Πως προέκυψε η ομάδα, το όνομά της και η περυσινή sold out παράσταση SORRY SOLD OUT!;
Ένα χρόνο αφού τελειώσαμε την σχολή είχαμε ανάγκη να κάνουμε κάτι δικό μας. Ήμασταν ήδη φίλοι από τη Βεάκη και οι περισσότεροι είχαμε δουλέψει μαζί και σε μια παιδική παράσταση. Ψάχναμε ένα όνομα και μετά από άπειρες αποτυχημένες προσπάθειες άνοιξε ο Παύλος ένα λεξικό με λατινικούς ορισμούς και βρήκε το «Ex Animo», που στα λατινικά σημαίνει «από ψυχής» και μας εξέφραζε απόλυτα. Επίσης, ο Παύλος βρήκε μέσα από τον Ο.Α.Ε.Δ. ένα πρόγραμμα επιδοτήσεων για νεοσύστατες εταιρείες κι έτσι ανεβάσαμε την πρώτη μας δουλειά, το περυσινό SORRY SOLD OUT!.
Και ο μύθος του Δράκουλα πως προέκυψε;
Ζήσης Ρούμπος: Δεν είναι αστείο, εγώ είμαι απόγονος του Βλαντ, έχω μακρινή καταγωγή από την Ρουμανία. Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύεται, δεν έπινε αίμα ο άνθρωπος, απλά έσφαξε πολλούς Τούρκους.
Μας ενδιέφερε πάρα πολύ να κινηθούμε στο στυλ της Νύχτας της καταιγίδας, ενός έργου σαν μαύρη κωμωδία, με το οποίο ξεκινούσε το SORRY SOLD OUT!. Επειδή όμως τα κείμενα της μαύρης κωμωδίας που υπήρχαν δεν μας ενθουσίαζαν, σκεφτήκαμε να ασχοληθούμε με την θεματολογία του Δράκουλα (μύθος και γοτθικός τρόμος), κάτι που μας αρέσει κι έχει πολύ ζουμί, καθώς καταπιάνεται με πολλά πράγματα όπως η ζωή και ο θάνατος, τι είναι καλό και τι κακό (που είναι πολύ σημαντικό). Έτσι πήραμε τον βασικό σκελετό της ιστορίας από το βιβλίο του Στρόκερ «Δράκουλας» και από την ασπρόμαυρη ταινία του Μουρνάου «Νοσφεράτου» και μέσα από αυτοσχεδιασμούς βγάλαμε την δικιά μας παράσταση, μια διασκεδαστική και διαφορετική ιστορία.
Όπως και στο Sorry Sold Out! έτσι και στο Νοσφεράτου Διδόντικους χρησιμοποιήσατε τις ίδιες τεχνικές μαζί με στοιχεία από την μέθοδο του Λεκόκ. Είστε ικανοποιημένοι από αυτό τον τρόπο δουλειάς, θα σας ενδιέφερε να πειραματιστείτε με κάτι άλλο;
Είναι κάτι που μας προέκυψε, ξεκινώντας από την αφηγηματική μίμα μέσα από τις πρόβες, εξελισσόμαστε προσωπικά και με βάση, πάντα, τις ανάγκες που έχουμε ως ηθοποιοί. Ακόμη δεν έχουμε τελειοποιήσει την δουλειά μας στην τεχνική της αφηγηματικής μίμας, οπότε θα μπορούσαμε κάλλιστα να ξαναδούλεψουμε ένα καινούργιο έργο με αυτή την μέθοδο και να την εξελίξουμε κι άλλο. ¶λλωστε δεν είμαστε ειδικευμένοι στην συγκεκριμένη τεχνική του Λεκόκ, ένα τρόπο δουλειάς που μας δίδαξε ο Γιάννης Μαργαρίτης, ο οποίος τον έχει διδαχθεί στην σχολή του Λεκόκ και που μας εκφράζει πολύ και του οποίου χρησιμοποιούμε κάποια στοιχεία. Εμείς δεν την γνωρίζουμε αυτούσια αυτή τη μέθοδο.
Κάθε χρόνο εμφανίζονται καινούργιες θεατρικές ομάδες. Μήπως από την εποχή του σκηνοθέτη έχουμε περάσει στην εποχή της ομάδας;
Τέλειο. Μπορεί ο σκηνοθέτης να μην είναι πια ο κυρίαρχος, αλλά δεν νομίζουμε ότι μπορεί η εποχή του να παρέλθει. Οι ομάδες αρχικά δημιουργήθηκαν από την ανάγκη των ηθοποιών να κάνουν κάτι ομαδικό, χωρίς να έχουν την ανάγκη ενός σκηνοθέτη που θα πρέπει να τον ακολουθήσουν. Εκτός αυτού η ομάδα λειτουργεί σαν ένας άμεσος τρόπος διαφυγής για τα νέα παιδιά που δεν τους δίνονται πολλές ευκαιρίες να πουν κάτι καινούργιο αυτόνομα, πόσο μάλλον όταν κάθε χρόνο τελειώνουν μια σχολή και μπαίνουν στον ωκεανό αναζήτησης δουλειάς γύρω στους 800 με 900 ηθοποιούς. Για εμάς τα πράγματα ήταν πολύ απλά, είχαμε μόνο δύο επιλογές, η μια ήταν απλά να συνεχίσουμε να χτυπάμε πόρτες και να περιμένουμε να μας ανοίξει κάποια και αν είμαστε τυχεροί να κάνουμε κάτι που μας αρέσει ή να φτιάξουμε μια ομάδα με φίλους και να προσπαθήσουμε μαζί να εκφραστούμε με την δική μας φωνή, κάνοντας αυτό που μας αρέσει. Ο χρόνος θα δείξει αν μια ομάδα θα αντέξει η όχι. Πάντως όσες καλύτερες ομάδες δημιουργούνται, τόσες περισσότερες προτάσεις για θέατρο γεννιούνται. Το μόνο που ζητάμε είναι να ξυπνήσει λίγο το Υπουργείο Πολιτισμού και να κοιτάξει κι αυτές τις νέες ομάδες.
Μια νέα ομάδα με 1 ½ χρόνο ζωής και το θέατρο είναι γεμάτο τα Δευτερότριτα. Έχετε ήδη δημιουργήσει το δικό σας κοινό; Πώς αντιμετωπίζετε αυτή την επιτυχία;
Είναι λίγο νωρίς για να πούμε ότι έχουμε δημιουργήσει το δικό μας κοινό, απλώς όταν ακούγεται ότι μια παράσταση είναι καλή, διασκεδαστική που μπορείς να γελάσεις με χιούμορ χωρίς φτηνά αστεία κι βωμολοχίες, τότε ο κόσμος έρχεται να την δει. Ο κόσμος δεν θέλει πια να πάει να δει μια ιστορία του Στρίντμπεργκ ή του Τσέχωφ παιγμένη συμβατικά, παρόλο που υπάρχουν εξαιρετικές παραστάσεις όπως η «Μπέλλα Βενέτσια» και οι «Δούλες» του Βογιατζή.
Πέρα από τους έξι ηθοποιούς πάνω στην σκηνή, ο Στάθης Δρογώσης παίζει ζωντανά μουσική πάνω σε ένα πατάρι καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης. Ποια τα αποτελέσματα της συνεργασίας και της συνύπαρξη σας;
Η μουσική επένδυση, η ιδέα να ενσωματωθούν τα τραγούδια άμεσα στην παράσταση και κυρίως η παρουσία του μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ.
Σε λίγες ημέρες η επίσημη θεατρική σεζόν τελειώνει. Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;
Εμείς θα την τεντώσουμε λίγο την θεατρική σεζόν, θα παίξουμε και Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη και θα σταματήσουμε τις παραστάσεις στις 24 Απριλίου.
Ούτε που ξέρουμε τι θα κάνουμε στο μέλλον, το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι θα θέλαμε να πάμε το Νοσφεράτου και του χρόνου σε πιο γεμάτες θεατρικά μέρες της εβδομάδας. Από εκεί και πέρα σκεφτόμαστε να δουλέψουμε το επόμενο έργο. Δεν ξέρουμε ακόμη τι θα κάνουμε, θέλουμε μόνο να είναι κάτι «καλύτερο», να ανεβάσουμε τον πήχη ψηλότερα. Όλα είναι ανοιχτά, ίσως πέρα από το θέατρο, ασχοληθούμε και με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Εξάλλου όλοι γράφουμε, μιλάμε, τραγουδάμε, κάνουμε και δεύτερες δουλειές. Τα σχέδια βέβαια εμποδίζονται λίγο κι από τις οικονομικές απολαβές που θα έχουμε ως ομάδα, γιατί ως άτομα δεν παίρνουμε φράγκο. Αλλά για μια τρέλα ζούμε, μια ζωή την έχουμε.
Ομάδα Ex Animo: Δημήτρης Ζωγραφάκης, Ροζαμάλια Κυρίου, Κωνσταντίνα Λαδοπούλου, Παύλος Εμμανουηλίδης, Ζήσης Ρούμπος, Φωτεινή Τιμοθέου
Θέατρο της ¶νοιξης
Γερμανικού 20, Κεραμεικός
Τηλ: 210 5238870
http://greek-theatre.blogspot.com
