Σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει θα ήταν αναπόφευκτο να μη συμβεί το ίδιο και στην τέχνη. Είναι χαρακτηριστικό της άλλωστε να θέλει πάντα να αναζητά, να επεξεργάζεται, να αναπλάθει εμπειρίες διευρύνοντας το οπτικό και κατ’ επέκταση νοητικό μας πεδίο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τελευταία και με κάποια μουσεία που φροντίζουν να δραπετεύουν από την αυστηρή θεματολογία τους και να τολμούν.

Συγκεκριμένα όπως έχουμε αναφέρει και σε σχετική δημοσίευση το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσίασε πρόσφατα μια σειρά λινοτυπιών του Δανού χαράκτη και γραφίστα Palle Nielsen (1920 – 2000) ο οποίος εμπνευσμένος από τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης εστιάζει το έργο του στην ανθρώπινη φύση και τις πιο σκοτεινές πτυχές της.

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης όμως με την έκθεση «Άνθρωπος, Όνειρο και Φόβος. Ορφέας και Ευρυδίκη. Με τη ματιά του Palle Nielsen» σε συνεργασία με το Μουσείο Τέχνης Vejle, το Συμβούλιο Έργων Τέχνης της Δανίας και το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα κάνει ένα βήμα παραπέρα προσκαλώντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον μόλις 25 ετών καλλιτέχνη Armsrock με σκοπό να σχολιάσει το έργο του Palle Nielsen παρουσιάζοντας μια in situ σύνθεση μέσα στο χώρο του μουσείου. Μια πράξη που ανοίγει ένα διάλογο μεταξύ παλιού και καινούριου στο σύγχρονο τοπίο κεντρίζοντας και το δικό μας ενδιαφέρον για το πως είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός νέου καλλιτέχνη. Ας μας ξεδιπλώσει λοιπόν ο ίδιος τις σκέψεις του μέσα από κάποιες ερωτήσεις…

armsrock

Τι θα έλεγες να επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε τον τίτλο της έκθεσης σε συνάρτηση με’ σένα; Πρόσφατα είχες την τιμή να συμμετάσχεις στη δράση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα εκπροσωπώντας τη νέα γενιά καλλιτεχνών και ο άνθρωπος φαίνεται να πρωταγωνιστεί στα έργα σου χωρίς καμιά διάθεση εξιδανίκευσής του. Μοιάζει κατά τη γνώμη μου με ένα άγριο θηρίο όπου στο πέρασμα των αιώνων δεν έχει καταφέρει να αποδεσμευθεί πλήρως από ορισμένα ένστικτά του ακροβατώντας μεταξύ ονείρου και φόβου.

Για μένα ο τίτλος περιγράφει μια συγκεκριμένη σειρά καταστάσεων, η οποία φαίνεται πως είναι σταθερή για την ανθρώπινη κοινωνία. Όντως, διστάζουμε μεταξύ του ονείρου και του φόβου, και μερικές φορές αυτά τα δύο περιπλέκονται και αλλάζουν θέση ανάλογα με το που βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Το όνειρό σου μπορεί να είναι ο δικός μου φόβος και το αντίστροφο, ή μπορεί να φοβάμαι τα δικά μου εύθραυστα όνειρα και τις συνέπειές τους αλλά δεν πιστεύω πως είναι, όπως ισχυρίζεσαι, κάποιο ενστικτώδες μέρος το οποίο «πρέπει να αντιμετωπίσουμε». Πιστεύω πως είναι κάτι τόσο βαθειά ριζωμένο σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ανθρώπινο όρο, με τον οποίο δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε διαφορετικά. Μέσα στο φόβο και στο όνειρο βρίσκουμε κινητήριες δυνάμεις, οπότε δεν μπορούμε να τα θεωρήσουμε αντίθετες έννοιες.

Δεν πιστεύω ότι κινούμαστε ανάμεσα σε καταστάσεις που είναι καθαρά καλές ή κακές, υπάρχουν τόσες πολλές γκρίζες κλίμακες που θα μπορούσε να βαφτεί μια εικόνα εκτός από μαύρο και άσπρο. Οι ιδέες και ελπίδες μας καθώς επίσης οι ανησυχίες και οι περιορισμοί μας είναι απλά ένα μέρος αυτού που αποκαλούμε άνθρωπος. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πράξεις μεταξύ των ανθρώπων και την αλληλεπίδρασή τους στην κοινωνία με όλη τη δυναμική που έχουν. Παρά τη βασική επιθυμία χρήσης της τέχνης για να εκφράσουμε τα γεγονότα που προκαλούν πόνο αλλά για να τονίσουμε περισσότερο αυτά που διατηρούν την ομορφιά, προσπάθησα να κινηθώ σε ένα τοπίο όπου δεν υπάρχουν σαφείς κακοποιοί, ήρωες ή νικητές όμως μέσα σε όλα αυτά που βλέπω και κάνω, υπάρχουν όνειρα και φόβοι..

armsrock

Διατηρείς μια ταυτότητα στη γραφή σου διαφορετική από εκείνη του Palle Nielsen αλλά παράλληλα είναι αισθητή μια ταύτιση με το νόημα του έργου του. Τι σημαίνει άραγε ο Palle Nielsen για τον Armsrock;

Ο Palle Nielsen είναι μία από τις πρώτες μου μεγάλες εμπνεύσεις, όχι για να σχεδιάσω αλλά για να χρησιμοποιήσω το σχέδιο ως μέσο με το οποίο μπορώ να πλησιάσω αυτούς που βρίσκονται γύρω μου. Τα διαχρονικά αφηγηματικά του τοπία τα οποία αποτελούν αντανάκλαση της εποχής μας, διαρκώς με εμπνέουν να χρησιμοποιώ στην τέχνη μου τις ιστορίες που με πλαισιώνουν. Το έργο του έχει δύναμη, οίκτο για κάθε γραμμή για τις ιστορίες που κάθε γραμμή παριστάνει, υπενθυμίζοντάς μου γιατί κάνω αυτό που κάνω. Όμως το απλοϊκό του, άκαμπτο μαύρο και άσπρο, δηλώνει με μια ευφυία τις ιστορίες του καθημερινού τρόμου και χαράς.

Αρχικά, όταν σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω με το πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, θεώρησα σωστό να ασχοληθώ με θέματα της δουλειάς του Palle Nielsen που μου προκαλούσαν ενδιαφέρον όμως μετά από δεύτερη σκέψη αυτό δεν άγγιζε το βασικό στοιχείο της εργασίας του που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήθελα να βρεθώ σε έναν σχετικό διάλογο με το χώρο όπου είχε εκθέσει τα έργα του και να κοιτάξω τη δουλειά του με σεβασμό σαν ένας άνθρωπος που τον γνώριζε για πρώτη φορά. Κάποτε ο ίδιος είχε παρατηρήσει ότι ένα από τα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να σπαταλάμε το χρόνο των ανθρώπων και θα έκανα κι εγώ το ίδιο μέσα από ένα project τέτοιου μεγέθους αν παρέμενα συλλογιζόμενος τη σχέση μου με το έργο του.

armsrock

Η σύνθεση που δημιούργησες στο μουσείο παραπέμπει έμμεσα στη ζωοφόρο του Παρθενώνα αλλά σε μια διαφορετική εκδοχή με την ακμή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού να συνυπάρχει με τη βία της εποχής μας και εννοώ φυσικά τις εξεγέρσεις των περασμένων μηνών που θα μείνουν ανεξίτηλα σημάδια στη μνήμη μας. Θυμήθηκα παράλληλα με τις εξεγέρσεις όμως και κάποια παιδιά που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν στην εξουσία της αστυνομίας με διαφορετικό τρόπο. Αποφάσισαν να ξαπλώσουν ημίγυμνα στα σκαλοπάτια της Αστυνομικής Διεύθυνσης παριστάνοντας τα πτώματα! Πόσο δυνατή ήταν αυτή η εικόνα! Ήταν σαν μια ηλιαχτίδα μέσα σ’ ένα συννεφιασμένο πρωινό αλλά δυστυχώς σ’ έναν κόσμο που η βία αντιμετωπίζεται με βία θα υπάρξουν σίγουρα κι άλλα συννεφιασμένα πρωινά…

Αυτό που ήθελα να κάνω στο μουσείο, ήταν να δημιουργήσω κάτι που θα γεφύρωνε το κενό του χρόνου, και χρησιμοποίησα μυθικά στοιχεία στα σύγχρονα θέματα καθώς έδωσα επίσης στα σύγχρονα στοιχεία μία μυθική μορφή. Εμπνεύστηκα την ιδέα αυτή από το χώρο που μου είχε δοθεί για να δουλέψω στο μουσείο. Αποτελείτο από ένα πέρασμα μεταξύ της νέας πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα παλιά έργα και της παλιάς πτέρυγας στην οποία εκτίθενται τα νέα έργα όπου ήδη υπήρχε η βάση για μια ενδιαφέρουσα διαλεκτική και η ευκαιρία για’ μένα να δημιουργήσω μια σχέση μεταξύ της αρχιτεκτονικής και της θεματολογίας της έκθεσης η οποία κλήθηκε να παίξει συγκεκριμένο ρόλο.

Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να εμπεριέχει τη σχέση μου με την Ελλάδα και συγκεκριμένα με την Αθήνα και να συσχετίζεται με το χρόνο για να ανταποκρίνεται στη φύση του μουσείου. Η θέση προσέγγισής μου ήταν αυτή ενός ξένου, ερευνώντας κάτι για το οποίο είχα μόνο τις στοιχειώδεις γνώσεις. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη στοχαστικό και κακόγουστο και ίσως η άποψη ενός ξένου θα μπορούσε να μην έχει την ίδια βαρύτητα με αυτή κάποιου που μεγάλωσε με την ελληνική κουλτούρα αλλά είχα την επιθυμία να κάνω απλά ένα σχόλιο. (Ένας φίλος μου ο οποίος είναι έλληνας, μου είπε συγκεκριμένα όταν συζητούσαμε αυτό το θέμα: «κουβαλάμε την Ακρόπολη στους ώμους μας»). Ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να έχει σχέση με τα θέματα της κτηνωδίας και της ομορφιάς, κάτι που βλέπω σε αφθονία στην αρχαία αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν είναι, όπως λες, υπόθεση του απόγειου του ελληνικού πολιτισμού σε συνύπαρξη με τη βιαιότητα αυτών των ημερών. Βλέπω τον ελληνικό πολιτισμό εξίσου βάναυσο και όμορφο. Δεν είναι ότι απευθυνόμουν σε μια χαμένη ομορφιά, σε ένα μεγάλο μέρος αυτού που βρίσκω όμορφο στα γλυπτά της αρχαϊκής και ελληνιστικής περιόδου βλέπω επίσης ένα μεγάλο ποσοστό καταστολής, βίας και κτηνωδίας.

Οι φιγούρες που δημιούργησα στη ζωοφόρο ήταν θηρία μεγάλου μεγέθους και σε στάση απειλητική, διαβρωμένα μέσα στο χρόνο, όπως συμβαίνει σε όλους τους πολιτισμούς και χάνονται μέσα σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια. Λέγοντας αυτό, ξέρω υπάρχει η πιθανότητα να ακουστώ ανίδεος ή και αναιδής αλλά πάντοτε θεωρούσα τις ανθρώπινες εικόνες που αντιπροσωπεύονταν από την κλασική ελληνική τέχνη, ως αντικείμενα ύψιστης ομορφιάς και ταυτόχρονα καταστολής καθώς αντιπροσωπεύουν ένα καθεστώς το οποίο θα έπρεπε να ακολουθείται από όλους όμως απ’ ότι φαίνεται δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρόκειται για ένα όνειρο.

Η ζωοφόρος αντιπροσωπεύει επίσης το φόβο της αλλαγής. Χρησιμοποίησα την αλληγορία της θείας τιμωρίας των θεών που επισκεπτόταν τα ίδια τους τα παιδιά όπως επίσης χρησιμοποίησα τις εικόνες οχλαγωγίας αστυνομικών που μας θυμίζουν πως η καταστολή μέσω της ισχύος και της βίας είναι κάτι σταθερό. Πως η καταπίεση των γονέων επισκέφθηκε τα παιδιά.

Δεν το είδα σαν κάτι συγκεκριμένο για την Ελλάδα ή την Αθήνα αλλά πιο σφαιρικά. Επομένως η πρόθεσή μου δεν ήταν η άμεση ανάλυση των πρόσφατων εξεγέρσεων αλλά το σημάδι των καιρών στους οποίους ζούμε σήμερα.

Εάν η βίαιη διαμαρτυρία είναι σωστή ή λάθος είναι μια διαφορετική συζήτηση. Θα έλεγα πως αυτό το είδος μαχητικότητας αποτελεί πολιτικό εργαλείο και όχι στρατηγική. Πάντοτε πίστευα πως η ιστορία, μας δείχνει ότι μπορεί να γίνει πολύ σημαντική έτσι ώστε να σπάσει το μονοπώλιο της κρατικής βίας.

armsrock

Νιώθεις πρώτα απ’ όλα πως ανήκεις σε μια ευρύτερη κοινωνία απ’ αυτή που ορίζουν τα γεωγραφικά σύνορα; Γιατί είναι γεγονός πως εστιάζεις στη βία και το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου παρόλο που στο περιβάλλον στο οποίο ζεις όπως αυτό της Δανίας, επικρατούν κοινωνικά υγιείς συνθήκες διαβίωσης.

Δεν πιστεύω πως μόνο τα γεωγραφικά όρια καθορίζουν τις κοινωνίες ή το συναίσθημα ότι ανήκουμε σε αυτά. Οπωσδήποτε, υπάρχουν χαρτιά και διαβατήρια που μπορούν να αποδείξουν ότι η άποψή μου είναι λανθασμένη αλλά πιστεύω πως οι κοινωνίες καθορίζονται από όλες τις διαφορετικές παραμέτρους. Πιστεύω πως ανήκω στην κοινωνία στην οποία επιλέγω εγώ για να υπάρχω σε αυτή για την οποία νιώθω υπεύθυνος και η οποία νιώθει υπεύθυνη για μένα. Είναι κάτι που εκπέμπει πολύ δύναμη.

Προσπάθησα να εξετάσω τις εμπειρίες της βίας, κοντά ή μακριά από εμένα. Προσπάθησα να είμαι συμπονετικός και για να το πετύχω χρησιμοποίησα τις δικές μου εμπειρίες ως μέσο κατανόησης των άλλων που ζουν κάτω από χειρότερες συνθήκες. Δεν νομίζω ότι μπορούμε ποτέ να καταλάβουμε εντελώς τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά που ξέρουμε, ως γεννήτρια, ως τρόπο μετάφρασης ορισμένων καταστάσεων της ύπαρξης των άλλων ανθρώπων.

Και εάν μπορούμε να τροφοδοτήσουμε τουλάχιστον μερικώς τη γνώση του εαυτού μας μέσω των άλλων, πιστεύω ότι είναι σημαντικό να τη μεταδώσουμε, για να τους υπενθυμίσουμε να κάνουν και αυτοί το ίδιο.

armsrock

Ποιοί παράγοντες κατά τη γνώμη σου έχουν ωθήσει μουσεία και αίθουσες τέχνης να στρέψουν το βλέμμα τους στην τέχνη ως παρέμβαση στο αστικό τοπίο; Θα προτιμούσα όπως κι εσύ άλλωστε να αποφύγω τον όρο "street art" εσκεμμένα μιας που τον θεωρώ περιοριστικό και αδύναμο τελικά να υποστηρίξει αυτό που πραγματικά πρεσβεύει μια αυθαίρετη καλλιτεχνική πράξη στο δρόμο.

Δεν θα μπορούσα να πω ότι πραγματικά γνωρίζω γιατί τα μουσεία γενικά ασχολούνται με τα γεγονότα που συμβαίνουν στους δρόμους. Ίσως είναι το πνεύμα της εποχής, ίσως είναι το εμπόριο της τέχνης γενικά τα οποία έρχονται πιο κοντά στα γεγονότα που συμβαίνουν πέρα από τους τοίχους του λευκού κύβου.

Η τέχνη υπήρξε παράνομη επέμβαση στο αστικό τοπίο από πολύ καιρό πριν. Θα μπορούσα με το μυαλό μου να πάω πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, αλλά η ίδια η τέχνη πάει από μόνη της σε πιο παλιές εποχές και πολλοί άνθρωποι που εργάζονταν στους δρόμους έχουν ιδρύσει επικρατούντα κυκλώματα εδώ και πολύ καιρό. Έχουμε δει την έκρηξη της παραγωγής και της ανάπτυξης μέσα στον τομέα της τέχνης στο δημόσιο χώρο κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και θα μας φαινόταν πολύ παράξενο εάν τα μουσεία δεν ασχολούνταν με αυτό.

Προσπαθώ να αποφεύγω τον όρο "street art" επειδή έχει κατηγοριοποιηθεί στα μάτια μου. Όταν χρησιμοποιούσα τον όρο αυτό φαινόταν πως αυτόματα έκανα αναφορά σε μια συγκεκριμένη ομάδα, στην ιδέα ενός συγκεκριμένου τύπου έργου τέχνης και θα ήθελα πολύ να το αποφύγω αυτό.

armsrock

Το εφήμερο στοιχείο στα έργα σου φαίνεται είναι κάτι που σε μαγνητίζει. Για ποιό λόγο πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι μήπως ένας τρόπος για έναν καλλιτέχνη να ξεπεράσει τα προσωπικά «εγώ» του;

Η εφήμερη διάσταση μιας δουλειάς σημαίνει κάτι διαφορετικό για’ μένα από το δρόμο και από τον περιορισμένο χώρο του λευκού κύβου. Στο δρόμο είναι η απάντηση σε αυτό που εγώ νομίζω ότι είναι ο φυσικός ρυθμός, εκεί όπου τα πάντα είναι παροδικά. Έτσι αυτό γίνεται ένας τρόπος ζωής μέσα στο χώρο και οι καταστάσεις που αυτός ο χώρος δημιουργεί.

Όταν τοποθετείς το εφήμερο έργο στο χώρο μιας γκαλερί τότε η κατασκευή των έργων είναι κάτι που κάποιος πρέπει να κάνει το οποίο κατά κάποιο τρόπο θα ταιριάξει με το ήδη υπάρχον, πιο «τεχνητό» περιβάλλον αλλά δημιουργώντας αυτή την εφήμερη κατάσταση σε ένα χώρο που δημιουργήθηκε για τη συντήρηση των έργων, όπως είναι ένα μουσείο, τότε το εφήμερο από μόνο του αποκτά ένα διαφορετικό νόημα.

Δουλεύοντας σε ένα περιβάλλον (η τέχνη και ο κόσμος της τέχνης) όπου τα πάντα υπολογίζονται το ίδιο, ή όπου όλα μετρώνται σύμφωνα με την αγοραστική τους αξία οπότε και γίνονται εμπορεύσιμα αντικείμενα, διαπιστώνω ότι είναι σημαντικό να εξεταστεί αυτό με την παραγωγή των πραγμάτων που δεν μπορούν να συντηρηθούν. Το εφήμερο έργο τέχνης εξετάζει την ιδέα ενός συστήματος όπου τα πράγματα που θα έπρεπε να είναι «πεπειραμένα» μετρώνται αναλόγως με το πόσο αξίζουν σε «σκληρά» μετρητά. Οι περισσότερες και πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής δεν μπορούν να διατιμηθούν ή να περιληφθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Μη με παρεξηγήσεις, μ’ αρέσει πολύ η ιδέα των μουσείων, αλλά ποιά είναι η διασκέδαση μέσα στον κόσμο τους;

Μια άλλη άποψη για την παραγωγή των πραγμάτων που υπάρχουν μόνο για μια μικρή χρονική περίοδο είναι ότι στρέφουν την προσοχή στο γεγονός ότι το μόνο που έχουμε είναι το τώρα. Δε μ’ ενδιέφερε να συλλέξω ένα μεγάλο αριθμό όμορφων πραγμάτων, ήθελα να δημιουργήσω αντικείμενα και να εμπνεύσω τους άλλους να κάνουν το ίδιο πράγμα. Η χαρά πρέπει να είναι στην πράξη, στη σημασία που διαβιβάζει και το πώς αυτή γίνεται αποδεκτή. Μέχρι ενός σημείου βλέπω αυτό που κάνω ως μια μορφή σταθερής έρευνας στην οποία δεν υπάρχουν οριστικές απαντήσεις, όπου τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο και με αυτόν τον τρόπο αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η διαδικασία και ο τρόπος κατασκευής των πραγμάτων που τείνουν να εξαφανιστούν, η στρατηγική που χρησιμοποιείται σε σχέση με αυτό το ενδιαφέρον.

armsrock

Από την εμπειρία σου στην Αθήνα να συνεργαστείς με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης τι πιστεύεις ότι έχεις αποκομίσει;

Κάθε φορά προσπαθώ να δημιουργώ κάτι καινούριο, τα έργα μου τα βλέπω πάντα ως πειράματα. Σκέφτομαι ότι η τέχνη από πολλές απόψεις μοιάζει με μια μορφή επιστήμης κατά κάποιον τρόπο. Ερευνώ ένα συγκεκριμένο θέμα μέσω της εργασίας με καλλιτεχνική μορφή, προσπαθώντας να το διατυπώσω αφήνοντας την πραγματική εργασία να είναι μια συχνότητα όπου μπορώ να διαβιβάσω τις σκέψεις μου προς ένα ακροατήριο. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησα τους τοίχους του μουσείου ως σημειωματάριο όπου παρουσίασα τις διασκορπισμένες σκέψεις και τα σκίτσα μου σε μια ακατέργαστη και μερικώς ατελή έκδοση ώστε να υπογραμμιστεί ότι αυτά δεν είναι αληθινά αλλά μόνο παρατηρήσεις και αποσπάσματα στην καλύτερη περίπτωση.

Θα ήταν πολύ δύσκολο για ‘μένα να επισημάνω συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία απεκόμισα δουλεύοντας σε αυτό το πρόγραμμα. Είναι σαν μικρά γρανάζια που γυρίζουν σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή.

Αν κ
ι βρίσκεσαι ακόμη στην αρχή της πορείας σου η αλήθεια είναι πως έχεις δημιουργήσει κάποιες υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Σε τρομάζει καθόλου αυτή η σκέψη ή προτιμάς να διατηρήσεις την αγνότητα στη δουλειά σου όπως όταν σπούδαζες στην Ακαδημία Τέχνης της Βρέμης;

Η αθωότητα είναι κάτι που έχασα και προσπαθώ να επανακτήσω σε καθημερινή βάση. Οι προσδοκίες δεν είναι απαραιτήτως κάτι που θεωρώ ως κακό πράγμα αλλά προσπαθώ πάντοτε οι προσδοκίες των άλλων να γίνονται δικές μου. Αισθάνομαι εξαιρετικά τυχερός για τις δυνατότητες που ήδη έχω και για την ελευθερία που αυτές μου δίνουν, θεωρώ ότι υπάρχει μια ευθύνη για τις απαιτήσεις της επικοινωνίας για να πούμε αυτό που θέλουμε. Η τέχνη φαίνεται να είναι για’ μένα ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης των ανθρώπων. Έχει το δικό της τρόπο να μιλά και να εκφράζεται με μια γλώσσα που μπορεί ακόμη και να ξεπεράσει τα γλωσσικά εμπόδια αλλά δυστυχώς έχει την τάση να γίνεται μονόλογος και το θέμα δεν είναι μόνο να μιλάς στους ανθρώπους αλλά να δημιουργείς διάλογο με αυτούς. Εάν δεν θέλουμε να παραμείνουμε βουβοί πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε κουφοί.

Links
http://armsrock.blogspot.com/

Διάβασε επίσης...
CheapArt 14
Πιστή στο ραντεβού της η αγαπημένη έκθεση Cheapart επιστρέφει όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή στη γκαλερί a.antonopoulou.art και στο χώρο της Cheapart στα Εξάρχεια φιλοξενώντας έργα από διάφορα πεδία της εικαστικής -και όχι μόνο- σκηνής. Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση της γκαλερί a.antonopoulou.art είναι οι εξής:Αγγέλου Ελένη, Ανδρεαδάκη Άντζυ, ...
Συνέχεια...
Απονεμήθηκε το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2007
Για άλλη μία χρονιά, ήρθε η ώρα για το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ του Δάκη Ιωάννου να απονείμει το φετινό βραβείο του ιδρύματος. Να θυμίσουμε ότι το Βραβείο ΔΕΣΤΕ θεσπίστηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα σύγχρονο καλλιτέχνη, με ηλικία έως 40 ετών. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό ...
Συνέχεια...
Τσικιτσάκια / Σχέδια με μαρκαδόρο του Συμεών Τσακίρη στο Bartessera
Τί θα μπορούσε να κάνει στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο του ένας συνεργάτης του Δημήτρη Παπαϊωάννου στα διαλείμματα των παραστάσεων εκτός από ασκήσεις αναπνοής και χαλάρωσης; Η απάντηση είναι ίσως σκιτσάκια με μαρκαδόρους σε έντονα χρώματα με πρόθεση να τραβήξουν την προσοχή μας και να τους χαμογελάσουμε...Ο Συμεών Τσακίρης από τη ...
Συνέχεια...
Τα δωρεάν πράγματα είναι πάντα τα καλύτερα!
Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα για ένα φοβερό και τρομερό site που προωθεί την video τέχνη.Μιλάμε για το tank.tv το οποίο εδώ και χρόνια έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο αρχείο παρουσιάζοντας την δουλειά εικαστικών που δουλεύουν κυρίως με το βίντεο. Σήμερα παρουσιάζεται η δουλειά του Mark Aerial Waller τον οποίο είχαμε δει ...
Συνέχεια...
DESTE PRIZE!
Πέρασαν ακόμα δύο χρόνια και το βραβείο ΔΕΣΤΕ είναι πάλι εδώ. Θεσμοθετήθηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα καλλιτέχνη, που ζει είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό.Το ΔΕΣΤΕ έχει κύριο του στόχο την ανάδειξη μιας νέας, ανερχόμενης γενιάς καλλιτεχνών.Οι έξι καλλιτέχνες που διεκδικούν το βραβείο για ...
Συνέχεια...
Damien Hirst – New Religion
Τι να πρωτοπεί κανεις για τον Damien Hirst με αφορμή την νέα του έκθεση "New Religion" που μετά το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται ήδη στην Αθήνα και στο Μουσείο Μπενάκη.... Από τα ανατρεπτικά και προκλητικά του έργα μέχρι τις πωλήσεις ρεκόρ αυτών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από ...
Συνέχεια...
Σημειώσεις και συζητήσεις @ Batagianni
Ο Δανιήλ, ένας από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους της δεκαετίας του '60, και ένας από τους ανθρώπους που πρεσβεύουν με τον καλύτερο τρόπο την έννοια «καλλιτέχνης», παρουσιάζει την έκδοση του «Σημειώσεις». Με την ευκαιρία της έκδοσης, η γκαλερί Batagianni παρουσιάζει την ομαδική έκθεση με καλλιτέχνες συνοδοιπόρους του Δανιήλ, όπως ο ...
Συνέχεια...
It’s time for DESTE again!!
Είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, από την τελευταία φορά που περιδιαβαίναμε την είσοδο του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ για να δούμε την παρουσίαση των έξι υποψήφιων για το βραβείο ΔΕΣΤΕ. Αυτό ήταν τον Μάιο του 2007. Το Βραβείο θεσμοθετήθηκε το 1999 για την στήριξη και προώθηση της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης. ...
Συνέχεια...
Ο Μεγάλος Ύπνος του Θανάση Μουτσόπουλου
Δεν υπάρχουν και πολλά νέα πράγματα που μπορεί να πει κανείς για τον Raymond Chandler παρά ότι ήταν μαέστρος του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο τίτλος αυτής της έκθεσης σε παραπέμπει στο εξαιρετικό φιλμ νουάρ βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Chandler, το The Big Sleep με το μαγευτικό ζεύγος Bacall-Bogart.Έχω δει την ...
Συνέχεια...
Λήδα Παπακωσταντίνου @ a.antonopoulou art
Μια μεγάλη ελληνίδα κυρία της performance που τελευταία της performance είδαμε στο φεστιβάλ OPA (On Performance Art) στο BIOS πέρσι, άνοιξε αυτή την εβδομάδα την ατομική της έκθεση στην γκαλερί Αντωνοπούλου.Η Παπακωσταντίνου στιγμάτισε της δεκαετία του '80 με έργα που σχολίαζαν πολύ πετυχημένα κοινωνικά ζητήματα της εποχής και κυρίως την ...
Συνέχεια...
Τελευταίο ΣΚ του Remap αλλά και κάτι ακόμα!
Μια πολύ καλή ευκαιρία να προλάβετε οτι δεν είδατε, αλλά και για να δείτε στην Μαραθώνος την έκθεση των συμμετεχόντων του Διεθνούς αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού UPTO35 ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ 242 συμμετοχές στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό UPTO35 της OLIAROS, από 41 χώρες, εκτίθενται από την Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου μέχρι και την Τετάρτη, ...
Συνέχεια...
Αθήνα, μια «Πόλη Κρυμμένη»
Όπως η Νέα Υόρκη έχει τον Γούντι Άλεν, το Βερολίνο τον Βίμ Βέντερς, η Ρώμη τον Ροσελίνι και τον Φελίνι, το Παρίσι τη Nouvelle Vague και το Λονδίνο τον Χίτσκοκ, έτσι και η Αθήνα έχει τους δικούς της, εναλλακτικούς, υμνητές. Αριστοτέχνες εικονοκλάστες, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες κινηματογραφιστές, ερωτευμένοι ή απλά τσιμπημένοι ...
Συνέχεια...
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης: Sarah Lucas
Το κάποτε κακό παιδί της βρετανικής εικαστικής σκηνής, παρέα με τον Damien Hirst και τα άλλα παιδιά, -και σύντροφος του αδικοχαμένου Angus Fairhurst- η Sarah Lucas είναι επισήμως μια μεσήλικη κυρία. Στα εγκαίνια της έκθεσης της στο Μουσείο Κυκλαδικής πριν μερικές εβδομάδες, σε τίποτα δεν θύμιζε τον διάβολο που κάποτε ...
Συνέχεια...
Εγκαίνια την Παρασκευή με live της ατομικής έκθεσης στο Six D.O.G.S του Ευριπίδη Σαμπάτη
Why do lovers break each other´s hearts? Why do lovers break each others hearts?Oh, tell me why do lovers have to drift apart,When we met the world was right,Now I'm crying every night,Why do lovers break each others hearts? Why do lovers break each others hearts?Oh, tell me why can't ...
Συνέχεια...
Rodrigo y Gabriela
O Rodrigo Sánchez, το έτερον ήμισυ των περίφημων Rodrigo y Gabriela από το Μεξικό, μίλησε στο mixtape.gr, στα πλαίσια των επικείμενων εμφανίσεών τους στο Gazarte το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Νοεμβρίου. Με 4 studio και 3 live album στο ενεργητικό τους, το δίδυμο των Rodrigo y Gabriela επιστρέφει στην Αθήνα μετά την ...
Συνέχεια...
Digital Memories από την Αλίκη Κρικίδη στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει από τις 17 Ιανουαρίου ως τις 9 Φεβρουαρίου 2008 τη ζωγραφική δουλειά της Αλίκης Κρικίδη, η οποία ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Η Αλίκη Κρικίδη ανακατασκευάζει ζωγραφικά σε μεγάλο μέγεθος και τρισδιάστατη μορφή μια πραγματικότητα ερμηνευμένη ξανά μέσα από τη φαντασία της, εμπνεόμενη από ασπρόμαυρες φωτογραφίες ...
Συνέχεια...
Γιώργος Λυντζέρης @ CheapArt
Ο Γιώργος Λυντζερης κατασκευάζει ένα φανταστικό καλλιτεχνικό κόσμο με τις εγκαταστάσεις του μέσα σε μια virtual πραγματικότητα. Η τέχνη εισβάλλει σε τεράστιες διαφημιστικές ρεκλάμες, διαμορφώνοντας μια τεράστια έκθεση, εφήμερη μα και υπέρ-ογκη, σαν να είναι φτιαγμένη για γίγαντες όπως ο King-Kong που ταράζουν την πόλη με τα βήματα τους. Χρησιμοποιώντας ...
Συνέχεια...
Future Tech από τον Βασίλη Καρούκ στην γκαλερί Loraini Alimantiri
Η γκαλερί LORAINI ALIMANTIRI - gazonrouge παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση του Βασίλη Καρούκ. "Μπορεί να αποτελέσει η μάζα, ή καλύτερα η ροή του χωροχρόνου, αυτό που ονομάστηκε time-space continuum, την πρώτη ύλη ενός έργου; Κι αν συνέβαινε αυτό τι είδους αισθητηριακό εξοπλισμό θα χρειαζόταν κανείς για να το αντιληφθεί;Η ...
Συνέχεια...
H πρωτοποριακή έκθεση “The Brain – H Δύναμη του Μυαλού” έρχεται στην Ελλάδα
Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε σε 7 ευρωπαϊκές χώρες -με αφετηρία τη Δανία το 1997- με πάνω από 2 εκατομμύρια επισκέπτες, η πρωτότυπη διαδραστική έκθεση 'ΤΗΕ ΒRAIN - H Δύναμη του Μυαλού' παρουσιάζεται και στην Ελλάδα, στο Πολιτιστικό Κέντρο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, από τις 12 Νοεμβρίου 2007 έως τις 12 ...
Συνέχεια...
Gazon Rouge Project Space
Ο νέος χώρος της Gazon Rouge με πιο experimental projects στον Κεραμεικό. Τελευταία η περιοχή του Κεραμεικού, που αρχίζει να προσελκύει όλο και περισσότερο τις νεότερες γκαλερί της Αθήνας, και βλέπουμε αρκετή κινητικότητα αλλά και ετοιμασίες για νέους χώρους που θα ανοίγουν σιγά-σιγά μέχρι το τέλος της χρονιάς. Η Κατερίνα ...
Συνέχεια...
Η ΕλληνοΑμερικάνικη ένωση…goes Britannia!!!
Ενώ την έχουμε συνηθίσει σε Ελληνοαμερικάνικες "παραγωγές" και παρουσιάσεις, είτε Ελλήνων, είτε ξένων καλλιτεχνών, αυτή την φορά η Ελληνοαμερικάνικη ένωση φιλοξενεί μια μεγάλη έκθεση ξεκινώντας έτσι το νέο της πρόγραμμα για φέτος αρκετά νεανικά και δυναμικά.Ο Άγγλος καλλιτέχνης Mark Titchner ονομάζει την ατομική του The Age of Hapiness και εμείς ...
Συνέχεια...
Ιερά Τέρατα σε Μαγικά Χρόνια
"Les Années Magiques : Roma - Paris - Berlin" Κάποτε είχα γνωρίσει έναν κύριο που είχε ζήσει στο Παρίσι την δεκαετία του 60. Είχε και αυτός με τη σειρά του γνωρίσει όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες που ζούσαν εκεί, είτε για σπουδές ή στα τέλη του 60, (αυτό-) εξόριστοι λόγω Χούντας. ...
Συνέχεια...
Ομαδική έκθεση The Present στη Spilioti Projects για φιλανθρωπικό σκοπό
Σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων η γκαλερί Spilioti Projects διοργανώνει την έκθεση "The Present" στο χώρο Bacaro. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην έννοια του Δώρου ως πράξη προσφοράς χωρίς την ανάγκη ανταπόδοσης, μια πράξη αγάπης η οποία δεν έχει να κάνει με την αξία της ύλης αλλά με ...
Συνέχεια...
The Breeder auction for Athens Gay Pride
Μετά από την πρώτη επιτυχημένη απόπειρα η γκαλερί The Breeder συνεχίζει για 2η χρονιά με την φιλανθρωπική της έκθεση στον χωρο Playroom της γκαλερί "Artists for Athens Pride II". Η έκθεση των έργων που θα δημοπρατηθούν ξεκινάει σήμερα και θα τελειώσει με την δημοπρασία το Σάββατο 6 Φλεβάρη.Για αυτoύς που ...
Συνέχεια...
Γκαλερί Μπαταγιάννη – Βασίλης Ζωγράφος
Με τον γοητευτικό τίτλο «Ο ελέφαντας έχει το ταλέντο να θυμάται τοποθεσίες» ο ζωγράφος Βασίλης..Ζωγράφος (όνομα και πράγμα!) παρουσιάζει την ατομική του έκθεση που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 5 Μαρτίου στην γκαλερί Μπαταγιάννη.Ο Ζωγράφος αποτελεί κομμάτι μιας μερίδας καλλιτεχνών που πραγματικά μπορούν να καυχηθούν για την τεχνική τους. Τα έργα του, ...
Συνέχεια...
Αστικοί Διάλογοι  στην ART 10 GALLERY
Αν σας απασχολεί η πόλη που ζείτε, αν το αστικό τοπίο σας προκαλεί δράσεις και αντιδράσεις, τότε μη χάσετε τα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης ζωγραφικής του Αριστομένη Κατσούλα με τίτλο Αστικοί Διάλογοι στην ART 10 GALLERY την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στις 20:30.«Φιγούρες με στόματα διάπλατα ανοιχτά, κραυγάζουν, χειρονομούν λικνίζοντας στους ...
Συνέχεια...
Βάσω Μπαταγιάννη
Η Βάσω Μπαταγιάννη, πριν αρκετά χρόνια έκανε αυτό που λίγοι τολμούν να επιχειρήσουν. Πήγε ενάντια στην ασφαλή επιλογή της κυριαρχίας και του μονοπώλιου σε μια επαρχιακή πόλη, και δοκίμασε την μεγαλύτερη αρένα της πρωτεύουσας.Η γκαλερί της έχει εδώ και καιρό αποδείξει οτι της ήταν εύκολο να επιβιώσει και ανήκει στις ...
Συνέχεια...
Παρουσίαση της έκδοσης για την ΑΝΑΤΗΕΝΑ
Χωρίς υπερβολές, εάν υπήρξε μία έκθεση που στιγμάτισε την χρονιά, σίγουρα αυτή ήταν η ANATHENA που πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ. Μήνες μετά το τέλος της έκθεσης που έβγαλε στο φως την underground εναλλακτική καλλιτεχνική πραγματικότητα της Αθήνας, έρχεται η έκδοση "ΑΝΑΤΗΕΝΑ - Τέχνη από τα υπόγεια ρετιρέ της Αθήνας".Με αφορμή ...
Συνέχεια...
Έκθεση: Φωτογράφος άγριας φύσης
Η κορυφαία στον κόσμο έκθεση φωτογραφίας άγριας φύσης έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Από τις 23 Απριλίου 2007 μέχρι τις 13 Μαΐου 2007 το κέντρο της Αθήνας μεταμορφώνεται σε ωκεανό, ζούγκλα, σε τροπικό δάσος και πολύχρωμη κοιλάδα. Όλα αυτά στη στοά Σπυρομίλιου στο City Link, Σταδίου 4, με τη ...
Συνέχεια...
‘Υστερίες του λευκού χαρτιού’ στην K-art
"Καλλιέργησα την υστερία μου με απόλαυση και τρόμο."Charles Baudelaire, Επιλογή από τα Journaux Intimes Η αίθουσα τέχνης K-art παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο "Υστερίες του λευκού χαρτιού" που βασίζεται σε ιδέα του εικαστικού Δημήτρη Τάταρη. Την έκθεση επιμελείται η θεωρητικός τέχνης Χριστίνα Ανδρουλιδάκη. Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Αλέξης Ακριθάκης, Νίκος ...
Συνέχεια...
CheapArt 14
Απονεμήθηκε το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2007
Τσικιτσάκια / Σχέδια με μαρκαδόρο του Συμεών Τσακίρη
Τα δωρεάν πράγματα είναι πάντα τα καλύτερα!
DESTE PRIZE!
Damien Hirst – New Religion
Σημειώσεις και συζητήσεις @ Batagianni
It’s time for DESTE again!!
Ο Μεγάλος Ύπνος του Θανάση Μουτσόπουλου
Λήδα Παπακωσταντίνου @ a.antonopoulou art
Τελευταίο ΣΚ του Remap αλλά και κάτι ακόμα!
Αθήνα, μια «Πόλη Κρυμμένη»
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης: Sarah Lucas
Εγκαίνια την Παρασκευή με live της ατομικής έκθεσης
Rodrigo y Gabriela
Digital Memories από την Αλίκη Κρικίδη στη Γκαλερί
Γιώργος Λυντζέρης @ CheapArt
Future Tech από τον Βασίλη Καρούκ στην γκαλερί
H πρωτοποριακή έκθεση “The Brain – H Δύναμη
Gazon Rouge Project Space
Η ΕλληνοΑμερικάνικη ένωση…goes Britannia!!!
Ιερά Τέρατα σε Μαγικά Χρόνια
Ομαδική έκθεση The Present στη Spilioti Projects για
The Breeder auction for Athens Gay Pride
Γκαλερί Μπαταγιάννη – Βασίλης Ζωγράφος
Αστικοί Διάλογοι στην ART 10 GALLERY
Βάσω Μπαταγιάννη
Παρουσίαση της έκδοσης για την ΑΝΑΤΗΕΝΑ
Έκθεση: Φωτογράφος άγριας φύσης
‘Υστερίες του λευκού χαρτιού’ στην K-art