Κάλα γκουλτουριάσαμε, καλά τα είπαμε και τα ήπιαμε, καιρός να το μαζέψουμε το μαγαζάκι σήμερα και να κατέβουμε σπίτια μας. Αναλυτικά οι εντυπώσεις και οι νικητές από την τελετή λήξης του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οι ταινίες του τελευταίου σαββατοκύριακου προβολών.

Βρεθήκαμε που λέτε το Σάββατο βράδυ στην απονομή των βραβείων του Φεστιβάλ. Τουαλέτες, επίσημοι, κάμερες, λόγοι και βραβεία, η Μπήλιω Τσουκαλά να μου κρύβει την θέα και μια εντυπωσιακή έναρξη με μικρούς και έφηβους βιολιστές, αλλά σύντομα κατάρρευση από γκρίνιες και βροντερά παράπονα από μέσα στο κοινό για ελλειπή συντονισμό της τελετής και έλλειψη διερμηνέα στα ελληνικά για τις ξενόγλωσσες ανακοινώσεις των νικητών. Ίσως για κάποιους να παραέγινε διεθνές το Φεστιβάλ.

Μεγάλοι νικητές της βραδιάς η ελληνική “Πόλη των Παιδιών“, το ρώσικο “Πορτρέτο στο Λυκόφως” και τα “80 Γράμματα” που συγκέντρωσαν από δύο μεγάλα βραβεία η κάθε μια. Μεγάλη γκαντέμω νικήτρια της βραδιάς η Στεφανία Γουλιώτη (στην φωτό από το flix.gr) που δεν ήξερε για την απονομή και έτρεξε αεροπορικώς από την Αθήνα για να προλάβει να δεχτεί το βραβείο της φτάνοντας όμως 5 λεπτά αργοπορημένη για να πει τον ευχαριστήριο λόγο της. Τουλάχιστον έχει τις αναμνηστικές φωτό από την λήξη.

Από τις νικητήριες ταινίες η τουιτεροομάδα του φεστιβάλ είδαμε μόνο τρεις. Χαρήκαμε ιδιαίτερα για την βράβευση του “Χωρίς“/”Without” στην σκηνοθεσία και απορήσαμε λίγο με όλο τον πανικό γύρω από το κατα γενική (μας) ομολογία μέτριο “Mabul“/”Πλημμύρα“.

Τα βραβεία αναλυτικά, μαζί με τα χρηματικά τους έπαθλα (για όσους χάσατε την live tweeting αναμετάδοση της βραδιάς):

-Βραβεία Επιτροπής:
Χρυσός Αλέξανδρος (20.000 ευρώ), “Πορτρέτο στο Λυκόφως”
Αργυρός Αλέξανδρος (10.000 ευρώ), “Ογδόντα Γράμματα”
Χάλκινος Αλέξανδρος (5.000 ευρώ), “Πορφίριο”
Σκηνοθεσίας, Μαρκ Τζάκσον, “Χωρίς”
Σεναρίου, Τζον ΜακΙλνταφ, “Ιδού ο Αμνός”
Γυναικείας Ερμηνείας, Στεφανία Γουλιώτη, “J.A.C.E.”
Ανδρικής Ερμηνείας, Βότανγκ Βίλκε Μέρινγκ, “Η Φωτιά”
-Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος, στους πρωταγωνιστές της “Πλημμύρας”

-Βραβεία FIPRESCI (Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου):

Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος, “Ογδόντα Γράμματα”
Ελληνική, “Η Πόλη των Παιδιών”

-Βραβεία Κοινού Fischer:
Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος (3.000 ευρώ): “Η Πλημμύρα”
Ελληνική (3.000 ευρώ): “Σούπερ Δημήτριος”
Ματιές στα Βαλκάνια (3.000 ευρώ): “Ο Εχθρός”
Ανοιχτοί Ορίζοντες (3.000 ευρώ): “Τυραννόσαυρος”

-Βραβείο Ανθρωπινες Αξίες, από το Κανάλι της Βουλής για το τμήμα Ανοιχτοί Ορίζοντες (7.500 ευρώ): “Ρωμαίος Εντεκα”

-Βραβεία Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου:
Διεθνές, “Πορτρέτο στο Λυκόφως”
Ελληνικό, “Η Πόλη των Παιδιών”

Πέρα από τα των βραβείων, πολύ πολύ σύντομα και οι εντυπώσεις από τις τελευταίες ταινίες που προλάβαμε μέσα στο ΣΚ της λήξης: το “A Little Closer” από τους Ορίζοντες, την ταινία λήξης “Martha Marcy May Marlene“, την ταινία έκπληξη “Cafe de Flore” με την Vanessa Paradis και το “Superclasico” του αφιερώματος στον Ole Christian Madsen.

 

A LITTLE CLOSER / ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ

Αποξενωμένη οικογένεια σε κωλοχώρι της αμερικάνικης αγροτιάς, με single μάνα και δυο ανήλικα αγόρια, σε ταγμένη αποστολή να βγάλουν τα μάτια τους μέχρι το τέλος του χορταστικού αυτού 70λεπτου. Η μάνα, MILF με έντονες κάψες, στολίζεται κάθε βράδυ για να κάθεται μπακούρι σε μια γωνιά στην “πιο pathetic πεθαίνεις μόνη” βραδιά singles της local αίθουσας εκδηλώσεων. Ο μεγάλος γιος πουλάει απροκάλυπτα φύκια και μεταξωτές κορδέλες σε συμμαθήτρια του για να την ρίξει στο κρεββάτι σε μια ξεκαρδιστικά ξεγυμνωμένη ματιά στις σεξουαλικές πολιτικές μεταξύ των φύλων. Ο ζντόου μικρός γιος απ’την άλλη απλά βγάζει όντως το μάτι του με τρυπάνι στην άουτς εισαγωγική σκηνή και περνάει την υπόλοιπη ταινία σε σεξουαλική επαγρύπνηση για την χυμώδη δασκάλα του. Μοναδική intimate κινηματογράφηση σε απόσταση ανάσας, ρεαλιστικοί στα όρια του άβολου διάλογοι, ωμοί και αληθινοί χαρακτήρες, η αληθινή εφηβεία πίσω από τις ροζέ αναμνήσεις, ο Matthew Petock μπορεί να μην λέει κάτι φοβερό μέχρι την εκπνοή της ταινίας του μεταφέρει όμως κάτι φοβερά αληθινό.

3,5/5

 

MARTHA MARCY MAY MARLENE (ΤΑΙΝΙΑ ΛΗΞΗΣ)

Μπορείς να βγάλεις την κοπέλα από το πολυγαμικό κοινόβιο αλλά δεν μπορείς να βγάλεις το κοινόβιο από την κοπέλα.

Η Martha / Marcy May βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σαν Martha, στην εξοχική βίλλα της αδελφής της με τον κουνιάδο της, πολύ μεγάλη, άδεια και ψυχρή για δύο άτομα, όπου προσπαθούν να την αποπρογραμματίσουν από την πρόσφατη ζωή της σαν μέλος μιας τύπου αίρεσης και να την επανεντάξουν στον κοινά αποδεχτό “πολιτισμένο” τρόπο ζωής. Και πίσω στο μικρό και φίσκα στις κοπέλες αλλά ζεστό και οικείο κοινόβιο όπου, σαν επαναβαπτισμένη Marcy May, είχε βρει καταφύγιο και σιγά σιγά αποδεχτεί την εξουσία του υποβλητικού John Hawkes και τους πολυγαμικούς και πιο ελεύθερους κανόνες της ζωής εκεί, αλλά όχι και την σκοτεινότερη, και εκτός παραδοσιακών νόμων βίαια και επικίνδυνη πλευρά.

Το έξυπνο κοφτό μοντάζ αντικατοπτρίζει σε μια σειρά από εύστοχες μεταβάσεις τις διαφορές και ομοιότητες των δύο σε πρώτη ματιά αντιδιαμετρικά αντίθετων κόσμων. Η αντανάκλαση του ενός στον άλλο βγάζει στην επιφάνεια την κρυμμένη βαναυσότητα της πολιτισμένης οικογένειας αλλά και την σαγηνευτική ασφάλεια και αγάπη που κρύβεται μέσα σε ένα μη παραδοσιακό μοντέλο ζωής. Ο σκηνοθέτης Sean Durkin όμως δεν αφήνει στον θεατή την ψευδαίσθηση του διλήμματος. Μέσα από τις γκρίζες αποχρώσεις των δυο κόσμων, ξεκαθαρίζει και επιβάλλει απόλυτα τη θέση και άποψη του με τις χωρίς επιστροφή αποτρόπαιες εξελίξεις του κλεισίματος της πλοκής.

3,5/5

 

SUPERCLASICO

Ο μεσήλικας, σε κατάρρευση ανθρωπάκος Christian παίρνει τον σε μόνιμη κρίση ταυτότητας και νεοΧίψτερ γιο του και ξεκινάνε από την Δανία για το Μπουένος Άιρες για μια τελευταία προσπάθεια επανασύνδεσης με την γυναίκα του πριν το οριστικό διαζύγιο. Εκείνη, θεάρα σαραντάρα έχει βρει νέα καριέρα σαν μάνατζερ και γκόμενα του εκεί αστεριού του ποδοσφαίρου. Η σύγκρουση της Δανέζικης μίρλας, παγωμάρας και συντηρητίκλας με το άνετο, γυμνό και ελεύθερο πνεύμα του Μπουένος Άιρες θα φέρει αλλαγές στη σχέση μεταξύ των δυο πρώην συζύγων, άβολες καταστάσεις, απολαυστική και άφθονη γύμνια και ασταμάτητο ξεκαρδιστικό γέλιο, στην μόνη και πραγματικά κεφάτη κωμωδία που απολαύσαμε στο φετινό Φεστιβάλ. Ξεχωριστό αστέρι στο ήδη προσεγμένο cast η με-το-blogoscar-στο-χέρι Adriana Mascialino ως σεξοβόμβα πενηντάρα καμαριέρα με τα πιο τρομακτικά υπέροχα ψεύτικα βυζιά και το πιο αυθεντικά πικάντικο snap snap attitude της χρονιάς.

3/5

 

CAFE DE FLORE

Η “ταινία έκπληξη” που έκλεισε την Κυριακή του Φεστιβάλ.

Μια ιστορία αγάπης μεταξύ μιας μητέρας και του μικρού γιου της με σύνδρομο Down, αλλά και μεταξύ του μικρού και μιας άλλης κοπελίτσας με Down στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60. Παράλληλα, με μοναδικής δεξιοτεχνίας (και εντυπωσιακά περίτεχνου και καλοδουλεμένου μπιτάτου μοντάζ) εναλλαγές μέσω της μουσικής του Cafe de Flore, στο Μοντρεάλ του σήμερα, ένας DJ βρίσκεται βασανισμένος από τα αισθήματα του για την πρώην γυναίκα του και τον καινούριο του έρωτα και προσπαθεί να συμβιβάσει πως ένας άντρας μπορεί να έχει δυο αληθινές αγάπες και αδελφές ψυχές και αν υπάρχει πραγματικά αυτό το “άλλο μισό”.

Όσο συγκινητικό και μαγικό είναι το κομμάτι του παρελθόντος με την σχέση αλληλοεξάρτησης μεταξύ μητέρας και γιου, το αγνό παιδικό ρομάντζο των δυο μικρών, και την καθηλωτική ερμηνεία της κουρελιασμένης αλλά πάντα σταρούμπας Vanessa Paradis — τόσο βασανιστικά αργόσυρτο και άσκοπο φαντάζει το υπόλοιπο κομμάτι στο παρών, μέχρι να πάρει και αυτό άλλο βαθύτερο κρυφό νόημα μέσω του κάπως new age φλώρικου αλλά οκ-ανατρίχιασα twist που θα εξηγήσει την άρρηκτη σύνδεση μεταξύ των δυο αφηγήσεων. Τρυφερό, ονειρικό και πλημμυρισμένο από μουσική και αγάπη αλλά σίγουρα άνισο.

Του ου ου ουυυυυ ου. Του ου ου ουυυυυυυυ.

3/5

 

Αυτά από μένα και τις ταινίες του Φεστιβάλ, θα επανέλθουμε αύριο με μια συνολική ματιά και κατακλείδα και τις καλύτερες και χειρότερες ταινίες και στιγμές της τελευταίας μιάμιση βδομάδας.

Διάβασε επίσης...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Τρέχω και δεν προλαβαίνω αγαπητοί γκουλτουριάριδες, δυο γρήγορα λόγια για τις χτεσινοβραδινές ταινίες, 4η μέρα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, (#tiff52 για τους φίλους):   FAUST Αυτή, ως και την ψυχή σου θα σε κάνει να πουλήσεις. Σε αυτή την παραλλαγή του γνωστού μύθου από τον Sokurov (ελεύθερα βασισμένη στο έργο του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Τι θέλετε από χάνγκοβερ άνθρωπο; Τρελό το πάρτυ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ χτες το βράδυ, αλλά ποιος σηκώνεται πρωινιάτικα να γράψει κριτικές;  Πάμε μια γρήγορη τις τρεις (αναπάντεχα προτεινόμενες) ταινίες που είδαμε στο 52ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 10/11/2011 και επανερχόμαστε το απόγευμα. (Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Κλείνει η δεύτερη μέρα μου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και χαμογελάω σαν το χαζό. Ας λέει η άλλη η @polylykourgou (μιλώντας πάντα για την σταθερά πιο αγαπημένη ταινία του τριημέρου, το Weekend) για την βαθιά μελαγχολία του βραδιού Κυριακής, έχουμε ακόμα μπροστά μας 7 φούλ  μέρες ταινιών και σινεφίλ βαβούρας στον πλακόστρωτο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Την τιμητική τους είχαν τις δύο προηγούμενες μέρες τα Βαλκάνια στο κινηματογραφικό μου πρόγραμμα, καθώς έχουν αρχίσει γερά με τσαμπουκά και οι μεγάλες ελληνικές πρεμιέρες του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Μετά τις όχι και τόσο ενθαρρυντικές κριτικές που ακούγαμε για το homemade mortal kombat τουρνουά σε δάσος του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Φωτίζουν τον Λευκό Πύργο ροζέ τα βράδια; Καλέ, δεν χρειαζόταν. Για μένα; Ένιωθα ήδη σούπερ ευπρόσδεκτος! Δεν πρόλαβα, δυστυχώς, να δω και τίποτα άλλο από την πόλη την πρώτη μέρα μου εδώ. Άφιξη ξημερώματα με το τρένο, γρήγορο power nap, ντουγρού για διαπίστευση και χάσιμο (καλό χάσιμο) στην άρτια σχεδιασμένη και στημένη ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Μετά τις τρομερές εντυπώσεις του Weekend την πρώτη μεγάλη μέρα του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το ανίκητο σερί τρεις στις τρεις καλές ταινίες  την δεύτερη μέρα, έπρεπε να το περιμένω πως θα παραμόνευε και μια ψιλοαπογοητευτική μέτρια μέρα, για την ισορροπία του θέματος. Αλλά τόσο; Τέσσερις ταινίες ψιλοκούραση που όμως ...
Συνέχεια...
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ημερολόγιο ενός πρωτάρη που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Πρώτη φορά επισκέπτης στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (twitter hashtag/υποκοριστικό: #tiff52) στα 30 μου είναι ντροπή. Πρώτη φορά επισκέπτης στην Θεσσαλονίκη σαν πόλη σε τέτοια ηλικία, κοκκινίζω να το παραδεχτώ καν! Το Φεστιβάλ είναι ένα εντυπωσιακό (και λίγο τρομακτικό στον πρωτάρη) κτήνος. ...
Συνέχεια...
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Έπεσε η αυλαία στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με την ταινία «Πορτρέτο στο Λυκόφως»,  να βραβεύεται με την ανώτατη διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Αλέξανδρο. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Laurence Kardish και τα μέλη της Hisami Kuroiwa, Sitora Alieva, Frederic Boyer και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, βράβευσαν της τολμηρή ταινία θρίλερ της ρωσίδας Angelina ...
Συνέχεια...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Δώδεκα πρεμιέρες ελληνιών ταινιών περιλαμβάνει το μενού του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιείται από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου. Το νούμερο μπορεί να φαντάζει μεγάλο σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά είναι πολύ μικρό συγκρίνοντάς το με προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν οι ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
Tι είδε ο δαιμόνιος και ενίοτε δαιμονισμένος ρεπόρτερ του Mixtape ην Παρασκευή 11/11/11 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Είδα το "Κτήνος" και σκιάχτηκα, είδα τον "Πωλητή" και δεν πήρα, είδα και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα" και λιγουρεύτηκα. Αλλά επίσης στο τελευταίο (το μέχρι στιγμής, και δύσκολο πλέον να αλλάξει, αγαπημένο φιλμ του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7