Ο Κωστής Βελώνης, εικαστικός, επιμελητής και ενίοτε συγγραφέας πολύ ενδιαφερόντων εικαστικών κειμένων, απαντά σε μερικές απλές και γενικές ερωτήσεις περί τέχνης με τον οξυδερκή και μοναδικό τρόπο που τον διακατέχει.

Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για τονΒελώνη, είναι ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος της ελληνικής τέχνης, με μια αυθεντική φωνή, και μια δουλειά που εξελίσσεται με μοναδικό και οργανικό τρόπο. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, γράφει, οργανώνει εκθέσεις και δουλεύει όσο περισσότερο γίνεται. Επίσης πίνει πράσινο τσαι με μανία, και έχει κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό.

Μας μαλώνει λίγο για τις γενικές ερωτήσεις, αλλά είναι καλοκαιράκι και εμείς θέλουμε να μας δώσει έτσι απλά ένα στίγμα, για να απολαύσουμε την ίδια την δουλειά του, την χρονιά που έρχεται, μιας και θα συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις:

Στα μέσα Οκτωβρίου συμμετοχή στην ομαδική της AMP, στην ομαδική της ileanas tounta και στην alpha delta, συμμετοχή στην μεγάλη έκθεση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (εκτενής αναφορά στο μέλλον από αυτή την στήλη) και συμμετοχή στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα Biennale των Βρυξελλών.

Πολύ δουλειά από σήμερα ως τα Χριστούγεννα!!!


velonisΠοιοι καλλιτέχνες θεωρείς ότι είναι κοντά στην δουλειά σου;

Το ποιοι είναι κοντά στον τρόπο που δουλεύω δεν σημαίνει είναι απαραίτητα ότι μου αρέσουν περισσότερο, αν και συνήθως οι έννοιες αυτές είναι ταυτόσημες . αναφέρομαι σκόρπια στους νεώτερους Gedi Sibony , Katharina Jahnke, Vincent Fecteau, Shahin Αffrasiabi, Alex Bircken, David Shrigley, Martin Boyce, Tom Burr, Joe scanlan, Vejvi Torbjörn, Μyriam Ηolme, Bojan Šarčević και πολλούς άλλους. αλλά για του παλαιότερους είμαι ακόμα πιο σίγουρος , όταν μάλιστα οι συγγένειες καταλήγουν να μην είναι τόσος εμφανείς.

Με την Katharina Jahnke είχες και μια κοινή έκθεση προ-πέρσι αν δεν κάνω λάθος. Πόσο πιστεύεις ότι λειτουργεί ένας διάλογος μεταξύ δύο καλλιτεχνών με κάποια κοινά στοιχεία αφετηρίας, μέσα στα πλαίσια της προγραμματισμένης κοινής έκθεσης σε μια γκαλερί; Εννοώ μεγάλες ομαδικές εκθέσεις γίνονται συχνά με κάποια επιμέλεια και οι επιλογές έργων γίνονται βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων. Κατά τη γνώμη μου αυτό πολλές φορές δεν είναι το κριτήριο για να παρουσιαστούν δυο καλλιτέχνες μαζί σε μια γκαλερί και πολλές φορές οι ίδιες οι γκαλερί πέφτουν στην παγίδα «α! μοιάζουν μορφολογικά, ή αισθητικά, άρα ας τους βάλουμε μαζί». Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Τι αποκόμισες εσύ από αυτή την κοινή παρουσίαση με την συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα;

Ήταν πράγματι χρήσιμη η συνεργασία με την Jahnke, γιατί ήταν από τις λίγες φορές που έκθετα με κάποιον που μοιραζόταν το ίδιο λεξιλόγιο και επειδή λειτουργούσε ως ατομική με καινούργια έργα που ανανεωνόντουσαν και στις δυο εκθέσεις το ενδιαφέρον αλλά και η περιέργεια ως προς το αποτέλεσμα αυξανόταν. Από κει και πέρα η διαφορά είναι τεράστια στο πως θα χρησιμοποιήσεις την επιλογή του ξύλου , την εμπειρία του craftmaking αλλά και τη χρήση ready made. Κοινές επιλογές μπορεί να εισάγουν στον θεατή ένα τρόπο επινόησης και μεθόδου σε δυο καλλιτέχνες που μοιράζονται αυτά χαρακτηριστικά αλλά στην συνεχεία υπάρχει αρκετός δρόμος για να καλυφτούν οι διαφορές τους .

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο πολύ φαινομενικά διαπιστώνει κάνεις ομοιότητες τόσο στην συνεχεία καταλαβαίνεις τις διαφορές. Σε άλλες συμμέτοχες είναι θέμα τύχης σε αυτό που ονομάζουμε συγγένεια. ‘Όμως αυτό δεν σημαίνει και τίποτα για την ποιότητα της έκθεσης. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε με αξιώματα όταν γνωρίζουμε ότι ακόμα και η κοινή αποδοχή του «διαλόγου» που ενδεχομένως τα έργα σε μια έκθεση οφείλουν να σχηματίζουν μπορεί να βγάζουν ένα μέτριο και αποθαρρυντικό αποτέλεσμα. σε σχέση με κάποια επιλογή που θα ενδυνάμωνε τις διαφορές ακόμα και μέσα από επιλογές που μεταχειρίζονται διαφορετικά εκφραστικά μέσα.

Κατά πόσο είναι κοντά η νέα γενιά ελλήνων εικαστικών με τις γενιές του 60 και του 70; Θεωρείς ότι ασχολούνται οι νέοι καλλιτέχνες με την ντόπια εικαστική ιστορία; Έχουν κάτι να μάθουν από αυτήν;

Νομίζω ότι μοιραζόμαστε κοινά στοιχεία με την γενιά του 60 στα εικαστικά όταν είναι ιδιαίτερα αισθητη η ανάγκη στην σημερινή καλλιτεχνική παράγωγη για ένα συγχρονισμό με ζητήματα που απασχολούν την διεθνή κοινότητα. ο τρόπος όμως που γίνεται αντιληπτή αυτή η ανάγκη πολλές φορές με δυσαρεστεί γιατί είναι αποτέλεσμα ιδεολογικού αιτήματος .Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι οι τρέχουσες μόδες είναι και πιο ξεπερασμένες ταυτόχρονα. σε αυτόν τον μάταιο κόσμο καλό ειναι ειαι να ακόλουθης αυτό που σου ταιριάζει και όχι να ευθυγραμμίζεσαι με τις υποδείξεις της πολιτιστικής ηγεμονίας.

Η γενιά του 60 νομίζω ότι ισορρόπησε στο θέμα αυτό. Υπήρξε αν μη τι άλλο κάποιος αυθορμητισμός στον πειραματισμό με τις φόρμες και τα εννοιακα τους παράγωγα. δεν αρνούμαι ότι πολλοί καλλιτέχνες είναι πέρα για πέρα βέβαιοι ότι ακολουθούν την εμμονές τους.. Όμως όταν βλέπεις το αποτέλεσμα σε αποθαρρύνει. δεν ξέρω αν ασχολούνται οι εικαστικοί με την ελληνική ιστορία αλλά στην δική μου περίπτωση θα πρόσθετα σίγουρα τον Ακριθάκη και τον Κανιάρη. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν ανακαλύπτω κοινούς δρόμους, στην σύλληψη όσο και στην εκτέλεση.

velonisΠαρ’ όλα αυτά, πολλοί έχουν μιλήσει για μια στασιμάρα που υπάρχει στα ελληνικά πράγματα σε σχέση με την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της ελληνικής τέχνης. Να αναφέρω το πρόσφατο κείμενο του Γιώργου Τζιρτζιλάκη «Το καταραμένο τοπικό απόθεμα» στο οποίο αναφέρει –
«Ζητούμενο, όμως, παραμένει ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της,(ελληνικής τέχνης) η διαμόρφωση ενός εννοιολογικού πλαισίου κατανόησης και, προπάντων, η πρόσληψη και -γιατί όχι;- η απόλαυσή της από τους άλλους.»

Καταλήγει στο να αναρωτιέται στο αν τελικά μας μένει κάποιος άλλος δρόμος εκτός από την αλλαγή, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, με τις προηγούμενες γενιές εικαστικών. Το προηγούμενο ερώτημα μου είχε να κάνει με αυτό, και το κατά πόσο μπορούμε να έχουμε πλέον μια ουσιαστική αλλαγή, έτσι όπως προτείνει ο Τζιρτζιλάκης, όχι με μια κατεύθυνση αλλά με πολλές, και κατά πόσο μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μηρυκάζουμε αυτά που βλέπουμε στο εξωτερικό, και να τα αναπαράγουμε χωρίς επεξεργασία, γιατί θεωρώ ότι δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις. Και μας έχει φάει η σοβαροφάνεια του να χρησιμοποιούμε μια διαλεκτική ξύλινη και κατ’ εμέ όχι χρήσιμη για την επιβίωση μας προς το παρόν. Η αντίθεση μας με τις προηγούμενες γενιές, είναι η έλλειψη επεξεργασίας και η έλλειψη ενός κεκτημένου προσωπικού αποτελέσματος με μια «αυθεντικότητα» -και την χρησιμοποιώ με κάθε φόβο αυτή τη λέξη. Δηλαδή δεν χρησιμοποιούμε θεωρητικά πλαίσια, ρεύματα, εικαστικά έργα, κριτικές κτλ. για να δημιουργήσουμε μια νέα θέση/θέσεις, αλλά για να αναπαράγουμε «κάτι» χωρίς να το επεξεργαστούμε πριν φύγει από μας. Και εδώ βάζω καλλιτέχνες, κριτικούς κτλ στο ίδιο καζάνι.

Ναι το τοπικό απόθεμα όπως το χρησιμοποιεί ο Τζιρτζιλάκης δηλώνει με κάποια αίσθηση έλξης και απώθησης την αναπόφευκτη περιθερωποιηση του Έλληνα εικαστικού από την διεθνή σκηνή ακόμα και αν η δουλειά του μπορεί να προσφέρει εκλάμψεις όπου όχι μόνο συγχρονίζεται -και αυτό είναι κάτι περισσότερο μίζερο κατά την γνώμη μου -αλλά τίθεται και ως παράδειγμα για την υπόλοιπη διεθνή σκηνή.

Όσο για την αναπαραγωγή του κριτικού λόγου ασφαλώς το βάρος αυτό πέφτει σε σας διαπιστώνω την ανευθυνότητα στην προσέγγιση, είτε με τα κριτήρια μιας άκαμπτης επιχειρηματολογίας είτε με παρουσιάσεις που γράφονται στο πόδι για να καλυφτεί η υλη. Από την άλλη υπάρχουν δημοσιογράφοι που λόγο της πείρας τους μπορών να τολμήσουν να επιδείξουν έναν ζαμανφουτισμό στην προσέγγιση και αυτό μπορώ να το καταλαβαίνω. Η εφημερίδα και τα περιοδικά μόδας δεν ήταν ποτέ ο ιδανικός τρόπος για να μια ρητορική επαρκής για τις ανάγκες της τέχνης. Συνεπώς δεν είναι ακατανόητο ότι απουσιάζουν οι ισχυρές θέσεις και οι ερμηνείες.

Τα τελευταία 10 χρόνια είχαμε μια πιο έντονη εξέλιξη στις μεγάλες εκθέσεις που ξεκίνησε με την έκθεση στο ΔΕΣΤΕ και καταλήγει τώρα με τις Biennale που έγιναν πέρυσι. Τι πρόσφερε αυτό κατά τη γνώμη σου στους έλληνες εικαστικούς από τη μια και στο ελληνικό κοινό από την άλλη;

Πραγματικά δεν μ’ αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό, αυτό ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους . Το ΔΕΣΤΕ και ο θεσμός της biennale είναι δυο διαφορετικές περιπτώσεις και δεν μπορώ να κάνω εύκολα συγκρίσεις . Από την μια ένα ιδιωτικό ίδρυμα που παρέχει μια πολύ καλή και οργανωμένη συλλογή ενός συλλέκτη και όπου αποτελεί το κύριο κορμό κάθε επομένης έκθεσης , και από την άλλη η μπιενάλε, η μια με κρατική χρηματοδότηση και η άλλη με ιδιωτική. Η δεύτερη περίπτωση ακούγεται πιο ηρωική , από την άποψη ότι ζούμε σ’ έναν κρατικοδίαιτο πολιτισμό – και δεν διστάζω να χρησιμοποιήσω το λεξιλόγιο του Τατουλη που σε αυτό το σημείο το ασπάζομαι απερίφραστα. Και οι δυο περιπτώσεις έχουν ειδικό βάρος για την ανανέωση των εικαστικών αν αναλογιστούμε ότι μοιράζονται το όραμα τους σε πόλεις που βιώνουν το ξεπεσμένο μεγαλείο της αρχαίας και βυζαντινής κληρονομιάς.

velonisΛες ότι δεν σε αφορά το τι πρόσφερε στο ελληνικό κοινό. Αυτό για κάποιον που δεν έχει σχέση επαγγελματική με τα εικαστικά μπορεί να του ακούγεται ελιτίστικο. Δηλαδή η τέχνη για την τέχνη; Δεν σε ενδιαφέρει το πόσο εξοικειώνεται ο Έλληνας με την σύγχρονη τέχνη, πόσο θα μπορεί στο μέλλον να την κατανοήσει άρα και να την υποστηρίξει; Έστω και μόνο ως θεατής που δίνει τον οβολό του για να μπει σε μια Μπιενάλε ή ως συλλέκτης που πιθανώς να αγοράσει κάποιο έργο νέου Έλληνα;

Δεν καταλαβαίνω για τι σου φαίνεται ελιτίστικο. Δεν νομίζω να υπάρχει σοβαρός η έστω έντιμος καλλιτέχνης στον κόσμο που να ενδιαφέρεται για το κοινό. Αλλιώς είναι ιμπρεσάριος, παραγωγός, θεατράνθρωπος, ηθοποιός κλπ . Όπως δεν μ’ ενδιαφέρει το ελληνικό κοινό στο σημείο που δεν με ενδιαφέρει υπαρξιακά οποιοδήποτε κοινό..αν σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει αυτοί οι παράμετροι να ορίζουν την ταυτότητα σου. Αυτό είναι αφελές και φτηνό. Και αυτό που είναι σίγουρο ότι διαφέρει ριζικά από τον τρόπο με τον οποίο ο Beuys αναφέρεται στην κοινωνική γλυπτική η οποία κατά την γνώμη μου είναι τόσο σημαντική όσο και το δειλό πλησίασμα ενός κοριτσιού στην γλυπτική του σιντριβανιού της γειτονιάς του. Και δεν το λέω ειρωνικά.

Ποιο είναι για σένα το πιο κρίσιμο σημείο στην παρουσίαση ενός έργου τέχνης;

Να λείπει ο καλλιτέχνης για να μην γκρινιάζει για την παρουσίαση της δουλειάς του.

Πόσο κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία και στην κοινωνία είναι τα δικά σου έργα;

Δεν είναι κίνητρο ούτε κριτήριο αξιολόγησης να είμαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κανενός πολιτισμού και καμιάς γεωγραφικής ζώνης. Το ιδεολόγημα της «εντοπιότητας» αφορά πια αυτούς που συμπληρώνουν τις αιτήσεις τις Biennale , στο πλαίσιο μιας κουλτούρας της κανονικότητας . Όμως αν θέλεις να μιλήσω για το πως αντιλαμβάνομαι τα έργα μου, δεν θα διστάσω να ομολογήσω ότι μου φαίνεται ότι διέπονται ολοκληρωτικά από ελληνική ιδιοσυστασία η τουλάχιστον μεσογειακή. ο αναρχισμός στην εκτέλεση, η ή η ελαφρότητα κάποιων εννοιών και η αμφίσημη πορεία τους, η εμπειρία του παιχνιδιού, τα μελό στοιχεία και κάποιες αφηγήσεις με κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά με πείθουν ότι ο γεωγραφικός χώρος με τις συνήθειες του -που μοιράζονται οι σκέψεις μου- επεκτείνονται στα γλυπτά μου.

Θα συμφωνήσω στο ότι δεν είναι απαραίτητα κριτήριο το να είσαι κοντά στην ιδιοσυγκρασία κάποιου πολιτισμού, ούτε το να διατηρείς κάποια εντοπιότητα. Το ερώτημα είναι αν είσαι εσύ κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία, από την απάντηση σου, μου λες ότι είσαι και αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι αν πιστεύεις ότι είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο, που ζει στην Αθήνα, και δουλεύει μέσα σε αυτήν να λειτουργεί χωρίς να έχει καμία επιρροή από τον γεωγραφικό-πολιτικό-κοινωνικό χώρο στον οποίο ζει. Δηλαδή ο καλλιτέχνης δεν έχει, ή δεν θα έπρεπε να έχει εθνότητα; Και εάν δεν θα έπρεπε, πόσο εφικτό είναι αυτό στην πραγματικότητα; Εάν είχε γεννηθεί στην Σουηδία, στο Καμερούν ή στις Φιλλιπίνες, τα έργα σου θα έθεταν τα ίδια ερωτήματα, θα ασχολούνταν με τις ίδιες προβληματικές;

Είναι αξιοπερίεργο να βλέπεις καλλιτέχνες να παράγουν δουλειά που απέχει αισθητά από την μόνιμη διαμονή τους. ‘Όμως καταλαβαίνεις ότι σήμερα με τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις αυτός ο τόπος διαμονής είναι περισσότερο τυπικός. Από την άλλη αναγνωρίζω ότι σε κάποιους καλλιτέχνες ο τόπος του εργαστηριού είναι σημαντικότερος από πολλούς άλλους που χρησιμοποιουν ψηφιακά μέσα για παράδειγμα . Στην περίπτωση μου οφείλω να έχω εργαστήριο για να εμπνευστώ η για να παράγω .Συνεπώς περιορίζομαι από την γεωγραφική μου θέση και η εξάρτηση είναι σαφώς στενότερη από κάποιον που μετακινείται με μια κάμερα στο χέρι.


Photos:

1. ‘Lissitzky was a craftsman Hero
wood, acrylic, spray
248 cm h x 32 w cm x 50l cm
2007-08

2. ‘Craft Makes the universe’
300 x 90 x 100
wood, acrylic, rock, felt, wax, veneer, spray, plastic
2007-08

3. ‘Bauhaus Cathedral DIY
Wood, acrylic, shell
310 cm h x 70 l cm x 100 w cm
2007-08
private collection


Links
http://www.velonisworks.blogspot.com

Διάβασε επίσης...
NECK LESS DALA από την Αναστασία Δούκα
A guided tour on the shortcut of objects08.09.2007 - 06.10.2007Η γκαλερι LORAINI ALIMANTIRI - gazonrouge παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση της Αναστασίας Δούκα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και η ίδια η εικαστικός η καινούργια της δουλειά είναι 'μια ξενάγηση σ' εκείνα ακριβώς τα σημεία (στιγμιότυπα) όπου τα αντικείμενα παγώνουν και μεταμορφώνονται ...
Συνέχεια...
Έφυγε ένα από τα τελευταία ιερά τέρατα της φωτογραφίας
O Irving Penn ίσως να μην είναι τόσο γνωστός όσο ο Helmut Newton ή ο παππούς της φωτογραφίας Henri Cartier Bresson, αλλά ήταν ένας γίγαντας της φωτογραφίας. Έφυγε πριν λίγες μέρες, σε ηλικία 92 ετών, έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή και έχοντας αφήσει ένα τεράστιο αρχείο από φωτογραφίες για πηγή ...
Συνέχεια...
Σε «Τροχιά Σταθερή» το Τρένο Στο Ρούφ
Το κίνημα των αγανακτισμένων καλά κρατεί αφήνοντας τις μεγαλύτερες πινελιές στον κανβά της φετινής καλοκαιρινής Αθήνας. Μια τέτοια πόλη δεν θα μπορούσε όμως να μην εφευρίσκει τρόπους σύντομης διαφυγής και απόδρασης από τον ψυχολογικό ορυμαγδό ώστε να επιβιώσει. Έτσι λοιπόν το κίνημα "τραπεζάκια έξω" δημιούργημα του τρένου με την πιό ενεργή καλλιτεχνική ...
Συνέχεια...
When Oscar -and I mean Mr. Wilde- met the Robots!!
Την προηγούμενη εβδομάδα μέσα από την εθωδία των μπαχαρικών της οδού Ευρυπίδου, περάσαμε και από την έκθεση When Oscar Met the Robots. Η ομαδική έκθεση στήθηκε και επιμελήθηκε από την Νάνσυ Κουγιούφα, και αφετηρία ήταν η πολυσχιδής προσωπικότητα του Oscar Wilde. Ξεκίνημα λοιπόν για όλους τους καλλιτέχνες ήταν το έργο ...
Συνέχεια...
Vodafone CU 7 PLY PROJECT το σαβ/κο στη Τεχνόπολη
Τις τελευταίες μέρες, στις στάσεις των λεωφορείων βλέπουμε συνέχεια αφίσες για το 7ply. Η ομάδα της Propaganda Rollin co, σε συνεργασία με την Vodafone παρουσιάζουν για τρίτη χρονιά αυτό το φεστιβάλ στην Αθήνα με σκοπό να μας δείξουν όλα αυτά που περιβάλλουν την κουλτούρα και το lifestyle του skateboarding. Το ...
Συνέχεια...
Αλέξανδρος Ψυχούλης στην Αντωνοπούλου Art
Μια συμμετοχή στην Μπιενάλε της Βενετίας, και ένα βραβείο, εκπροσωπώντας την χώρα μας, είναι κάτι που για έναν καλλιτέχνη σίγουρα ανεβάζει τον πήχη πρώτα για τους άλλους και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Αλέξανδρος Ψυχούλης όμως, μετά το βραβείο στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1997, σίγουρα αυτό ...
Συνέχεια...
Em Kei: ‘Με την τέχνη εξαρτάται τι «τρώς»…’
Η Em Kei είναι γρήγορη. Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς είναι η ταχύτητα της. Ταχύτητα στο να καταχωρεί πληροφορίες, να τις επεξεργάζεται και να βγάζει συμπεράσματα που είναι αναπάντεχα εύστοχα.Με σπουδές στο graphic/spatial design και φωτογραφία/video και μεταπτυχιακό Καλών Τεχνών στο Chelsea College of Art & Design στο Λονδίνο ...
Συνέχεια...
Fractured Figure – Έργα από τη συλλογή του Δάκη Ιωάννου
Για όσους από σας δεν έχουν δει ακόμα αυτή την έκθεση, έχετε ως τις 31 Ιουλίου για να πάτε στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ. Το Fractured Figure είναι μια ομαδική σε επιμέλεια του πολυμήχανου γκαλερίστα-επιμελητή Jeffrey Deitch και σύμβουλο επιμέλειας τον Massimiliano Gioni (ενός εκ των 3 επιμελητών της Μπιενάλε του Βερολίνου ...
Συνέχεια...
Έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Τζώρτζη στη Manifactura Gallery
Στο πλαίσιο του 14ου Διεθνούς Μήνα Φωτογραφίας της Αθήνας, το Ελληνικό Κέντρο Φωτογραφίας πραγματοποιείται η έκθεση του βραβευμένου φωτογράφου Γιάννη Τζώρτζη RPS «Παπούα-Νέα Γουϊνέα 2006: Η αλήθεια της εικόνας», έως το Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2007 στη Manifactura Gallery. Παπούα - Νέα Γουϊνέα: "Φανταστείτε τον εαυτό σας να έχετε μόλις ...
Συνέχεια...
Ά at AAA ( H Άννα –Μανέτα- στην A.Αntonopoulou Art)
Ξεκίνησε την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου η έκθεση της Άννας Μανέτα στην γκαλερί Αντωνοπούλου. Η νέα της δουλειά έχει τίτλο "TERRArism". Ο όρος "TERRArism" -από τις λέξεις terra (γη) και terrorism (τρομοκρατία)- αναφέρεται στην αίσθηση φόβου και ανασφάλειας, που προκαλείται από την αλλαγή των μέχρι τώρα δεδομένων κλιματολογικών συνθηκών και τις ...
Συνέχεια...
Κ-art με γυναικείο δίδυμο!
Την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου έχουμε διπλή έκθεση δύο κοριτσιών στην Κ-art! Η Ευφροσύνη Αστέρη και η Εριφύλη Βενέρη παρουσιάζουν από κοινού τα έργα τους στην έκθεση Storytellings που θα διαρκέσει έως και τις 7 Φεβρουαρίου.Οι δύο πρόσφατα αποφοιτούσες από την Σχολή Καλών Τεχνών παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής αλλά και επιτοίχιες κατασκευές. ...
Συνέχεια...
BERNIER/ELIADES presents Marnie Weber
Η γκαλερί Bernier/Eliades ξεκινάει το φετινό της πρόγραμμα με την πρώτη ατομική έκθεση της Marnie Weber με τίτλο Saving the Farm. Η καλλιτέχνης ζει και εργάζεται στο Λος Αντζελες, όπου και έχει σπουδάσει. Έχει στο βιογραφικό της πολλές σημαντικές συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις διεθνώς, όπως την πρόσφατη Sympathy for the ...
Συνέχεια...
λάθως εποχή
Τον τελευταίο χρόνο όλο και κάπου θα έχει παρει το μάτι σου κάποιο «λάθως» να στολίζει έναν αθηναικό τοίχο, κάπου αναμεσα στις ρεκλάμες πολιτικού περιεχομένου και μη. Πότε μόνο του, πότε συνοδευόμενο από κάποιο street art έργο,  το «λάθως» ακολουθεί την περπατημένη του «βασανίζομαι» και επιδρά στο μάτι και στο ...
Συνέχεια...
Η Bienalle λογοκρίνεται
Τις προάλλες μια φίλη μου καθηγήτρια μου έλεγε, με φοβερή θλίψη, πως κανένας μαθητής σε μια τάξη 30 παιδιών της Β’ Γυμνασίου δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη λογοκρισία. Όχι την ανάλυση, τη ρίζα της, την ιστορία της, ούτε καν τη σημασία της. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν οποιοδήποτε από αυτά τα παιδιά ...
Συνέχεια...
Το ΕΜΣΤ για τις γυναίκες
Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, οργανώνει ένα αφιέρωμα με τίτλο Wonder Women με επιλογές έργων από τη συλλογή του ΕΜΣΤ. Στο αφιέρωμα, που παρουσιάζεται στο Project Room, περιλαμβάνονται δέκα βίντεο γυναικών καλλιτεχνών που διερευνούν και σχολιάζουν κριτικά, γυναικείες ταυτότητες. Στα έργα αυτά μπορούμε ...
Συνέχεια...
‘Υστερίες του λευκού χαρτιού’ στην K-art
"Καλλιέργησα την υστερία μου με απόλαυση και τρόμο."Charles Baudelaire, Επιλογή από τα Journaux Intimes Η αίθουσα τέχνης K-art παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο "Υστερίες του λευκού χαρτιού" που βασίζεται σε ιδέα του εικαστικού Δημήτρη Τάταρη. Την έκθεση επιμελείται η θεωρητικός τέχνης Χριστίνα Ανδρουλιδάκη. Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Αλέξης Ακριθάκης, Νίκος ...
Συνέχεια...
Joseph Beuys και οι ελληνικές αναφορές στο έργο του
Ίσως ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του αιώνα που πέρασε, o Joseph Beuys αφήνει το στίγμα του στην Αθήνα, με μια έκθεση που διοργανώνει η Ελληνοαμερικανική Ένωση η οποία ανοίγει το εκθεσιακό της πρόγραμμα για το 2009 με αυτό το αφιέρωμα.Περιλαμβάνει τις εκθέσεις: "Joseph Beuys και οι ...
Συνέχεια...
Ηλίας Σκουλάς και Κώστας Βλάχος στο Mommy’s
'ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ... ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙ' Αναμένουμε την επόμενη Δευτέρα σαν μικρά παιδιά την έκθεση γελοιογραφίαςΤο χιούμορ χρόνια...δεν κοιτάζει από τους δύο γελοιογράφους, Ηλία Σκουλά και Κώστα Βλάχο, όπου καυτηριάζουν τα πλέον διαχρονικά και πάντα επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά θέματα που ακούμε, διαβάζουμε και βλέπουμε. Το Μommy, παρουσιάζει για πρώτη φορά έκθεση ...
Συνέχεια...
Γιώργος Λυντζέρης @ CheapArt
Ο Γιώργος Λυντζερης κατασκευάζει ένα φανταστικό καλλιτεχνικό κόσμο με τις εγκαταστάσεις του μέσα σε μια virtual πραγματικότητα. Η τέχνη εισβάλλει σε τεράστιες διαφημιστικές ρεκλάμες, διαμορφώνοντας μια τεράστια έκθεση, εφήμερη μα και υπέρ-ογκη, σαν να είναι φτιαγμένη για γίγαντες όπως ο King-Kong που ταράζουν την πόλη με τα βήματα τους. Χρησιμοποιώντας ...
Συνέχεια...
O Escher στο Herakleidon
O Maurits Cornelius Escher, όπως είναι το ολοκληρωμένο όνομα του καλλιτέχνη που έχει αποτελέσει πηγή έμνπευσης και σημείο αναφοράς για πολλούς ζωγράφους τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά και για άλλες πτυχές της καλλιτεχνικής έκφρασης όπως η street art.Προσωπικά, θυμάμαι να έχω δει έργο του για πρώτη φορά στο χωλ του ...
Συνέχεια...
Καταγράφοντας το μέλλον
Σήμερα μετά τις 8 μ.μ. στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, (Πειραιώς 256) ανοίγει η έκθεση αποφοίτησης ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ των φοιτητών του Μεταπτυχιακού Τμήματος Ψηφιακών Μορφών της ΑΣΚΤ. Με videoworks, mixed media, εγκαταστάσεις και εφαρμογές στο διαδίκτυο οι καλλιτέχνες παρουσιάζουν τους προβληματισμούς τους, τα όνειρα τους και όλα αυτά που τους ...
Συνέχεια...
Βασίλης Σαλπιστής στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος
Η Αίθουσα Τέχνης Καππάτος, εγκαινιάζει την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου στις 8μμ την νέα δουλειά του ζωγράφου Βασίλη Σαλπιστή. Τα έργα του, σε μεγάλους καμβάδες με ασπρόμαυρες φιγούρες ανθρώπων σε γραφεία, δείχνουν έντονα το σχόλιο για την ανθρώπινη φύση μέσα σε χώρους εργασιακούς, που τείνουν να γίνονται γκρί και απάνθρωποι. Τα ...
Συνέχεια...
START ! 08 – Video Art Exhibition στο Booze Cooperativa
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ο πολυχώρος ΜΙΚΡΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ οργανώνει και παρουσιάζει στο Booze Cooperativa την ετήσια ομαδική έκθεση των σπουδαστών του τμήματος video art με τίτλο START ! 08.Νέοι δημιουργοί παρουσιάζουν από τις 3 έως τις 7 Απριλίου με τη δική τους ματιά έργα τα οποία πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια ...
Συνέχεια...
Τέχνη ουσίας, κοντά στα λημέρια «άλλων» ουσιών!
Η γκαλερί xippas, έχει μια πολύχρονη παρουσία στην Αθηναϊκή σκηνή, που οφείλεται σίγουρα στην έντονη δραστηριότητα του Ρένου Ξύπα ο οποίος διατηρεί και γκαλερί στο Παρίσι. Η γκαλερί μας έχει συνηθίσει σε εκθέσεις με τρανταχτά ονόματα από το καλλιτεχνικό στερέωμα της Ευρώπης, όπως Vic Muniz, Yves Oppenheim, Chuck Close, Martin ...
Συνέχεια...
Design Walk 08
Πολλές φορές το Design είναι πολύ πιο «τέχνη» και από την ίδια την «τέχνη».Πέρσι έγινε κάτι με αναπάντεχα μεγάλη επιτυχία. Το DesignWalk. Το οποίο με μεγάλη χαρά ανακαλύπτουμε ότι γίνεται θεσμός ετήσιος!Με κάποιες αλλαγές στη σύνθεση της διαδρομής, από την Παρασκευή και για όλο το Σαββατοκύριακο, 14 σχεδιαστικά γραφεία ανοίγουν ...
Συνέχεια...
Αποστολή Θεσσαλονίκη: Conceptual Obsession – Obsessive Conceptualism
Σε επιμέλεια, Σωτήριου Μπαχτσετζής, Γκαλερί tint Obsession and Obsessive, δύο λέξεις που σίγουρα κρύβουν πολύ επανάληψη μέσα τους. Δουλεύοντας την θεματική της έκθεσης ο Μπαχτσετζής ήθελε να εξαντλήσει τα περιθώρια της επανάληψης ως εξαναγκασμού μέσα από την χειρωνακτική πράξη. Τι εννοιολογικό υπόβαθρο μπορεί να αποκτήσει η χειρωναξία; Πως μπορεί μια ...
Συνέχεια...
Dreyk the Pirate
Αν και τώρα τελευταία η τέχνη του δρόμου, ή καλύτερα η τέχνη στους τοίχους των δρόμων έχει αρχίσει και αποκτά όλο και μεγαλύτερο κοινό, για κάποιους είναι ακόμα κάτι το δυσνόητο, το παράνομο, το πειρατικό. Ανήσυχες ομάδες και άτομα όμως συνεχίζουν να μας προσφέρουν δωρεάν δείγματα της φαντασίας τους σε ...
Συνέχεια...
H GazonRouge παρουσιάζει το δίδυμο Δούκα – Βάθης
Συνεχίζοντας το πρόγραμμα του One Week Project, το τρίτο κατά σειρά είναι το δίδυμοΑντώνης Βάθης και Αναστασίας Δούκα. Η κοινή αυτή ενότητα δουλειάς που παρουσιάζεται -με τα έργα των δύο καλλιτεχνών να έχουν ανοίξει έναν ευθύ διάλογο μεταξύ τους- ονομάζεται Βουνά και Πορτραίτα. Μια εγκατάσταση της Δούκα, που επιλέγει "ευαίσθητα" ...
Συνέχεια...
Susan Rothenberg @ Bernier / Eliades
Μέχρι και τις 20 Μαρτίου θα μπορούμε να δούμε τα σχέδια και τους πίνακες της Susan Rothenberg. Μια πολύ ευχάριστη βόλτα μέχρι το Θησείο, με αυτόν τον πολύ ωραίο καιρό, για να επισκεφτούμε το φωτεινό και πολύ όμορφο χώρο της γκαλερί Bernier στο παλιό νεοκλασικό στην Επταχάλκου. Η καλλιτέχνης έχει ...
Συνέχεια...
Μια περίληψη της χρονιάς για να ξεμπερδευτείς!
Πες ότι έχεις πάει σε όλες τις εκθέσεις του Αστρολάβου και έχεις ζαλιστεί, δεν θυμάσαι ποιος καλλιτέχνης έκανε τι...κτλ κτλ. Ωραία, σώθηκες γιατί η γκαλερί Αστρολάβος στο Κολωνάκι ετοίμασε μια έκθεση που είναι κάτι σαν τα highlights της χρονιάς. Δηλαδή, μια μικρή ρετροσπεκτίβα των εκθέσεων της φετινής σεζόν. Τα εγκαίνια ...
Συνέχεια...
NECK LESS DALA από την Αναστασία Δούκα
Έφυγε ένα από τα τελευταία ιερά τέρατα της
Σε «Τροχιά Σταθερή» το Τρένο Στο Ρούφ
When Oscar -and I mean Mr. Wilde- met
Vodafone CU 7 PLY PROJECT το σαβ/κο στη
Αλέξανδρος Ψυχούλης στην Αντωνοπούλου Art
Em Kei: ‘Με την τέχνη εξαρτάται τι «τρώς»…’
Fractured Figure – Έργα από τη συλλογή του
Έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Τζώρτζη στη Manifactura Gallery
Ά at AAA ( H Άννα –Μανέτα- στην
Κ-art με γυναικείο δίδυμο!
BERNIER/ELIADES presents Marnie Weber
λάθως εποχή
Η Bienalle λογοκρίνεται
Το ΕΜΣΤ για τις γυναίκες
‘Υστερίες του λευκού χαρτιού’ στην K-art
Joseph Beuys και οι ελληνικές αναφορές στο έργο
Ηλίας Σκουλάς και Κώστας Βλάχος στο Mommy’s
Γιώργος Λυντζέρης @ CheapArt
O Escher στο Herakleidon
Καταγράφοντας το μέλλον
Βασίλης Σαλπιστής στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος
START ! 08 – Video Art Exhibition στο
Τέχνη ουσίας, κοντά στα λημέρια «άλλων» ουσιών!
Design Walk 08
Αποστολή Θεσσαλονίκη: Conceptual Obsession – Obsessive Conceptualism
Dreyk the Pirate
H GazonRouge παρουσιάζει το δίδυμο Δούκα – Βάθης
Susan Rothenberg @ Bernier / Eliades
Μια περίληψη της χρονιάς για να ξεμπερδευτείς!