Πριν 2 χρόνια οι Levellers είχαν την ατυχία να είναι το πρώτο όνομα που έπαιζε στο νέο ακόμη τότε χώρο φιλοξενίας του Fuzz Club στον Ταύρο, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα η εμφάνιση τους αυτή να υποφέρει από τον χειρότερο – χωρίς υπερβολή – ήχο που έχουμε ακούσει ποτέ σε εγχώριο live. Εννοείται βέβαια ότι το φταίξιμο δεν ήταν της μπάντας, αφού οι ίδιοι είχαν κάνει πραγματικά το οτιδήποτε ήταν δυνατόν για να ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες και να μας χαρίσουν ένα υπέροχο βράδυ παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούσαν. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι “χρώσταγαν” στο ελληνικό κοινό μία ρεβάνς, μία εμφάνιση η οποία θα έσβηνε τις γλυκόπικρες αναμνήσεις της προηγούμενης φοράς και θα αποζημίωνε τους – λίγους μεν αλλά φανατικούς δε – φίλους της μπάντας στην χώρα μας. Ε, ναί λοιπόν, η ώρα αυτή επιτέλους ήρθε. Το Σάββατο το βράδυ οι κέλτικες folk/punk μελωδίες των Levellers σκέπασαν το Gagarin 205 φέρνοντας ευφορία στο λιγοστό αλλά ενθουσιώδες κοινό, αναπληρώνοντας έτσι και με το παραπάνω για εκείνη την τόσο άτυχη (όσο και άδικη) στιγμή του ‘09.
Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ούτε και αυτή την φορά ήταν τόσο ρόδινα, όχι όμως λόγω κακού ήχου ή απόδοσης της μπάντας, αλλά εξαιτίας της απίστευτα μικρής προσέλευσης του κόσμου, ο οποίος δεν πρέπει να ξεπέρασε τα 250 – άντε 300 – άτομα στο σύνολο του. Υπερβολικά αποκαρδιοτικό από όποια πλευρά και να το δεί κανείς. Δυστυχώς, και κρίνοντας και από ανάλογες περιπτώσεις χαμηλής προσέλευσης σε άλλες φετινές διοργανώσεις, φαίνεται ότι πλέον οι συναυλίες τείνουν για πολύ κόσμο να γίνουν είδος πολυτελείας και πολύ φοβάμαι ότι σύντομα ο αριθμός τους θα αρχίσει να μειώνεται αισθητά.
Οι Βρετανοί βρίσκονται αυτή την περίοδο στην Τσεχία εν μέσω ηχογραφήσεων για το καινούριο τους album που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2012, οπότε βρήκαν έτσι και την ευκαιρία να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα επισκέπτοντας την Ελλάδα και την Τουρκία για 3 συναυλίες εκτός προγράμματος, κάνοντας ταυτόχρονα και ένα μικρό ζέσταμα για τις sold-out εμφανίσεις τους στην Αγγλία των Δεκέμβριο. Όποιος έχει παρακολουθήσει συναυλία των Levellers ξέρει πολύ καλά ότι τα live τους είναι ένα ατελείωτο και ασταμάτητο πάρτυ. ‘Ενα πάρτυ το οποίο λαμβάνει χώρα τόσο επάνω όσο και κάτω από την σκηνή και είναι ικανό να σε κάνει για μιάμιση ώρα να ξεχάσεις ό,τι σκοτούρες, έγνοιες και προβλήματα μπορεί να έχεις . Υπάρχουν δύο μόνο περιπτώσεις να μην περάσει κάποιος καλά σε ένα show των Levellers: ή να είναι τελείως κουφός ή να είναι υπερβολικά μίζερος!
Φέτος κλείνουν 20 χρόνια από την κυκλοφορία του ‘Levelling the Land’ και οι Levellers αποφάσισαν να το γιορτάσουν παίζοντας σχεδόν ολόκληρο το album σε όλες τους τις συναυλίες, πρός τέρψιν φυσικά των φανατικών οπαδών τους, αφού μέσα σε αυτό εμπεριέχονται μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψαν ποτέ. Από που να ξεκινήσει κανείς, από το ‘One Way’, το ‘Liberty Song’ το ‘Sell Out’, το ‘The Road’, το ‘The Boatman’, το ‘The Game’, το ανατριχιαστικό ‘Another Man’s Cause’ ή το καταπληκτικό ‘Fifteen Years’? Το ένα είναι απλά καλύτερο από το άλλο. Και όταν έχεις και μία μπάντα η οποία πραγματικά ‘θερίζει’ επί σκηνής, παίζοντας στην κυριολεξία σαν να μην υπάρχει αύριο, τα λόγια είναι περιττά. Γνήσιο folk συναίσθημα, rock δυναμική και punk attitude σε ίσες δόσεις. What’s not to like? Ανάμεσα στα κομμάτια του ‘Levelling’ παρεμβλήθηκαν και μερικές επιλογές από την υπόλοιπη δισκογραφία τους, όπως είναι το ‘Cholera Well’ και το ‘Dirty Davey’. Φυσικά ακούσαμε για μία ακόμη φορά και την διασκευή στο κλασικό ‘The Devil Went Down To Georgia’ του Charlie Daniels, αλλά και ένα ολοκαινούριο κομμάτι από το επερχόμενο album τους ονόματι ‘Truth Is’, ενώ στο instrumental ‘Boatman’s Jig’ εμφανίστηκε και ο εκείνος ο περίεργος τύπος με το εντυπωσιακό όσο και εξωτικό didgeridoo (παραδοσιακό πνευστό όργανο των ιθαγενών της Αυστραλίας) για να δώσει ένα πιο πολυεθνικό χρώμα στην όλη βραδιά.
Κατά την διάρκεια του διαλείμματος πρίν το encore είχαμε και μία κλήρωση όπου ένας τυχερός κέρδισε μία χειροποίητη κιθάρα την οποία παρέλαβε επί τόπου από τον ίδιο τον Mark Chadwick – ένα ομολογουμένως αρκετά πρωτότυπο σκηνικό που έσπασε την τυπική – και μάλλον ανούσια πλέον – παράδοση του encore. Το τέλος μας επιφύλαξε ένα μοναδικό αποχαιρετιστήριο δώρο αποτελούμενο από την τριάδα των ‘Hope Street’, ‘Carry Me’ (το καλύτερο κομμάτι των Levellers ever, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντος) και του πασίγνωστου ‘What A Beautiful Day’, αφήνοντας τους πάντες μούσκεμα στον ιδρώτα και χωρίς ανάσα από το πολύ τραγούδι και τον πολύ χορό.
Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο αυτό που θα πώ, αλλα πραγματικά είναι κρίμα που δεν είχαν περισσότεροι την ευκαιρία να ζήσουν την μαγεία μίας από τις πιο παραγνωρισμένες (από τα περισσότερα media τουλάχιστον) Βρετανικές μπάντες των τελευταίων 25 ετών. Ας όψεται η οικονομική κρίση…
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Αλεξάνδρα Κατσαρού)
