Από τα υψίπεδα του Νεπάλ στη ζούγκλα της σύγχρονης Αθήνας… Από έναν ονειρικό και εξωτικό, για πολλούς από εμάς, κόσμο, στην καθημερινότητα μιας πόλης που αρνείται να πάει μπροστά και συνεχώς ασχημαίνει. Μπορεί γι αυτό η Norjin να προσπαθεί να την ομορφύνει με τον δικό της πολύχρωμο τρόπο.
Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι γεννήθηκες στο Κατμαντού αλλά ήρθες πολύ μικρή στην Ελλάδα χωρίς να προλάβεις να γευτείς την γοητεία της χώρας που άφησες. Πιστεύεις όμως ότι σε έχει επηρεάσει στη δουλειά σου; Έστω και σε πνευματικό επίπεδο. Νιώθεις δηλαδή να επιδρά πάνω σου, με οποιοδήποτε τρόπο, ο πολιτισμός αυτής της χώρας;
Ασφαλώς και υπάρχουν επιδράσεις πάνω στη δουλειά μου και στον εσωτερικό μου κόσμο. Από μικρή όταν έβλεπα κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση πάντα με τραβούσαν περισσότερο τα ασιατικά από τα ευρωπαϊκά. Τα έβρισκα πιο μαγικά, κάτι που ισχύει έως και σήμερα. Πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου αλλά και αντιλήψεις είναι επηρεασμένα από αυτό το γεγονός, παρότι μεγάλωσα μακριά από εκεί σε μια τόσο διαφορετική χώρα με αλλά ήθη και έθιμα όπως η Ελλάδα.
Προερχόμενη λοιπόν από έναν δοκιμασμένο τόπο, κοινωνικά και πολιτικά, θα έδινες μια τέτοια χροιά στη δουλειά σου;
Όχι γιατί δεν με εκφράζει κάτι τέτοιο. Δεν μου αρέσει να αναμιγνύω την πολιτική με τη ζωγραφική. Για μένα είναι δυο διαφορετικά πράγματα.
Το όνομά σου σημαίνει κάτι ή είναι ένα ψευδώνυμο; Ή είναι απλά το όνομά σου;
Είναι το όνομα μου. Νορ σημαίνει κρατώ και τζιν τύχη και ευτυχία. Στα Νεπαλέζικα σημαίνει αυτή που κρατά την τύχη και την ευτυχία.
Πάντως εκτός από υπογραφή, έχει γίνει και κομμάτι αρκετών έργων σου. Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για κάτι τόσο ευδιάκριτο; Ρωτάω γιατί δεν το κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες του δρόμου και κάποιοι το θεωρούν και επίφοβο, να αφήνουν δηλαδή ίχνη, όπως η ταυτότητά τους…
Όταν ξεκίνησα να βάφω σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεται να ψάξω για κάποιο ψευδώνυμο είχα ήδη κάτι πρωτότυπο που σίγουρα δεν θα το είχε κάποιος άλλος. Ποτέ δε σκέφτηκα ότι θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι δεν είναι απλά ένα ψευδώνυμο αλλά το όνομα μου! Το αστείο είναι ότι όταν γνώριζα άλλα άτομα που βάφανε και τους έλεγα ότι με λένε Νορτζίν μου απαντούσαν "ναι, εντάξει, αλλά ποιο είναι το αληθινό σου όνομα;"!
Τι σε "οδηγεί" να βγαίνεις και να ζωγραφίζεις στον δρόμο και τι προσπαθείς να πετύχεις με αυτό; Πώς ξεκίνησε η δική σου ιστορία;
Ξεκίνησα να βάφω το ’97 μετά τη γνωριμία μου με κάποιον που ήταν σε μια ομάδα. Στην αρχή έβγαινα μαζί τους για παρέα. Μια μέρα ήμασταν στο σπίτι του και καθώς σχεδιάζαμε μου πρότεινε να φτιάξω κάτι πάνω στον τοίχο του δωματίου, μου έδωσε ένα μισό μαύρο σπρέι και έφτιαξα ένα γυναικείο πρόσωπο και αυτό ήταν! Μετά μου πρότειναν να γίνω και εγώ μέλος της ομάδας. Εκείνη την εποχή ήμουν συνέχεια έξω! Με είχε συνεπάρει η ιδέα να ζωγραφίζω στους δρόμους, πολλές φορές έβγαινα και μόνη μου, σπάνια έμενα σπίτι, μόνο σε περίπτωση κρυολογήματος!
Όταν βγαίνω για βάψιμο, αντλώ μεγάλη ευχαρίστηση από αυτό, νιώθω πολύ όμορφα που μπορώ και βγάζω προς τα έξω εικόνες που έχω στο μυαλό μου. Αυτό το συναίσθημα είναι που με οδηγεί έως και σήμερα!
Υπάρχει μια αντιπαλότητα μεταξύ των πιο παραδοσιακών γκραφιτάδων και των παιδιών που ουσιαστικά χρησιμοποιούν τους τοίχους της πόλης σαν ένα μεγάλο καμβά. Κυρίως από τη μεριά των πρώτων. Γιατί γίνεται αυτο;
Μάλλον γιατί είναι πιο συντηρητικοί και δεν αναγνωρίζουν ότι και οι δεύτεροι κάνουν κάτι πολύ κοντινό μ’αυτούς μονό που ξεφεύγει από τα στερεότυπα του κλασσικού γκράφιτι και είναι πιο ελεύθερο. Ίσως και γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι ανάλογο και συνήθως όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!
Την δουλειά σου εκτός δρόμου την αντιμετωπίζεις διαφορετικά;
Επειδή συνήθως υπάρχει έλλειψη χρόνου στο δρόμο, όταν θα φτιάξω κάτι εκτός, θα έχει περισσότερες λεπτομέρειες μιας και είμαι αρκετά ψείρας όπως λέει και ένας γνωστός μου!
Έχεις πάθος για τα comics και το έχεις περάσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα έργα σου (εκτός από τα comics που σχεδιάζεις εσύ). Από πού αλλού παίρνεις ιδέες και πώς τις μεταφέρεις στη δική σου δουλειά;
Μου αρέσει πολύ να αγοράζω βιβλιαράκια από ξένους νέους καλλιτέχνες, συνεχεία ανακαλύπτω καινούριους από βιβλιοπωλεία, comic stores και από το internet. Το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί εκεί έξω και φτιάχνουν τόσο ωραία πράγματα είναι φοβερή έμπνευση από μόνο του! Μελετώ την ιαπωνική ζωγραφική αλλά και της Κίνας. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες και παίρνω κάποιες ιδέες αλλά γενικά κάποια πράγματα που βλέπω μου μεταφέρονται υποσυνείδητα μ’ένα μείγμα δικών μου ιδεών και ενσωματώνονται μέσα στη δουλειά μου. Συνειδητά ποτέ δεν θα δω κάτι και θα το αντιγράψω.
Η γυναικεία εκπροσώπηση στο χώρο της street art είναι απειροελάχιστη. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Παγκοσμίως η αναλογία ανδρών γυναικών στο street art έχει πάντα ως νικητές τους άντρες και μάλιστα με διαφορά! Επειδή όμως στην Ελλάδα ο πληθυσμός μας είναι αρκετά μικρός στην παραπάνω αναλογία τα νούμερα των γυναικών είναι απειροελάχιστα.. Τώρα γιατί υπάρχει αυτή η υπεροχή των αντρών παγκοσμίως στη σκηνή του street art φαντάζομαι ότι έγκειται στον αιώνιο διάλογο περί ισότητας και ίσων ευκαιριών των δύο φύλλων. Μην ξεχνάμε ότι το street art είναι ένα μικρό κομμάτι του πλούσιου puzzle που λέγεται ζωγραφική. Σε ποια μορφή της ζωγραφικής μέσα στους αιώνες, ακόμα και σήμερα που η γυναίκα έχει αποκτήσει τα περισσότερα από τα δικαιώματα που της αρμόζουν, βλέπουμε την εκπροσώπηση του γυναικείου φύλλου έστω να πλησιάζει αυτή των αντρών; Νομίζω ότι είναι θέμα του κυκλώματος εκμετάλλευσης και προβολής της τέχνης το οποίο δείχνει εμπιστοσύνη στην εμπορικότητα των ανδρών, γεγονός που διαιωνίζεται στους αιώνες. Με απλά λόγια, οι άντρες είχαν ένα head start κάποιων χιλιάδων χρόνων. Που θα πάει, we’ll catch up someday!
Πες μας μια αστεία ή μια τραγική ιστορία που σου έχει συμβεί την ώρα που σχεδίαζες στον δρόμο… Ή κάποιο παράπονο αν έχεις. Ότι προτιμάς…
Ήμουν με μια φίλη και βάφαμε σ’ένα στενό, κάποια στιγμή ξύπνησαν δυο από τους ενοίκους μιας μονοκατοικίας και μας άρχισαν τις φωνές. Φύγαμε μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα και μετά από καμιά ώρα ξαναγυρίσαμε αλλά έκαναν περιπολίες στο μπαλκόνι τους και έτσι χωρίς να κάνουμε καν θόρυβο είχαν ξαναβγεί και μας απειλούσαν ότι θα μας πετάξουν νερό. Γελάσαμε πολύ γιατί ήταν μια από τις πιο ζεστές νύχτες του καλοκαιριού! Συνεχίσαμε μέχρι να τελειώσουμε για ένα δεκάλεπτο με απανωτά μπουγελώματα. Οι άλλοι δεν το πιστεύανε ότι δεν μας ενοχλούσε το κατάβρεγμα και άρχισαν να μας ρίχνουν ένα απίστευτο βρισίδι! Τα μαζέψαμε γελώντας και φύγαμε!
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου; (όχι απαραίτητα στο χαρτί ή στον τοίχο…)
Δεν μπορώ να σου τα αποκαλύψω αλλά είναι αρκετά και μεγάλα! Just wait and see!!
ΜΙΝΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ζεί στην Αθήνα.
Φοιτεί στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Φοίτησε σκίτσο-κινούμενο σχέδιο-κόμικ το 2003-2006 στον Ορνεράκη
- 2004 Συμμετοχή στο fanzine "Mistress"
Ομαδικές Εκθέσεις
- 2005 10ο Φεστιβάλ Κόμιξ Βαβέλ
- 2006 Street Art (Bios)
- 2007 7ply project
