Εξ Ωδείου Αθηνών ορμώμενη πήρε σβάρνα τα -λιγοστά στην Ελλάδα- μιούζικαλ για να αποδείξει με μια ματιά πως το σκέρτσο, το μπριο και το νάζι της είναι φτιαγμένα για τη μουσική και το χορό. Από το «Ποια Ελένη» τη βλέπουμε πια σε ρόλο αλησμόνητο στην «Τσινετσιτά», αλλά και σε επεισόδια του Safe Sex. Έχει βρεθεί από νωρίς στον Χορό στην Επίδαυρο, στις Θεσμοφοριάζουσες με το Γιώργο Αρμένη και το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και εκτός θεάτρου, ήταν στο μπαλετάκι του Μπέζου στα τηλεοπτικά «Μαχαιρώματα» και την έχει πάρει το μάτι μας σε διάφορες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους.
Τραγουδάς «Έχω τα νεύρα μου» στο CD με τα τραγούδια της παράστασης Τσινετσιτά. Βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον να ασχολείται περισσότερο με το τραγούδι ή απλώς έτυχε;
Ωραία, Απότομο ξεκίνημα. Καταρχήν θέλω να σου πω ότι από πάρα πολύ μικρή τραγουδούσα και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια σε ωδεία, με πιάνο, χορωδίες, συναυλίες οπότε γενικώς μια εξοικείωση με την έκθεση στο κοινό με τραγούδι και μουσική την είχα, χωρίς να ξέρω ότι κάποτε θα το έκανα και επαγγελματικά. Στη συνέχεια φάνηκε ότι η μουσική μου παιδεία ήταν ένα μεγάλο προσόν στις ακροάσεις που πήγαινα. Στο CD του Τσινετσιτά που τραγουδάω ως Λορέλα ντι Λούπο το τραγούδι της σταρ από ένα μικρό τραγουδάκι καταλαβαίνεις τι τραβάει μια σταρ, να τρέχει στα κομμωτήρια, να της βάφουν τα νύχια, να ξυπνάει κάθε πρωί και να της κάνουν μάσκες προσώπου, είναι μεγάλος μπελάς και μεγάλη τραγωδία όλα αυτά. Δεν είναι εύκολο να είσαι σταρ:«θέλει θυσίες και υπομονή, σα μηχανή.»
Σε ενδιαφέρει το μιούζικαλ ως είδος; Θα ήθελες να κάνεις καριέρα στο West-End ή στο Broadway π.χ.;
Κοίταξε, ονειρικά και σαν το παραμύθι ενός παιδιού, βέβαια θα μου άρεσε πάρα πολύ. Δε σκοπεύω να το κυνηγήσω όμως (και ξέρω ότι δε θα σου αρέσει η απάντησή μου), δε θα βγω στο εξωτερικό να αρχίσω τις ακροάσεις επειδή έτυχε στην Ελλάδα να συμμετέχω σε δύο μιούζικαλ.
Μιλάς καλά αγγλικά καταρχήν;
Δε μιλάω πολύ καλά αγγλικά, είμαι γαλλόφωνη, έζησα τα παιδικά μου χρόνια στο Παρίσι. Θέλει πολλή δουλειά και ώρες επαγγελματικού χορού και τραγουδιού για να ασχοληθείς μ’ αυτό, όπως και καλή φυσική κατάσταση. Δε νομίζω ότι είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Αν ήμουν το νούμερο ένα ταλέντο, τότε, ναι, θα έλεγα χαραμίζομαι στην Ελλάδα, πρέπει να πάω στην Αμερική να το κυνηγήσω.
Ποια όμως πιστεύεις ότι είναι το νούμερο ένα σε αυτό τον τομέα, γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε και πολλούς ηθοποιούς ικανούς στο χορό και το τραγούδι, σε αντίθεση με το εξωτερικό.
Επειδή έχω συνεργαστεί μαζί της, θεωρώ ότι στα είκοσί της η Τάνια Τρύπη με τη φωνή που έχει και το ταμπεραμέντο και την κίνησή της, αν ήθελε να το ψάξει θα μπορούσε. Η Εβελίνα Παπούλια επίσης θα μπορούσε να μην είναι στην Ελλάδα, αλλά έξω. Εγώ πάλι, αν έβγαινα έξω θα ήταν ίσως για να βρω την τύχη μου στο γαλλικό κινηματογράφο, σε πρόζα δηλαδή.
Πως η παιδική και η εφηβική σου ζωή στο Βόλο επηρέασε ή όχι την μετέπειτα καλλιτεχνική σου πορεία;
Σαφώς και την επηρέασε, γιατί όλα αυτά που με έβαζαν να κάνω η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ως παιδάκι για τυπικά προσόντα και για να χαλαρώνω και να ξεκουράζομαι από τα μαθήματα του σχολείου δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα εξυπηρετούσαν στη δουλειά μου. Οι παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου, με το ερασιτεχνικό θέατρο — γιατί έχω παίξει με το θεατρικό εργαστήρι στις Τρωάδες ως Κασσάνδρα — και όλα αυτά που με ψυχαγωγούσαν έγιναν τελικά η «προϋπηρεσία» μου.
Πως σου φαίνεται να ‘βλεπες κάποια μέρα το Πανταζάρα σε ένα εξώφυλλο, πως δε σκέφτηκες να το αλλάξεις;
Κάθε άλλο. Θα ένιωθα πολύ ωραία, ακόμη καλύτερα θα ένιωθε κι ο μπαμπάς μου, που είναι τ’ όνομά του. Η αλήθεια είναι ότι μου έχουν πει ότι είναι πολύ μεγάλο, έχει και το «άρα» που είναι ο υπερθετικός βαθμός, εντάξει. Από την άλλη ξέρουμε ότι ούτε ο Κωσταντάρας είχε αυτό το πρόβλημα, ούτε ο Νταλάρας. Ελπίζω να μου βγει και σε καλό, να κάνω κάτι ωραίο και να λένε «μια Πανταζάρα μόνο κάτι μεγάλο θα μπορούσε να κάνει»
Σε μια δύσκολη μέρα που δεν έχεις όρεξη, δε θες να παίξεις με τίποτα πως τα καταφέρνεις; Πίνεις κανένα ποτηράκι;
Α, μπορεί να χω πιει κανα ποτηράκι, έχω πάρει βαλεριάνες, αλλά δεν ξέρω αν έπιασαν. Είναι πολύ βάρβαρο όταν σου χει συμβεί κάτι τρομερό εκείνη τη μέρα να πρέπει να βγεις στη σκηνή, αλλά δε γίνεται αλλιώς. Αν βέβαια δεν είσαι και τόσο σημαντικός, τότε μπορείς και να μην πας. Ο ηθοποιός δε πρέπει να ξεχνάει ότι κουρδίζεται, εκείνη τη στιγμή δεν είναι ο εαυτός του, ξεχνάει αυτά που τον προβληματίζουν, και παίζει. Και για μένα είναι πιο σημαντικό το θέατρο από την τηλεόραση. Στο θέατρο έρχονται για σένα και σε τιμούνε, βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, αφοσιώνονται και στο τέλος έρχονται και στο καμαρίνι σου σφίγγουν το χέρι, σου δίνουν και μια αγκαλιά και σου λένε μπράβο.
