Ήταν αισίως η τρίτη συνεχής μας παρουσία στις όχθες της Γαλλικής Ριβιέρας για λογαριασμό του mixtape.gr, όπου 30 χλμ. δυτικά της Νίκαιας και ακριβώς δίπλα στις Κάννες, στην μικρή γραφική πόλη της Αντίμπ, χτυπάει κάθε καλοκαίρι η καρδιά της τζαζ σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αφορμή μας, ένα από τα μακροβιέστερα τζαζ φεστιβάλ παγκοσμίως, το ιστορικό Jazz à Juan, το οποίο διεξήχθη για 51η διαδοχική  χρονιά στο ίδιο ακριβώς σημείο που πραγματοποιήθηκε  για πρώτη φορά το 1960, στις όχθες του γοητευτικού κόλπου του La Pinède, στο προάστιο του Juan les Pins.

Όλοι οι θρύλοι του παρελθόντος, που διαμόρφωσαν την ιστορία της τζαζ (Duke Ellington, Louis Armstrong, Fats Domino, Count Basie, Miles Davis, John Coltrane, Nina Simone, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald, Sonny Rollins, Charles Mingus, Dizzy Gillespie, Oscar Peterson κ.ά) έχουν παρελάσει από αυτό το μαγικό σημείο της Μεσογείου, με την αίγλη, το κύρος και την φινέτσα του να διατηρούνται ακόμη και σήμερα στο ακέραιο.

Αυτό που ενέπνεε και που συνεχίζει να εμπνέει τους πάντες σε αυτό το φεστιβάλ, είναι η διάχυτη θετική αύρα που αναβλύζει ο χώρος, που σε συνδυασμό με το σκηνικό που δημιουργεί ο ήλιος δύοντας στο βάθος του κόλπου, δημιουργούν ένα ακαταμάχητο σκηνικό που καθηλώνει. Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι κορυφαίες προσωπικότητες όχι μόνο της μουσικής, αλλά της τέχνης γενικότερα, βρήκαν στο παρελθόν μόνιμο καταφύγιο για έμπνευση και δημιουργία, σε αυτή της παλιά ελληνική αποικία της Αντίπολις, ξεκινώντας για παράδειγμα από το Πάμπλο Πικάσο και τον Τζέιμς Μπόλντουιν και καταλήγοντας στον δικό μας Νίκο Καζαντζάκη.

Κάτι άλλο που συντείνει στην υψηλή ποιότητα του φεστιβάλ, είναι η σχετικά χαμηλή χωρητικότητα του χώρου. Κάθε βραδιά μόλις 2000 τυχεροί που καταφέρνουν να εξασφαλίσουν τα μαγικά χαρτάκια, έχουν το προνόμιο να παρακολουθήσουν τον αγαπημένο του καλλιτέχνη σε απόσταση αναπνοής, δημιουργώντας έτσι μια χαρακτηριστική αμεσότητα με τον καλλιτέχνη, που νομίζεις πως θα απλώσεις το χέρι σου και θα τον ακουμπήσεις.

Αυτό που μοιραία έχει μεταβληθεί αρνητικά σήμερα σε σχέση με τις παλιές ρομαντικές εποχές, είναι η χαμηλής αισθητικής τουριστική ανάπτυξη της περιοχής που περικλείει τον χώρο του φεστιβάλ, με αποτέλεσμα την μαζική εισροή τουρισμού που δεν έχει καμία σχέση με κουλτούρα ενός τόσο σημαντικού μουσικού γεγονότος, δίνοντάς σου έτσι την αίσθηση ενός “ταριχευμένου” φεστιβάλ.

Ενός φεστιβάλ που φέτος ήταν αφιερωμένο στον μνήμη του αξέχαστου Miles Davis, ένεκα της συμπλήρωσης των 20 χρόνων από το θάνατό του, με την πρώτη ημέρα να παρελαύνουν από την σκηνή καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί του στο παρελθόν. Παράλληλα, καθ’ όλη τη διάρκεια του event, μια γκαλερί με εκθέματα ανέκδοτες φωτογραφίες του μεγάλου αυτού τρομπετίστα από τις παρελθούσης ιστορικές εμφανίσεις του τόσο στo φεστιβάλ, όσο και από τις σπάνιες παρουσίες του σε παραλίες και μπαρ την περιοχής, ήταν κατά την διάρκεια της ημέρας διαθέσιμη για το κοινό.

Το line up του φεστιβάλ αποτελούταν από μια αρμάδα κορυφαίων μουσικών από ολόκληρο το φάσμα της μαύρης μουσικής – τζαζ, σόουλ, μπλουζ, gospel -, με την συμμετοχή μεταξύ άλλων των Herbie Hancock, Wayne Shorter, Marcus Miller, Wallace Roney, Keith Jarrett, Gary Peacock, Jack de Johnette, James Hunter, BB King, Carlos Santana, Jamie Cullum, Raphael Saadiq, Richard Bona, Gilberto Gil, Manu Katche, Craig Adams κλπ.

Βρεθήκαμε λοιπόν στην Κυανή Ακτή παρέα με τον συνεργάτη/φωτογράφο Θέμη Μερσιάδη στις πρώτες τρεις ημέρες του φεστιβάλ (15, 16 και 17 Ιουλίου), ώστε να περιπλανηθούμε και να βιώσουμε για ακόμα μια φορά από κοντά την σπάνια εμπειρία του παγκόσμιου αυτού φεστιβάλ.

Όπως προείπαμε, η πρώτη βραδιά ήταν αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στον Miles Davis, ο οποίος είχε κοσμήσει ουκ ολίγες φορές με την παρουσία του το φεστιβάλ, με πιο ιστορική να παραμένει εκείνη της 27ης Ιουλίου 1963 με το 2ο κουιντέτο του (Herbie Hancock, Wayne Shorter, Ron Carter, Tony Williams), όταν και εξέπληξε καθηλώνοντας τους απαιτητικούς Γάλλους, που μέχρι τότε καυχιόντουσαν ότι γνώριζαν τα πάντα γύρω από την τζαζ.

Δύο λοιπόν μουσικοί που είχαν συμμετάσχει στην ιστορική εκείνη βραδιά του 1963, ο Herbie Hancock και ο Wayne Shorter, ήταν φέτος παρών για να αποτίσουν φόρο τιμής στον μέντορά τους, έχοντας στο πλάι τους τον αγαπημένο συνεργάτη/φίλο/μουσικό/παραγωγό του Miles κατά τη διάρκεια την 10ετίας του ’80. O λόγος φυσικά για τον Marcus Miller, ο οποίος και έστησε το συγκεκριμένο project, ενώ τους τρις αυτούς αναγνωρισμένους μουσικούς, πλαισίωσαν δύο νέοι ταλαντούχοι, ο Sean Jones στην τρομπέτα και ο Sean Rickman στα ντραμς.

Έγινε λοιπόν μια αναδρομή σε συνθέσεις που στιγμάτισαν την πλούσια πορεία του Miles Davis, μνημονεύοντας παράλληλα ο καθένας τους από μικροφώνου, στιγμές που οι ίδιοι είχαν μοιραστεί πλάι στον αξέχαστο αυτόν καλλιτέχνη.

Λίγο πριν, μια επίσης πλειάδα μουσικών που είχαν συμμετάσχει σε σχήματα του Miles, είχαν λάβει θέση επί σκηνής, παρουσιάζοντας ένα project με τον τίτλο Bitches Brew & Beyond. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Wallace Roney, Bennie Maupin, Robert Irving ΙΙΙ, Buster Williams και Al Foster, αλλά και οι νεότεροι Antoine Roney, Dj Logic και Shakur Sanders, οι οποίοι και παρέθεσαν μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγχρονη εκδοχή του θρυλικού Bitches Brew.

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ανήκε ολοκληρωτικά στον Keith Jarrett και το Standard Trio του, ο οποίος παρέστει για 12η συνεχή φορά παρακαλώ στο Jazz à Juan (και 23η συνολικά), με το όνομά του να είναι πια άρρηκτα συνδεδεμένο με τον συγκεκριμένο χώρο, αποτελώντας πια την σημαία ολόκληρου του φεστιβάλ.

Το soundcheck ήταν προγραμματισμένο για τις 18:00 το απόγευμα, με τον Keith Jarrett και τους επί 30 συναπτά έτη μόνιμους μουσικούς του συνοδοιπόρους Gary Peacock και Jack DeJohnette να φτάνουν ακριβώς στην ώρα τους. Λιγοστοί δημοσιογράφοι και φωτογράφοι τους παρακολουθούμε σιωπηλά να προσπαθούν με μόχθο να επιτύχουν τις τέλειες ηχητικές συνθήκες, ώστε το βράδυ να είναι όλα στην εντέλεια.  Η θάλασσα είναι λάδι και σε συνδυασμό με την πανσέληνο που αναμένετο, όλα έδειχναν ότι προμηνύεται μια μαγική βραδιά απ’ όλες τις πλευρές. Όπερ και εγένετο!

Την στιγμή που ο ήλιος δύει στο βάθος του κόλπου του La Pinède, οι τρις αυτοί καλλιτέχνες κάνουν την εμφάνισή τους στη σκηνή και η βαθιά υπόκλιση συνοδεύεται από ένα θερμό χειροκρότημα από το ακροατήριο που έχει κατακλύσει τον χώρο. Δύο ώρες υπερβατικότητας και αποθέωσης της μουσικής θα ακολουθήσουν, με τις νότες να σχηματίζουν ένα μεταξένιο σκηνικό. Τρία ψυχωμένα encore θα κλείσουν την μαγική αυτή βραδιά, με τon εσωτερικό κόσμο όλων μας σε πλήρη αγαλλίαση.

Η τρίτη μέρα του φεστιβάλ ήταν αφιερωμένη στο μπλουζ, με πανάξιους εκπροσώπους τον James Hunter, αλλά και τον θρυλικό BB King.

Ξεκίνημα λοιπόν με τον βραβευμένο με Γκράμμυ James Hunter,  ο οποίος με την soulful φωνή και το μπλουζίστικο ταπεραμέντο του, ζέστανε για τα καλά την ατμόσφαιρα. Το αγαπημένο παιδί του Van Morrison έκανε μια αναδρομή στην πλούσια καριέρα του, με το άλμπουμ “The hard way” που πολλοί από μας έχουμε αγαπήσει, να κατέχει δεσπόζουσα θέση στο ρεπερτόριό του.

Σειρά όμως έχει ο μεγάλος BB King, που στα 86 του συνεχίζει απτόητος να μεταδίδει το πνεύμα του στις νεότερες γενιές. Περιστοιχισμένος από την αξεπέραστη BB King Blues Band, ο αειθαλής αυτός καλλιτέχνης, με την νεανική ψυχή και την καυτή του αύρα, έδωσε μαθήματα ήθους, σεβασμού, συνείδησης,  αξιοπρέπειας, ευγένειας και ουσίας. Ένας αξιοζήλευτος άνθρωπος, που με την στάση ζωής του και μόνο, αποτελεί ένα ιερό κειμήλιο για ολόκληρη την οικουμένη.

Δυστυχώς, ο συντηρητισμός των διοργανωτών, σε συνδυασμό με ένα μικρό μέρος του κοινού που δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, εμπόδισε όλους εμάς τους υπόλοιπους να εκφραστούμε αυθόρμητα σε ένα μεγάλο μέρος της συναυλίας, όμως ο μαγνητισμός που εξέπεμπε ο BB King, εξάντλησε κάθε περιθώριο αυτοσυγκράτησης και έτσι όλοι τελικά αφεθήκαμε ψυχή τε και σώματι στις βουλές του χαρισματικού αυτού κιθαρίστα και της παρέας του.

Την επόμενη μέρα αναχωρήσαμε με επόμενό μας σταθμό την κεντρική Ευρώπη, αφήνοντας πίσω μας την όμορφη Αντίμπ, τα λαμπυρίζοντα νερά της Γαλλικής Ριβιέρας και όλη αυτή την ανεκτίμητη εμπειρία ζωής που και φέτος αποκομίσαμε στις τρις αυτές μαγικές βραδιές.

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Θέμης Μερσιάδης) 

Διάβασε επίσης...
Jack DeJohnette Group @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 17.05.2011
Πέντε σπάνιας κράσης καλλιτέχνες είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν σε πλήρη δράση, όσοι επέλεξαν να παραστούν το βράδυ της Τρίτης στην κατάμεστη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Εκεί όπου ο Ravi Coltrane στο άλτο σαξόφωνο, ο David Fjuczynski στις κιθάρες, ο George Colligan στα πλήκτρα και ο Jerome Harris στο μπάσο, μας ...
Συνέχεια...
Jack DeJohnette Group @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών,