Ο Κωστής Βελώνης, εικαστικός, επιμελητής και ενίοτε συγγραφέας πολύ ενδιαφερόντων εικαστικών κειμένων, απαντά σε μερικές απλές και γενικές ερωτήσεις περί τέχνης με τον οξυδερκή και μοναδικό τρόπο που τον διακατέχει.

Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για τονΒελώνη, είναι ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος της ελληνικής τέχνης, με μια αυθεντική φωνή, και μια δουλειά που εξελίσσεται με μοναδικό και οργανικό τρόπο. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, γράφει, οργανώνει εκθέσεις και δουλεύει όσο περισσότερο γίνεται. Επίσης πίνει πράσινο τσαι με μανία, και έχει κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό.

Μας μαλώνει λίγο για τις γενικές ερωτήσεις, αλλά είναι καλοκαιράκι και εμείς θέλουμε να μας δώσει έτσι απλά ένα στίγμα, για να απολαύσουμε την ίδια την δουλειά του, την χρονιά που έρχεται, μιας και θα συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις:

Στα μέσα Οκτωβρίου συμμετοχή στην ομαδική της AMP, στην ομαδική της ileanas tounta και στην alpha delta, συμμετοχή στην μεγάλη έκθεση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (εκτενής αναφορά στο μέλλον από αυτή την στήλη) και συμμετοχή στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα Biennale των Βρυξελλών.

Πολύ δουλειά από σήμερα ως τα Χριστούγεννα!!!


velonisΠοιοι καλλιτέχνες θεωρείς ότι είναι κοντά στην δουλειά σου;

Το ποιοι είναι κοντά στον τρόπο που δουλεύω δεν σημαίνει είναι απαραίτητα ότι μου αρέσουν περισσότερο, αν και συνήθως οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες . αναφέρομαι σκόρπια στους νεώτερους Gedi Sibony , Katharina Jahnke, Vincent Fecteau, Shahin Αffrasiabi, Alex Bircken, David Shrigley, Martin Boyce, Tom Burr, Joe scanlan, Vejvi Torbjörn, Μyriam Ηolme, Bojan Šarčević και πολλούς άλλους. αλλά για του παλαιότερους είμαι ακόμα πιο σίγουρος , όταν μάλιστα οι συγγένειες καταλήγουν να μην είναι τόσος εμφανείς.

Με την Katharina Jahnke είχες και μια κοινή έκθεση προ-πέρσι αν δεν κάνω λάθος. Πόσο πιστεύεις ότι λειτουργεί ένας διάλογος μεταξύ δύο καλλιτεχνών με κάποια κοινά στοιχεία αφετηρίας, μέσα στα πλαίσια της προγραμματισμένης κοινής έκθεσης σε μια γκαλερί; Εννοώ μεγάλες ομαδικές εκθέσεις γίνονται συχνά με κάποια επιμέλεια και οι επιλογές έργων γίνονται βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων. Κατά τη γνώμη μου αυτό πολλές φορές δεν είναι το κριτήριο για να παρουσιαστούν δυο καλλιτέχνες μαζί σε μια γκαλερί και πολλές φορές οι ίδιες οι γκαλερί πέφτουν στην παγίδα «α! μοιάζουν μορφολογικά, ή αισθητικά, άρα ας τους βάλουμε μαζί». Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Τι αποκόμισες εσύ από αυτή την κοινή παρουσίαση με την συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα;

Ήταν πράγματι χρήσιμη η συνεργασία με την Jahnke, γιατί ήταν από τις λίγες φορές που έκθετα με κάποιον που μοιραζόταν το ίδιο λεξιλόγιο και επειδή λειτουργούσε ως ατομική με καινούργια έργα που ανανεωνόντουσαν και στις δυο εκθέσεις το ενδιαφέρον αλλά και η περιέργεια ως προς το αποτέλεσμα αυξανόταν. Από κει και πέρα η διαφορά είναι τεράστια στο πως θα χρησιμοποιήσεις την επιλογή του ξύλου , την εμπειρία του craftmaking αλλά και τη χρήση ready made. Κοινές επιλογές μπορεί να εισάγουν στον θεατή ένα τρόπο επινόησης και μεθόδου σε δυο καλλιτέχνες που μοιράζονται αυτά χαρακτηριστικά αλλά στην συνεχεία υπάρχει αρκετός δρόμος για να καλυφτούν οι διαφορές τους .

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο πολύ φαινομενικά διαπιστώνει κάνεις ομοιότητες τόσο στην συνεχεία καταλαβαίνεις τις διαφορές. Σε άλλες συμμέτοχες είναι θέμα τύχης σε αυτό που ονομάζουμε συγγένεια. ‘Όμως αυτό δεν σημαίνει και τίποτα για την ποιότητα της έκθεσης. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε με αξιώματα όταν γνωρίζουμε ότι ακόμα και η κοινή αποδοχή του «διαλόγου» που ενδεχομένως τα έργα σε μια έκθεση οφείλουν να σχηματίζουν μπορεί να βγάζουν ένα μέτριο και αποθαρρυντικό αποτέλεσμα. σε σχέση με κάποια επιλογή που θα ενδυνάμωνε τις διαφορές ακόμα και μέσα από επιλογές που μεταχειρίζονται διαφορετικά εκφραστικά μέσα.

Κατά πόσο είναι κοντά η νέα γενιά ελλήνων εικαστικών με τις γενιές του 60 και του 70; Θεωρείς ότι ασχολούνται οι νέοι καλλιτέχνες με την ντόπια εικαστική ιστορία; Έχουν κάτι να μάθουν από αυτήν;

Νομίζω ότι μοιραζόμαστε κοινά στοιχεία με την γενιά του 60 στα εικαστικά όταν είναι ιδιαίτερα αισθητη η ανάγκη στην σημερινή καλλιτεχνική παράγωγη για ένα συγχρονισμό με ζητήματα που απασχολούν την διεθνή κοινότητα. ο τρόπος όμως που γίνεται αντιληπτή αυτή η ανάγκη πολλές φορές με δυσαρεστεί γιατί είναι αποτέλεσμα ιδεολογικού αιτήματος .Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι οι τρέχουσες μόδες είναι και πιο ξεπερασμένες ταυτόχρονα. σε αυτόν τον μάταιο κόσμο καλό ειναι ειαι να ακόλουθης αυτό που σου ταιριάζει και όχι να ευθυγραμμίζεσαι με τις υποδείξεις της πολιτιστικής ηγεμονίας.

Η γενιά του 60 νομίζω ότι ισορρόπησε στο θέμα αυτό. Υπήρξε αν μη τι άλλο κάποιος αυθορμητισμός στον πειραματισμό με τις φόρμες και τα εννοιακα τους παράγωγα. δεν αρνούμαι ότι πολλοί καλλιτέχνες είναι πέρα για πέρα βέβαιοι ότι ακολουθούν την εμμονές τους.. Όμως όταν βλέπεις το αποτέλεσμα σε αποθαρρύνει. δεν ξέρω αν ασχολούνται οι εικαστικοί με την ελληνική ιστορία αλλά στην δική μου περίπτωση θα πρόσθετα σίγουρα τον Ακριθάκη και τον Κανιάρη. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν ανακαλύπτω κοινούς δρόμους, στην σύλληψη όσο και στην εκτέλεση.

velonisΠαρ’ όλα αυτά, πολλοί έχουν μιλήσει για μια στασιμάρα που υπάρχει στα ελληνικά πράγματα σε σχέση με την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της ελληνικής τέχνης. Να αναφέρω το πρόσφατο κείμενο του Γιώργου Τζιρτζιλάκη «Το καταραμένο τοπικό απόθεμα» στο οποίο αναφέρει –
«Ζητούμενο, όμως, παραμένει ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της,(ελληνικής τέχνης) η διαμόρφωση ενός εννοιολογικού πλαισίου κατανόησης και, προπάντων, η πρόσληψη και -γιατί όχι;- η απόλαυσή της από τους άλλους.»

Καταλήγει στο να αναρωτιέται στο αν τελικά μας μένει κάποιος άλλος δρόμος εκτός από την αλλαγή, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, με τις προηγούμενες γενιές εικαστικών. Το προηγούμενο ερώτημα μου είχε να κάνει με αυτό, και το κατά πόσο μπορούμε να έχουμε πλέον μια ουσιαστική αλλαγή, έτσι όπως προτείνει ο Τζιρτζιλάκης, όχι με μια κατεύθυνση αλλά με πολλές, και κατά πόσο μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μηρυκάζουμε αυτά που βλέπουμε στο εξωτερικό, και να τα αναπαράγουμε χωρίς επεξεργασία, γιατί θεωρώ ότι δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις. Και μας έχει φάει η σοβαροφάνεια του να χρησιμοποιούμε μια διαλεκτική ξύλινη και κατ’ εμέ όχι χρήσιμη για την επιβίωση μας προς το παρόν. Η αντίθεση μας με τις προηγούμενες γενιές, είναι η έλλειψη επεξεργασίας και η έλλειψη ενός κεκτημένου προσωπικού αποτελέσματος με μια «αυθεντικότητα» -και την χρησιμοποιώ με κάθε φόβο αυτή τη λέξη. Δηλαδή δεν χρησιμοποιούμε θεωρητικά πλαίσια, ρεύματα, εικαστικά έργα, κριτικές κτλ. για να δημιουργήσουμε μια νέα θέση/θέσεις, αλλά για να αναπαράγουμε «κάτι» χωρίς να το επεξεργαστούμε πριν φύγει από μας. Και εδώ βάζω καλλιτέχνες, κριτικούς κτλ στο ίδιο καζάνι.

Ναι το τοπικό απόθεμα όπως το χρησιμοποιεί ο Τζιρτζιλάκης δηλώνει με κάποια αίσθηση έλξης και απώθησης την αναπόφευκτη περιθερωποιηση του Έλληνα εικαστικού από την διεθνή σκηνή ακόμα και αν η δουλειά του μπορεί να προσφέρει εκλάμψεις όπου όχι μόνο συγχρονίζεται -και αυτό είναι κάτι περισσότερο μίζερο κατά την γνώμη μου -αλλά τίθεται και ως παράδειγμα για την υπόλοιπη διεθνή σκηνή.

Όσο για την αναπαραγωγή του κριτικού λόγου ασφαλώς το βάρος αυτό πέφτει σε σας διαπιστώνω την ανευθυνότητα στην προσέγγιση, είτε με τα κριτήρια μιας άκαμπτης επιχειρηματολογίας είτε με παρουσιάσεις που γράφονται στο πόδι για να καλυφτεί η υλη. Από την άλλη υπάρχουν δημοσιογράφοι που λόγο της πείρας τους μπορών να τολμήσουν να επιδείξουν έναν ζαμανφουτισμό στην προσέγγιση και αυτό μπορώ να το καταλαβαίνω. Η εφημερίδα και τα περιοδικά μόδας δεν ήταν ποτέ ο ιδανικός τρόπος για να μια ρητορική επαρκής για τις ανάγκες της τέχνης. Συνεπώς δεν είναι ακατανόητο ότι απουσιάζουν οι ισχυρές θέσεις και οι ερμηνείες.

Τα τελευταία 10 χρόνια είχαμε μια πιο έντονη εξέλιξη στις μεγάλες εκθέσεις που ξεκίνησε με την έκθεση στο ΔΕΣΤΕ και καταλήγει τώρα με τις Biennale που έγιναν πέρυσι. Τι πρόσφερε αυτό κατά τη γνώμη σου στους έλληνες εικαστικούς από τη μια και στο ελληνικό κοινό από την άλλη;

Πραγματικά δεν μ’ αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό, αυτό ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους . Το ΔΕΣΤΕ και ο θεσμός της biennale είναι δυο διαφορετικές περιπτώσεις και δεν μπορώ να κάνω εύκολα συγκρίσεις . Από την μια ένα ιδιωτικό ίδρυμα που παρέχει μια πολύ καλή και οργανωμένη συλλογή ενός συλλέκτη και όπου αποτελεί το κύριο κορμό κάθε επομένης έκθεσης , και από την άλλη η μπιενάλε, η μια με κρατική χρηματοδότηση και η άλλη με ιδιωτική. Η δεύτερη περίπτωση ακούγεται πιο ηρωική , από την άποψη ότι ζούμε σ’ έναν κρατικοδίαιτο πολιτισμό – και δεν διστάζω να χρησιμοποιήσω το λεξιλόγιο του Τατουλη που σε αυτό το σημείο το ασπάζομαι απερίφραστα. Και οι δυο περιπτώσεις έχουν ειδικό βάρος για την ανανέωση των εικαστικών αν αναλογιστούμε ότι μοιράζονται το όραμα τους σε πόλεις που βιώνουν το ξεπεσμένο μεγαλείο της αρχαίας και βυζαντινής κληρονομιάς.

velonisΛες ότι δεν σε αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό. Αυτό για κάποιον που δεν έχει σχέση επαγγελματική με τα εικαστικά μπορεί να του ακούγεται ελιτίστικο. Δηλαδή η τέχνη για την τέχνη; Δεν σε ενδιαφέρει το πόσο εξοικειώνεται ο Έλληνας με την σύγχρονη τέχνη, πόσο θα μπορεί στο μέλλον να την κατανοήσει άρα και να την υποστηρίξει; Έστω και μόνο ως θεατής που δίνει τον οβολό του για να μπει σε μια Μπιενάλε ή ως συλλέκτης που πιθανώς να αγοράσει κάποιο έργο νέου Έλληνα;

Δεν καταλαβαίνω για τι σου φαίνεται ελιτίστικο. Δεν νομίζω να υπάρχει σοβαρός η έστω έντιμος καλλιτέχνης στον κόσμο που να ενδιαφέρεται για το κοινό. Αλλιώς είναι ιμπρεσάριος, παραγωγός, θεατράνθρωπος, ηθοποιός κλπ . Όπως δεν μ’ ενδιαφέρει το ελληνικό κοινό στο σημείο που δεν με ενδιαφέρει υπαρξιακά οποιοδήποτε κοινό..αν σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει αυτοί οι παράμετροι να ορίζουν την ταυτότητα σου. Αυτό είναι αφελές και φτηνό. Και αυτό που είναι σίγουρο ότι διαφέρει ριζικά από τον τρόπο με τον οποίο ο Beuys αναφέρεται στην κοινωνική γλυπτική η οποία κατά την γνώμη μου είναι τόσο σημαντική όσο και το δειλό πλησίασμα ενός κοριτσιού στην γλυπτική του σιντριβανιού της γειτονιάς του. Και δεν το λέω ειρωνικά.

Ποιο είναι για σένα το πιο κρίσιμο σημείο στην παρουσίαση ενός έργου τέχνης;

Να λείπει ο καλλιτέχνης για να μην γκρινιάζει για την παρουσίαση της δουλειάς του.

Πόσο κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία και στην κοινωνία είναι τα δικά σου έργα;

Δεν είναι κίνητρο ούτε κριτήριο αξιολόγησης να είμαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κανενός πολιτισμού και καμιάς γεωγραφικής ζώνης. Το ιδεολόγημα της «εντοπιότητας» αφορά πια αυτούς που συμπληρώνουν τις αιτήσεις τις Biennale , στο πλαίσιο μιας κουλτούρας της κανονικότητας . Όμως αν θέλεις να μιλήσω για το πως αντιλαμβάνομαι τα έργα μου, δεν θα διστάσω να ομολογήσω ότι μου φαίνεται ότι διέπονται ολοκληρωτικά από ελληνική ιδιοσυστασία η τουλάχιστον μεσογειακή. ο αναρχισμός στην εκτέλεση, η ή η ελαφρότητα κάποιων εννοιών και η αμφίσημη πορεία τους, η εμπειρία του παιχνιδιού, τα μελό στοιχεία και κάποιες αφηγήσεις με κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά με πείθουν ότι ο γεωγραφικός χώρος με τις συνήθειες του -που μοιράζονται οι σκέψεις μου- επεκτείνονται στα γλυπτά μου.

Θα συμφωνήσω στο ότι δεν είναι απαραίτητα κριτήριο το να είσαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κάποιου πολιτισμού, ούτε το να διατηρείς κάποια εντοπιότητα. Το ερώτημα είναι αν είσαι εσύ κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία, από την απάντηση σου, μου λες ότι είσαι και αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι αν πιστεύεις ότι είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο, που ζει στην Αθήνα, και δουλεύει μέσα σε αυτήν να λειτουργεί χωρίς να έχει καμία επιρροή από τον γεωγραφικό-πολιτικό-κοινωνικό χώρο στον οποίο ζει. Δηλαδή ο καλλιτέχνης δεν έχει, ή δεν θα έπρεπε να έχει εθνότητα; Και εάν δεν θα έπρεπε, πόσο εφικτό είναι αυτό στην πραγματικότητα; Εάν είχε γεννηθεί στην Σουηδία, στο Καμερούν ή στις Φιλλιπίνες, τα έργα σου θα έθεταν τα ίδια ερωτήματα, θα ασχολούνταν με τις ίδιες προβληματικές;

Είναι αξιοπερίεργο να βλέπεις καλλιτέχνες να παράγουν δουλειά που απέχει αισθητά από την μόνιμη διαμονή τους. ‘Όμως καταλαβαίνεις ότι σήμερα με τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις αυτός ο τόπος διαμονής είναι περισσότερο τυπικός. Από την άλλη αναγνωρίζω ότι σε κάποιους καλλιτέχνες ο τόπος του εργαστηριού είναι σημαντικότερος από πολλούς άλλους που χρησιμοποιουν ψηφιακά μέσα για παράδειγμα . Στην περίπτωση μου οφείλω να έχω εργαστήριο για να εμπνευστώ η για να παράγω .Συνεπώς περιορίζομαι από την γεωγραφική μου θέση και η εξάρτηση είναι σαφώς στενότερη από κάποιον που μετακινείται με μια κάμερα στο χέρι.


Photos:

1. ‘Lissitzky was a craftsman Hero
wood, acrylic, spray
248 cm h x 32 w cm x 50l cm
2007-08

2. ‘Craft Makes the universe’
300 x 90 x 100
wood, acrylic, rock, felt, wax, veneer, spray, plastic
2007-08

3. ‘Bauhaus Cathedral DIY
Wood, acrylic, shell
310 cm h x 70 l cm x 100 w cm
2007-08
private collection


Links
http://www.velonisworks.blogspot.com

Διάβασε επίσης...
Αλέξανδρος Τσαμούρης – Declare Independence
Ο Αλέξανδρος Τσαμούρης στην πρώτη του ατομική έκθεση στη fizz gallery δανείζεται τον τίτλο από το τραγούδι της Bjork, Declare Independence καθώς και από άλλα τραγούδια της αγαπημένης του καλλιτέχνιδας για να συνοδεύσουν μερικά από τα έργα του, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο την προσωπική του Δήλωση Ανεξαρτησίας.Τα μέσα που ...
Συνέχεια...
Άλλος για Λήμνο;;
Μια μεγάλη ομαδική έκθεση ζωγραφικής διοργανώνεται φέτος από την Πινακοθήκη Σύγχρονης Βαλκανικής Τέχνης της Λήμνου με τίτλο «ΥΔΑΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ».Η έκθεση οργανώνεται με την ευγενική υποστήριξη του Υπουργείου Αιγαίου, του Επαρχείου Λήμνου και του Δήμου Νέας Κουτάλης. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η ιστορικός τέχνης Ίρις Κρητικού. Αντικείμενο της ...
Συνέχεια...
Απονεμήθηκε το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2007
Για άλλη μία χρονιά, ήρθε η ώρα για το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ του Δάκη Ιωάννου να απονείμει το φετινό βραβείο του ιδρύματος. Να θυμίσουμε ότι το Βραβείο ΔΕΣΤΕ θεσπίστηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα σύγχρονο καλλιτέχνη, με ηλικία έως 40 ετών. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό ...
Συνέχεια...
EVOLUTION ID στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010, στις 19:30,εγκαινιάζεται στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, η ομαδική έκθεση EVOULTION ID σε επιμέλεια της ομάδας QWERTY .Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 22 Ιανουαρίου 2011.Σύχρονοι εικαστικοί καλούνται να προβληματιστούν και να δημιουργήσουν πάνω στο ζήτημα της συλλογικής ταυτότητας και της αίσθησης του ανήκειν. ...
Συνέχεια...
Guerrilas In The Mist
Τρέμε ψαγμένε διαφημιστή. Έρχεται δουλειά. Μην επαναπαύεσαι. Το guerilla γίνεται mainstream. Το υιοθετούν πια ολοένα και περισσότερα brands που στοχεύουν (με τα όπλα τους) στα barely legal 18 έως 24 μυαλά.Να όμως μια εφαρμογή που δείχνει με πόσο αγνές προθέσεις και σεβασμό στο καινοτόμο ξεκινάει ένα καινούριο guerilla trend. Πρόκειται ...
Συνέχεια...
Multi-artistic pARTy από την ομάδα dogmaRT
Η ομάδα dogmaRT παρουσιάζει το δεύτερο multi-artistic pARTy της στην στοά του Cantina Social (Λεωκορίου 6-8, Ψυρρή) από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου.26 νέοι καλλιτέχνες καλούνται να εκθέσουν γύρω από ένα κοινό θέμα, με τίτλο "DESTINATION" σε ένα διήμερο ταξίδι πολλαπλών προορισμών στο κέντρο της Αθήνας: Graffiti, ...
Συνέχεια...
Συνεργασίες, Συνεργασίες
Τώρα τελευταία όλο και βλέπουμε διαφορετικούς χώρους της τέχνης να συνομιλούν, αλλά και «παραδοσιακά» μουσεία να φιλοξενούν εκθέσεις σύγχρονης τέχνης.Μια τέτοια προσπάθεια είναι και η συνεργασία του Εθνικού θεάτρου με εικαστικούς καλλιτέχνες. Η προσπάθεια ξεκίνησε και συνεχίζεται με τις εγκαταστάσεις των Δήμητρας Βάμιαλη και Κώστα Μπασάνου και την περφόρμανς του ...
Συνέχεια...
AMP. EXHIBITION NUMBER 2…Ben Jones.. IN A NEW DARK AGE!
Η AMP ξεκίνησε έτσι ξαφνικά μια ανοιξιάτικη μέρα, και δείχνει ήδη ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα και μια έντονη παρουσία. Στις 18 Σεπτεμβρίου αρχίζει η πρώτη ατομική του καλλιτέχνη Ben Jones και η δεύτερη κατά σειρά έκθεση της γκαλερί. Με τίτλο Celebrate the New Dark Age είναι μια έκθεση που έχει ...
Συνέχεια...
It’s time for DESTE again!!
Είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, από την τελευταία φορά που περιδιαβαίναμε την είσοδο του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ για να δούμε την παρουσίαση των έξι υποψήφιων για το βραβείο ΔΕΣΤΕ. Αυτό ήταν τον Μάιο του 2007. Το Βραβείο θεσμοθετήθηκε το 1999 για την στήριξη και προώθηση της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης. ...
Συνέχεια...
Παράδοση κατ’ οίκον στην Cheap Art
Εγκαίνια: 4 Οκτωβρίου Διάρκεια έκθεσης: 4-27 Οκτωβρίου «...κι αυτή η νέα παράδοση θα παραδοθεί με τη σειρά της στην καταστροφή προκειμένου να μας δοθεί και πάλι αυτό στο οποίο μέλει να παραδοθούμε ξανά με φρενίτιδα. Διότι παράδοση είναι η παραδοχή της καταστροφής, του ολέθρου και του μηδενός.»Δημήτρης Δημητριάδης Τι από ...
Συνέχεια...
Elephant Gun goes Ileana Tounta
Την Πέμπτη ξεκινάει μια πολύ-αναμενόμενη ομαδική έκθεση στην γκαλερί Ιλεάνα Τούντα. Η έκθεση έχει τίτλο BARGAIN PRICES ON ELEPHANT GUN εμπνευσμένη από το ομώνυμο τραγούδι των Beirut. Η θεματική της έκθεσης σχολιάζει την προσαρμογή του ατόμου στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας. και εξετάζεται το πώς μπορεί να συνυπάρξει το ατομικό ...
Συνέχεια...
Καλοκαιράκι…και η πόλη φυτοζωεί….
Τα καλλιτεχνικά πράγματα είναι πολύ χαλαρά, και τα μουσεία σχεδόν άδεια. Οι αίθουσες τους, με τους φύλακες να κοιμούνται στις καρέκλες και τις μύγες να πεζοπορούν ανενόχλητες πάνω σε γλυπτά και καμβάδες, μοιάζουν σαν backdrops για ταινίες του Γιάνναρη. Όπως όλοι, και οι καλλιτέχνες βαριούνται να δουλέψουν το καλοκαίρι, και ...
Συνέχεια...
Bodies (finally) in Athens
Πριν κάποια χρόνια το Λονδίνο είχε αναστατωθεί με μια έκθεση που παρουσίαζε τους ανθρώπους όπως πραγματικά είναι. Τα σώματα τους χωρίς δέρμα, όλη η μαγεία της σωματικής μας λειτουργίας..για γερά στομάχια.11 εκατομμύρια επισκέπτες έχουν δεί αυτήν την έκθεση σε όλο τον κόσμο και τώρα ήρθε και η σειρά της Αθήνας. ...
Συνέχεια...
Η ΕλληνοΑμερικάνικη ένωση…goes Britannia!!!
Ενώ την έχουμε συνηθίσει σε Ελληνοαμερικάνικες "παραγωγές" και παρουσιάσεις, είτε Ελλήνων, είτε ξένων καλλιτεχνών, αυτή την φορά η Ελληνοαμερικάνικη ένωση φιλοξενεί μια μεγάλη έκθεση ξεκινώντας έτσι το νέο της πρόγραμμα για φέτος αρκετά νεανικά και δυναμικά.Ο Άγγλος καλλιτέχνης Mark Titchner ονομάζει την ατομική του The Age of Hapiness και εμείς ...
Συνέχεια...
Καταγράφοντας το μέλλον
Σήμερα μετά τις 8 μ.μ. στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, (Πειραιώς 256) ανοίγει η έκθεση αποφοίτησης ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ των φοιτητών του Μεταπτυχιακού Τμήματος Ψηφιακών Μορφών της ΑΣΚΤ. Με videoworks, mixed media, εγκαταστάσεις και εφαρμογές στο διαδίκτυο οι καλλιτέχνες παρουσιάζουν τους προβληματισμούς τους, τα όνειρα τους και όλα αυτά που τους ...
Συνέχεια...
Στέλιος Φαϊτάκης one more time!
Ο Στέλιος Φαϊτάκης ξανακάνει το..θαύμα του με την νέα του ατομική έκθεση στην γκαλερί The Breeder. Οι ήρωες του που δανείζονται στοιχεία από την παραδοσιακή Βυζαντινή τεχνική της εικονογραφίας, αλλά και από διεθνή ρεύματα όπως η Μεξικανική τοιχογραφία (γνωστός εκπρόσωπος ο Diego Rivera) αλλά παράλληλα έχουν την φρεσκάδα θεμάτων ενός ...
Συνέχεια...
Ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα για δύο ακόμα μέρες
Μέχρι το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου θα έχετε την δυνατότητα να επισκεφτείτε την διεθνής ομαδική έκθεση ζωγραφικής "Sunset in Athens II" στην γκαλερί vamiali's.H έκθεση που άνοιξε στις 19 Δεκεμβρίου περιλαμβάνει έργα έπτα σημαντικών νέων καλλιτεχνών, από τους οποίους ο καθένας προσεγγίζει με εντελώς διαφορετικό τρόπο την γλώσσα της ζωγραφικής.Στην έκθεση ...
Συνέχεια...
Ρετροσπεκτίβα του Γιάννη Ψυχοπαίδη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Μια πολύ-επίπεδη έκθεση που φανερώνει διαφορετικές πτυχές του καλλιτέχνη Γιάννη Ψυχοπαίδη βλέπουμε στο μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Ο Ψυχοπαίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Έχει ζήσει στην Γερμανία κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '60 και ήταν ιδρυτικό μέλος της εικαστικής ομάδας «Α» και του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης». Επίσης ήταν ιδρυτικό ...
Συνέχεια...
Η Belle Epoque στο Παρίσι και την Αθήνα μέσα από τα μάτια του Lautrec
Και συνεχίζοντας με τις σημαντικές εκθέσεις, στο Μουσείο Ηρακλειδών -επίσης στο Θησείο οπότε μπορείτε να συνδυάσετε την επίσκεψη σας με την Bernier που αναφέραμε σε προηγούμενη δημοσίευση- παρουσιάζεται μια αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη Toulouse-Lautrec. Ο Lautrec, εκτός από καλός ζωγράφος ήταν και μια πολύ ιδιάζουσα προσωπικότητα, με ένα όραμα, και ...
Συνέχεια...
Spaghetti a la aaart*
*aaart= a.antonopoulou.art Προσφάτως έλαβα αυτό το δελτίο τύπου και είναι τόσο αληθινό και με ευχάριστο χιούμορ που ειλικρινά αξίζει να το μεταφέρω ως έχει. «Το καλοκαίρι έφτασε μαζί με τη ζέστη και τη ραστώνη. Κι επειδή ο νους όλων μας ταξιδεύει σε εξωτικούς και μη προορισμούς, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε μία ...
Συνέχεια...
Σε «Τροχιά Σταθερή» το Τρένο Στο Ρούφ
Το κίνημα των αγανακτισμένων καλά κρατεί αφήνοντας τις μεγαλύτερες πινελιές στον κανβά της φετινής καλοκαιρινής Αθήνας. Μια τέτοια πόλη δεν θα μπορούσε όμως να μην εφευρίσκει τρόπους σύντομης διαφυγής και απόδρασης από τον ψυχολογικό ορυμαγδό ώστε να επιβιώσει. Έτσι λοιπόν το κίνημα "τραπεζάκια έξω" δημιούργημα του τρένου με την πιό ενεργή καλλιτεχνική ...
Συνέχεια...
Η Αμφιλοχία έχει φοβερά τυριά, και φοβερές εκθέσεις!!!!
Ναι το ξέρω ότι συνήθως όταν ακούτε Αμφιλοχία, η λέξη γραβιέρα σας έρχεται αυτόματα στο νου.Και όμως υπάρχουν και άλλα πολύ ωραία πράγματα που γίνονται σε αυτό το μέρος εκτός από τα τυριά του. Από πέρσι, το ίδρυμα Μάργαρη που βρίσκεται εκεί, συνεργάζεται με τον συλλέκτη Λεωνίδα Μπέλτσιο (πέρσι είχαμε ...
Συνέχεια...
Μια Ιρανή μάγισσα της εικόνας στην Ελλάδα
Πριν περίπου 15 χρόνια, η Shirin Neshat παρουσίασε την σειρά φωτογραφιών με τίτλο Women of Allah. Απεικόνιζε γυναίκες με όπλα και λόγια από το Κοράνι σαν γραμμένα πάνω στις φωτογραφίες της με την μαγευτική Ιρανική καλλιγραφία. Αυτή ήταν και η πρώτη της ολοκληρωμένη εικαστική δουλειά. Η δουλειά της αναφέρεται σε ...
Συνέχεια...
Gazon Rouge Project Space
Ο νέος χώρος της Gazon Rouge με πιο experimental projects στον Κεραμεικό. Τελευταία η περιοχή του Κεραμεικού, που αρχίζει να προσελκύει όλο και περισσότερο τις νεότερες γκαλερί της Αθήνας, και βλέπουμε αρκετή κινητικότητα αλλά και ετοιμασίες για νέους χώρους που θα ανοίγουν σιγά-σιγά μέχρι το τέλος της χρονιάς. Η Κατερίνα ...
Συνέχεια...
Instamoments
Το Instagram, όπως πιθανόν ήδη ξέρετε, είναι το application της χρονιάς, σύμφωνα με την Apple. Στο timeline του δίνουν ραντεβού χιλιάδες Instagramers που μοιράζονται κάθε μέρα τις στιγμές τους μέσα από εικόνες με (comments) ή χωρίς λόγια. Αυτές τις στιγμές αποφάσισαν να συγκεντρώσουν και να παρουσιάσουν σε μια έκθεση οι ...
Συνέχεια...
Where is the art?
Τα φιλοσοφικά ερωτήματα με τα οποία μας βομβαρδίζουν οι εικαστικοί κύκλοι τις τελευταίες μέρες δεν έχουν τελειωμό. Σειρά παίρνει η έκθεση "where is the art?" η οποία αναλαμβάνει το βαρυσήμαντο έργο της αποσαφήνισης του ρόλου του καλλιτέχνη, του έργου του και του τρόπου προσέγγισης του κοινού.Μήπως ο θεατής αισθάνεται αποξενωμένος ...
Συνέχεια...
Έκθεση ζωγραφικής-φωτογραφίας του Γιώργου Κονταρούδη στο ΧρώμαChroma
Στο café-restaurant-bar Χρώμα/chroma στις 21 Ιανουαρίου κατά τις 21:00 θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης με τίτλο flesh/time/observation του Γιώργου Κονταρούδη. Ο Γιώργος Κονταρούδης είναι αρχιτέκτoνας και αυτή είναι η πρώτη του ατομική έκθεση στην οποία θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε την καλλιτεχνική του παραγωγή μέσα από αυτά τα ...
Συνέχεια...
Η Δήλος του Ηλία Σακκά
Μέχρι τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008 η γκαλερί Spilioti Projects θα παρουσιάζει την έκθεση "Δήλος" του Ηλία Σακκά.Ο ίδιος ασχολείται με τη ζωγραφική στον ελεύθερο χρόνο του μιας που επαγγελματικά ανήκει στο χώρο της ιατρικής και συγκεκριμένα σε αυτόν της κλινικής διαιτολογίας. Φανερά γοητευμένος από το νησί του Απόλλωνα και ...
Συνέχεια...
Ec(h)o: Έκθεση Φωτογραφίας από τον Νίκο Πατρελάκη
Ένα διαφορετικό ταλέντο του Νίκου Πατρελάκη αναδεικνύεται από την ερχόμενη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου στην Γκαλερί Spilioti Projects (bacaro). O γνωστός και αγαπημένος μας dj και παραγωγός αφήνει στην άκρη τους δίσκους του και πιάνει την φωτογραφική του μηχανή παρουσιάζοντας έως τις 10 Ιανουαρίου την πρώτην ατομική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο ...
Συνέχεια...
Η αίθουσα κλιματίζεται…
Η Αθήνα είναι ακόμα πολύ ζεστή. Αν δεν έχεις air-condition όπως εγώ, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, ειδικά όταν έχει διακοπές η ΔΕΗ κάθε μια ώρα. Ούτε ανεμιστήρας, ούτε internet...Τι να κάνεις όταν χτυπάει το διαμέρισμα σου ο ήλιος αλύπητα, από τις 12 ως την δύση του....Καμιά φορά έρχονται και ...
Συνέχεια...
Αλέξανδρος Τσαμούρης – Declare Independence
Άλλος για Λήμνο;;
Απονεμήθηκε το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2007
EVOLUTION ID στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Guerrilas In The Mist
Multi-artistic pARTy από την ομάδα dogmaRT
Συνεργασίες, Συνεργασίες
AMP. EXHIBITION NUMBER 2…Ben Jones.. IN A NEW
It’s time for DESTE again!!
Παράδοση κατ’ οίκον στην Cheap Art
Elephant Gun goes Ileana Tounta
Καλοκαιράκι…και η πόλη φυτοζωεί….
Bodies (finally) in Athens
Η ΕλληνοΑμερικάνικη ένωση…goes Britannia!!!
Καταγράφοντας το μέλλον
Στέλιος Φαϊτάκης one more time!
Ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα για δύο ακόμα μέρες
Ρετροσπεκτίβα του Γιάννη Ψυχοπαίδη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Η Belle Epoque στο Παρίσι και την Αθήνα
Spaghetti a la aaart*
Σε «Τροχιά Σταθερή» το Τρένο Στο Ρούφ
Η Αμφιλοχία έχει φοβερά τυριά, και φοβερές εκθέσεις!!!!
Μια Ιρανή μάγισσα της εικόνας στην Ελλάδα
Gazon Rouge Project Space
Instamoments
Where is the art?
Έκθεση ζωγραφικής-φωτογραφίας του Γιώργου Κονταρούδη στο ΧρώμαChroma
Η Δήλος του Ηλία Σακκά
Ec(h)o: Έκθεση Φωτογραφίας από τον Νίκο Πατρελάκη
Η αίθουσα κλιματίζεται…