Δύο ταυτότητες ο πρωταγωνιστής + δύο ταυτότητες η πρωταγωνίστρια = τέσσερις. Συν μια τρίτη περσόνα που υποδύεται στην ταινία μέσα στην ταινία, μας κάνουν πέντε. Βάλε κι άλλες δύο ταυτότητες για το αγόρι που μπαίνει ανάμεσα τους, έχουμε συνολικά εφτά. Τελικά είναι κάνεις ο εαυτός του στην καινούργια ταινία του Pedro Almodovar; Ο πρωταγωνιστής του Los Abrazos Rotos, Lluís Homar, βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Διαβάστε πρώτα την υπόθεση για να μην μπερδευτείτε (λέμε τώρα!):
O Mateo Blanco (Lluís Homar) είναι ένας τυφλός σεναριογράφος και πρώην επιτυχημένος σκηνοθέτης. Μετά το χαμό της αγαπημένης του Lena (Penélope Cruz) σε τραγικό αυτοκινητιστικό (εξού και η τύφλωση), αλλάζει το όνομά του σε Harry Cane και προσπαθεί να ξεχάσει το παρελθόν. Μέχρι που ένας μυστηριώδης νεαρός θα τον αναγκάσει να ξαναζήσει τα πάντα από την αρχή. Στην καρδιά των πάντων η ανάμνηση της μαγικής Lena, πρώην γραμματέως/call girl που ζούσε υπό το άγρυπνο μάτι του πολυεκατομμυριούχου εραστή της, μέχρι που αποφάσισε να δοκιμάσει το ταλέντο της στην ηθοποιία. Και φυσικά ερωτεύτηκε παράφορα το σκηνοθέτη της. The rest is history.
Το μόνο που πρέπει να θυμάστε είναι ότι ο Mateo Blanco δεν είναι άλλος από τον Almodovar από την ανάποδη, ή μάλλον ο Almodovar χωρίς να είναι ο Almodovar. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Πώς επηρέασε τη σχέση σου με τον Almodovar το γεγονός ότι στην ουσία υποδυόσουν τον ίδιο;
Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι ο Mateo Blanco θα μπορούσε να είναι ένα alter ego του Almodovar, αλλά αυτή η ερμηνεία δεν του άρεσε ιδιαίτερα. Είναι αλήθεια ότι έχει βάλει ένα μεγάλο μέρος του εαυτού του στο χαρακτήρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα αυτός. Οι ταινίες που έκανε ο Mateo Blanco θα ταίριαζαν περισσότερο σε ένα σκηνοθέτη όπως ο Julio Medem. Η μοναδική του ταινία που πλησίασε τα πρότυπα του Almodovar ήταν και αυτή που τον κατέστρεψε. Ήταν ένα φοβερό mindgame. Ο Mateo Blanco ήταν ο Almodovar χωρίς να είναι ο Almodovar, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ! Σε κάποιες σκηνές όπου ο χαρακτήρας μου σκηνοθετούσε την Penelope Cruz, αντέγραψα απευθείας τις κινήσεις του Pedro. Οι δυο τους έχουν μια μοναδική σχέση: ότι και να της ζητήσει, αυτή το πιάνει στον αέρα!
Και η δεύτερη ταυτότητα του χαρακτήρα σου, ο τυφλός σεναριογράφος Harry Cane;
Αυτό ήταν εντελώς διαφορετικό, δεν είχε καμία σχέση με τον Pedro. Εκεί έπρεπε να εφεύρω κάποιον που δεν βλέπει καθόλου. Ένα μεγάλο κομμάτι του ρόλου βασιζόταν σε τεχνικές λεπτομέρειες, τις οποίες έψαξα πολύ και απέκτησα πολλούς φίλους στην πορεία. Η όλη διαδικασία κράτησε περίπου τέσσερις μήνες και η βασική μου αναφορά ήταν ένας πολύ συγκεκριμένος άντρας εν ονόματι Javier. O ONCE, o Εθνικός Σύλλογος Τυφλών της Ισπανίας μας σύστησε πέντε διαφορετικούς ανθρώπους που μας διηγήθηκαν τη ζωή και τις εμπειρίες του. Βγαίνοντας από τη συνάντηση ο Pedro είχε αποφασίσει ήδη ότι ο Javier ήταν ο άνθρωπός μας, γιατί μπορεί να είναι τυφλός αλλά δεν του φαίνεται καθόλου. Θα μπορούσες άνετα να τον περάσεις για έναν οποιονδήποτε άντρα. Πέρασα άπειρες ώρες με το Javier και τους φίλους του, και το διασκέδασα τόσο πολύ που μερικές φορές ξεχνούσα να μελετήσω τις κινήσεις του. Έμαθα τα πάντα για την τυφλότητα, περάσω μέχρι και μια ολόκληρη μέρα χωρίς να ανοίξω τα μάτια μου! Ξύπνησα, πήρα πρωινό, πήγα στο γυμναστήριο, έφαγα μεσημεριανό, πήγα σινεμά, μέχρι και στην τουαλέτα με πήγανε! Ήταν φοβερή εμπειρία.
Το σενάριο έχει ολίγη από ελληνική τραγωδία. Ένας άντρας θυσιάζει την καλλιτεχνική επιτυχία για να μη χάσει τη γυναίκα της ζωής του και τελικά καταλήγει να χάσει τα πάντα!
Ναι, αλλά αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που είναι η προσωποποίηση της ελληνικής τραγωδίας, αυτή είναι σίγουρα η Lena (Penelope Cruz). Είναι μια πραγματική μούσα! Είναι μια από αυτές τις γυναίκες που εκπέμπουν μια ιδιαίτερα ακτινοβολία και όταν ξαφνικά πεθαίνει, η ζωή των ανθρώπων γύρω της αλλάζει για πάντα. Είναι σαν ένας πανέμορφος σίφουνας, μια πραγματική θεά! Οι υπόλοιποι είμαστε απλώς κοινοί θνητοί που πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να ξεπεράσουμε την απώλεια. Ο δυνάστης εραστής της, ο δισεκατομμυριούχος Enresto Martel (José Luis Gómez), σταματάει πολύ απλά να υπάρχει. Μετά το θάνατο της, μαθαίνουμε νέα του αλλά δεν τον ξαναβλέπουμε ποτέ. Εγώ ζω σε κατάσταση πλήρους άρνησης, γράφω αλλά ξέρω ότι δεν θα ξαναγαπήσω ποτέ και ρίχνω όλες μου τις ευθύνες στους ώμους ενός ανθρώπου που ξέρω ότι δεν θα με εγκαταλείψει. Ο νεαρός συμπρωταγωνιστής μου είναι αυτός που τελικά καταφέρνει να με βγάλει από το λήθαργο και με επαναφέρει στην τάξη. Γιατί γι’ αυτό έχουμε έρθει στη γη. Για να ζούμε τις ζωές μας όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Στιλιστικά πάντως, το Los Abrazos Rotos θα μπορούσε εν μέρη να έχει ξεπηδήσει από τη δεκαετία του ’40. Το νουάρ και οι επιρροές από Hitchcock είναι παντού. Ήταν μια συνειδητή επιλογή;
Το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Pedro όταν μου έδωσε το σενάριο ήταν οι νουάρ επιρροές ήταν το αγαπημένο του κομμάτι. Το στοιχείο αυτό βγήκε για πρώτη φορά στην επιφάνεια στη Κακή Εκπαίδευση (2004), μια ταινία στην οποία επίσης συμμετείχα, όπου η ιστορία είναι γεμάτη ανυπέρβλητα εμπόδια που οδηγούν τους ανθρώπους στα άκρα. Το καλό με τον Almodovar όμως είναι ότι ποτέ δεν αντιγράφει. Οικειοποιείται. Μπορεί να έχει αγκαλιάσει το νουάρ, αλλά είναι ακόμα ο εαυτός του. Νομίζω ότι κομμάτια από την προσωπικότητά του θα βρείτε σε όλους τους χαρακτήρες, αλλά ο ρόλος τους Mateo Blanco είναι ο πιο ανοιχτά αυτοβιογραφικός. Είναι σαν να δηλώνει τις προθέσεις του. Είναι η νέα κατεύθυνση που σκοπεύει να ακολουθήσει: αυτός θα είναι από εδώ και πέρα ο Almodovar!
Πώς ήταν η μέχρι τώρα συνεργασία σας;
Την πρώτη φορά (Κακή Εκπαίδευση) είχα μόνο 15 μέρες γύρισμα και ταυτόχρονα έκανα θέατρο, οπότε έμοιαζε με κλεμμένο χρόνο. Αυτή τη φορά όμως κράτησε 7-8 μήνες και ήταν υπέροχα! Ο Pedro είναι ένα πηγάδι που δεν στερεύει ποτέ. Η δημιουργικότητά του είναι ανεξάντλητη. Αν και κάνεις δεν μπορεί να του μοιάσει σε πάθος, ξέρει να σε κάνει να δίνεις τα πάντα. Εστιάζει πάνω σου με τρομερή ένταση, απ’ τον τρόπο που μιλάς και χειρονομείς μέχρι το περπάτημα σου. Σε κάνει να παρατηρείς τον εαυτό σου από την αρχή και να επανεξετάζεις πράγματα που θεωρούσες δεδομένα. Μακάρι να μπορέσω να ξαναδουλέψω μαζί του στο μέλλον.
Μήπως όμως έχει βρει μια πετυχημένη συνταγή και απλά την επαναλαμβάνει επ’ αόριστο;
Με τίποτα! Κοίτα, άπαξ και ο Almodovar ανακοινώσει ότι ετοιμάζει νέα ταινία, όλος ο κόσμος περιμένει με κομμένη την ανάσα. Παρ’ όλη την πίεση όμως, αυτός κάνει πάντα την ταινία που θέλει και όχι την ταινία που περιμένουν οι άλλοι. Είναι ένας πολύ γενναίος καλλιτέχνης. Γι’ αυτό υπερασπίζομαι τόσο την Κακή Εκπαίδευση, γιατί ήταν μια ταινία έξω από τα συνηθισμένα. Στο Broken Embraces επιδεικνύει την ικανότητά του να κάνει μια σκαμπρόζικη κωμωδία, όπως το Chicas y Maletas (η ταινία μέσα στην ταινία) το οποίο θα μπορούσε να έχει μεγάλη επιτυχία αλλά δεν μένει εκεί. Είναι απλά ένα κομμάτι του συνόλου, ενός Almodovar που αναζητάει μια καινούργια φωνή. Εντάξει, είναι γεγονός ότι έχει ένα πολύ χαρακτηριστικό στιλ, το σινεμά του είναι trademark: ακόμα κι αν δεν ξέρεις ότι βλέπεις μια δική του ταινία, δέκα λεπτά αργότερα θα το έχεις καταλάβει σίγουρα, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει να εξελίσσεται. Δεν υπάρχει φόρμουλα. Ο Almodovar του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με τον Almodovar του χτες!
