Φωτίζουν τον Λευκό Πύργο ροζέ τα βράδια; Καλέ, δεν χρειαζόταν. Για μένα; Ένιωθα ήδη σούπερ ευπρόσδεκτος!

Δεν πρόλαβα, δυστυχώς, να δω και τίποτα άλλο από την πόλη την πρώτη μέρα μου εδώ. Άφιξη ξημερώματα με το τρένο, γρήγορο power nap, ντουγρού για διαπίστευση και χάσιμο (καλό χάσιμο) στην άρτια σχεδιασμένη και στημένη διοργάνωση του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  (#tiff52 για τους δικούς μου, τους τουιτεράδες).

Πρώτες εντυπώσεις: σαγόνι στο πάτωμα. Δεν θα πιάσω να μιλάω για το λιμάνι και τα φώτα και την πόλη και τα πλακόστρωτα και τις designιές του Φεστιβάλ, και τον φιλόξενο κόσμο και ΤΑ ΦΑΓΗΤΑ (μαλάκα μου, τα φαγητά) γιατί δεν θα μας μείνει χώρος για τις ταινίες.

Έχασα την Παρασκευή την ταινία έναρξης “Οι Απόγονοι” με τον Τζώρτζ Κλούνεϋ σαν μεσήλικα Χαβανέζο γαιοκτήμονα που πασχίζει να ξεπουλήσει την κληρονομιά γης του και να τιθασεύσει τις κόρες του μετά από ένα δυστύχημα με σκάφος που αφήνει τη γυναίκα του σε κώμα. Οι συζητήσεις και οι εντυπώσεις, όμως, από την ταινία του Αλεξάντερ Πέην συνεχίζονταν ακόμα και το πρωί του Σαββάτου με φήμες για μπουκωμένες μυτούλες και κόκκινα ματάκια από τη συγκίνηση και δυνατά χειροκροτήματα στο τέλος, αλλά και με τη θερμή υποδοχή του ελληνοαμερικάνου σκηνοθέτη στην συνέντευξη τύπου για την ταινία που έχει συμμετάσχει ήδη στα φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο ενώ έκλεισε και το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης.

Το Σάββατο, στην πρώτη κανονική μέρα προγραμματισμού του Φεστιβάλ, ξεχώρισαν και αναμενόμενα αστεράκια που δεν απογοήτευσαν και άλλες πολυαναμενόμενες τρασιές που αποδείχθηκαν παραπάνω σκουπίδια απ’ότι ήμασταν έτοιμοι να επεξεργαστούμε. Αναλυτικά:

MABUL/ΠΛΗΜΜΥΡΑ

Ισραηλινό οικογενειακό δράμα βιβλικών προθέσεων που τα κάνει λίγο μαντάρα και δεν φέρνει τον κατακλυσμό συναισθημάτων για τον οποίο προϊδεάζει θεματικά.

Μητέρα πηδιόλα (θου κύριε), πατέρας άχρηστος χασικλής, ένας γιος αυτιστικός, άρτι αφιχθείς από το ίδρυμα σε ένα σπιτικό όχι ακριβώς έτοιμο να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις που φέρνει μαζί του, και ο πρωταγωνιστής, ο μικρότερος αδελφος, ο 13χρονος Γιόνι, που κάνει ό,τι μπορεί για να ενηλικιωθεί πριν την ώρα του και να προσπεράσει αυτή την άβολη εφηβεία.

Θεματικός κεντρικός άξονας η τελετή Bar Mitzvah ενηλικίωσης των ισραηλινών αγοριών, συναισθηματικό κέντρο της ταινίας η σχέση του αγοριού με τον αδελφό του. Ένα παιδί ώριμο πέρα από τα χρόνια του και ένας μεγάλος παγιδευμένος στη πνευματική κατάσταση παιδιού ανήμπορος να φροντίσει τον εαυτό του. Όλα τα στοιχεία για ένα πολύ δυνατό μελόδραμα είναι εδώ, αλλά χαρακτήρες και προθέσεις πνίγονται μέσα σε μια θάλασσα αδράνειας. Οι δύο γονεις παντελώς ανίκανοι να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες πλέον υποχρεώσεις τους σαν ενήλικες, δεν κερδίζουν ποτέ η συμπάθεια του κοινού και ο μικρός μένει μόνος του να τραβάει τα κουπιά μιας ταινίας που μπάζει από παντού. Η πλοκή και οι δραματικές εξελίξεις έρχονται μηχανικά και βεβιασμένα με μόνο μια δυο σκηνές να συγκινούν με την αγνή δύναμη της δραματικής στερεοτυπίας τους. Ίσως στην αρχική (βραβευμένη) μορφή και δομή του σαν ταινία μικρού μήκους να επέπλεε αλλά εδώ μιλάμε απλά για ναυάγιο.

1,5/5

(σε δεύτερη προβολή 6/11 στις 18:00, αίθουσα Frida Liappa)

 

 

WEEKEND

Παρασκευή βράδυ, ο Russell φεύγει από το σπίτι της στρέητ παρέας του για να ψωνιστεί στα gay μπαράκια του Νόττιγχαμ. Θα ακολουθήσει στις τουαλέτες και θα φλερτάρει με τον Glenn και το επόμενο πρωί θα ξυπνήσει δίπλα του με το hangover του αιώνα, θα του φέρει καφέ στο κρεβάτι και αυτός θα του ζητήσει κάτι αναπάντεχο: να τον ηχογραφήσει να μιλάει για την περασμένη νύχτα και το σεξ. Σκοπός του; να προβάλλει αυτό το προσωπικό ιδιωτικό κομμάτι των gay σχέσεων για τα οποία κανείς δεν μιλάει.

Ο ένας, κλεισμένος στο καβούκι του, ακόμα και στην πιο ανεκτική αγγλική κοινωνία, απροετοίμαστος να ζήσει ανοιχτά. Ο άλλος, στρατευμένος gay έτοιμος να τσακίσει κάθε εμπόδιο αλλά και αθεράπευτα πληγωμένος από την προηγούμενη σχέση του.  Μαζί θα περάσουν ένα μοναδικό ΠουΣΚ (ωραίος ο εναλλακτικός τίτλος;) στο οποίο θα στριμώξουν μια ολόκληρη σχέση σε fast forward: τα πρωινά στο κρεβάτι,  τα ποτά με τους φίλους, το ατέλειωτο περπάτημα στην πόλη, το σεξ, το χουζούρεμα, τα ναρκωτικά, τις εξομολογήσεις. Και ποιος δεν το έχει κάνει;

Λιτά γυρισμένη, αφτιασίδωτη, με ένα κόκκο και πιξέλιασμα που προδίδει το χαμηλό budget της, απλά πλάνα, ήρεμες ερμηνείες. Όλα αυτά συνομωτούν να σου χαμηλώσουν τις άμυνες, να σε βάλουν και σένα μέσα στο δωματιάκι στα council flats με τους δύο εραστές και να σε αφήσουν ευάλωτο στην πραγματική δύναμη της ταινίας, την παγκοσμιότητα των συναισθημάτων που περιγράφει. Όχι απλώς περιγράφει, που ζει και που κάνει βίωμα. Ο συγκρατημένος ενθουσιασμός μιας νέας γνωριμίας, η ανάγκη για επικοινωνία, οι ανασφάλειες, οι ευάλωτοι ψυχισμοί, οι άβολες κοινωνικές καταστάσεις με φίλους, οι πισινές που κρατάς στις νέες επαφές, οι άμυνες που σηκώνονται με μόνη βάση την ελπίδα να ξαναγκρεμιστούν. Είναι οι συζητήσεις και οι γνωριμίες και το σεξ και οι συνδέσεις που κάνουμε όλοι αλλά διστάζουμε να μιλήσουμε για αυτές πραγματικά ανοιχτά, και είναι οι εμπειρίες που ενώνουν όλους τους θεατές.

Είναι έτσι ύπουλα προσωπικό, ανθρώπινα γλυκό και πικρά αληθινό, είναι το καλύτερο weekend της ζωής σας.

4,5/5

(σε δεύτερη προβολή 12/11 στις 17:15, αίθουσα Pavlos Zannas)

 

SUPER DIMITRIOS

Καφρίλα, απλά και ξάστερα. Ο σατανικός Κάπτεν Φ.Ρομ (που αδημονεί να αναγνωριστεί με το αληθινό του όνομα) μετατρέπει μέσω του υπερδορυφόρου του από το διάστημα το καμάρι της Συμπρωτεύουσας, τον Λευκό Πύργο, σε ένα τεράστιο… ποτήρι Φραπέ. Φραπύργος, βαρύ γλυκός. Ο μόνος που μπορεί να τον σταματήσει; Μα, φυσικά, ο προστάτης της πόλης, ο υπερηρωικός Σούπερ Δημήτριος!

Μια παραγωγή των Oti Nanai Productions, είναι όντως ό,τι να’ναι. Μια υπερπαρωδία της ελληνικής πραγματικότητας και της κουλτούρας της Θεσσαλονίκης, με όλα τα αναμενόμενα στερεότυπα, τους φραπέδες, τους γύρους, την θρησκοληψία, το αραλίκι. Παρεΐστικο, χαζό, αμαρτωλό, ανατρεπτικό, ξεκούδουνο, πραγματικά ξεκαρδιστικό να χτυπιέσαι στην θέση σου από τα γέλια.

Όλα αυτά στην αρχή.  Τα πρώτα, πόσο; 20-25 λεπτά; Μετά όμως αρχίζει αυτό το άβολο πράγμα που συμβαίνει όταν έχεις καταλάβει που το πάει ο άλλος το ανέκδοτο, αλλά αυτός συνεχίζει και συνεχίζει με την ίδια μανιέρα να σου μιλάει για κανα δίωρο. Γιατί αν και στο 5-10% της ταινίας περνάς όντως καλά και γελάς με την καρδιά σου και παίρνεις και ατάκες για το σπίτι, στο υπόλοιπο 90% έρχεται αργά και απειλητικά η συνειδητοποίηση ότι βλέπεις ένα ΔΙΩΡΟ βιντεάκι στο youtube αλλά εγκλωβισμένος στην θέση σου, απλά να παρακαλάς να ήσουν σπίτι και να μπορούσες να πεταχτείς για κανά κατούρημα ή να πατήσεις το κουμπί του Fast Forward. Η φιλότιμη προσπάθεια στα CGI και η συμπαθέστατη παρουσία του Σούπερ Δημήτριου μπορούν να καλύψουν μόνο τόσες αμαρτίες. Όσο λάτρης του trash και να είσαι, στο τέλος θα βγεις από την αίθουσα εξουθενωμένος από τις βλακώδεις σκηνές που τραβάνε αδυσώπητα αγκωμαχώντας την ανηφόρα χωρίς αίσθηση του μέτρου και του CUT/STOP. Νισάφι.

Κρίμα κιόλας, με ένα άλλο μοντάζ στο 80λεπτο, με τα ίδια αστεία αλλά πιο γρήγορο ρυθμό και setup των αστείων και λίγο περισσότερη προσοχή στην ποιότητα της παραγωγής θα μιλούσαμε για το no budget διαμαντάκι της χρονιάς.

1/5

(σε δεύτερη προβολή 7/11 στις 15:30, αίθουσα Frida Liappa)

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 6/11:
Οι animated γαλλικές “Ιστορίες της Νύχτας“, οι “Μαϊμούδες” της Lisa Aschan, ο “Michael” τουMarcus Scleinzer που έχει διχάσει ήδη το κοινό από την πρώτη προβολή του και “Η Τάξη και το Ηθικό” του Mathieu Kassovitz.

Διάβασε επίσης...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Μετά τις τρομερές εντυπώσεις του Weekend την πρώτη μεγάλη μέρα του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το ανίκητο σερί τρεις στις τρεις καλές ταινίες  την δεύτερη μέρα, έπρεπε να το περιμένω πως θα παραμόνευε και μια ψιλοαπογοητευτική μέτρια μέρα, για την ισορροπία του θέματος. Αλλά τόσο; Τέσσερις ταινίες ψιλοκούραση που όμως ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Κάλα γκουλτουριάσαμε, καλά τα είπαμε και τα ήπιαμε, καιρός να το μαζέψουμε το μαγαζάκι σήμερα και να κατέβουμε σπίτια μας. Αναλυτικά οι εντυπώσεις και οι νικητές από την τελετή λήξης του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οι ταινίες του τελευταίου σαββατοκύριακου προβολών. Βρεθήκαμε που λέτε το Σάββατο βράδυ στην απονομή των ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Την τιμητική τους είχαν τις δύο προηγούμενες μέρες τα Βαλκάνια στο κινηματογραφικό μου πρόγραμμα, καθώς έχουν αρχίσει γερά με τσαμπουκά και οι μεγάλες ελληνικές πρεμιέρες του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Μετά τις όχι και τόσο ενθαρρυντικές κριτικές που ακούγαμε για το homemade mortal kombat τουρνουά σε δάσος του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Τρέχω και δεν προλαβαίνω αγαπητοί γκουλτουριάριδες, δυο γρήγορα λόγια για τις χτεσινοβραδινές ταινίες, 4η μέρα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, (#tiff52 για τους φίλους):   FAUST Αυτή, ως και την ψυχή σου θα σε κάνει να πουλήσεις. Σε αυτή την παραλλαγή του γνωστού μύθου από τον Sokurov (ελεύθερα βασισμένη στο έργο του ...
Συνέχεια...
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ημερολόγιο ενός πρωτάρη που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Πρώτη φορά επισκέπτης στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (twitter hashtag/υποκοριστικό: #tiff52) στα 30 μου είναι ντροπή. Πρώτη φορά επισκέπτης στην Θεσσαλονίκη σαν πόλη σε τέτοια ηλικία, κοκκινίζω να το παραδεχτώ καν! Το Φεστιβάλ είναι ένα εντυπωσιακό (και λίγο τρομακτικό στον πρωτάρη) κτήνος. ...
Συνέχεια...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Δώδεκα πρεμιέρες ελληνιών ταινιών περιλαμβάνει το μενού του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιείται από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου. Το νούμερο μπορεί να φαντάζει μεγάλο σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά είναι πολύ μικρό συγκρίνοντάς το με προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν οι ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
Tι είδε ο δαιμόνιος και ενίοτε δαιμονισμένος ρεπόρτερ του Mixtape ην Παρασκευή 11/11/11 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Είδα το "Κτήνος" και σκιάχτηκα, είδα τον "Πωλητή" και δεν πήρα, είδα και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα" και λιγουρεύτηκα. Αλλά επίσης στο τελευταίο (το μέχρι στιγμής, και δύσκολο πλέον να αλλάξει, αγαπημένο φιλμ του ...
Συνέχεια...
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Έπεσε η αυλαία στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με την ταινία «Πορτρέτο στο Λυκόφως»,  να βραβεύεται με την ανώτατη διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Αλέξανδρο. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Laurence Kardish και τα μέλη της Hisami Kuroiwa, Sitora Alieva, Frederic Boyer και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, βράβευσαν της τολμηρή ταινία θρίλερ της ρωσίδας Angelina ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Τι θέλετε από χάνγκοβερ άνθρωπο; Τρελό το πάρτυ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ χτες το βράδυ, αλλά ποιος σηκώνεται πρωινιάτικα να γράψει κριτικές;  Πάμε μια γρήγορη τις τρεις (αναπάντεχα προτεινόμενες) ταινίες που είδαμε στο 52ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 10/11/2011 και επανερχόμαστε το απόγευμα. (Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Κλείνει η δεύτερη μέρα μου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και χαμογελάω σαν το χαζό. Ας λέει η άλλη η @polylykourgou (μιλώντας πάντα για την σταθερά πιο αγαπημένη ταινία του τριημέρου, το Weekend) για την βαθιά μελαγχολία του βραδιού Κυριακής, έχουμε ακόμα μπροστά μας 7 φούλ  μέρες ταινιών και σινεφίλ βαβούρας στον πλακόστρωτο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2