Ήθελε να γίνει ηθοποιός από μικρή. Έλεγε πως αν δεν τα κατάφερνε θα γίνει σκηνοθέτης. Τα έκανε και τα δύο.
Η Μάνια Παπαδημητρίου, πρωταγωνίστρια του Nordost που ανεβαίνει φέτος στο Υπογειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν μίλησε στο mixtape.gr:
Ξεκίνησες το θέατρο πολύ νωρίς, έπαιξες, έκανες σινεμά, σκηνοθέτησες, βρέθηκες σε δουλειές που είχαν μεγάλη επιτυχία και το πρόσωπό σου είναι οικείο σε όλους μας. Παρόλα αυτά δεν «κάηκες» ποτέ, δεν μετατράπηκες σε «μαϊντανό» των media και διατήρησες τόνους χαμηλούς μα καθόλου υποτονικούς. Ποιο είναι το μυστικό;
Δεν έκανα πολύ τηλεόραση. Και φρόντιζα να παίζω θέατρο συνέχεια.
Ήσουν ανέκαθεν κάπως αποστασιοποιημένη από το χώρο της τηλεόρασης. Τον απορρίπτεις;
Έχω κάνει τηλεόραση αλλά δήλωνα και δημόσια ότι το έκανα μόνο για τα χρήματα. Έτσι η τηλεόραση με πέταξε σιγά σιγά απ’ έξω…
Είναι βιώσιμο επάγγελμα η υποκριτική;
Για μένα ήταν βιώσιμο ως τώρα. Δεν ξέρω για τη συνέχεια γιατί τα πράγματα δυσκολεύουν συνεχώς. Όλα και όλοι μπαίνουν και μπαίνουμε σε πακέτα και δεν ξέρω αν στο μέλλον θα μπορεί κανείς να ζεί μόνο από θέατρο. Εξ άλλου κι εγώ δεν ζούσα μόνο απ’ αυτό. Κάνω και μαθήματα, έπαιζα πιάνο σε μπαρ κ.α.
Είσαι πολύ επιλεκτική στις δουλειές σου. Έχεις αναγκαστεί ποτέ να κάνεις συμβιβασμούς;
Έχω κάνει συμβιβασμούς, όπως όλοι μας. Στόχος μου είναι το να μου δίνεται το δικαίωμα να βγαίνω στη σκηνή και να παίζω. Χωρίς συμβιβασμούς αυτό δεν είναι εφικτό.
Η ιδιαίτερη και πολύ χαρακτηριστική φυσιογνωμία σου διευκόλυνε ή δυσκόλεψε τη δουλειά σου;
Δεν ξέρω πως θα είχα πορευτεί αν ήμουν διαφορετική. Για μένα αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα, έτσι δεν μπορώ να συγκρίνω.
Ποια ανάγκη οδήγησε στις σκηνοθετικές σου δουλειές;
Μ’ αρέσει να δείχνω τις διαδρομές που άλλοι έδειξαν σε μένα. Μ’ αρέσει να βλέπω σώματα να απελευθερώνονται στη σκηνή και να ξυπνά η φαντασία των ανθρώπων. Βλέμματα που κουβαλούν εικόνες και (κινήσεις) χειρονομίες που σημαίνουν κάτι περισσότερο από ότι φαίνεται με μια πρώτη ματιά.
Έχεις κάνει αρκετές ταινίες. Ένιωσες ποτέ την ανάγκη να εγκαταλείψεις τα στενά όρια της Ελλάδας και να δοκιμάσεις την τύχη σου αλλού;
Αν μου δινόταν η ευκαιρία να δουλέψω αλλού για ένα διάστημα θα το έκανα. ‘Αλλα δεν θα ήθελα να ζήσω αλλού….Αυτό θα μπορούσα να το είχα κάνει στα 18…Γι’ αυτό και προτείνω σ’ όλα τα παιδιά που κάνουν θέατρο, μετά τη Σχολή, αν έχουν τη δυνατότητα, να φεύγουν για λίγο έξω απ’ τη χώρα, να δουν και να ακούσουν και ίσως να ξαναρθούν. Αν δεν το κάνεις τότε , δύσκολα το κάνεις μετά.
Το Nordost πραγματεύεται ένα πραγματικό και μάλιστα σχετικά πρόσφατο συμβάν. Βίωσες γι αυτό το ρόλο σου πιο ρεαλιστικά;
Καθόλου πιο ρεαλιστικά. Το αντίθετο ακριβώς. Προσπάθησα να μπω με την φαντασία μου στη θέση του αφηγητή-όπως μου ζήτησε και ο σκηνοθέτης- θεωρώντας δεδομένο ότι ποτέ δεν μπορείς να διανοηθείς κάτι τόσο πραγματικό που σε κάποιους σύγχρονούς σου έχει συμβεί ενώ εσύ κάθεσαι εδώ και κάνεις θέατρο και ασχολείσαι με ζητήματα αισθητικής…Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο σχεδόν και στα ντοκουμέντα πρέπει να στέκεται κανείς απέναντι με την δέουσα ταπεινότητα…
Όσο πιο διεισδυτικά παρατηρείς την ζωή του ανθρώπου που καλείσαι να αναπαραστήσεις, τόσο πιο κοντά στην πιθανότητα είσαι ο θεατής να συλλάβει κάποια πραγματικότητα.Ο στόχος εδώ δεν είναι να κάνουμε έναν ακόμα ρόλο, αλλά να βοηθήσουμε τον θεατή να συνθέσει με τη φαντασία του ένα γεγονός για το οποίο έχει κάποιες πληροφορίες από την τηλεόραση μόνο.
Το κοινό του θεάτρου είναι πλέον πιο διευρυμένο από όσο παλιότερα. Παρόλα αυτά τα «εμπορικότερα» θέατρα γεμίζουν και τα πιο εναλλακτικά μένουν άδεια. Είναι η άποψή του καθοδηγούμενη (από τα media, την τηλεόραση και τις επιτυχίες των ηθοποιών εκεί κτλ). Με ποιο κριτήριο θεωρείς πως επιλέγει να πάει σε μια παράσταση;
Εγώ δε συμφωνώ ότι τα εμπορικότερα γεμίζουν και τα εναλλακτικά μένουν άδεια. Το Nicaragua: Περιστατικό 315 ήταν εναλλακτικό και γέμιζε. Το «Χαμόγελο της γιαγιάς» το έπαιζα 2 χρόνια. Δεν έχω παίξει παρά ελάχιστες φορές σε εμπορικό. Σε εναλλακτικά παίζω και τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο τα κυνηγάει ο κόσμος. Το «Γάλα»δεν ήταν εμπορικό όταν ανέβηκε. Έγινε εμπορικό λόγω επιτυχίας.
Ο κόσμος πιστεύω ότι καθοδηγείται μεν από τα media αλλά διψάει να κυνηγάει και μόνος του τις τρύπες. Το Internet βοηθάει σ’ αυτό.
Το έργο δεν παίρνει θέση. Ποια είναι η δική σου άποψη για τις εξτρεμιστικές ενέργειες που διαδραματίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο;
Η βία γεννάει βία και ο πόλεμος γεννάει πόλεμο. Οι τρομοκρατικές ενέργειες συχνά είναι γεγονότα που χρησιμεύουν σαν άλλοθι στις κυβερνήσεις για να ξεκινούν πολέμους ή να σκληραίνουν τα κατασταλτικά μέτρα μέσα στις χώρες τους.
Κανείς δημοκρατικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι υπέρ των εξτρεμιστικών ενεργειών αλλά και κανείς δημοκρατικός άνθρωπος δεν μπορεί να απαγορεύσει σε ολόκληρους λαούς να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους όταν απειλούνται. Η βία δεν είναι λύση. Ίσως μόνο αν στρεφόταν στους πραγματικούς ενόχους αλλά αυτοί είναι αδύνατο να βρεθούν.
Η παράσταση αυτή δεν είναι η πρώτη σου δουλειά που καταπιάνεται με ένα θέμα βιωματικό και αρκετά έντονο- έχεις σκηνοθετήσει στο παρελθόν το «Nicaragua: Περιστατικό 315». Τι σε συγκινεί σε αυτού του είδους τα έργα;
Αν υπάρχει κάποια αξία σ’ αυτού του είδους τα θέματα είναι για να μας φέρουν αντιμέτωπους με το γεγονός ότι δεν υπάρχουν «αθώοι πολίτες». Όσο γίνεται πόλεμος και καταστρέφονται χώρες ολόκληρες, στην Ασία, στην Αφρική, στη Ν. Αμερική δεν υπάρχει αθωότητα. Ανήκουμε στον Δυτικό κόσμο είμαστε υπήκοοι των ΗΠΑ άρα δεν είμαστε ούτε ειρηνικοί ούτε αθώοι. Απλώς δεν υπάρχει τρόπος να αντιδράσουμε άλλος από το να κραυγάζουμε την αντίθεση μας απέναντι στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις αυτής της υπερδύναμης στην οποία ανήκουμε και κάθε υπερδύναμης στην οποία ανήκουμε και κάθε υπερδύναμης που κινείται με αυτόν τον μιλιταριστικό τρόπο. Οι άνθρωποι είμαστε μαριονέτες αλλά στο θέατρο οι μαριονέτες είναι βασιλιάδες στη σκηνή και μπορούν να λένε την αλήθεια.
Τα χρόνια που περνούν σε κάνουν να νιώθεις ανασφάλεια; Νέα, φρέσκα -και ενίοτε ταλαντούχα- κορίτσια εμφανίζονται με κίνδυνο να παραγκωνιστεί μια μεγαλύτερη γυναίκα τόσο ερωτικά όσο και επαγγελματικά. Πως το διαχειρίζεσαι;
Στην πραγματικότητα ένιωθα πολύ πιο ανασφαλής όταν ήμουν πιο νέα. Γιατί δεν ήξερα ποια είμαι και νόμιζα ότι μπορώ να γίνω τα πάντα.
Τώρα που ξέρω τι δεν μπορώ, που έχω συγκεκριμένους περιορισμούς νιώθω πιο σίγουρη. Τώρα το ότι έρχονται νεότερες και ωραιότερες αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το αλλάξει. Γι’ αυτό και εγώ κάνω μαθήματα, γι’ αυτό ασχολούμαι και με την σκηνοθεσία για να έχω κάτι να κάνω όταν δεν θα μπορώ να κάνω θέατρο. Έτσι και αλλιώς πάντως εγώ δεν έπαιζα τις ωραίες. Μπορώ όμως τώρα μια χαρά να παίξω τη μαμά τους. ¶λλωστε και εγώ ως πιο μικρή παίρνω μερικές φορές τη θέση μεγαλύτερων μου γυναικών που θα μπορούσαν να παίξουν ρόλους όπως αυτούς που έκανα στο «Ατσάλι» ή στο «Γάλα».
Έχεις μετανιώσει για κάτι;
Μόνο για πράγματα που έκαναν κακό στην υγεία μου. Για τέτοια μόνο και για όσες φορές επέτρεψα στην ενέργεια κακόβουλων ανθρώπων να επηρεάσουν την ψυχή μου και να την κακοποιήσουν. Για το χρόνο που αφιέρωσα άδικα σε τέτοιες μικρότητες.
Πως προγραμματίζεις/ οραματίζεσαι/ προβλέπεις τη συνέχεια;
Σκεφτόμαστε με την ομάδα ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ που κάναμε το «Ένα Καράβι Φορτηγό» να κάνουμε μια παράσταση με κείμενα από την ΟΔΥΣΣΕΙΑ και επιστημονικές έρευνες για την λειτουργία του εγκέφαλου. Σαν το ταξίδι του Οδυσσέα να είναι ένας συμβολισμός του ταξιδιού του ανθρώπου μέσω της επιστήμης ν’ ανακαλύψει πως λειτουργεί το μυαλό…
Απ’ αυτό εξάλλου δεν εξαρτώνται όλα;
