Είναι στιγμές που η συγγραφή μίας συναυλιακής ανταπόκρισης πραγματικά φαντάζει ως το πιο άχαρο πράγμα στον κόσμο. Όσο πλούσια και αν θέλουμε να λέμε ότι είναι η Ελληνική γλώσσα (και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό ισχύει), υπάρχουν συναισθήματα τα οποία, όσο και να το θές, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εκφραστούν με λέξεις. Πώς ακριβώς δηλαδή να εκφράσεις το δέος που νοιώθεις βλέποντας ζωντανά ένα από τα θρυλικότερα σχήματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής να εμφανίζεται για πρώτη φορά μπροστά σε ένα εκστασιασμένο κοινό που μόνο που δεν έκλεγε ακούγοντας όλους εκείνους τους αξεπέραστους ύμνους που σημάδεψαν την μουσική που όλοι αγαπάμε; Ε, ναί λοιπόν, όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, μπροστά σε ένα τέτοιο σκηνικό, οι λέξεις απλά χάνουν το νόημα τους.

Φυσικά πολλοί θα βγούν να μιλήσουν για ‘δεινόσαυρους’, για περασμένα μεγαλεία και για παρελθοντολαγνείες. Δεν πειράζει. Η κακολογία και η κυνικότητα είναι εθνικά μας σπόρ εξάλλου. Όλα αυτά απλά τα προσπερνάμε.

Η ιστορία των Lynyrd Skynyrd είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους όσους έχουν έστω και μία επιδερμική σχέση με το Rock, είτε λόγω της ανεκτίμητης  μουσικής κληρονομιάς που άφησαν κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’70, είτε εξαιτίας του αεροπορικού δυστυχήματος που στην κυριολεξία ξεκλήρισε την μπάντα πάνω ακριβώς στο απόγειο της καριέρας της, αποτελώντας μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει ζήσει ποτέ ο κόσμος της τέχνης και δή του Rock ‘n’ Roll. Από την σύνθεση εκείνη, και ύστερα και από τον χαμό του Billie Powell το 2009, σήμερα έχει απομείνει πλέον μόνο ο μεγάλος Gary Rossington, με την υπόλοιπη μπάντα να απαρτίζεται από τον αδερφό του αδικοχαμένου Ronnie Van Zandt, τον Johnny Van Zandt, στα φωνητικά, τον Rickey Medlocke των επίσης θρυλικών Southern Rockers ‘Blackfoot’ και παλιό ‘γνώριμο’ των Skynyrd στην δεύτερη κιθάρα και μερικούς ακόμα καταξιωμένους μουσικούς που καλούνται  να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος ενός ονόματος που πλέον αποτελεί μέρος της σύγχρονης πολιτιστικής ιστορίας του Αμερικάνικου Νότου. Γιατί, όπως είχαν πεί κάποτε και τα εναπομείναντα μέλη του αυθεντικού σχήματος, οι Lynyrd Skynyrd είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό συγκρότημα. Είναι ένα σύμβολο. Μία ιδέα. Ένας θεσμός που ποτέ δεν έπρεπε και ούτε και τώρα πρέπει να χαθεί.

Το στήσιμο της σκηνής στο μέσο ακριβώς του γηπέδου μαρτυρούσε ότι η προπώληση (άρα,  κατά προέκταση, και οι προσδοκίες αναφορικά με την προσέλευση του κοινού) μάλλον δεν ήταν αυτή που η διοργανώτρια εταιρία είχε αρχικά προβλέψει. Να όμως που η φήμη που θέλει τον Έλληνα να είναι πάντα της τελευταίας στιγμής επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά, αφού εν τέλει ο χώρος της αρένας γέμισε ασφυκτικά ενώ τα ελάχιστα κενά στις κερδίκες είναι αυτά που απέτρεψαν την συναυλία από το να θεωρηθεί sold out. Οι confederate flags κυμάτιζαν από νωρίς ανάμεσα στο κοινό, και σε συνδιασμό με τα αμέτρητα southern μπλουζάκια και τις δεκάδες Harley Davidson που ήταν παρκαρισμένες έξω από τον χώρο του γηπέδου δημιουργούσαν ένα μονάδικο σκηνικό που όμοιο του μάλλον δύσκολα θα ξαναδούμε σε αυτά τα μέρη.

Η πρώτη μπάντα που επιλέχθηκε να ανοίξει το live, οι Αθηναίοι Soundtruck, είχαν έναν ακόμα λόγο για να γιορτάσουν την συγκεκριμένη ημέρα, αφού ταυτόχρονα με την εμφάνιση τους ως support στους Lynyrd Skynyrd κυκλοφορούσε και το πρώτο ομώνυμο full-length τους. Κινούμενοι ανάμεσα στο Southern Rock και στο Hard Rock, τόσο μουσικά όσο και στυλιστικά, το πενταμελές σχήμα παρουσιάσε μία σειρά από εξαιρετικά καλοδουλεμένες συνθέσεις, επιδεικνύοντας μία άκρως επαγγελματική προσέγγιση, ειδικά όσον αφορά το στήσιμο τους επάνω στην σκηνή. Εκτός από τα δικά τους κομμάτια έπαιξαν και μία διασκευή στο ‘It’s A Long Way To The Top (If You Wanna Rock ‘ν’ Roll)’ των AC/DC η οποία έτυχε θερμότατης υποδοχής από το κοινό.

Αντίθετα, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ρόδινα για τους αγαπητούς Potergeist, οι οποίοι δυστυχώς αδικήθηκαν βάναυσα από τον κάκιστο ήχο. Λίγο η εκκωφαντική παραμόρφωση του μπάσου, λίγο ο ξερός ήχος των τυμπάνων και οι γνωστοί για τις εξαίσιες εμφανίσεις τους Αθηναίοι Stoners/Southern Rockers κατέληξαν να χαντακωθούν τελείως. Όποιος τους έβλεπε για πρώτη φορά σίγουρα θα σχημάτισε μία εντελώς λανθασμένη εντύπωση για την μπάντα, κατί το οποίο είναι υπερβολικά άδικο αφού τα παιδιά δεν έφταιγαν σε τίποτα. Έχοντας δεί τους Potergeist αρκετές φορές στο παρελθόν, σας διαβεβαιώνω ότι η εμφάνιση τους αυτή δεν ήταν σε καμία περίπτωση αντιπροσωπευτική των δυνατοτήτων τους. Δώστε τους μία ευκαιρία την επόμενη φορά που θα παίζουν κάπου κοντά σας και πηγαίντε να τους δείτε. Το αξίζουν!

Ύστερα από μία σύντομη παρουσίαση από τον γνωστό στους χώρους της Country/Americana ραδιοφωνικό παραγωγό Νίκο Γκαραβέλα, η εννιαμελής μπάντα των Lynyrd Skynyrd πήρε την θέση της στην σκηνή για να μας μεταφέρει κατευθείαν πίσω στο 1974 με το ‘Workin’ For MCA’ και με τον Johnny να δικαιώνει την θέση του ως frontman της δεύτερης μετενσάρκωσης της μπάντας, κάνοντας από το πρώτο κιόλας λεπτό ό,τι ήταν δυνατόν για να ξεσηκώσει τον κόσμο, δίνοντας ταυτόχρονα την υπόσχεση μίας εκρηκτικής, μνημειώδης βραδιάς. Ακολουθούν το ‘I Ain’t The One’ και το ‘Skynyrd Nation’, με το τελευταίο να αποτελεί το ένα και μοναδικό κομμάτι που ακούστηκε από την μετέπειτα πορεία του group αφού ολόκληρο το υπόλοιπο setlist βασίστηκε εξολοκλήρου στα 5 κλασικά album της πρώτης ιστορικής περιόδου. Από το ‘That Smell’ στο ‘Saturday Night Special’ και το Down South Jukin’, από το ‘What’s Your Name’ στο ‘Gimme Three Steps’ και το  ‘I Know A Little’, με ένα medley που πέρασε από τα ‘Gimme Back My Bullets’, ‘Whiskey Rock-A-Roller’ και ‘The Needle And The Spoon’ και με τα ‘Simple Man’ και ‘Tuesday’s Gone’ να φέρνουν πραγματικά ρίγη ανατριχίλας. Ο Rickey Medlocke μαζί με τον Mark Matejka και φυσικά τον  Johnny Van Zandt μπορεί να κρατάνε τα ηνία του show, είναι όμως η επιβλητική φιγούρα του Gary Rossington με το στιβαρό παρουσιαστικό του και την μελαγχολική όψη  του που τραβάει όλα τα βλέμματα και που αποτελεί την ψυχή ολόκληρης της μπάντας. Ένας άνθρωπος που έζησε από κοντά την απόλυτη τραγωδία, αλλά που δεν επέτρεψε στα σημάδια και στις ουλές να τον λυγίσουν, που κατάφερε να επιβιώσει και να κρατήσει ζωντανό έως και σήμερα τον μύθο της μεγαλύτερης Southern Rock μπάντας που υπήρξε ποτέ. Respect και τίποτε άλλο!

Παρ’όλο που έχουν συνηθίσει να παίζουν σε σκηνές κατά πολύ μεγαλύτερες από αυτή που είχε στηθεί στο γήπεδο του Baseball στο Ελληνικό, οι Lynyrd Skynyrd δεν φάνηκαν να ενοχλούνται καθόλου – αντίθετα, αποδείχθηκαν άκρατοι επαγγελματίες, δίνοντας ένα show καθ’όλα αντάξιο του ονόματος που κουβαλάνε στην πλάτη τους, προσφέροντας γνήσια διασκέδαση και άπλετη συγκίνηση, με την μεγαλύτερη βαρύτητα να πέφτει φυσικά στο δεύτερο.

Το ‘Call Me The Breeze’ του J.J. Cale και το ‘Sweet Home Alabama’ είναι αυτά που θα ολοκληρώσουν το κυρίως set, για να έρθει αμέσως μετά το encore με το αναμενόμενο (και πολυαγαπημένο) ‘Free Bird’, με τις τρείς κιθάρες να παίρνουν φωτιά και την έκσταση να φτάνει στο αποκορύφωμα της. Ένα μεγαλειώδες κλείσιμο, από αυτά που μόνο αρμόζουν σε μία ανεπανάληπτη βραδιά σαν και αυτή.

Διάβασε επίσης...
Οι Lynyrd Skynyrd στην Αθήνα – όλες οι πληροφορίες!
Είχαμε ανακοινώσει από καιρό την επερχόμενη συναυλία των θρύλων του southern rock, τωρα έχουμε και όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε! Οι Lynyrd Skynyrd πρόκειται να εμφανιστούν -για πρώτη φορά στην Ελλάδα!- την Δευτέρα 18 Ιουνίου στο Γήπεδο Baseball στο Ελληνικό. Ένα συγκρότημα που μετράει πάνω από 40 χρόνια ζωής και πάρα ...
Συνέχεια...
Οι Lynyrd Skynyrd το καλοκαίρι στο  Athens Open Air Festival
Τον Ιούνιο θα ταξιδέψουμε νοητά στον Αμερικάνικο Νότο, με τους Lynyrd Skynyrd, όπως διέρρευσε μέσα από το επίσημο site του ιστορικού συγκροτήματος. Όπως μάθαμε λοιπόν, οι Lynyrd Skynyrd θα εμφανιστούν στις 18 Ιουνίου στο πλαίσιο του Athens Open Air Festival. Να σημειώσουμε ότι από το αυθεντικό line up έχει απομείνει μόνο ο ...
Συνέχεια...
Οι Lynyrd Skynyrd στην Αθήνα – όλες οι
Οι Lynyrd Skynyrd το καλοκαίρι στο Athens