… Και η κινηματογραφική εξερεύνηση συνεχίζεται… (εδώ το Α’ μέρος)

john carpenter

John Carpenter & Alan Howarth Escape From New York
[1981, ταινία του John Carpenter]

Όταν στο τραπέζι πέφτει το όνομα του John Carpenter, ακαριαία ξεπροβάλλουν οι θύμησες από τα Escape From New York, The Thing, Halloween, Assault On Precinct 13 και The Fog. Στο πρώτο από αυτά, το Μανχάταν βρίσκεται σε αστυνομικό και στρατιωτικό κλοιό ελέω της τρομακτικής αύξησης της εγκληματικότητας. Μέσα στο περιφρουρούμενο και περιχαρακωμένο νησί ζουν μονάχα απόκληροι της κοινωνίας και εγκληματίες. Συνυφασμένος με την προσωπική μουσική φροντίδα που επιφυλάσσει στις δικές του ταινίες, ο Carpenter συνυπάρχει με τον Alan Howarth και ακολουθεί κατά πόδας τον απόστρατο και με βεβαρημένο ποινικό μητρώο λοχαγό Plissken στην επιχείρηση διάσωσης του Προέδρου των ΗΠΑ, αφού προηγουμένως το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε ο τελευταίος είχε προσεδαφιστεί λόγω αεροπειρατείας στην «απαγορευμένη» ζώνη. Με μια μεστή και πανταχού παρούσα συγκέντρωση συνθετικών ήχων ιδίως από πλήκτρα 80s παρόρμησης, που έχει σε ιδανικές αναλογίες ρυθμικά και μελωδικά συστατικά, τα οποία πλέκουν μια μυστηριακή ατμόσφαιρα στην προκείμενη ευφάνταστη περιπέτεια-rollercoaster. Synthesizers, sequencers και παραμορφωμένες ηλεκτρικές κιθάρες σκιαγραφούν ένα αγχωτικό περίγραμμα.

 

Jupiter Menace

Synergy Jupiter Menace
[1982, ντοκιμαντέρ των Lee Auerbach και Peter Matulavich]

Στα 84 λεπτά του δυσοίωνου ντοκιμαντέρ για τη μοίρα της γης, ο Larry Fast σαρώνει τις αισθήσεις με ένα εξίσου αποκαλυπτικό μπαράζ ηχητικών εξελίξεων. Με την αναλογική συνδρομή του synth Yamaha CS-80 και την καλλιτεχνική ταυτότητα Synergy, o Fast δίνει πολύτιμη sci-fi χείρα βοηθείας στους παραγωγούς Lee Auerbach και Peter Matulavich, οι οποίοι έχουν πρωτύτερα αξιοποιήσει και μέρος σεναρίου από τον Alan Henry Coats. Εν μέσω θεωριών που θέλουν τον αναπόφευκτο και μη αναστρέψιμο αφανισμό του πλανήτη μας, στομφώδεις μουσικές φράσεις στις οποίες κυριαρχούν καθηλωτικές μελωδίες, αποδομημένοι βόμβοι και γενικότερες συχνότητες, περιδιαβαίνουν τα καρέ. Όσο για την εκπεφρασμένη βεβαιότητα για τις καταστροφές που πρόκειται να έρθουν, θαρρείς πως ακούγεται ολοένα και πιο πειστική καθώς αφουγκράζεσαι τα ηλεκτρονικά συμβάντα. Το εν λόγω σάουντρακ βιώνεται απολαυστικά και ξέχωρα από την θέαση…

 

kitaro

Kitaro – Queen Millenia
[1982, ταινία του Masayuki Akehi]

O Masanori Takahashi υιοθετώντας το προσωνύμιο Kitaro, πρωτοστατεί από τα μέσα των 70s στην οικοδόμηση της New Age τεχνοτροπίας. Με το άλμπουμ Millenia θα φτάσει σε ένα συνθετικό ζενίθ, περιβάλλοντας την παράδοση της πατρίδας του Ιαπωνίας με επουράνιους ήχους και εφέ πληκτροφόρων, πλάι σε ακουστικά όργανα και φυσικούς ρυθμούς κρουστών. Τούτες οι αιθέριες ορχηστρικές περιπέτειες του εικοσιπεντάχρονου τότε δημιουργού θα εμποτίσουν κάθε σπιθαμή της ταινίας κινουμένων σχεδίων Queen Millenia, που κυκλοφόρησε αρχικά στις τηλεοπτικές συχνότητες ως σειρά προτού βρει το δρόμο για τις σκοτεινές αίθουσες το 1982. Τα διαγαλαξιακά στιγμιότυπα της Anime αισθητικής του Masayuki Akehi θα αφεθούν στη μυσταγωγική γοητεία και το γαλήνιο βάθος των θεμάτων του Kitaro. To δε κομμάτι “Space Queen”, διατρέχει την ραχοκοκαλιά του αποδέκτη ακόμη και τις στιγμές που γράφονται αυτές οι γραμμές.

 

VangelisVangelis – Blade Runner
[1982, ταινία του Ridley Scott]

Ο ηλεκτρονικός λυρισμός του Βαγγέλη Παπαθανασίου που αγκάλιασε μουσικά τα κατηφή κινηματογραφικά καρέ επιστημονικής φαντασίας του Ridley Scottστο δεικτικό Blade Runner, εξακολουθεί να ηχεί συγκλονιστικά ιδιαίτερος τριάντα χρόνια μετά. Η πηγαία φυσικότητα με την οποία ο Παπαθανασίου ψηλαφίζει μουσικά κάθε μεταβολή σε μια τεχνολογικά κι επιστημονικά ματαιόδοξη κοινωνία σε αποσύνθεση, όπου οι διακρίσεις πληθαίνουν, τα χάσματα διευρύνονται, η κρίση ηθικής και αξιών  της καθημερινότητας υποκινείται μέσω απολυταρχικών πρακτικών, αφοπλίζει. Κι αρθρώνει μια συνθετική άποψη με διάχυτο ρομαντισμό, εγκλωβίζοντας ένα συμφωνικής χροιάς ηλεκτρονικό σύμπαν σε κομμάτια πολλαπλών αναγνώσεων και νοημάτων. Οι  αναφορές του score απαντώνται σε προηγούμενες δουλειές του Βολιώτη δημιουργού, οι οποίες ακουμπούσαν αφενός στην πρώιμη electronica των πάσης φύσεως συνθεσάιζερ και αφετέρου σε ένα μεταμοντέρνο περιβάλλον κλασικότροπης δομής. Η ενιαία αισθητική του άλμπουμ λειτουργεί ευφυώς και εκτός κινηματογραφικών συνθηκών και σε κάθε περίσταση, είναι κομμάτι δύσκολο να συγκρατήσεις τις neo-noir αναπαραστάσεις του Ridley δίχως τις γενναιόδωρες σε μελωδική ευφορία βινιέτες του Vangelis. [Εκτενής Κριτική Εδώ]

 

Blue Thunder

Arthur B. RubinsteinBlue Thunder
[1983, ταινία του John Badham]

Εν είδει μεγαλόπνοων συμφωνικών στιγμών και εξωγήινων ατμοσφαιρικών περιβαλλόντων, ξεμυτίζουν εμφατικά οι ιδέες του Arthur Β. Rubinstein για να απηχήσουν τελικά τα όσα λαμβάνουν χώρα στα 109 λεπτά του Blue Thunder. Διανύουμε την πρώτη πενταετία των ‘80s και το συγκεκριμένο OST θυμάται με απίστευτη ακρίβεια και επωφελείται των όσων συνέβησαν μέχρι τότε σε επίπεδο σύζευξης κλασικής μουσικής λογικής και εκμετάλλευσης των ραγδαία εξελισσόμενων ηλεκτρονικών μέσων. Η σκηνοθετική οπτική του John Badham μπλέκεται με την αντίστοιχη ευρυγώνια του Rubinstein, με συνέπεια τα κινούμενα sci-fi στιγμιότυπα του φιλμ να δέσουν με τις ηλεκτρακουστικές αρμονίες του σάουντρακ. Μεταφερόμενοι στη ροή του σεναρίου, θα διαπιστώσουμε πως ενόσω ένας πιλότος της αστυνομίας και η συνεργάτης του προσπαθoύν να αποτρέψουν τη χρήση ενός ειδικά εξοπλισμένου και υπερσύγχρονου ελικοπτέρου ως μέσου παρακολούθησης, η μουσική παλέτα επιμελείται με σασπένς την κάθε τους κίνηση.

 

Tangerine Dream

Tangerine Dream – Wavelength
[1983, ταινία του Mike Gray]

Με μια συγκομιδή άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μουσική ώθηση κινηματογραφικών εγχειρημάτων, η γερμανική αρμάδα των Tangerine Dream συνιστά ένα από τα πιο ιδιαίτερα κεφάλαια στο χώρο με εκατοντάδες συνθέσεις τους να προορίζονται για σινεματική χρήση. Από τις πρώτες ημέρες της δεκαετίας του ’70 που πάτησαν το κουμπί της εκκίνησης, οι TD αναγάγουν την ευρηματική εκμετάλλευση των πάσης φύσεως εφέ των ηλεκτρονικών οργάνων – κυρίως αναλογικής τεχνολογίας – σε ύψιστη τέχνη… Εν έτη 1984, οι Edgar Froese, Christofer Franke και Johannes Schmoelling, σχολιάζουν ηχητικά με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο τις εξελίξεις στο επιστημονικά αποκαλυπτικό Wavelength. Το τρίο θα «παρευρεθεί» στην ανακάλυψη ενός εργαστηρίου όπου τελούνται μυστικά πειράματα πάνω σε εξωγήινες μορφές που προσιδιάζουν σε παιδιά, αγκαλιάζοντας τα όσα εκτυλίσσονται στο πανί με νοσταλγικά μοτίβα «διαγαλαξιακής» χροιάς και συνθετικούς ρυθμούς υφέρπουσας έντασης. Εν τέλει προκαλώντας έναν ισχυρό αντίκτυπο, αντιστρόφως ανάλογο με τον ισχνό της ταινίας, συμβάλλοντας έτσι στην ανέγερση του οικοδομήματος της επονομαζόμενης Berlin School electronica… Εδώ έχει τις ρίζες του και το έργο των Boards Of Canada.

 

Δημήτρης Παπαδημητρίου

Δημήτρης ΠαπαδημητρίουΤο δέντρο που πληγώναμε
[1986, ταινία του Δήμου Αβδελιώτη – αξιοποιώντας αυτούσιο το μουσικό άλμπουμ Τοπία του 1981]

Ως λαογραφική αποτύπωση της Ελλάδας για μια ολόκληρη εποχή, η ταινία του Δήμου Αβδελιώτη συντονίζεται ηχητικά από αμιγώς φολκλόρ ιχνοστοιχεία, πηγή των οποίων αποτελεί η έξαρση δημιουργικότητας του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Προτού ο τελευταίος εξοκείλει σε δοκιμασμένες λύσεις ούτως ώστε να «βγει» στον τηλεοπτικό αέρα, κατόρθωσε δίχως να το σχεδιάσει να σκιτσάρει με νότες και λυρικά τον βίο των ανθρώπων της υπαίθρου, αφού η αυτόνομη έκδοση των κομματιών προηγήθηκε μια πενταετία αυτής της ταινίας. Συνοδεύοντας την αφήγηση της λαϊκής καθημερινότητας με γούστο, επίπεδο και αισθητική, που εξωτερικεύουν την προτίμηση και εντρύφησή του στην κληρονομιά των μεγάλων συνθετών του τόπου. Με έμφαση στην άντληση του χατζιδακικού πλούτου, ο Παπαδημητρίου προτάσσει την δύναμη των keyboards αποσκοπώντας όχι μονάχα να ταχθεί με το πνεύμα των καιρών, αλλά να περατώσει φουτουριστικά ένα σχέδιο απόλυτα εξοικειωμένο με τον γεωφυσικό ιστό της πατρίδας του. Σε αυτό θα συνηγορήσουν θαυμαστά και οι μελωδικές new age ευωδίες που θα περιφέρουν ακαριαία στο νου τη μορφή της Μεσογείου.

 

Biosphere

Biosphere Insomnia
[1997, ταινία του Erik Skjoldbjærg]

Επαναληπτικά, ελλειπτικά και επίμονα ξεδιπλωμένα μοτίβα, αργόσυρτο και μονίμως αφαιρετικό ρυθμικό πλαίσιο. Ένα ηχητικό κολλάζ περισυλλογής που συναρμολογεί ο Biosphere (γνωστός και ως Geir Jenssen) για το εναγώνιο κυνηγητό, το οποίο ενσωμάτωσε στο Insomnia ο Erik Skjoldbjærg το 1997. Το πρωτόλειο σενάριο – που συνυπογράφει ο Nikolaj Frobenius – γνώρισε επιτυχία και εκτός των τειχών της Νορβηγίας ύστερα από πέντε χρόνια δια χειρός Christopher Nolan, εκμεταλλευόμενο την αλησμόνητη καταδίωξη μεταξύ Al Pacino και Robin Williams. Επιστρέφοντας στο score, παρατηρείς σε κάθε περίσταση έναν ακροβολισμένο στον συννεφιασμένο ambient ορίζοντά του Biosphere, να επιδίδεται σε ένα βραδυφλεγές μοντάζ των συλλήψεών του. Στις τραχιές επιφάνειες του κινηματογραφικού έργου, ο προκείμενος ηλεκτρονικάριος παρεμβάλλει ένα αμάλγαμα διαχείρισης σιωπών και βόμβων. Αφενός σου προσφέρει απλόχερα χώρο για πνευματική χαλάρωση και αφετέρου σε ωθεί σε ένα διαδραστικό παιχνίδι αινιγμάτων. Εν μέρει πλησιάζει, δηλαδή, τη νοοτροπία του σεναρίου. Δώστε του αρκετές ακροάσεις και θα αποζημιωθείτε…

 

Tom Tykwer

Tom Tykwer & Various Artists Run Lola Run
[1998, ταινία του Tom Tykwer]

Αδιάκοπο τρεχαλητό και σασπένς που κυλάει εκκωφαντικά δίχως να χορταριάζει στιγμή, διακρίνουν αυτό το θρίλερ-μνημείο για τα 90s. Σαραβαλιασμένες συνειδήσεις, σχέσεις που ξεφτίζουν με την πάροδο των λεπτών, ο ασταμάτητος κλονισμός των πνευματικών ισορροπιών, το απρόσμενο που γίνεται αναπόφευκτα φυσικό και επώδυνη πραγματικότητα, φορούν έναν εκστατικό electronica μανδύα. Η επένδυση που επιφυλάσσουν ο δημιουργός του φιλμ Tom Tykwer και ένα σύνολο μουσικών για το Run Lola Run, φαντάζει από τις πιο αλησμόνητα πρέπουσες στον ίδιο τον βηματισμό του σινεμά έως και τις μέρες μας. Εξεγερμένη ψηφιακή ρυθμολογία που κατευθύνεται από house, drum ‘n’ bass, breakbeat και trance συνιστώσες, μηχανικά techno bleeps και τη φωνή της Lola, η οποία εξιστορεί τον άσωτο βίο της σαν να υποβάλλεται σε διαρκείς rave πειραματισμούς. Τουλάχιστον απαραίτητο μέσα στο ασφυκτικό του μπαράζ συναισθητικών μεταπτώσεων…

 

pi

Various Artistsπ
[1998, ταινία του Darren Aronofsky]

Καρφώνεις το βλέμμα στην οθόνη, τα στιγμιότυπα ασπρόμαυρα, πότε στατικά και πότε δεν τα χωράει ο τόπος. Σε κάθε περίπτωση παραμονεύει μια εσωτερική ένταση, εξόφθαλμα δραματική, καταφανώς λυτρωτική. Κάθε γωνιά τούτης της αγωνιώδους και αγχωτικής περιπέτειας σφύζει σε εξίσου θριλερικούς ήχους. Ο Aronofsky ισορροπεί σε τεταμένη ατμόσφαιρα σαν βιρτουόζος σχοινοβάτης και παίρνει παραμάσχαλα ένα σύνολο μουσικών δημιουργών εκ της ηλεκτρονικής σκοπιάς, ώστε να προτάξουν από κοινού απέναντι από τον θεατή/ακροατή ένα πλέγμα ζοφερών και αλληλεπιδραστικών συχνοτήτων, οπτικών και ακουστικών. Της κατάστασης έχουν επιληφθεί ευρηματικά οι Clint Mansell (με άψογες πρωτότυπες συνθέσεις), Orbital, Autechre, Aphex Twin, Massive Attack, Roni Size, Gus Gus, David Holmes, Banco De Gaia, Psilonaut, Spacetime Continuum. Η συγκομιδή δίνει breakbeat, drum ‘n’ bass, trip hop, ambient, techno, acid house παραισθητικούς καρπούς… Αυτό αποτελεί ένα από τα πιο αριστοτεχνικά σάουντρακ ποικίλλων συμμετοχών που εκδόθηκε ποτέ.

 

Lustmord

LustmordZoetrope
[1999, ταινία μικρού μήκους του Charlie Deux]

Από τις πρώτες κιόλας ηχογραφημένες στιγμές του Brian Williams, το σκοτάδι ασκούσε αναμφίβολα γοητεία πάνω σε αυτόν. Εκείνος επέλεξε το όνομα Lustmord για να στεγάσει το όραμά του, από τα γεννοφάσκια των ‘80s όποτε και ξεκίνησε να δραστηριοποιείται μουσικά. Καλούμενος να συνδράμει ηχητικά στη ζοφερή ατμόσφαιρα του φιλμ μικρού μήκους που ετοίμασε ο Charlie Deux βασιζόμενος στο Καφκικό In The Penal Colony, δεν εγκαταλείπει δευτερόλεπτο τις σκιερές ambient αναζητήσεις του, επιτυγχάνοντας μια ανατριχιαστική δόμηση των περιβαλλόντων του συναρτήσει των σουρεαλιστικών σκηνικών. Στην ψυχρότητα, την απομόνωση, την αλλοτρίωση και την εν γένει ερεβώδη πραγματικότητα που βιώνει ο πρωταγωνιστής που εκπροσωπεί αλληγορικά το ανθρώπινο είδος, ο Lustmord προσθέτει βιομηχανικής κοπής εμπνεύσεις. Οι μηχανές που βρίσκονται στο επίκεντρο όλων και υποβαθμίζουν κατάδηλα την ανθρώπινη αξία, ακούγονται ανυπολόγιστα απειλητικές.

 

Air

Air – The Virgin Suicides
[1999, ταινία της Sofia Coppola]

Δύο, περίπου, χρόνια μετά τις απολύτως θελκτικές ηλεκτρονικές βινιέτες του Moon Safari, το γαλλικό δίδυμο των Air επιστρέφει σε ανάλογο ύφος ούτως ώστε να αποθέσει ένα υπέροχο πέπλο ευαισθησίας στο The Virgin Suicides της Sofia Coppola. Η νουβέλα του Jeffrey Eugenides που πραγματεύεται την καταπιεσμένη εφηβική ηλικία πέντε Αμερικανίδων, γίνεται ακόμα πιο περιγραφική όταν στο πλάι της Coppola στέκονται με τις εσωστρεφείς, συνεσταλμένες και γλυκόπικρες συλλήψεις τους οι αγαπημένοι Παριζιάνοι. Επωμιζόμενοι την τροφοδοσία του παρόντος σκηνικού με τις εκλεπτυσμένα αέρινες δημιουργίες τους, οι JeanBenoit Dunckel και Nicolas Godin καταφέρνουν και πάλι να συγκινήσουν αβίαστα. Επιστρατεύοντας πρωτίστως αναλογικά πληκτροφόρα όργανα, τη δυνατή έλξη για και την εξοικείωση τους με την καταπραϋντική 60s μπαρόκ ποπ, τις λουστραρισμένες ψυχεδελο-φανκ φαντασιώσεις του Serge Gainsbourg, την «διαστημική» μεγαλοπρέπεια του Jean Michel Jarre και των κατά τόπους/χρόνους ομοϊδεατών του. Κρατήστε και το γεγονός ότι στα υψηλότερα σκαλιά της έως τώρα συγκομιδής τραγουδιών του ντουέτου, οφείλουμε να τοποθετήσουμε το μελίρρυτο “Playground Love” που περιλαμβάνεται εδώ.

 

The Dust Brothers

The Dust BrothersFight Club
[1999, ταινία του David Fincher]

Οι Dust Brothers διαφυλάσσουν και αναδεικνύουν με μελανόμορφα ηχοχρώματα τις πτυχές κατακερματισμένων ανθρώπινων προσωπικοτήτων, που παλαντζάρουν επικίνδυνα μεταξύ ζωής και θανάτου. Οι ακρότητες, ο ωμός ρεαλισμός, ο διαταραγμένος ψυχισμός των ηρώων, η πραγματικότητα που μπλέκεται με τη φαντασία, περνούν μπροστά από τα μάτια μας ενόσω το δίδυμο των John King και Mike Simpson επιδίδεται σε δυστοπικές ηλεκτρονικές κλιμακώσεις. Ο David Fincher μεταφυτεύει σε κινηματογραφικά εδάφη το συνταρακτικό ομώνυμο βιβλίο του Chuck Palahnuik, διαμέσου  του σεναρίου του Jim Ulhs και πέραν ορισμένων κομματιών από διάφορους καλλιτέχνες που παρελαύνουν στο OST, δίνει τα ηνία στους Dust Brothers με σκοπό να μετουσιώσουν σε ακρόαμα τη νευρωτική αστική καθημερινότητα που πλάθει. Και λίγο πριν μας αποχαιρετήσει διαπαντός μια δεκαετία ολάκερη, μετατρεπόμαστε ερήμην μας σε μάρτυρες ενός μυστηρίου. Αυτού που θέλει ανήσυχες εικόνες και ανάλογη μουσική να ενώνονται οργιαστικά εις σάρκα μια.

 

Plaid

Plaid Tekkonkinkreet
[2006, ταινία του Michael Arias]

Διατηρώντας ίσες αποστάσεις από την κλασική μουσική δωματίου με φανερή ασιατική χροιά, την ambient και τις μεταπλάσεις της ηλεκτρονικής αντίληψης που υπεισήλθαν στην post techno εποχή των 90s (πείτε το και IDM), οι Plaid υπέβαλλαν μια σινεματική πρόταση ηλεκτρακουστικής καλαισθησίας. Λεπτοσμιλεμένες μελωδίες, αρμονίες  που στήνουν ζεύξεις μεταξύ Άπω Ανατολής και Δύσης, κυκλικά μοτίβα που προσδίδουν μια αύρα αγαλλίασης, διέπουν σαγηνευτικά τον μουσικό μικρόκοσμο του Tekkonkinkreet που αντάμωσε θεσπέσια με τα επί της οθόνης τεκταινόμενα. Το anime περίβλημα του Michael Arias που διακρινόταν για τον ενήλικο προβληματισμό του, έσμιξε με το έτερον ήμισύ του. Αυτό δεν είναι άλλο από τις αμφίσημες electroπεριπέτειες του προκείμενου βρετανικού ντουέτου, οι οποίες αποτελούν έναν ευτυχή και ονειρικό παραλληλισμό της φράσης που ανοίγει την ταινία μιλώντας ποιητικά για την φλόγα· «Σε γαληνεύει όταν την παρατηρείς, αλλά την ίδια στιγμή κρύβει μέσα της καταστροφική δύναμη».

 

Berlin calling

Paul Kalkbrenner – Berlin Calling
[2008, ταινία του Hannes Stöhr]

Θολές αναμνήσεις από ιδροκοπημένες και εκτός ορίων βραδιές, συντελεστές των οποίων χρίζονται αναμφίβολα οι κάθε είδους καταχρήσεις. Ενόσω η σκηνοθετική προσήλωση του Hannes Stöhr στρέφεται στον τρόπο ζωής μιας ολόκληρης γενιάς νέων του Βερολίνου που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα τρομακτικό τέλμα, ο Paul Kalkbrenner αναδύεται σε πρωταγωνιστή της δραματικής τροπής ενσαρκώνοντας τον κεντρικό ρόλο ενός μουσικού παραγωγού/δημιουργού που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Εκτός των υποκριτικών απαιτήσεων της ιδιότητας του ηθοποιού, ηγείται των μουσικών πεπραγμένων με ένα παραισθητικό μείγμα techno/house ουσιών. Ορμώμενος από τις παραστάσεις της φημισμένης electro σκηνής της γερμανικής πρωτεύουσας, της οποίας άτυπα αποτελεί πλέον αξιότιμο μέλος, ο Γερμανός παραγωγός σφηνώνει σε κάθε στροφή της πλοκής της ταινίας ένα αναβράζον «νυχτερινό» μπλεντ ψηφιακών ήχων. Έχοντας ήδη δημοσιοποιήσει δεκάδες δουλειές του και εκθειαστεί για ορισμένες εξ αυτών, ο Kalbrenner παραδίδει αδιάσειστα τεκμήρια της bleep & beat ευστοχίας του μέσα σε αυτό το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.

 

Mr. Oizo & Gaspard Auge

Mr. Oizo & Gaspard AugeRubber
[2010, ταινία του Quentin Dupieux]

Η καλλιτεχνική συμβίωση των Mr.Oizo (Quientin Dupieux στα πεζά επίγεια) και Gaspard Auge καρποφορεί σε ένα αισθητικό γεγονός, το οποίο διασχίζει την αντίληψη περί ηλεκτρονικής μουσικής από τις πρώιμες διερευνήσεις αυτής μέχρι τις έσχατες «εγκεφαλικές» και «πολυπλόκαμες» ζυμώσεις της. Το έργο που οφείλουν να περατώσουν, είναι η ακουστική ύφανση των οπτικών ερεθισμάτων που προσφέρουν οι κωμικές εικόνες του Rubber, σύμφωνα με τις οποίες ένα λάστιχο αυτοκινήτου θαμμένο στην έρημο της Καλιφόρνια «ζωντανεύει» και προβαίνει σε μια σειρά δολοφονιών (!) εντόμων, ζώων και ανθρώπων… Ο Dupieux μπορεί να μην κατορθώνει να πείσει σκηνοθετικά και σεναριακά, μα στον τομέα της ηχητικής επιμέλειας, που γνωρίζει βαθύτερα, εντυπωσιάζει ανώδυνα με τον – επίσης Γάλλο – Auge στο πλευρό του. Από κοινού θα στήσουν ένα εύληπτο γαϊτανάκι με synth pop, house, disco, techno και μοντέρνας κλασικής τεχνοτροπίας πτυχές. Έτσι, το δίδυμο εντός και εκτός αιθουσών λαμβάνει ένα εύλογο χειροκρότημα, αφού τροφοδοτεί έξοχα σινεφίλ και μη αυτιά.

 

Cliff Martinez

Cliff Martinez & Various ArtistsDrive
[2011, ταινία του Nicolas Winding Refn]

Έκδηλη ποπ ευδαιμονία και ατμοσφαιρικότητα μέσα από στρόγγυλες και αφαιρετικές συνθέσεις αντίστοιχα, οι οποίες καρφώνονται στο νου κι εκεί παραμένουν ακόμη κι αν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Ο Cliff Martinez που μετρά μια εξαιρετικά υπολογίσιμη παρουσία στην κινηματογραφική μουσική (βλέπε Traffic, Wicker Park, Sex, Lies, And Videotape) υπογράφει ένα ευκολομνημόνευτο ηλεκτρονικό παραλήρημα, ενθυμούμενος την επιρροή της synth pop, της disco, της 70s electronica και του krautrock, ώστε να προωθήσει ηχητικά την νέον-νουάρ αισθητική στο Drive του Nicolas Winding Refn.  Επιλέγει δε και μια καταλυτική πεντάδα τραγουδιών από τους Kavinsky & Lovefoxxx, Desire, College, Riz Ortolani και Chromatics, που δεν συμπληρώνουν απλώς το παζλ, μα το «απογειώνουν» με αιθέρια φωνητικά σχήματα και μελωδικά φουτουριστικό ρομαντισμό. Η αποδοχή της ταινίας από κοινό και κριτικούς μπορεί να διολίσθησε βεβιασμένα σε υπερεκτιμήσεις, αλλά το ακουστικό της μέρος έχω την εντύπωση πως διεκδικεί με αληθινές προθέσεις και αξιώσεις τη θέση του στο πάνθεον του σινεμά.

 

Simon Fisher Turner

Simon Fisher TurnerThe Great White Silence
[2011, ντοκιμαντέρ του Gerbert George Pointing]

Στα πάλλευκα τοπία του προκείμενου ντοκιμαντέρ, ο συνθέτης Simon Fisher Turner εξασκεί τις εικονοπλαστικές δυνατότητες της γραφής του. Εικόνες για τις εικόνες, δηλαδή, στην επανέκδοση του φιλμ του 1924, που είχε γυρίσει με πενιχρά μέσα ο Gerbert George Pointing και το οποίο πραγματεύεται την απεραντοσύνη του φυσικού πλούτου της γης και δη της Ανταρκτικής μέσα από το εξερευνητικό ταξίδι του επανδρωμένου πλοίου Terra Nova. Κι από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του OST, ο ακροατής υποβάλλεται οικειοθελώς σε μια αέναη περιπλάνηση σε αχανή ηχοτοπία, τα οποία συνδυάζουν την ambient πραότητα με την ψυχεδέλεια της «κοσμικής» μουσικής, κατευθυνόμενα από λούπες φυσικών οργάνων και ηλεκτρονικών υποστηριγμάτων. Στο μυαλό μου, αυτά σχηματίζουν ένα πανέμορφο κάδρο στο οποίο ανταμώνουν ξανά ο Brian Eno με τους Cluster, αλλά και το όραμα του David Toop για τις ευεργετικές ιδιότητες του «ήχου» και τις ανεκτίμητες προεκτάσεις αυτού, που καταγράφηκε με ευφορία στις σελίδες του βιβλίου του Ocean Of Sound… Εδώ παρατηρείται μια οικονομία στα εκφραστικά μέσα, μα επ’ ουδενί στο συναισθηματικό εύρος…

Διάβασε επίσης...
Πώς τολμάτε κύριε Ryan Gosling;
Η Sarah Deming είναι η κυρία από το Michigan που έγινε διάσημη επειδή έκανε μήνυση στην εταιρεία διανομής της ταινίας «Drive» επειδή το trailer της ταινίας ήταν παραπλανητικό. Ενώ περίμενε να δει μια νέα εκδοχή του «The Fast and the Furious» ή ίσως ένα ακόμα biopic του Ayrton Senna ή ...
Συνέχεια...
O Darren Aronofsky επικεφαλής της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ της Βενετίας
  Ο Darren Aronofsky πρόκειται να αναλάβει τη θέση του επικεφαλή της κριτικής επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας, το οποίο και θα διεξαχθεί απο τις 31 Αυγούστου εώς τις 10 Σεπτεμβρίου. O σκηνοθέτης είναι παλιός γνώριμος του εν λόγω φεστιβάλ μιας και οι τελευταίες του τρεις ταινίες έκαναν πρεμιέρα εκεί και ...
Συνέχεια...
Video: Chromatics – ‘Cherry’
Παρα το γεγονός ότι ήδη έχουν κυκλοφορήσει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, οι Chromatics συνεχίζουν να μας χαρίζουν νεα κομμάτια. Σήμερα έγινε διαθέσιμο για δωρεάν download (εδώ μέσω soundcloud) και σε video το 'Cherry' που θα περιλαμβάνεται στην επερχόμενη νέα συλλογή της Italians Do It Better με τίτλο ...
Συνέχεια...
Ben Frost: Καθαρτικός λυρισμός μέσα στο θόρυβο
Η ιδιόμορφη περίπτωση του Ben Frost μας απασχολεί ευχάριστα ήδη από την προηγούμενη δεκαετία και έχοντας εδραιώσει την παρουσία της στη ζωή μας, επικοινωνεί και πάλι μαζί μας μέσα από ένα νεοφερμένο άλμπουμ ονόματι A U R O R A. Αντιμετωπίζοντας τον ήχο και τις συχνότητες αυτού ως εξαιρετικά εύπλαστες οντότητες, ...
Συνέχεια...
To νέο επικό trailer του Prometheus του Ridley Scott
Όπως όλα δείχνουν, το περίφημο νέο project "Prometheus" του Ridley Scott θα είναι ένα από τα σπουδαιότερα blockbusters του καλοκαιριού, και το ολόφρεσκο full trailer της ταινίας που παρουσιάστηκε στο WonderCon επιβεβαιώνει και πάλι την δικαιολογημένη αναμονή για την ταινία - prequel της θρυλικής σειράς ταινιών Alien. To full trailer - ειδικά τα ...
Συνέχεια...
Aκούστε τη συνεργασία Massive Attack & Burial
H συνεργασία των Massive Attack με τον Burial είναι πλεόν γεγονός -μετά από δύο χρονια και βάλε φημολογίας!- και σε λιγότερο απο μια βδομάδα θα είναι κιόλας διαθέσιμη προς πώληση απο το επίσημο site των Massive Attack. Πιο συγκεκριμένα την ερχόμενη Δευτέρα 17 Οκτώβρη θα κυκλοφορήσει ένα limited edition 12ιντσο στο ...
Συνέχεια...
Bellerophone – Do You Feel Lucky?
Το συνθετικό όραμα του Δημήτρη Σαντζιλιώτη κατατίθεται ανελλιπώς από το 2005 στο ηλεκτροακουστικό εγχείρημα Bellerophone. Κι αυτή είναι η τρίτη φορά που o εν λόγω Αθηναίος ξεδιπλώνει τις απόψεις του στη διάρκεια ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ, προσφέροντας ξανά έναυσμα για ενδοσκόπηση και συναρπαστικά «ταξίδια» στον εσώτερο εαυτό μας. Από μόνη της, η ...
Συνέχεια...
Neneh Cherry: You better watch, don’t mess with her
Με αφορμή την σόλο δισκογραφική επιστροφή της πολυσχιδούς σουηδέζας τραγουδίστριας , κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην αξιοθαυμαστη πορεία της στα μουσικά δρώμενα.. Η Neneh Cherry έχει μια ιδιαίτερα δημιουργική πορεία τριάντα χρόνων και βάλε που αψηφά την περιχαράκωση σε ένα μόνο είδος μουσικής (ξεκινά από το post-punk και την reggae/dub και περνά ...
Συνέχεια...
Chromatics live soundtrack σε fashion show της Chanel
Μετά από επιθυμία του ιδιου του Karl Lagerfeld, το electronic / disco κουαρτέτο από το Portland, Chromatics, επενδύει μουσικά και ζωντανά την Spring-Summer 2013 συλλογή της Chanel, όπως παρουσιάστηκε στην Fashion Week στο Παρίσι πριν λίγες μέρες. Αν και πλησιάζει τα 80 του χρόνια, ο Karl Lagerfeld (head designer και creative director της Chanel) αποδεικνύει πόσο συμβαδίζει με την εποχή του (μάλλον την ξεπερνάει και επιστρέφει πίσω σαν την ταινία ‘Looper’) και γιατί θεωρείται εμβληματική μορφή ...
Συνέχεια...
30 Χρόνια “Blade Runner”
Ο ηλεκτρονικός λυρισμός του Βαγγέλη Παπαθανασίου που αγκάλιασε μουσικά τα κατηφή κινηματογραφικά καρέ του Ridley Scott, εξακολουθεί να ηχεί συγκλονιστικά ιδιαίτερος τριάντα χρόνια μετά. Η απόπειρα διάκρισης ορισμένων εκ των αντιπροσωπευτικότερων στιγμών μιας πολυετούς και πολύκροτης σταδιοδρομίας, μπορεί μοιραία να αποβεί άκαρπη. Σε περίπτωση που εστιάσει κανείς στην αστείρευτη καλλιτεχνικά παρακαταθήκη του ...
Συνέχεια...
Download This: Mirage – ‘Let’s Kiss’
Από τότε που ανακοίνωσε ο φίλτατος Johnny Jewel την συλλογή After Dark 2 της Italians Do It Better (θυμηθείτε το θρυλικό πια Vol.1 εδώ) έχει περάσει πάνω από χρόνος αλλά απ' ότι φαίνεται, επιτέλους, φτάσαμε στην τελική ευθεία. Απο χθες έγινε διαθέσιμο στο soundcloud το 'Let's Kiss' των Mirage που θα περιλαμβάνεται ...
Συνέχεια...
Νέο άλμπουμ για τους Autechre
Επιστροφή και για τους Autechre το 2013 αφού, όπως ανακοίνωσε η Warp, πρόκειται να κυκλοφορήσουν το 11ο άλμπουμ της καριέρας τους τον Μάρτη του 2013. Το νέο άλμπουμ θα έχει τον τίτλο Exai, θα περιλαμβάνει 17 κομμάτια με συνολική διάρκεια δυόμιση ώρες (!!) και θα κυκλοφορήσει σε διπλό cd και ...
Συνέχεια...
Νέο άλμπουμ για τους Boards Of Canada;
Ένα απλό 'yes' σε ερώτηση fan το πρωί της Δευτέρας στην σελίδα τους στο Facebook (βλ. εικόνα παραπάνω) έχει αναζωπυρώσει τις ελπίδες όλων μας ότι ίσως το 2012 θα έχουμε νέο άλμπουμ από το ντουέτο των Boards Of Canada που έχουν να κυκλοφορήσουν νέο υλικό από Trans Canada Highway EP ...
Συνέχεια...
Video: Orbital – ‘Never’
Επιστροφή με νέο τραγούδι και βίντεο για τα αδέλφια Hartnoll, επτά χρόνια μετά το τελευταίο άλμπουμ τους, "Blue Album" (2004), και δύο χρόνια μετά την επανασύνδεση του 2009 όπου γιορτάσαν τα 20 χρόνια καριέρας (θυμηθείτε το 'Chime' από όπου ξεκίνησαν όλα για τους Orbital στο μακρυνό πια 1989) με περιοδεία ...
Συνέχεια...
Plisskën Festival 2012
Το δεύτερο Plisskën Festival ανήκει πια στο παρελθόν και όπως όλα δείχνουν – αν και με τόσο αβέβαιο το μέλλον της χώρας, τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται απίθανο – ήδη περιμένουμε την επόμενη διοργάνωση τον Μάιο του 2013. Το Plisskën Festival 2012 συνολικά ως διοργάνωση παίρνει άνετα θετικό πρόσημο. Για πάνω από 15 ώρες φιλοξένησε στα ...
Συνέχεια...
Listen Up: Air – ‘Seven Stars (feat. Victoria Legrand)’
Τα είχαμε πει πριν λίγο καιρό για το επερχόμενο ...ταξίδι στην σελήνη των Γάλλων Air. To Le Voyage Dans La Lune ξεκίνησε σαν soundtrack στην ομότιτλη κλασική ταινία του Georges Méliès και κατέληξε ενα ολοκληρωμένο νέο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στις 6/2/2011 και θα περιλαμβάνει συμμετοχές από Au Revoir Simone ...
Συνέχεια...
Stream This: Chromatics – Kill For Love [Complete Album]
Επιτέλους, μετά από αναμονή ετών που κορυφώθηκε με την σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση κυκλοφορία βίντεο -όπως για παράδειγμα η εξαιρετική διασκευή στο 'Into The Black' του Neil Young-τους τελευταίους δύο μήνες, κυκλοφόρησε την Δευτέρα που μας πέρασε το νέο άλμπουμ των Chromatics με τίτλο Kill For Love. Το άλμπουμ κυκλοφορεί ...
Συνέχεια...
Chromatics – “Kill For Love”
Είναι φρόνιμο, η κάθε ακρόαση του νέου και τέταρτου κατά σειρά πλήρης διάρκειας άλμπουμ των Chromatics να ξεκινά με μια παραδοχή: o στόχος του εγκατεστημένου στο Πόρτλαντ σχήματος, είναι ξεκάθαρα καθορισμένος και το παρακινεί να απλώσει τις πυκνές synth ατμόσφαιρές του. Και κάπου παραδίπλα στέκεται κι η φιλοδοξία του να ...
Συνέχεια...
Οι Orbital στην Αθήνα!
Επιβεβαιώθηκε και επίσημα σήμερα από την διοργανώτρια εταιρία Spicy, η πιθανότατα συναυλία του καλοκαιριού όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική. Οι Orbital θα έρθουν στη χώρα μας για μία εμφάνιση το Σάββατο 23 Ιουνίου, φέρνοντας στα μέρη μας το καλοκαιρινό τους show, στο πλαίσιο της προώθησης του νέου τους album "Wonky". Τα αδέρφια ...
Συνέχεια...
O Paul Kalkbrenner στο EJekt Festival 2014
  Μπορεί να μην προκαλέσει τον πανικό στα social media που προκάλεσε η ανακοίνωση των Darkside την περασμένη εβδομάδα αλλα ο γερμανός παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής Paul Kalkbrenner είναι μια ακόμα πολύ ενδιαφέρουσα προσθήκη στο line-up του Ejekt Festival 2014 (25/6, Πλατεία Νερού, Ολυμπιακός Πόλος Φαλήρου, βλ. επίσης Kasabian). Με καταγωγή από την ...
Συνέχεια...
Νέο trailer για τον Prometheus του Ridley Scott
Κάθε trailer είναι και πιο εντυπωσιακό και η προσμονή μεγαλώνει για την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Ridley Scott. O "Prometheus" έρχεται στις 8 Ιουνίου σε 3D, 2D και IMAX 3D, και το γεγονός ότι θεωρείται η ταινία του φετινού καλοκαιριού επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ο έμπειρος σκηνοθέτης μας προσφέρει μερικά λεπτά ακόμα από ...
Συνέχεια...
Αναβολή για το UTOPIA 12 με τους Orbital, Κ.Βήτα, Wise Lines και Nomi Ruiz
Ένα από τα events του καλοκαιριού ήταν η εμφάνιση των Orbital στην Αθήνα, στο πλαίσιο του event UTOPIA 12. Προφανώς όμως, το φετινό καλοκαίρι είναι αρκετά ιδιαίτερο όπως όλοι γνωρίζουμε, ειδικά οι επόμενες εβδομάδες... Σύμφωνα λοιπόν με την ανακοίνωση που λάβαμε μόλις από την διοργανώτρια εταιρία Spicy Entertainment, το event αναβάλλεται ...
Συνέχεια...
Listen Up: Air – “Sonic Armada”
Τα είπαμε από πέρυσι για το νέο δίσκο των Air, το soundtrack της ψηφιακής αποκατεστημένης κόπιας του Ταξιδιού στη Σελήνη (1902) του Ζορζ Μελιές και ακούσαμε ήδη ένα δείγμα με τη συμμετοχή της Victoria Legrand των Βeach House. Tώρα, ένα μήνα σχεδόν πριν την κυκλοφορία του δίσκου ένα ακόμη κομμάτι ...
Συνέχεια...
Video: London Grammar – ‘Nightcall’
Μετά τα 'Strong' και "Wasting My Young Years', το 'Nightcall' είναι το τρίτο βίντεο μέσα από το If You Wait των London Grammar (Hannah Reid, Dot Major και Dan Rothman). To If You Wait είναι ένα συμπαθές αλλά κάπως άχρωμο σαν ντεμπούτο, δεν σε κερδίζει τελείως αλλά αφήνει ελπίδες για το ...
Συνέχεια...
Ποιος θα τα βάλει με τον Ryan Gosling;
Κανείς διότι και όπως έχουμε πει επανειλημμένως ο τύπος είναι το απόλυτο cross over (συμπαθής και αποδεκτός από γυναίκες, άνδρες, straight, gay, mainstream, indie, σινεφίλ, ακόμα και από τα παιδάκια που ακόμα μπορούν να τον δουν σε παλιά επεισόδια Mickey Mouse Club) αλλά και γιατί ο νέος του ρόλος είναι ...
Συνέχεια...
Η χρονιά του Michael Fassbender
Ο Γερμανοιρλανδός ηθοποιός παίρνει σειρά στην κούρσα της κατάκτησης των media και των ονειρώξεων γυναικών και ανδρών και δηλώνει υποψηφιότητα για να πρωταγωνιστήσει φέτος στα media και στα (υγρά) όνειρά τους. Μετά τον (ημίτρελο) James Franco και τον (γλυκούλη) Ryan Gosling είναι η σειρά του Michael Fassbender, φαίνεται, να εμφανίζεται ...
Συνέχεια...
Listen Up: James Blake – ‘Digital Lion’
Δεν θα πούμε όχι φυσικά σε ένα ακόμα δείγμα μέσα από το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ του βρετανού James Blake,ειδικά μετά το πολύ καλό 'Retrograde' που είχαμε ακούσει (και δει) πριν λίγο καιρό. Ακούστε το 'Digital Lion' -του οποίου την παραγωγή έχει επιμεληθεί ο Brian Eno- παρακάτω ενώ να υπενθυμίσουμε ότι ...
Συνέχεια...
Νέο άλμπουμ από τους Boards Of Canada
To πανέξυπνο παίχνιδι αναζήτησης της εξάδας εξαψήφιων αριθμών -περιελάμβανε κρυμμένα βινύλια σε δισκάδικα στην Record Store Day, μεταδόσεις μέσω BBC και NPR, διαφήμιση στο Adult Swim (βλ.παρακάτω), κρυμμένα στοιχεία σε Youtube videos και fan forums (αναλύτικα εδώ)- που κράτησε τους φανς του ντουέτου από την Σκωτία σε υστερία λύθηκε επιτέλους ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #13
Aν ισχύει πως ό,τι κάνει κάποιος την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνει για όλο το έτος, τότε ένα είναι το σίγουρο πως θα βλέπω ταινίες μανιωδώς και το 2014. Μέχρι να φτάσουμε στην πρώτη βδομάδα του 2014 όμως, έχουμε αρκετές και καλές ταινίες που έχουν μείνει από το ...
Συνέχεια...
5 Σημαντικές Επανεκδόσεις Άλμπουμ Ηλεκτρονικής Μουσικής του 2013
Πέντε επανεκδόσεις διαχρονικών  άλμπουμ από το χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής που αξίζει και με το παραπάνω να θυμόμαστε από το 2013. Σε cd, βινύλιο και ψηφιακή μορφή.   VANGELIS – Blade Runner [High Fidelity, πρώτη επανέκδοση σε βινύλιο / πρώτη έκδοση: 1994] Επιτέλους, μετά από χίλια μύρια κύματα τούτο το τοτέμ για ηλεκτρονικάριους και μη ...
Συνέχεια...
Πώς τολμάτε κύριε Ryan Gosling;
O Darren Aronofsky επικεφαλής της κριτικής επιτροπής του
Video: Chromatics – ‘Cherry’
Ben Frost: Καθαρτικός λυρισμός μέσα στο θόρυβο
To νέο επικό trailer του Prometheus του Ridley
Aκούστε τη συνεργασία Massive Attack & Burial
Bellerophone – Do You Feel Lucky?
Neneh Cherry: You better watch, don’t mess with
Chromatics live soundtrack σε fashion show της Chanel
30 Χρόνια “Blade Runner”
Download This: Mirage – ‘Let’s Kiss’
Νέο άλμπουμ για τους Autechre
Νέο άλμπουμ για τους Boards Of Canada;
Video: Orbital – ‘Never’
Plisskën Festival 2012
Listen Up: Air – ‘Seven Stars (feat. Victoria
Stream This: Chromatics – Kill For Love [Complete
Chromatics – “Kill For Love”
Οι Orbital στην Αθήνα!
O Paul Kalkbrenner στο EJekt Festival 2014
Νέο trailer για τον Prometheus του Ridley Scott
Αναβολή για το UTOPIA 12 με τους Orbital,
Listen Up: Air – “Sonic Armada”
Video: London Grammar – ‘Nightcall’
Ποιος θα τα βάλει με τον Ryan Gosling;
Η χρονιά του Michael Fassbender
Listen Up: James Blake – ‘Digital Lion’
Νέο άλμπουμ από τους Boards Of Canada
Diaries of A Film Buff #13
5 Σημαντικές Επανεκδόσεις Άλμπουμ Ηλεκτρονικής Μουσικής του 2013