Εδώ και μέρες παλεύω να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω τι αισθάνθηκα- εννοείται πως δεν διανοούμαι καν να γράψω κριτική-παρακολουθώντας την τελευταία πολύωρη παραγωγή του Θεάτρου του Ήλιου.
Θυμάμαι ακόμη τα ξημερώματα της Κυριακής που επέστρεφα σπίτι άυπνη μα τόσο ευτυχισμένη, παρόλο που στο μεγάλο διάλειμμα ανάμεσα στα δύο μέρη με είχε εγκαταλείψει μόνη η πενταμελής παρέας μου στο Κλειστό Γυμναστήριο του Φαλήρου. Μόνο μόνη δεν αισθανόμουν βέβαια, μια αδιόρατη σχέση με ένωνε με τους υπόλοιπους θεατές, εμείς, οι λίγοι σαν τους μύστες, που θα καθόμασταν μέχρι τέλους στην 7ώρη και βάλε παράσταση και που μετά θα χειροκροτούσαμε επί 10 λεπτά όρθιοι τον πολυμελή θίασο, την Mnouchkine και τον Lemêtre, στο τέλος της πρώτης ολοκληρωμένης παράστασης ‘Των Εφήμερων’ στην Ελλάδα.
Όταν βλέπεις να εκτυλίσσεται σαν σε παραμύθι η καθημερινότητα σου, οι σκέψεις σου, οι φόβοι σου είτε θα καθηλωθείς, θα σε συνεπάρει το θέαμα της ίδιας σου της ζωής και θα θαυμάσεις τους ανθρώπους εκείνους που είχαν το θάρρος να βγάλουν προς τα έξω την ψυχή τους ή θα φοβηθείς και θα ξανακρυφτείς πίσω από το φαίνεσθε σου. Θέλει τόλμη να δεις κατάματα την ζωή σου, τα πράγματα που σε πονάνε. Θυμάμαι ακόμη τα καθίσματα των θεατών, πώς στα απέναντι ‘έδρανα’ κοιτούσαμε κατάματα τους συν – θεατές μας και με πιάνει το παράπονο που τον χειμώνα που μας πέρασε επαγγελματικές υποχρεώσεις με κράτησαν στην Ελλάδα και δεν με άφησαν να παρακολουθήσω την συγκεκριμένη παράσταση στον μαγικό χώρο της Cartoucherie, εκεί που το θέατρο έχει κάτι από τον πανηγυριώτικο (με την έννοια του λαϊκού) χαρακτήρα του Φεστιβάλ της Επιδαύρου που πρέπει να κάνεις ολόκληρο ταξίδι για να πας εκεί και που μετά όλη αυτή η εκδρομή μένει στην μνήμη σου, συνυφασμένη με την παράσταση.
Θυμάμαι τις πλατφόρμες των σκηνών, θυμάμαι την άμμο στην παραλία, θυμάμαι την κουζίνα και την ταινία ένα καλοκαίρι κατοχής στην Βρετάνη, ξεχωρίζω την τόσο γλυκιά σκηνή της ‘Μιας συνάντησης’ με την αξιαγάπητη γιαγιά της Shaghayegh Besehti και την καταπληκτική γιατρό της Juliana Carneiro da Cuhna και την συνταρακτική σκηνή με τον εγγονό και ‘Το βρωμόπραμα’ με τους Duccio Bellugi – Vannuccini, Delphine Cottu και Fracis Ressort., σαν στάσεις στο γλυκόπικρο ταξίδι της ζωής.
Δεν μπορώ να κρίνω, δεν θέλω να σχολιάσω, θέλω μόνο να ευχαριστήσω τους συντελεστές του Θεάτρου του Ήλιου για εκείνη την βραδιά. Θα σας αποκαλύψω μόνο ότι ως σκηνογράφος ζήλεψα, θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να είχα δουλέψει σε αυτή την παράσταση ακόμη κι ως ο τελευταίος, στην σειρά, τεχνικός.
