλλον στο οποίο ζεις όπως αυτό της Δανίας, επικρατούν κοινωνικά υγιείς συνθήκες διαβίωσης.

Δεν πιστεύω πως μόνο τα γεωγραφικά όρια καθορίζουν τις κοινωνίες ή το συναίσθημα ότι ανήκουμε σε αυτά. Οπωσδήποτε, υπάρχουν χαρτιά και διαβατήρια που μπορούν να αποδείξουν ότι η άποψή μου είναι λανθασμένη αλλά πιστεύω πως οι κοινωνίες καθορίζονται από όλες τις διαφορετικές παραμέτρους. Πιστεύω πως ανήκω στην κοινωνία στην οποία επιλέγω εγώ για να υπάρχω σε αυτή για την οποία νιώθω υπεύθυνος και η οποία νιώθει υπεύθυνη για μένα. Είναι κάτι που εκπέμπει πολύ δύναμη.

Προσπάθησα να εξετάσω τις εμπειρίες της βίας, κοντά ή μακριά από εμένα. Προσπάθησα να είμαι συμπονετικός και για να το πετύχω χρησιμοποίησα τις δικές μου εμπειρίες ως μέσο κατανόησης των άλλων που ζουν κάτω από χειρότερες συνθήκες. Δεν νομίζω ότι μπορούμε ποτέ να καταλάβουμε εντελώς τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά που ξέρουμε, ως γεννήτρια, ως τρόπο μετάφρασης ορισμένων καταστάσεων της ύπαρξης των άλλων ανθρώπων.

Και εάν μπορούμε να τροφοδοτήσουμε τουλάχιστον μερικώς τη γνώση του εαυτού μας μέσω των άλλων, πιστεύω ότι είναι σημαντικό να τη μεταδώσουμε, για να τους υπενθυμίσουμε να κάνουν και αυτοί το ίδιο.

armsrock

Ποιοί παράγοντες κατά τη γνώμη σου έχουν ωθήσει μουσεία και αίθουσες τέχνης να στρέψουν το βλέμμα τους στην τέχνη ως παρέμβαση στο αστικό τοπίο; Θα προτιμούσα όπως κι εσύ άλλωστε να αποφύγω τον όρο "street art" εσκεμμένα μιας που τον θεωρώ περιοριστικό και αδύναμο τελικά να υποστηρίξει αυτό που πραγματικά πρεσβεύει μια αυθαίρετη καλλιτεχνική πράξη στο δρόμο.

Δεν θα μπορούσα να πω ότι πραγματικά γνωρίζω γιατί τα μουσεία γενικά ασχολούνται με τα γεγονότα που συμβαίνουν στους δρόμους. Ίσως είναι το πνεύμα της εποχής, ίσως είναι το εμπόριο της τέχνης γενικά τα οποία έρχονται πιο κοντά στα γεγονότα που συμβαίνουν πέρα από τους τοίχους του λευκού κύβου.

Η τέχνη υπήρξε παράνομη επέμβαση στο αστικό τοπίο από πολύ καιρό πριν. Θα μπορούσα με το μυαλό μου να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, αλλά η ίδια η τέχνη πάει από μόνη της σε πιο παλιές εποχές και πολλοί άνθρωποι που εργάζονταν στους δρόμους έχουν ιδρύσει επικρατούντα κυκλώματα εδώ και πολύ καιρό. Έχουμε δει την έκρηξη της παραγωγής και της ανάπτυξης μέσα στον τομέα της τέχνης στο δημόσιο χώρο κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και θα μας φαινόταν πολύ παράξενο εάν τα μουσεία δεν ασχολούνταν με αυτό.

Προσπαθώ να αποφεύγω τον όρο "street art" επειδή έχει κατηγοριοποιηθεί στα μάτια μου. Όταν χρησιμοποιούσα τον όρο αυτό φαινόταν πως αυτόματα έκανα αναφορά σε μια συγκεκριμένη ομάδα, στην ιδέα ενός συγκεκριμένου τύπου έργου τέχνης και θα ήθελα πολύ να το αποφύγω αυτό.

armsrock

Το εφήμερο στοιχείο στα έργα σου φαίνεται είναι κάτι που σε μαγνητίζει. Για ποιό λόγο πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι μήπως ένας τρόπος για έναν καλλιτέχνη να ξεπεράσει τα προσωπικά «εγώ» του;

Η εφήμερη διάσταση μιας δουλειάς σημαίνει κάτι διαφορετικό για’ μένα από το δρόμο και από τον περιορισμένο χώρο του λευκού κύβου. Στο δρόμο είναι η απάντηση σε αυτό που εγώ νομίζω ότι είναι ο φυσικός ρυθμός, εκεί όπου τα πάντα είναι παροδικά. Έτσι αυτό γίνεται ένας τρόπος ζωής μέσα στο χώρο και οι καταστάσεις που αυτός ο χώρος δημιουργεί.

Όταν τοποθετείς το εφήμερο έργο στο χώρο μιας γκαλερί τότε η κατασκευή των έργων είναι κάτι που κάποιος πρέπει να κάνει το οποίο κατά κάποιο τρόπο θα ταιριάξει με το ήδη υπάρχον, πιο «τεχνητό» περιβάλλον αλλά δημιουργώντας αυτή την εφήμερη κατάσταση σε ένα χώρο που δημιουργήθηκε για τη συντήρηση των έργων, όπως είναι ένα μουσείο, τότε το εφήμερο από μόνο του αποκτά ένα διαφορετικό νόημα.

Δουλεύοντας σε ένα περιβάλλον (η τέχνη και ο κόσμος της τέχνης) όπου τα πάντα υπολογίζονται το ίδιο, ή όπου όλα μετρώνται σύμφωνα με την αγοραστική τους αξία οπότε και γίνονται εμπορεύσιμα αντικείμενα, διαπιστώνω ότι είναι σημαντικό να εξεταστεί αυτό με την παραγωγή των πραγμάτων που δεν μπορούν να συντηρηθούν. Το εφήμερο έργο τέχνης εξετάζει την ιδέα ενός συστήματος όπου τα πράγματα που θα έπρεπε να είναι «πεπειραμένα» μετρώνται αναλόγως με το πόσο αξίζουν σε «σκληρά» μετρητά. Οι περισσότερες και πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής δεν μπορούν να διατιμηθούν ή να περιληφθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Μη με παρεξηγήσεις, μ’ αρέσει πολύ η ιδέα των μουσείων, αλλά ποιά είναι η διασκέδαση μέσα στον κόσμο τους;

Μια άλλη άποψη για την παραγωγή των πραγμάτων που υπάρχουν μόνο για μια μικρή χρονική περίοδο είναι ότι στρέφουν την προσοχή στο γεγονός ότι το μόνο που έχουμε είναι το τώρα. Δε μ’ ενδιέφερε να συλλέξω ένα μεγάλο αριθμό όμορφων πραγμάτων, ήθελα να δημιουργήσω αντικείμενα και να εμπνεύσω τους άλλους να κάνουν το ίδιο πράγμα. Η χαρά πρέπει να είναι στην πράξη, στη σημασία που διαβιβάζει και το πώς αυτή γίνεται αποδεκτή. Μέχρι ενός σημείου βλέπω αυτό που κάνω ως μια μορφή σταθερής έρευνας στην οποία δεν υπάρχουν οριστικές απαντήσεις, όπου τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο και με αυτόν τον τρόπο αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η διαδικασία και ο τρόπος κατασκευής των πραγμάτων που τείνουν να εξαφανιστούν, η στρατηγική που χρησιμοποιείται σε σχέση με αυτό το ενδιαφέρον.

armsrock

Από την εμπειρία σου στην Αθήνα να συνεργαστείς με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τι πιστεύεις ότι έχεις αποκομίσει;

Κάθε φορά προσπαθώ να δημιουργώ κάτι καινούριο, τα έργα μου τα βλέπω πάντα ως πειράματα. Σκέφτομαι ότι η τέχνη από πολλές απόψεις μοιάζει με μια μορφή επιστήμης κατά κάποιον τρόπο. Ερευνώ ένα συγκεκριμένο θέμα μέσω της εργασίας με καλλιτεχνική μορφή, προσπαθώντας να το διατυπώσω αφήνοντας την πραγματική εργασία να είναι μια συχνότητα όπου μπορώ να διαβιβάσω τις σκέψεις μου προς ένα ακροατήριο. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησα τους τοίχους του μουσείου ως σημειωματάριο όπου παρουσίασα τις διασκορπισμένες σκέψεις και τα σκίτσα μου σε μια ακατέργαστη και μερικώς ατελή έκδοση ώστε να υπογραμμιστεί ότι αυτά δεν είναι αληθινά αλλά μόνο παρατηρήσεις και αποσπάσματα στην καλύτερη περίπτωση.

Θα ήταν πολύ δύσκολο για ‘μένα να επισημάνω συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία απεκόμισα δουλεύοντας σε αυτό το πρόγραμμα. Είναι σαν μικρά γρανάζια που γυρίζουν σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή.

Αν κ
ι βρίσκεσαι ακόμη στην αρχή της πορείας σου η αλήθεια είναι πως έχεις δημιουργήσει κάποιες υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Σε τρομάζει καθόλου αυτή η σκέψη ή προτιμάς να διατηρήσεις την αγνότητα στη δουλειά σου όπως όταν σπούδαζες στην Ακαδημία Τέχνης της Βρέμης;

Η αθωότητα είναι κάτι που έχασα και προσπαθώ να επανακτήσω σε καθημερινή βάση. Οι προσδοκίες δεν είναι απαραιτήτως κάτι που θεωρώ ως κακό πράγμα αλλά προσπαθώ πάντοτε οι προσδοκίες των άλλων να γίνονται δικές μου. Αισθάνομαι εξαιρετικά τυχερός για τις δυνατότητες που ήδη έχω και για την ελευθερία που αυτές μου δίνουν, θεωρώ ότι υπάρχει μια ευθύνη για τις απαιτήσεις της επικοινωνίας για να πούμε αυτό που θέλουμε. Η τέχνη φαίνεται να είναι για’ μένα ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης των ανθρώπων. Έχει το δικό της τρόπο να μιλά και να εκφράζεται με μια γλώσσα που μπορεί ακόμη και να ξεπεράσει τα γλωσσικά εμπόδια αλλά δυστυχώς έχει την τάση να γίνεται μονόλογος και το θέμα δεν είναι μόνο να μιλάς στους ανθρώπους αλλά να δημιουργείς διάλογο με αυτούς. Εάν δεν θέλουμε να παραμείνουμε βουβοί πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε κουφοί.

Links
http://armsrock.blogspot.com/

Διάβασε επίσης...
Kai Schiemenz @ Kappatos
Τον Γερμανό καλλιτέχνη Kai Schiemenz παρουσίασε στις 16 Ιανουαρίου η γκαλερί Καππάτος. Ο καλλιτέχνης παρουσιάζει μια εγκατάσταση με βίντεο, γλυπτά και ζωγραφικά έργα.Ο Schiemenz ασχολείται με τις αρχιτεκτονικές ιδιότητες των κτιρίων και τις χρησιμοποιεί για να υπογραμμίσει την αίσθηση που προκαλεί ο χώρος και το κτίριο στον άνθρωπο. Κοιτώντας τους ...
Συνέχεια...
Η Αλίκη στην χώρα της Α.antonopoulou art!
Η γκαλερί Αντωνοπούλου εγκαινιάζει την νέα χρονιά με την έκθεση της Αλίκης Παναγιωτοπούλου, με τίτλο "The Infinite Chambers of the Beehive That Is the World" την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009. Το σχέδιο στις γκαλερί εξακολουθεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, και εδώ βλέπουμε μια παρουσίαση μιας καλλιτέχνιδας που το δουλεύει με ...
Συνέχεια...
Μεταλλαγμένη… τέχνη
Στη νέα της ομαδική έκθεση η Κ-art παρουσιάζει την δουλεία δεκατριών καλλιτεχνών κλείνοντας έτσι την «εικαστική» της χρονιά με μια διαφορετική θεματική.Στην έκθεση συμμετέχουν με ζωγραφική οι καλλιτέχνες Θοδωρής Αγγελόπουλος, Γιάννης Βαρελάς, Ηλίας Καφούρος, Μανώλης Μπιτσάκης, Σπυριδούλα Πολίτη, Δημήτρης Τάταρης, Γιώργος Τσεριώνης, με γλυπτική και κατασκευές ¶γγελος Αντωνόπουλος, Ανδρέας Βούσουρας, ...
Συνέχεια...
Ηλίας Καφούρος: Description Fails στην Κ-art
"That which is fixed is dead and that which is not fixed is nothing at all. It does not exist." Με αφορμή αυτή τη φράση του Paul Valery ο Ηλίας Καφούρος παρουσιάζει την πρώτη ατομική του έκθεση στην αίθουσα τέχνης K-art με τίτλο Description Fails η οποία θα διαρκέσει από ...
Συνέχεια...
Yves Oppenheim – Rhona Bitner
Συναντήσαμε τους καλλιτέχνες λίγο πριν τα εγκαίνια των εκθέσεών τους στην Xippas Gallery και μας μίλησε ο καθένας για το έργο του. O ζωγράφος Yves Oppenheim παίζει με τις φόρμες και τα χρώματα, στα μεγάλων διαστάσεων έργα του και κινείται σε πειραματικούς δρόμους με την αυστηρά αφηρημένη γλώσσα του. Ταυτόχρονα, ...
Συνέχεια...
H Κυψέλη μετατρέπεται σε μια γειτονιά τέχνης!
Ανάμεσα στην Φωκίωνος Νέγρη και την αγορά της Κυψέλης που σφύζει από κόσμο, θα ξεφυτρώσουν σε λίγο δύο γκαλερί. H γκαλερί Gazon Rouge μετακόμισε από το Μεταξουργείο και την Βίκτωρος Ουγκώ, σε ένα χώρο νέο που είχε σχεδιάσει και χτίσει ο αρχιτέκτων Προβελλέγιος. Οι εργασίες της αναπαλαίωσης του κτιρίου σιγά ...
Συνέχεια...
Poka-Yio
Πριν τελειώσει το 2008, ο Poka-Yio κατάφερε να μας χορτάσει με ατελείωτες ποσότητες κεήκ. Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι δυνατόν μια γυναίκα (που παρεπιπτόντως λατρεύει την σοκολάτα σε κάθε μορφή της) να μην θέλει να μάθει περισσότερα...!Πέραν της πλάκας, τα τελευταία χρόνια, εκτός από την συμβολή του, ως ένας εκ των ...
Συνέχεια...
The Athens Effect: Η ελληνική φωτογραφία ταξιδεύει στο Παρίσι
Εννέα σημαντικοί Έλληνες καλλιτέχνες, συμμετέχουν στην έκθεση «The Athens Effect: Photographic Images in Contemporary Art», η οποία εγκαινιάζεται στις 12 Ιουνίου στο Maison Européenne de la Photographie στο Παρίσι και διοργανώνεται από τον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού, ο οποίος έχει ως απώτερο στόχο τη δημιουργία πολιτιστικού διαλόγου ανάμεσα στην Ελλάδα ...
Συνέχεια...
Ομαδική έκθεση The Present στη Spilioti Projects για φιλανθρωπικό σκοπό
Σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων η γκαλερί Spilioti Projects διοργανώνει την έκθεση "The Present" στο χώρο Bacaro. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην έννοια του Δώρου ως πράξη προσφοράς χωρίς την ανάγκη ανταπόδοσης, μια πράξη αγάπης η οποία δεν έχει να κάνει με την αξία της ύλης αλλά με ...
Συνέχεια...
CheapArt στη Θεσσαλονίκη
Η CheapArt, όπως και κάθε χρόνο μετά το 1998 ανηφορίζει στη συμπρωτεύουσα. Η CheapArt της Θεσσαλονίκης θα λάβει χώρα αυτή τη φορά στο Πρώην Στρατόπεδο Κόδρα, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού του δήμου Καλαμαριάς. Ακολουθεί φυσικά τη φιλοσοφία όλων των προηγούμενων εκθέσεων που έχουν διοργανωθεί με αποκορύφωμα την πρόσφατη ...
Συνέχεια...
Design Walk
Ένα χαλαρό μεσημέρι Σαββάτου προσφέρεται ούτως ή άλλως για μια ήρεμη βόλτα στο κέντρο της πόλης, πόσο μάλλον όταν συνδυάζεται με μια περιήγηση σε μερικά από τα πιο δημιουργικά γραφεία του Ψυρρή. Η ιδέα ήταν τελικά όντως όσο ενδιαφέρουσα και ελκυστική φαινόταν από την προβολή της στα ΜΜΕ (κυρίως στα ...
Συνέχεια...
A Website Triangle
Επί την ευκαιρία των 3 Μπιενάλε του Σεπτεμβρίου (Αθήνας, Κωνσταντινούπολης και Λυών) ο εικαστικός ¶γγελος Πλέσσας κάνει ένα guerilla project. Ο Πλέσσας είναι καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί το ίντερνετ σαν μέσο του και κατοχυρώνει domains για να τα κάνει τίτλους των έργων του. Σε αυτό το πρότζεκτ εμπνεύστηκε από τους 3 ...
Συνέχεια...
ΜΑΛΑΟΥΙ – Η ζεστή καρδιά της Αφρικής
Στην γκαλερί Καλφαγιάν της Θεσσαλονίκης, μετά την γευστική έκθεση του Ποκα Γιό, σειρά έχει η φωτογράφος Βάσια Πελεγράτη που θα παρουσιάσει μια σειρά από φωτογραφίες από το Μαλάουι της Αφρικής.Το Μαλάουι, γνωστό από το μεγάλο ποσοστό ασθενών του AIDS (αλλά και πιο πρόσφατα για την υιοθεσία του μικρού Μπέν από ...
Συνέχεια...
Belle Vue – μια έκθεση γεμάτη ιστορίες στην Ιλεάνα Τούντα
Σε ένα από τα πιο όμορφα κτίρια της Αθήνας, στην οδό Αρματολών και Κλεφτών στους Αμπελοκήπους βρίσκεται η γκαλερί της Ιλεάνας Τούντας, και συστεγάζεται μαζί με το θρυλικό πια εστιατόριο 48.Αυτόν τον μήνα, η γκαλερί μεταμορφώνεται μέσα από την εντυπωσιακή έκθεση που επιμελήθηκαν από κοινού η Κατερίνα Νίκου και ο ...
Συνέχεια...
Art az says goodbye…for now!!!
Μετά από μια επιτυχημένη χρονιά ατομικών και δι-ατομικών εκθέσεων στο mommy bar and restaurant το on-line αρχείο Ελλήνων καλλιτεχνών artAZ αποχαιρετά την εικαστική σεζόν παρουσιάζοντας την πρώτη ομαδική έκθεση συνεργατών του. Θα δούμε ζωγραφική, φωτογραφία, εικονογράφηση και street art (rtm_one, yellowish) από πολλούς καλλιτέχνες που είναι μέλη του art az ...
Συνέχεια...
Αθηνά Τάχα -Ελλάδα Αμερική
Το Κέντρο Συγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει την έκθεση της εικαστικού Αθηνάς Τάχα σε επιμέλεια της προέδρους του ιστορικού Κα Κατερίνα Κοσκινά. Η έκθεση οργανώνεται σε συμπαραγωγή με τη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας- Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα και το Ίδρυμα Ιωάννου Φ.Κωστόπουλου. Στην έκθεση παρουσιάζονται περιπου 100 έργα της Αθηνάς Τάχα, τεκμηριώνοντας για ...
Συνέχεια...
Vodafone CU 7 PLY PROJECT το σαβ/κο στη Τεχνόπολη
Τις τελευταίες μέρες, στις στάσεις των λεωφορείων βλέπουμε συνέχεια αφίσες για το 7ply. Η ομάδα της Propaganda Rollin co, σε συνεργασία με την Vodafone παρουσιάζουν για τρίτη χρονιά αυτό το φεστιβάλ στην Αθήνα με σκοπό να μας δείξουν όλα αυτά που περιβάλλουν την κουλτούρα και το lifestyle του skateboarding. Το ...
Συνέχεια...
Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ – Επισκέπτες και Φαντάσματα…
Εκτός από την πολύ εντυπωσιακή παρουσίαση των Matthew Barney και Elisabeth Peyton στην Ύδρα, το ίδρυμα ΔΕΣΤΕ παρουσίασε πριν λίγο καιρό και την έκθεση a Guest + a Host = A Ghost.Ο τίτλος ανήκει στον ευφάνταστο Marcel Duchamp, και η έκθεση αποτελεί μια σπονδυλωτή παρουσίαση από ατομικές εκθέσεις πολλών καλλιτεχνών ...
Συνέχεια...
Το ‘Ηλεκτρικό σπίτι’ του Χάρη Κοντοσφύρη
Ο Χάρης Κοντοσφύρης είναι ένας καλλιτέχνης που δραστηριοποιείται πολύ τα τελευταία χρόνια και τον βλέπουμε σε επιμέλειες, και πολλά project.Η γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει αύριο Τρίτη την ατομική του έκθεση με τίτλο "Ηλεκτρικό Σπίτι". Η γκαλερί στην ουσία θα μεταμορφωθεί σε μια εγκατάσταση από γλυπτά φτιαγμένα με τσιμέντο, ζωγραφική αλλά και ...
Συνέχεια...
Αλέξανδρος Ψυχούλης στην Αντωνοπούλου Art
Μια συμμετοχή στην Μπιενάλε της Βενετίας, και ένα βραβείο, εκπροσωπώντας την χώρα μας, είναι κάτι που για έναν καλλιτέχνη σίγουρα ανεβάζει τον πήχη πρώτα για τους άλλους και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Αλέξανδρος Ψυχούλης όμως, μετά το βραβείο στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1997, σίγουρα αυτό ...
Συνέχεια...
Xippas Gallery επί δύο
Για όλους εσάς που θέλετε ποικιλία και αγαπάτε και την φωτογραφία αλλά και την ζωγραφική μπορείτε να δείτε τις δύο εκθέσεις που φιλοξενεί η γκαλερί Xippas για τελευταία εβδομάδα. O Darren Almond μέγας και τρανός φωτογράφος, ο οποίος μετρά συνεργασίες με γκαλερί του εξωτερικού όπως αυτή με την white cube ...
Συνέχεια...
Η Bienalle λογοκρίνεται
Τις προάλλες μια φίλη μου καθηγήτρια μου έλεγε, με φοβερή θλίψη, πως κανένας μαθητής σε μια τάξη 30 παιδιών της Β’ Γυμνασίου δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη λογοκρισία. Όχι την ανάλυση, τη ρίζα της, την ιστορία της, ούτε καν τη σημασία της. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν οποιοδήποτε από αυτά τα παιδιά ...
Συνέχεια...
Οι Διασταυρώσεις των Δημήτρη Μεραντζά και İrfan Őnűrmen
Δύο καλλιτέχνες από γειτονικές χώρες παρουσιάζουν τα έργα τους από κοινού. Με τον τίτλο Διασταυρώσεις το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης εγκαινίασε την έκθεση του Δημήτρη Μεράντζα και του Ιρφαν Ονουρμέν. Η θεματική έχει να κάνει με μια πολύ γνώριμη στους Έλληνες εικόνα. Η μεταποιημένη βία και το ανακυκλωμένο μίσος ...
Συνέχεια...
Athens Photo Festival συνέχεια…
Συνεχίζονται οι εκθέσεις του φεστιβάλ σε συνεργασία με πολλούς φορείς και οργανισμούς. Σήμερα παρουσιάζουμε την έκθεση που φιλοξενεί το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, μια έκθεση που κατέφτασε μόλις, από το Βερολίνο. Η έκθεση έχει τίτλο «Cairoscape Εικόνες, Φαντασία και Φαντασίωση μιας Σύγχρονης Μεγαπόλεως» και μας καθοδηγεί σε ένα ταξίδι μέσα ...
Συνέχεια...
Part Time Punks στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ
Από τις 2 μέχρι τις 10 Μαρτίου φιλοξενείται στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ η ομαδική έκθεση Part Time Punks. H έκθεση προέκυψε από τον ανοιχτό διαγωνισμό του ιδρύματος που έλaβε χώρα κατά τον Μάιο- Ιούνιο του 2006, οπότε και επιλέχθηκε αρχικά η Anathena και στη συνέχεια δύο ακόμη προτάσεις, η παρούσα και ...
Συνέχεια...
ART ATHINA 2007 | 30 Μαΐου-7 Ιουνίου
Re-startΜπορεί ακόμα να μην είναι εύκολο να καταλάβουν οι ομοεθνείς μας τι ακριβώς σημαίνει φουάρ τέχνης αλλά δεν μπορεί να τους κατηγορήσει και κανείς μια που δεν είναι ακριβώς το πιο σύνηθες φαινόμενο της καθημερινότητας τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις τέχνης στην πόλη μας -ή στη χώρα μας γενικότερα. Η Art Athina,εδώ ...
Συνέχεια...
Σε Ενεστώτα Χρόνο
Και τώρα τι;Τι συνέβη μετά την 1η Μπιενάλε της Αθήνας; Το εικαστικό σκηνικό στην Αθήνα δεν άλλαξε όπως θα θέλαμε. Θα μου πείτε ίσως είναι πολύ νωρίς ακόμα για να δούμε τους καρπούς αυτής της προσπάθειας. Πιθανώς. Όμως τουλάχιστον από άποψη εγχώριας κινήσεως, αυτή η Μπιενάλε δεν κατάφερε να παρακινήσει ...
Συνέχεια...
Τρίτη και 13… φωτογραφίες!!! (του Γιάννη Μπαμπούλια ντε!)
Την Τρίτη 13 Ιανουαρίου θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε 13 φωτογραφίες, 4 πόλεις, μερικές lo-fi μηχανές και πολύ πολύ μα πάρα πολύ χρώμα. Μια προσπάθεια του φωτογράφου Γιάννη Μπαμπούλια να μας δείξει χρώμα, μέρη εικόνες που θέλει να μοιραστεί.Παρουσιάζονται φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τα τελευταία 2 χρόνια, σε 4 διαφορετικές ...
Συνέχεια...
Γιάννης Κόντος : «Α-πορίες» και «Βόρεια Κορέα: Kόκκινη Ουτοπία»
Η έκθεση του Γιάννη Κόντου διαρκεί έως τις 13 του Μάη, οπότε δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για να μην προλάβει να τη δει κάποιος. Πέρα από οποιαδήποτε παρουσίαση της έκθεσης (των δύο εκθέσεων για την ακρίβεια) οι φωτογραφίες είναι τόσο δυνατές που είναι πραγματικά κρίμα να μην τις δείτε.Ο Γιάννης ...
Συνέχεια...
Θοδωρής Μάρκου – ‘Demoiselles’ στο asproart
Πορτραίτα γένους θηλυκού. Κάθε εικόνα και μία στιγμή. Κάθε στιγμή, ένα συναίσθημα.Νεαρές δεσποινίδες ποζάρουν, στη πρώτη προσωπική έκθεση του Θοδωρή Μάρκου, με τοόνομα "Demoiselles".Ο Θοδωρής Μάρκου ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2005. Κατά κύριο λόγο κάνειφωτογραφία συναυλίας, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσει τα συναισθήματα και την έντασητων μουσικών σε ένα καρέ. ...
Συνέχεια...
Kai Schiemenz @ Kappatos
Η Αλίκη στην χώρα της Α.antonopoulou art!
Μεταλλαγμένη… τέχνη
Ηλίας Καφούρος: Description Fails στην Κ-art
Yves Oppenheim – Rhona Bitner
H Κυψέλη μετατρέπεται σε μια γειτονιά τέχνης!
Poka-Yio
The Athens Effect: Η ελληνική φωτογραφία ταξιδεύει στο
Ομαδική έκθεση The Present στη Spilioti Projects για
CheapArt στη Θεσσαλονίκη
Design Walk
A Website Triangle
ΜΑΛΑΟΥΙ – Η ζεστή καρδιά της Αφρικής
Belle Vue – μια έκθεση γεμάτη ιστορίες στην
Art az says goodbye…for now!!!
Αθηνά Τάχα -Ελλάδα Αμερική
Vodafone CU 7 PLY PROJECT το σαβ/κο στη
Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ – Επισκέπτες και Φαντάσματα…
Το ‘Ηλεκτρικό σπίτι’ του Χάρη Κοντοσφύρη
Αλέξανδρος Ψυχούλης στην Αντωνοπούλου Art
Xippas Gallery επί δύο
Η Bienalle λογοκρίνεται
Οι Διασταυρώσεις των Δημήτρη Μεραντζά και İrfan Őnűrmen
Athens Photo Festival συνέχεια…
Part Time Punks στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ
ART ATHINA 2007 | 30 Μαΐου-7 Ιουνίου
Σε Ενεστώτα Χρόνο
Τρίτη και 13… φωτογραφίες!!! (του Γιάννη Μπαμπούλια ντε!)
Γιάννης Κόντος : «Α-πορίες» και «Βόρεια Κορέα: Kόκκινη
Θοδωρής Μάρκου – ‘Demoiselles’ στο asproart