Αν δεν υπήρχε η Pauline Oliveros, θα μιλάγαμε με βεβαιότητα για το θηλυκό αντίστοιχο του John Cage. Αν η Carolyn Cassady δεν ήταν κολλητή του Kerouac και του Ginsberg, ίσως η Laurie αξίωνε ως απόλυτη beat περσόνα της Αμερικάνικης αλτερνατίβας.

Η Laurie Anderson ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που τα καταφέρνουν με τις τέχνες, ακόμη κι όταν αυτές μπλέκουν τόσο πολύ μεταξύ τους που προκαλούν σύγχυση στο μεγαλύτερο κομμάτι των φιλότεχνων. Η επί πολλά χρόνια σύζυγος του Lou Reed, αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις καλλιτεχνών, επειδή κατάφερε, την στιγμή που δημιουργούσε κάποιες από τις πιο πειραματικές διαδραστικές εγκαταστάσεις διεθνώς, να ανακηρύσσεται ταυτόχρονα σε οικουμενικά αναγνωρίσιμο pop icon. Όμως αυτά όλα ανήκουν, μάλλον, στο παρελθόν.

Οι συναυλίες της Anderson δεν έχουν τη συμβατική μορφή παρουσίασης αλλά αποτελούν εντελώς διαφορετικές οπτικοακουστικές εμπειρίες. Ακροβατώντας μεταξύ ακαδημαϊκού ελιτισμού και mainstream πρωτοπορίας, η ιδιαίτερη καλλιτέχνιδα δεν προτείνει κάτι διαφορετικό και καινοτόμο αλλά, ακολουθώντας την πεπατημένη, επιλέγει να συνεχίσει το έργο της στο ίδιο μοτίβο των τελευταίων χρόνων. Θεατρική πρόζα, ποίηση και απαγγελία, 80’s ιντερμέδια και διάθεση διαλογισμού, συνέθεσαν ένα πολυεπίπεδο, αφηρημένο αποτέλεσμα που στην προκειμένη περίπτωση άπτονταν θέματα ματαιότητας, πίστης, αίσθησης και ψευδαίσθησης.

Η μουσικότητα του όλου εγχειρήματος ήταν δυστυχώς φοβερά περιορισμένη. Με μονότονο ambience και ψήγματα «κακαίσθητης» έθνικ να λειτουργούν για ηχητικά χαλιά στο μεγαλύτερο μέρος της περφόρμανς, λίγα ήταν τα σημεία που αποκάλυπταν την μουσική ιδιοφυΐα της «ιέρειας της ηλεκτρονικής» μουσικής. Επηρεασμένη από τον πρόσφατο χαμό της μητέρας της μετέδωσε στα 700 περίπου άτομα που βρέθηκαν στο Badminton τη θλίψη και την απογοήτευση για τη θνητή μας φύση. Στη συνέχεια του κλισέ και καλλιτεχνικά περιορισμένου «κηρύγματος» -φυσικά με την αγαπημένη της βαριά φωνή που επ’ ουδενί δεν αποτελεί καλλιτεχνικό στοιχείο από μόνη της, η κατά τ’ άλλα αγαπημένη δημιουργός, δανειζόμενη κοινότυπες πολιτικές και κοινωνικές διαπιστώσεις και αντιγράφοντας όλα όσα έχουν ειπωθεί πολλάκις στο παρελθόν, διεμήνυσε πως αυτοί που μας κυβερνούν είναι ηλίθιοι.

Τα visuals της περφόρμανς, παρ’ ότι ασύλληπτα κακότεχνα και ξεπερασμένα, αντανακλούσαν μια νότα συγκρατημένης δραματοποίησης που θαύμαζε πρωτόγονη αλλά με κάποιο τρόπο εντυπωσιακή και επιδραστική.

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Αλεξάνδρα Κατσαρού)

Διάβασε επίσης...
Αυτο το Παιδί στο Φουαγιέ του Badminton
Παιδιά και γονείς και οι γονείς των γονιών και τα παιδιά των παιδιών. Να σας ζήσουν.  Παιδιά που κακοποιούνται και παιδιά που κακοποιούν, πληγωμένα παιδιά που μεγαλώνουν για να καλομάθουν τα δικά τους παιδιά για να τους πληγώσουν μετά και αυτά, παιδιά που πουλιούνται και αγοράζονται και πεθαίνουν και γεννιούνται, παιδιά ...
Συνέχεια...
In Concert photos 2012
Και την χρονιά που μας αποχαιρετάει, αδιαπραγμάτευτο μέρος της διασκέδασης μας ήταν οι συναυλίες. Μέσα από ένα photogallery με 50 επιλεγμένες φωτογραφίες γυρνάμε πίσω στις καλύτερες στιγμές του 2012. Αν ανατρέξει κάποιος στο αρχείο μας με τα άρθρα με τις συναυλιακές μας εντυπώσεις για τους προηγούμενους 12 μήνες, δεν μπορεί να ...
Συνέχεια...
Dirty Granny Tales @ Badminton Theater
Μια άψογη οπτικοακουστική παράσταση. Έτσι απλά μπορεί κάποιος να περιγράψει το Rejection, το τρίτο κατά σειρά παραμύθι των Dirty Granny Tales. Ο βασικός θεματικός άξονας της ιστορίας είναι η ζωή και –κυρίως- ο θάνατος ενός άντρα, που η απόρριψη και η αποξένωση τον οδηγεί στο φόνο και λίγο αργότερα στην ...
Συνέχεια...
Journey To A Plugged In State Of Mind
Από το μανιφέστο The Art Of Noises (1913) του ιταλού φουτουριστή Luigi Russolo ως το  Contact, Love, Want, Have (2010) της Ikonika & το Buddha Machine, o Βρετανός δημοσιογράφος Dave Henderson (Sounds, Q, Mojo, κλπ) επιχειρεί  μια αναδρομή στην πορεία της ηλεκτρονικής μουσικής -με την ευρύτερη εννοια του όρου- και ...
Συνέχεια...
Τι λένε τα αιδοία όταν συναντιούνται;
Η ομάδα ΤΑΝΑ παρουσιάζει το βραβευμένο έργο «Αιδοίου Μονόλογοι» της Eve Ensler καλώντας μας να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα σε όσα λαμβάνουν χώρα όταν οι γυναίκες συναντιούνται. Με άλλες γυναίκες. Μετά την περσινή επιτυχία στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, η παράσταση μετακομίζει στο Θέατρο Badminton, από την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου ...
Συνέχεια...
Kronos Quartet @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 05/05/2011
Ώρα 20:45 και στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση έχουν στηθεί τέσσερα αναλόγια με παρτιτούρες από συνθέσεις μεγάλων καλλιτεχνών. Εκτελεστές, για ακόμα μία φορά (να θυμίσουμε και το προ δυόμιση ετών live τους στο θέατρο Παλλάς ) το κουαρτέτο των David Harrington και John Sherba (βιολί), Hank Dutt ...
Συνέχεια...
Έρχονται οι Sublime with Rome!
Οι πιο μεγάλοι-ες από εσάς που παρακολουθούσατε τα τεκταινόμενα του 90s US Alternative ήχου τότε θα θυμάστε οπωσδήποτε το καλιφορνέζικο τρίο των Sublime και την τεράστια επιτυχία που γνώριζε το ska / punk / alternative rock υβρίδιο τους όπως και το γεγονός πως η καριέρα τους διακόπηκε πρόωρα με τον ...
Συνέχεια...
To Delusion της Laurie Anderson στο Θέατρο Badminton
Σήμερα Τετάρτη 8 Ιουνίου, η Laurie Anderson, θα βρίσκεται στο Θέατρο Badminton για να παρουσιάσει το νέο της έργο. Τέσσερα χρόνια μετά το "Homeland" το οποίο είχε παρουσιάσει ζωντανά και στη χώρα μας, στο Ωδείο Ηρώδη Αττικού, η Laurie Anderson επιστρέφει με το "Delusion", ένα σπάνιο πάντρεμα ποίησης, μουσικής και εικόνας, παραγγελία ...
Συνέχεια...
Αυτο το Παιδί στο Φουαγιέ του Badminton
In Concert photos 2012
Dirty Granny Tales @ Badminton Theater
Journey To A Plugged In State Of Mind
Τι λένε τα αιδοία όταν συναντιούνται;
Kronos Quartet @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 05/05/2011
Έρχονται οι Sublime with Rome!
To Delusion της Laurie Anderson στο Θέατρο Badminton