Ο Κωστής Βελώνης, εικαστικός, επιμελητής και ενίοτε συγγραφέας πολύ ενδιαφερόντων εικαστικών κειμένων, απαντά σε μερικές απλές και γενικές ερωτήσεις περί τέχνης με τον οξυδερκή και μοναδικό τρόπο που τον διακατέχει.

Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για τονΒελώνη, είναι ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος της ελληνικής τέχνης, με μια αυθεντική φωνή, και μια δουλειά που εξελίσσεται με μοναδικό και οργανικό τρόπο. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, γράφει, οργανώνει εκθέσεις και δουλεύει όσο περισσότερο γίνεται. Επίσης πίνει πράσινο τσαι με μανία, και έχει κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό.

Μας μαλώνει λίγο για τις γενικές ερωτήσεις, αλλά είναι καλοκαιράκι και εμείς θέλουμε να μας δώσει έτσι απλά ένα στίγμα, για να απολαύσουμε την ίδια την δουλειά του, την χρονιά που έρχεται, μιας και θα συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις:

Στα μέσα Οκτωβρίου συμμετοχή στην ομαδική της AMP, στην ομαδική της ileanas tounta και στην alpha delta, συμμετοχή στην μεγάλη έκθεση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (εκτενής αναφορά στο μέλλον από αυτή την στήλη) και συμμετοχή στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα Biennale των Βρυξελλών.

Πολύ δουλειά από σήμερα ως τα Χριστούγεννα!!!


velonisΠοιοι καλλιτέχνες θεωρείς ότι είναι κοντά στην δουλειά σου;

Το ποιοι είναι κοντά στον τρόπο που δουλεύω δεν σημαίνει είναι απαραίτητα ότι μου αρέσουν περισσότερο, αν και συνήθως οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες . αναφέρομαι σκόρπια στους νεώτερους Gedi Sibony , Katharina Jahnke, Vincent Fecteau, Shahin Αffrasiabi, Alex Bircken, David Shrigley, Martin Boyce, Tom Burr, Joe scanlan, Vejvi Torbjörn, Μyriam Ηolme, Bojan Šarčević και πολλούς άλλους. αλλά για του παλαιότερους είμαι ακόμα πιο σίγουρος , όταν μάλιστα οι συγγένειες καταλήγουν να μην είναι τόσος εμφανείς.

Με την Katharina Jahnke είχες και μια κοινή έκθεση προ-πέρσι αν δεν κάνω λάθος. Πόσο πιστεύεις ότι λειτουργεί ένας διάλογος μεταξύ δύο καλλιτεχνών με κάποια κοινά στοιχεία αφετηρίας, μέσα στα πλαίσια της προγραμματισμένης κοινής έκθεσης σε μια γκαλερί; Εννοώ μεγάλες ομαδικές εκθέσεις γίνονται συχνά με κάποια επιμέλεια και οι επιλογές έργων γίνονται βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων. Κατά τη γνώμη μου αυτό πολλές φορές δεν είναι το κριτήριο για να παρουσιαστούν δυο καλλιτέχνες μαζί σε μια γκαλερί και πολλές φορές οι ίδιες οι γκαλερί πέφτουν στην παγίδα «α! μοιάζουν μορφολογικά, ή αισθητικά, άρα ας τους βάλουμε μαζί». Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Τι αποκόμισες εσύ από αυτή την κοινή παρουσίαση με την συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα;

Ήταν πράγματι χρήσιμη η συνεργασία με την Jahnke, γιατί ήταν από τις λίγες φορές που έκθετα με κάποιον που μοιραζόταν το ίδιο λεξιλόγιο και επειδή λειτουργούσε ως ατομική με καινούργια έργα που ανανεωνόντουσαν και στις δυο εκθέσεις το ενδιαφέρον αλλά και η περιέργεια ως προς το αποτέλεσμα αυξανόταν. Από κει και πέρα η διαφορά είναι τεράστια στο πως θα χρησιμοποιήσεις την επιλογή του ξύλου , την εμπειρία του craftmaking αλλά και τη χρήση ready made. Κοινές επιλογές μπορεί να εισάγουν στον θεατή ένα τρόπο επινόησης και μεθόδου σε δυο καλλιτέχνες που μοιράζονται αυτά χαρακτηριστικά αλλά στην συνεχεία υπάρχει αρκετός δρόμος για να καλυφτούν οι διαφορές τους .

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο πολύ φαινομενικά διαπιστώνει κάνεις ομοιότητες τόσο στην συνεχεία καταλαβαίνεις τις διαφορές. Σε άλλες συμμέτοχες είναι θέμα τύχης σε αυτό που ονομάζουμε συγγένεια. ‘Όμως αυτό δεν σημαίνει και τίποτα για την ποιότητα της έκθεσης. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε με αξιώματα όταν γνωρίζουμε ότι ακόμα και η κοινή αποδοχή του «διαλόγου» που ενδεχομένως τα έργα σε μια έκθεση οφείλουν να σχηματίζουν μπορεί να βγάζουν ένα μέτριο και αποθαρρυντικό αποτέλεσμα. σε σχέση με κάποια επιλογή που θα ενδυνάμωνε τις διαφορές ακόμα και μέσα από επιλογές που μεταχειρίζονται διαφορετικά εκφραστικά μέσα.

Κατά πόσο είναι κοντά η νέα γενιά ελλήνων εικαστικών με τις γενιές του 60 και του 70; Θεωρείς ότι ασχολούνται οι νέοι καλλιτέχνες με την ντόπια εικαστική ιστορία; Έχουν κάτι να μάθουν από αυτήν;

Νομίζω ότι μοιραζόμαστε κοινά στοιχεία με την γενιά του 60 στα εικαστικά όταν είναι ιδιαίτερα αισθητη η ανάγκη στην σημερινή καλλιτεχνική παράγωγη για ένα συγχρονισμό με ζητήματα που απασχολούν την διεθνή κοινότητα. ο τρόπος όμως που γίνεται αντιληπτή αυτή η ανάγκη πολλές φορές με δυσαρεστεί γιατί είναι αποτέλεσμα ιδεολογικού αιτήματος .Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι οι τρέχουσες μόδες είναι και πιο ξεπερασμένες ταυτόχρονα. σε αυτόν τον μάταιο κόσμο καλό ειναι ειαι να ακόλουθης αυτό που σου ταιριάζει και όχι να ευθυγραμμίζεσαι με τις υποδείξεις της πολιτιστικής ηγεμονίας.

Η γενιά του 60 νομίζω ότι ισορρόπησε στο θέμα αυτό. Υπήρξε αν μη τι άλλο κάποιος αυθορμητισμός στον πειραματισμό με τις φόρμες και τα εννοιακα τους παράγωγα. δεν αρνούμαι ότι πολλοί καλλιτέχνες είναι πέρα για πέρα βέβαιοι ότι ακολουθούν την εμμονές τους.. Όμως όταν βλέπεις το αποτέλεσμα σε αποθαρρύνει. δεν ξέρω αν ασχολούνται οι εικαστικοί με την ελληνική ιστορία αλλά στην δική μου περίπτωση θα πρόσθετα σίγουρα τον Ακριθάκη και τον Κανιάρη. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν ανακαλύπτω κοινούς δρόμους, στην σύλληψη όσο και στην εκτέλεση.

velonisΠαρ’ όλα αυτά, πολλοί έχουν μιλήσει για μια στασιμάρα που υπάρχει στα ελληνικά πράγματα σε σχέση με την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της ελληνικής τέχνης. Να αναφέρω το πρόσφατο κείμενο του Γιώργου Τζιρτζιλάκη «Το καταραμένο τοπικό απόθεμα» στο οποίο αναφέρει –
«Ζητούμενο, όμως, παραμένει ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της,(ελληνικής τέχνης) η διαμόρφωση ενός εννοιολογικού πλαισίου κατανόησης και, προπάντων, η πρόσληψη και -γιατί όχι;- η απόλαυσή της από τους άλλους.»

Καταλήγει στο να αναρωτιέται στο αν τελικά μας μένει κάποιος άλλος δρόμος εκτός από την αλλαγή, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, με τις προηγούμενες γενιές εικαστικών. Το προηγούμενο ερώτημα μου είχε να κάνει με αυτό, και το κατά πόσο μπορούμε να έχουμε πλέον μια ουσιαστική αλλαγή, έτσι όπως προτείνει ο Τζιρτζιλάκης, όχι με μια κατεύθυνση αλλά με πολλές, και κατά πόσο μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μηρυκάζουμε αυτά που βλέπουμε στο εξωτερικό, και να τα αναπαράγουμε χωρίς επεξεργασία, γιατί θεωρώ ότι δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις. Και μας έχει φάει η σοβαροφάνεια του να χρησιμοποιούμε μια διαλεκτική ξύλινη και κατ’ εμέ όχι χρήσιμη για την επιβίωση μας προς το παρόν. Η αντίθεση μας με τις προηγούμενες γενιές, είναι η έλλειψη επεξεργασίας και η έλλειψη ενός κεκτημένου προσωπικού αποτελέσματος με μια «αυθεντικότητα» -και την χρησιμοποιώ με κάθε φόβο αυτή τη λέξη. Δηλαδή δεν χρησιμοποιούμε θεωρητικά πλαίσια, ρεύματα, εικαστικά έργα, κριτικές κτλ. για να δημιουργήσουμε μια νέα θέση/θέσεις, αλλά για να αναπαράγουμε «κάτι» χωρίς να το επεξεργαστούμε πριν φύγει από μας. Και εδώ βάζω καλλιτέχνες, κριτικούς κτλ στο ίδιο καζάνι.

Ναι το τοπικό απόθεμα όπως το χρησιμοποιεί ο Τζιρτζιλάκης δηλώνει με κάποια αίσθηση έλξης και απώθησης την αναπόφευκτη περιθερωποιηση του Έλληνα εικαστικού από την διεθνή σκηνή ακόμα και αν η δουλειά του μπορεί να προσφέρει εκλάμψεις όπου όχι μόνο συγχρονίζεται -και αυτό είναι κάτι περισσότερο μίζερο κατά την γνώμη μου -αλλά τίθεται και ως παράδειγμα για την υπόλοιπη διεθνή σκηνή.

Όσο για την αναπαραγωγή του κριτικού λόγου ασφαλώς το βάρος αυτό πέφτει σε σας διαπιστώνω την ανευθυνότητα στην προσέγγιση, είτε με τα κριτήρια μιας άκαμπτης επιχειρηματολογίας είτε με παρουσιάσεις που γράφονται στο πόδι για να καλυφτεί η υλη. Από την άλλη υπάρχουν δημοσιογράφοι που λόγο της πείρας τους μπορών να τολμήσουν να επιδείξουν έναν ζαμανφουτισμό στην προσέγγιση και αυτό μπορώ να το καταλαβαίνω. Η εφημερίδα και τα περιοδικά μόδας δεν ήταν ποτέ ο ιδανικός τρόπος για να μια ρητορική επαρκής για τις ανάγκες της τέχνης. Συνεπώς δεν είναι ακατανόητο ότι απουσιάζουν οι ισχυρές θέσεις και οι ερμηνείες.

Τα τελευταία 10 χρόνια είχαμε μια πιο έντονη εξέλιξη στις μεγάλες εκθέσεις που ξεκίνησε με την έκθεση στο ΔΕΣΤΕ και καταλήγει τώρα με τις Biennale που έγιναν πέρυσι. Τι πρόσφερε αυτό κατά τη γνώμη σου στους έλληνες εικαστικούς από τη μια και στο ελληνικό κοινό από την άλλη;

Πραγματικά δεν μ’ αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό, αυτό ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους . Το ΔΕΣΤΕ και ο θεσμός της biennale είναι δυο διαφορετικές περιπτώσεις και δεν μπορώ να κάνω εύκολα συγκρίσεις . Από την μια ένα ιδιωτικό ίδρυμα που παρέχει μια πολύ καλή και οργανωμένη συλλογή ενός συλλέκτη και όπου αποτελεί το κύριο κορμό κάθε επομένης έκθεσης , και από την άλλη η μπιενάλε, η μια με κρατική χρηματοδότηση και η άλλη με ιδιωτική. Η δεύτερη περίπτωση ακούγεται πιο ηρωική , από την άποψη ότι ζούμε σ’ έναν κρατικοδίαιτο πολιτισμό – και δεν διστάζω να χρησιμοποιήσω το λεξιλόγιο του Τατουλη που σε αυτό το σημείο το ασπάζομαι απερίφραστα. Και οι δυο περιπτώσεις έχουν ειδικό βάρος για την ανανέωση των εικαστικών αν αναλογιστούμε ότι μοιράζονται το όραμα τους σε πόλεις που βιώνουν το ξεπεσμένο μεγαλείο της αρχαίας και βυζαντινής κληρονομιάς.

velonisΛες ότι δεν σε αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό. Αυτό για κάποιον που δεν έχει σχέση επαγγελματική με τα εικαστικά μπορεί να του ακούγεται ελιτίστικο. Δηλαδή η τέχνη για την τέχνη; Δεν σε ενδιαφέρει το πόσο εξοικειώνεται ο Έλληνας με την σύγχρονη τέχνη, πόσο θα μπορεί στο μέλλον να την κατανοήσει άρα και να την υποστηρίξει; Έστω και μόνο ως θεατής που δίνει τον οβολό του για να μπει σε μια Μπιενάλε ή ως συλλέκτης που πιθανώς να αγοράσει κάποιο έργο νέου Έλληνα;

Δεν καταλαβαίνω για τι σου φαίνεται ελιτίστικο. Δεν νομίζω να υπάρχει σοβαρός η έστω έντιμος καλλιτέχνης στον κόσμο που να ενδιαφέρεται για το κοινό. Αλλιώς είναι ιμπρεσάριος, παραγωγός, θεατράνθρωπος, ηθοποιός κλπ . Όπως δεν μ’ ενδιαφέρει το ελληνικό κοινό στο σημείο που δεν με ενδιαφέρει υπαρξιακά οποιοδήποτε κοινό..αν σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει αυτοί οι παράμετροι να ορίζουν την ταυτότητα σου. Αυτό είναι αφελές και φτηνό. Και αυτό που είναι σίγουρο ότι διαφέρει ριζικά από τον τρόπο με τον οποίο ο Beuys αναφέρεται στην κοινωνική γλυπτική η οποία κατά την γνώμη μου είναι τόσο σημαντική όσο και το δειλό πλησίασμα ενός κοριτσιού στην γλυπτική του σιντριβανιού της γειτονιάς του. Και δεν το λέω ειρωνικά.

Ποιο είναι για σένα το πιο κρίσιμο σημείο στην παρουσίαση ενός έργου τέχνης;

Να λείπει ο καλλιτέχνης για να μην γκρινιάζει για την παρουσίαση της δουλειάς του.

Πόσο κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία και στην κοινωνία είναι τα δικά σου έργα;

Δεν είναι κίνητρο ούτε κριτήριο αξιολόγησης να είμαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κανενός πολιτισμού και καμιάς γεωγραφικής ζώνης. Το ιδεολόγημα της «εντοπιότητας» αφορά πια αυτούς που συμπληρώνουν τις αιτήσεις τις Biennale , στο πλαίσιο μιας κουλτούρας της κανονικότητας . Όμως αν θέλεις να μιλήσω για το πως αντιλαμβάνομαι τα έργα μου, δεν θα διστάσω να ομολογήσω ότι μου φαίνεται ότι διέπονται ολοκληρωτικά από ελληνική ιδιοσυστασία η τουλάχιστον μεσογειακή. ο αναρχισμός στην εκτέλεση, η ή η ελαφρότητα κάποιων εννοιών και η αμφίσημη πορεία τους, η εμπειρία του παιχνιδιού, τα μελό στοιχεία και κάποιες αφηγήσεις με κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά με πείθουν ότι ο γεωγραφικός χώρος με τις συνήθειες του -που μοιράζονται οι σκέψεις μου- επεκτείνονται στα γλυπτά μου.

Θα συμφωνήσω στο ότι δεν είναι απαραίτητα κριτήριο το να είσαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κάποιου πολιτισμού, ούτε το να διατηρείς κάποια εντοπιότητα. Το ερώτημα είναι αν είσαι εσύ κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία, από την απάντηση σου, μου λες ότι είσαι και αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι αν πιστεύεις ότι είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο, που ζει στην Αθήνα, και δουλεύει μέσα σε αυτήν να λειτουργεί χωρίς να έχει καμία επιρροή από τον γεωγραφικό-πολιτικό-κοινωνικό χώρο στον οποίο ζει. Δηλαδή ο καλλιτέχνης δεν έχει, ή δεν θα έπρεπε να έχει εθνότητα; Και εάν δεν θα έπρεπε, πόσο εφικτό είναι αυτό στην πραγματικότητα; Εάν είχε γεννηθεί στην Σουηδία, στο Καμερούν ή στις Φιλλιπίνες, τα έργα σου θα έθεταν τα ίδια ερωτήματα, θα ασχολούνταν με τις ίδιες προβληματικές;

Είναι αξιοπερίεργο να βλέπεις καλλιτέχνες να παράγουν δουλειά που απέχει αισθητά από την μόνιμη διαμονή τους. ‘Όμως καταλαβαίνεις ότι σήμερα με τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις αυτός ο τόπος διαμονής είναι περισσότερο τυπικός. Από την άλλη αναγνωρίζω ότι σε κάποιους καλλιτέχνες ο τόπος του εργαστηριού είναι σημαντικότερος από πολλούς άλλους που χρησιμοποιουν ψηφιακά μέσα για παράδειγμα . Στην περίπτωση μου οφείλω να έχω εργαστήριο για να εμπνευστώ η για να παράγω .Συνεπώς περιορίζομαι από την γεωγραφική μου θέση και η εξάρτηση είναι σαφώς στενότερη από κάποιον που μετακινείται με μια κάμερα στο χέρι.


Photos:

1. ‘Lissitzky was a craftsman Hero
wood, acrylic, spray
248 cm h x 32 w cm x 50l cm
2007-08

2. ‘Craft Makes the universe’
300 x 90 x 100
wood, acrylic, rock, felt, wax, veneer, spray, plastic
2007-08

3. ‘Bauhaus Cathedral DIY
Wood, acrylic, shell
310 cm h x 70 l cm x 100 w cm
2007-08
private collection


Links
http://www.velonisworks.blogspot.com

Διάβασε επίσης...
Αθήνα, μια «Πόλη Κρυμμένη»
Όπως η Νέα Υόρκη έχει τον Γούντι Άλεν, το Βερολίνο τον Βίμ Βέντερς, η Ρώμη τον Ροσελίνι και τον Φελίνι, το Παρίσι τη Nouvelle Vague και το Λονδίνο τον Χίτσκοκ, έτσι και η Αθήνα έχει τους δικούς της, εναλλακτικούς, υμνητές. Αριστοτέχνες εικονοκλάστες, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες κινηματογραφιστές, ερωτευμένοι ή απλά τσιμπημένοι ...
Συνέχεια...
Renzo Piano – Η ποίηση της αρχιτεκτονικής στην Αθήνα
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα έρχεται ο διεθνούς φήμης αρχιτέκτονας Renzo Piano για μια διάλεξη το Σάββατο 24 Ιανουαρίου στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου Μουσικής, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.. Ο Piano ασχολήθηκε πρόσφατα με την Ελλάδα αφού έχει αναλάβει τον σχεδιασμό και την επίβλεψη του ...
Συνέχεια...
H GazonRouge παρουσιάζει το δίδυμο Δούκα – Βάθης
Συνεχίζοντας το πρόγραμμα του One Week Project, το τρίτο κατά σειρά είναι το δίδυμοΑντώνης Βάθης και Αναστασίας Δούκα. Η κοινή αυτή ενότητα δουλειάς που παρουσιάζεται -με τα έργα των δύο καλλιτεχνών να έχουν ανοίξει έναν ευθύ διάλογο μεταξύ τους- ονομάζεται Βουνά και Πορτραίτα. Μια εγκατάσταση της Δούκα, που επιλέγει "ευαίσθητα" ...
Συνέχεια...
the noise of art
Τι είναι οι "θορυβομηχανές"; Ο εικαστικός και μουσικός Γιώργος Τσόπανος (tsop) παρουσιάζει  χειροποίητες θορυβομηχανές και σχέδια επηρεασμένα από συνθέτες, συγκροτήματα, και αναφορές σχετικές με την πειραματική μουσική και το θόρυβο. Μιλήσαμε μαζί του για να εισαγάγει στην θεματική της νέας αυτής έκθεσης που εγκαινιάζεται σήμερα. Η  πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση που ελκύει  έντονα ...
Συνέχεια...
ΟΚΙΟΥΠe΄
Ο Στυλιανός Τζιρίτας γράφει, ηχογραφεί, κάνει ραδιόφωνο και συνεχίζει την πορεία του ως performer με την 11η παράστασή του μέσα σε 15 χρόνια αυτή την εβδομάδα στο Project Space στο Six D.O.G.S.  Προτού παρακολουθήσουμε το  "ΟΚΙΟΥΠe΄", του ζητήσαμε να μας εξηγήσει τι να περιμένουμε. Όπως αναφέρει το δελτίο τύπου που μας ...
Συνέχεια...
Μπιενάλε και Remap2
Το καλοκαίρι μπορεί να πέρασε πολύ γρήγορα -όπως συνήθως- αλλά υπάρχουν πράγματα για να μας κάνουν να το παρατείνουμε λίγο ακόμα.Η 2η Μπιενάλε της Αθήνας θα είναι ανοιχτή μέχρι και τον Οκτώβριο. Για όσους δεν την επισκεφτήκατε είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να συνδυάσετε παραλία και τέχνη, οπότε να κρατήσετε ...
Συνέχεια...
Όλη η πόλη ένα bazaar!
Όπως πάντα στις γιορτές διοργανώνονται συνέχεια bazaar. Φέτος έχουμε δύο πραγματικά δυνατά bazaar - temporary shops στην Αθήνα.Καταρχήν η φοβερή γκαλερίστα Ρεβέκκα Καμχή, διοργανώνει bazaar με μεταχειρισμένα βιβλία, μια τέραστια συλλογή από περιοδικά τέχνης όπως frieze, contemporary, flash art κ.α. Αλλά και παλιούς δίσκους, ντοσιέ και ότι άλλο μπορεί να ...
Συνέχεια...
Η Art Athina αλλάζει ξανά…
Με νέο σχήμα πλέον και με την D-Art για τα επόμενα τρία χρόνια πίσω από την διοργάνωση της, η Art Athina ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό στις 21 Μαϊου σε νέο χώρο. Μέχρι τώρα η φουάρ λάμβανε χώρα στον εκθεσιακό χώρο της Helexpo στην οδό Κηφησίας αλλά από φέτος ...
Συνέχεια...
Μια Ιρανή μάγισσα της εικόνας στην Ελλάδα
Πριν περίπου 15 χρόνια, η Shirin Neshat παρουσίασε την σειρά φωτογραφιών με τίτλο Women of Allah. Απεικόνιζε γυναίκες με όπλα και λόγια από το Κοράνι σαν γραμμένα πάνω στις φωτογραφίες της με την μαγευτική Ιρανική καλλιγραφία. Αυτή ήταν και η πρώτη της ολοκληρωμένη εικαστική δουλειά. Η δουλειά της αναφέρεται σε ...
Συνέχεια...
Look good, Feel good design στον Αστρολάβο
Look good, Feel good design. Αυτός είναι ο τίτλος της ομαδικής έκθεσης καλλιτεχνικών και χρηστικών αντικειμένων που παρουσιάζει η Αίθουσα Τέχνης «ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ artlife» στην οδό Ηροδότου στο Κολωνάκι.Τα τελευταία επτά χρόνια εικαστικοί και καταξιωμένοι designers δίνουν το ραντεβού τους στο art shop της Αίθουσας Τέχνης παρουσιάζοντας τις δημιουργίες τους στο ...
Συνέχεια...
7ply project again!
Χτες άνοιξε το 7ply porject μια ωδή στην street κουλτούρα. Φυσικά και με εικαστική έκθεση από δεκάδες skateboards που έχουν μεταλλαχθέι σε διάφορες..εκπλήξεις. Φέτος για πρώτη φορά στα πλαίσια της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί διαγωνισμός για την ανάδειξη του καλύτερου έργου. Οι δημιουργίες των συμμετεχόντων καλλιτεχνών θα αξιολογηθούν από πενταμελή κριτική ...
Συνέχεια...
Ec(h)o: Έκθεση Φωτογραφίας από τον Νίκο Πατρελάκη
Ένα διαφορετικό ταλέντο του Νίκου Πατρελάκη αναδεικνύεται από την ερχόμενη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου στην Γκαλερί Spilioti Projects (bacaro). O γνωστός και αγαπημένος μας dj και παραγωγός αφήνει στην άκρη τους δίσκους του και πιάνει την φωτογραφική του μηχανή παρουσιάζοντας έως τις 10 Ιανουαρίου την πρώτην ατομική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο ...
Συνέχεια...
Qbox presents Takehito Koganezawa’s Ephemeral Graffiti !!
H Qbox ένας νέος χώρος που λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια, έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιο καιρό ένα πρόγραμμα residency για καλλιτέχνες εκτός των συνόρων. Φέτος φιλοξένησε τον Ιάπωνα καλλιτέχνη Takehito Koganezawa, στο residency στην Κέα, του οποίου την πρώτη ατομική παρουσιάζει αύριο στην γκαλερί στην οδό Αρμοδίου.Ο τίτλος της ...
Συνέχεια...
Η Δήλος του Ηλία Σακκά
Μέχρι τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008 η γκαλερί Spilioti Projects θα παρουσιάζει την έκθεση "Δήλος" του Ηλία Σακκά.Ο ίδιος ασχολείται με τη ζωγραφική στον ελεύθερο χρόνο του μιας που επαγγελματικά ανήκει στο χώρο της ιατρικής και συγκεκριμένα σε αυτόν της κλινικής διαιτολογίας. Φανερά γοητευμένος από το νησί του Απόλλωνα και ...
Συνέχεια...
Interracial Consumers
Μια ευχάριστη έκπληξη περιμένει όσους αποφασίσουν να ανηφορίσουν στο μικροσκοπικό πατάρι του δισκοπωλείου Junk Records στα Εξάρχεια. Ο Γιώργος Τσόπανος (aka Tsop) παίζει με τη σκληρότητα της φύσης και όλα όσα εκείνα η ανθρώπινη ύπαρξη θα ήθελα να (μπορούσε να) ξεχάσει σχεδιάζοντας ανθρωπόμορφα ζώα σε θέσεις, καταστάσεις και αμιγώς ανθρώπινες σκέψεις. Οι μορφές του ...
Συνέχεια...
Ραλλού Παναγιώτου: Ατομική έκθεση στην ΑΜΡ
Η δεύτερη ατομική της Ραλλούς Παναγιώτου στην γκαλερί AMP μετά από διάστημα δύο χρόνων , μέσα στο οποίο ήρθε μια υποψηφιότητα για το βραβείο ΔΕΣΤΕ το 2009, μια επιμέλεια ομαδικής έκθεσης και συμμετοχές σε εγχώρια και εκτός συνόρων πρότζεκτς. Τα τελευταία χρόνια η Παναγιώτου έχει κάνει στροφή στην δουλειά της ...
Συνέχεια...
Δια-Ροές 2007
26 Φεβρουαρίου - 3 ΜαρτίουΑισίως έφτασε το 10 το καλό για την διοργάνωση των Δια-ροών. Ένα φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών που εκμεταλλεύεται τους ανοικτούς χώρους της πόλης και εκτυλίσσεται σε σταθμούς του...Μετρό...Καλλιτεχνική διευθύντρια και εμπνεύστρια του φεστιβάλ η Σοφία Σπυράτου. Μια συνηθισμένη και καθημερινή διαδρομή μπορεί πλέον να δώσει διαφορετικό χρώμα ...
Συνέχεια...
Η γκαλερί Xippas εγκαινιάζει την φετινή έκθεση με την παρουσίαση του Tod Papageorge.
Η γκαλερί Xippas αρχίζει την φετινή σεζόν των εκθέσεων της κηρύσσοντας την έναρξη του Athens Photo Festival 2008 με την έκθεση του γνωστού Ελληνοαμερικανού φωτογράφου Tod Papageorge. Τα εγκαίνια της έκθεσης είναι σήμερα Πέμπτη στις 20:00.Ο Papageorge είναι διευθυντής του τμήματος φωτογραφίας του Πανεπιστημίου Yale από το 1979. Φοιτητές του ...
Συνέχεια...
To blog του E.M.Σ.Τ. – Προβολές στην Ελευσίνα
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με αφορμή την έναρξη της ανακατασκευής του κτιρίου στο Φιξ εγκαινίασε το σχετικό ιστολόγιο, το οποίο πραγματεύεται ζητήματα σχετικά με την πορεία της ανακατασκευής, αλλά και θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, όπως αναφορές στη «Μαγική Πόλη» του Κούνδουρου και στο γενικότερο ρόλο των μουσείων σήμερα. Ξεχωρίζουν τα ...
Συνέχεια...
ΜΑΛΑΟΥΙ – Η ζεστή καρδιά της Αφρικής
Στην γκαλερί Καλφαγιάν της Θεσσαλονίκης, μετά την γευστική έκθεση του Ποκα Γιό, σειρά έχει η φωτογράφος Βάσια Πελεγράτη που θα παρουσιάσει μια σειρά από φωτογραφίες από το Μαλάουι της Αφρικής.Το Μαλάουι, γνωστό από το μεγάλο ποσοστό ασθενών του AIDS (αλλά και πιο πρόσφατα για την υιοθεσία του μικρού Μπέν από ...
Συνέχεια...
Gazon Rouge Project Space
Ο νέος χώρος της Gazon Rouge με πιο experimental projects στον Κεραμεικό. Τελευταία η περιοχή του Κεραμεικού, που αρχίζει να προσελκύει όλο και περισσότερο τις νεότερες γκαλερί της Αθήνας, και βλέπουμε αρκετή κινητικότητα αλλά και ετοιμασίες για νέους χώρους που θα ανοίγουν σιγά-σιγά μέχρι το τέλος της χρονιάς. Η Κατερίνα ...
Συνέχεια...
Ά at AAA ( H Άννα –Μανέτα- στην A.Αntonopoulou Art)
Ξεκίνησε την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου η έκθεση της Άννας Μανέτα στην γκαλερί Αντωνοπούλου. Η νέα της δουλειά έχει τίτλο "TERRArism". Ο όρος "TERRArism" -από τις λέξεις terra (γη) και terrorism (τρομοκρατία)- αναφέρεται στην αίσθηση φόβου και ανασφάλειας, που προκαλείται από την αλλαγή των μέχρι τώρα δεδομένων κλιματολογικών συνθηκών και τις ...
Συνέχεια...
Έκθεση με έργα της συλλογής του Δάκη Ιωάννου στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Βιέννης.
Από το τέλος Ιουνίου έως το τέλος Οκτωβρίου του 2007 θα παρουσιαστεί στο ΜUMOK, στη Βιέννη μεγάλη έκθεση με έργα της συλλογής του Δ. Ιωάννου, υπό τον τίτλο Dream and Trauma. H έκθεση θα προσεγγίσει το θέμα του τραύματος με μια υπαρξιακή διάσταση, ως ρήγμα μεταξύ συνείδησης και αντίληψης, το ...
Συνέχεια...
Thessaloniki Biennale
Σύμφωνα με το γραφείο τύπου του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης έχουν ήδη επισκεφτεί τη Biennale περίπου 20.000 επισκέπτες. Να σημειώσουμε ότι έχετε χρόνο ακόμη μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου για μια επίσκεψη στις «Ετεροτοπίες» (όρος δανεισμένος από τον Michel Foucault), που απλώνονται σε πολλούς χώρους της συμπρωτεύουσας και στοχεύουν στην παρουσίαση ...
Συνέχεια...
7 PLY PROJECT στο Γκάζι
Ένα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον event θα πραγματοποιηθεί στις 21 και 22 Απριλίου στο χώρο της «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100 - Γκάζι).Ο λόγος για το 7 PLY PROJECT skateboard art and culture festival που διοργανώνεται για δεύτερη χρονιά από την propaganda rollin co. σε συνεργασία με την VANS Footwear ...
Συνέχεια...
Louise Bourgeois R.I.P. (1911 – 2010)
H πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση Personages που διοργανώνεται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου συνέπεσε με το θάνατο της Γαλλίδας γλύπτριας.Η σπουδαία, από κάθε άποψη, καλλιτέχνις είχε γεννηθεί στο Παρίσι το 1911 και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών, στη Νέα Υόρκη -όπου ζούσε ...
Συνέχεια...
O Νίκος Ναυρίδης στην Bernier/Eliades
Πριν λίγες μέρες ξεκίνησε η δεύτερη ατομική του καλλιτέχνη Νίκου Ναυρίδη στην γκαλερί BERNIER/ELIADES, ενός από τους αξιολογότερους εκπρόσωπους της ελληνικής τέχνης σήμερα, με πολλές συμμετοχές και παρουσιάσεις σε διεθνείς διοργανώσεις όπως η Μπιενάλε της Βενετίας.Ο Ναυρίδης, με ένα καθαρό, κριτικό βλέμμα στο μέλλον, αλλά και μια πραγματική αισιοδοξία, παρουσίασε ...
Συνέχεια...
MIR φεστιβάλ!!
Από σήμερα και ως τις 20 Σεπτεμβρίου όπως είδατε ήδη στο section του θεάτρου και χορού, θα λάβει χώρα το φεστιβάλ ΜΙR στους χώρους του Πολιτιστικού Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη. Εκτός από χορό υπάρχει και καλό εικαστικό πρόγραμμα που ξεκινάει με την έκθεση μαγική εικόνα με εγκαταστάσεις βίντεο και διαδραστικά έργα ...
Συνέχεια...
Γιώργος Τσεριώνης στο νέο χώρο K-ART
"Κάνοντας τρύπες στην ευτυχία". Με την πρώτη ματιά στα σχέδια του Γιώργου Τσεριώνη σαγηνεύεσαι. Η πρώτη σκέψη είναι ότι αποπνέουν τον χαρακτήρα που θα έβρισκες κανείς σε παλιά σχέδια βιβλίων της βικτοριανής εποχής. Θυμίζουν επίσης εικονογραφήσεις παραμυθιών που όμως μέσα από τα μάτια του Τσεριώνη αποκτούν μια πιο ρεαλιστική διάθεση.Πριν ...
Συνέχεια...
Συνεργασίες, Συνεργασίες
Τώρα τελευταία όλο και βλέπουμε διαφορετικούς χώρους της τέχνης να συνομιλούν, αλλά και «παραδοσιακά» μουσεία να φιλοξενούν εκθέσεις σύγχρονης τέχνης.Μια τέτοια προσπάθεια είναι και η συνεργασία του Εθνικού θεάτρου με εικαστικούς καλλιτέχνες. Η προσπάθεια ξεκίνησε και συνεχίζεται με τις εγκαταστάσεις των Δήμητρας Βάμιαλη και Κώστα Μπασάνου και την περφόρμανς του ...
Συνέχεια...
Αθήνα, μια «Πόλη Κρυμμένη»
Renzo Piano – Η ποίηση της αρχιτεκτονικής στην
H GazonRouge παρουσιάζει το δίδυμο Δούκα – Βάθης
the noise of art
ΟΚΙΟΥΠe΄
Μπιενάλε και Remap2
Όλη η πόλη ένα bazaar!
Η Art Athina αλλάζει ξανά…
Μια Ιρανή μάγισσα της εικόνας στην Ελλάδα
Look good, Feel good design στον Αστρολάβο
7ply project again!
Ec(h)o: Έκθεση Φωτογραφίας από τον Νίκο Πατρελάκη
Qbox presents Takehito Koganezawa’s Ephemeral Graffiti !!
Η Δήλος του Ηλία Σακκά
Interracial Consumers
Ραλλού Παναγιώτου: Ατομική έκθεση στην ΑΜΡ
Δια-Ροές 2007
Η γκαλερί Xippas εγκαινιάζει την φετινή έκθεση με
To blog του E.M.Σ.Τ. – Προβολές στην Ελευσίνα
ΜΑΛΑΟΥΙ – Η ζεστή καρδιά της Αφρικής
Gazon Rouge Project Space
Ά at AAA ( H Άννα –Μανέτα- στην
Έκθεση με έργα της συλλογής του Δάκη Ιωάννου
Thessaloniki Biennale
7 PLY PROJECT στο Γκάζι
Louise Bourgeois R.I.P. (1911 – 2010)
O Νίκος Ναυρίδης στην Bernier/Eliades
MIR φεστιβάλ!!
Γιώργος Τσεριώνης στο νέο χώρο K-ART
Συνεργασίες, Συνεργασίες