Tι είδε ο δαιμόνιος και ενίοτε δαιμονισμένος ρεπόρτερ του Mixtape ην Παρασκευή 11/11/11 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης;

Είδα το “Κτήνος” και σκιάχτηκα, είδα τον “Πωλητή” και δεν πήρα, είδα και το “Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα” και λιγουρεύτηκα.

Αλλά επίσης στο τελευταίο (το μέχρι στιγμής, και δύσκολο πλέον να αλλάξει, αγαπημένο φιλμ του φετινού Φεστιβάλ) γνώρισα και την συνσκηνοθέτιδα και δημιουργό του original graphic novel Marjane Satrapi και γλυκάθηκα. Πριν την ταινία, στο κατάμεστο φουαγιέ της Αποθήκης 1 τριγυρνούσε μέσα στον κόσμο και τραβούσε τα βλέμματα των ψαγμένων (τρομάρα μου) φανς που την αναγνώριζαμε από την χαρακτηριστική ελιά στη μύτη που κρατάει και στον κομιξικό εαυτό της. Μετά την καταχειροκροτημένη προβολή, όλο σχεδόν το κοινό έμεινε στις θέσεις του για το πιο όμορφο Q&A του φεστιβάλ όπου η Marjane συστήθηκε και απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού.

(κουνημένη κινητοφωτό από τον @dimitrisdx)

Εξήγησε για ποιους λόγους απέφυγε να κάνει άλλη μια πολιτική ταινία και πως ήθελε να δείξει την άλλη πλευρά της ζωής στο Ιράν, την πιο ρομαντική και καθημερινή, αλλά κατέληξε πάλι να βάζει ένα τρίτο επίπεδο πολιτικού σχολιασμού. Μίλησε για την επιλογή της να δείξει τον Χάρο σαν ένα συμπαθητικό και αστείο πρόσωπο και όχι ως κάποιο δυσάρεστο σκελετό με δρεπάνι και αστειεύτηκε για τον δικό της εγωισμό και αυταρέσκεια σαν δημιουργό που την κάνει να θέλει να γίνεται αγαπητή και να συζητιέται αυτή και η δουλειά της θετικά από τον κόσμο. Εξήγησε τα τρια επίπεδα του έργου της (την κεντρική ιστορία, το στοιχείο του φανταστικού, και το τρίτο πολιτικό επίπεδο όπου ο χαρακτήρας της Ιραν μπορεί να θεωρηθεί ως παραβολή για την χώρα της) και από που άντλησε την έμπνευση της για αυτή την ιστορία, θέλωντας να δείξει έναν αληθινό άνθρωπο ο οποίος ξεκινάει ως μισάνθρωπος, και συνεχίζει τη ζωή του και πεθαίνει ακόμα ως μισάνθρωπος χωρίς να αλλάξει, αλλά να καταφέρει και πάλι να συγκινήσει. Έκλεισε λέγοντας πως ήθελε να πει μια ιστορία από μια παλιότερη πιο ρομαντική εποχή, όπου οι άνθρωποι όταν χώριζαν δεν περνούσαν αμέσως στον επόμενο αλλά έμεναν συχνά κολλημένοι, και όταν ένας άνθρωπος μπορούσε ακόμα και να πεθάνει από αγάπη.

(Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο από κάθε ταινία στο twitter @manolis)

Δυο λόγια γρήγορα για κάθε ταινία:

 

BEAST / ΚΤΗΝΟΣ

Ξυπνάς μέσα μου το Κτήνος!

Ο μουσάτος μούσος του Christoffer Boe, Nicolas Bro, ενσαρκώνει (με μεγάλη σημασία στην επιλογή του ρήματος εδώ) μια λίγο πολύ γνώριμη φυσιογνωμία ενός larger-than-life χίψτερ με πληθωρικό εγωκεντρισμό, επιθετική ιντελλεξουέλ προσωπικότητα και ανεξέλεγκτα in-your-face ψυχολογικά συμπλέγματα που όλα μαζί μπορεί αρχικά να συμπληρώνουν ένα γοητευτικoκαβλωτικό προφίλ αλλά μπορούν εύκολα να εξελιχθούν σε κάτι απλά ψυχοφθόρο, βασανιστικό και creepy.

Η ταινία ξεκινά δείχνοντας την σχέση του Bruno με την Maxine στο ξεκίνημα της, βίαια ερωτική και πρωτόγονα ζωώδης, κτηνώδης, οριακά καννιβαλιστική. Μετά την κάρτα τίτλων προσγειωνόμαστε απότομα μαζί τους στη ρουτίνα της σχέσης τους στα τελειώματα της, με κερατώματα, παιχνίδια εξουσίας, αρρωστημένες ζήλειες και εμμονές. Δυο άνθρωποι που κάποτε (δυο λεπτά πριν!) είχαν μοιραστεί βαθειά μέσα τους ο ένας τον άλλο, τώρα δηλητηριάζονται από τα συναισθήματα τους που έχουν καταρρεύσει σε βιτριολική απέχθεια που εκδηλώνεται πλέον με φυσικά σουρεαλιστικά συμπτώματα. Δυο κτήνη που αδυνατούν πλέον να συμβιώσουν, αυτός ζηλόφθονας, πιο επιθετικά ευάλωτος, παρανοϊκός και παιδιάστικα συγκρουσιακός από ποτέ, αυτή ύπουλα βάναυση και παγερά σκληρή.

Δυνατές αυτοκαταστροφικές ερμηνείες, φανταστικός σουρεαλισμός, ακραίες εκρήξεις γραφικής βίας και ένα ψυχοβγαλτικό μουσικό σκορ που αποκαλύπτει τις κρυμμένες απάνθρωπες έντασεις των ψεύτοπολιτισμένων μοντέρνων σχέσεων.

4/5

(σε δεύτερη προβολή Κυριακή 13/11 στις 22:30 στην αίθουσα Τonia Marketaki)

 

 

LE VENDEUR / Ο ΠΩΛΗΤΗΣ

Καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πουλήσεις αλλά απλά δεν με ενδιαφέρει.

To ψυχογράφημα του ας-το-ομολογήσουμε τραγικά βαρετού 67χρονου Marcel, πωλητή σε μάντρα αυτοκινήτων πολυτελείας στο Quebec, ετοιμόλογου και γαλίφη, με background μια χώρα στα δόντια της οικονομικής. Λειτουργώντας με ένα κατά βάθος παγερό και ψεύτικα φιλικό προσωπείο “ξεγελά” έναν οικογενειάρχη να μπει σε χρέος για να αγοράσει ένα πολυτελές τζιπ. Έχοντας εξισώσει τη ζωή του με την εργασία του, και έχοντας ανάγει την εργασία του σε μια καλοκουρδισμένη ρουτίνα, βρίσκεται ανήμπορος να ξυπνήσει και να εξελιχθεί με τα νέα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα της κρίσης και να ανταπεξέλθει στη σημαντική απώλεια που του επιφυλλάσει το μέλλον του. Αόριστες προθέσεις κρυμμένες κάτω από δέκα μέτρα χιονισμένης ανιαρής πλοκής, ένας αδιάφορος κεντρικός χαρακτήρας που παραδίδει πολύ αργά για αυτόν τον θεατή σημάδια μιας συγκινητικής ερμηνείας και μια ταινία που βαριέμαι ακόμα και να θάψω. Μόνο χιόνι.

1.5/5

 

POULET AUX PRUNES / ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ / CHICKEN WITH PLUMS

Σινεμά να γλύφεις τα δάχτυλα σου!

O Nasser-Ali, ο πιο διάσημος και θαυμαστός βιολιστής το Ιράνθρηνεί για την καταστροφή του μοναδικού και αγαπημένου του βιολιού και αδυνατεί όσο μακριά και αν ψάξει να βρει κάποιο άλλο να το αντικαταστήσει. Έχοντας χάσει την μουσική που ήταν το μόνο νόημα της ζωής του και συνεχίζοντας να νιώθει ανήμπορος να συνδεθεί με την γυναίκα και τα παιδιά του (ή καλύτερα μάλλον απλά αδιαφορώντας) αποφασίζει να μείνει ξαπλωμένος στο κρεβάτι του μέχρι να πεθάνει. Τις οχτώ μέρες που θα περάσει κλεισμένος και νηστικός στο σκοτεινό του δωμάτιο θα τον επισκεφτούν η γυναίκα του, τα παιδιά του, ο αδελφός του και τα φαντάσματα του παρελθόντος του προσπαθώντας να τον μεταπείσουν. Η καταμέτρηση των τελευταίων μερών του συναρπαστικού εγωιστή και αστεία μονομανή χαρακτήρα θα γίνει ο αφηγηματικός κορμός για να βιώσει γεγονότα από την παιδική του ηλικία μέχρι και δεκαετίες μετά το θάνατο του στο μέλλον των παιδιών του.

Η δεύτερη κινηματογραφική απόδοση από το έργο της Ιρανής Marjane Satrapi μετά το animated “Persepolis”, πάλι με τον αυτή τη φορά συν-σκηνοθέτη Vincent Paronnaud, τολμά να ζωντανέψει στο πανί την φανταστική βιογραφία του μεγάλου θείου της χρησιμοποιώντας ηθοποιούς αντί για animation και να εμπλουτίσει τη συνταγή της με τολμηρές τεχνικές αφήγησης, από θέατρο σκιών και παραδοσιακό animation μέχρι σκηνές ειδωμένες μέσα από viewmaster και pop-up books. Με ευφάνταση και τολμηρή κινηματογράφηση προσεγμένη στην τελευταία λεπτομέρεια, ζεστούς pop χρωματισμούς δανεισμένους από την παλέττα του Jean-Pierre Jeunet, κυνικό χιούμορ και σπαραξικάρδιο παλιομοδίτικο ρομάντζο, η Satrapi καταφέρνει να μαγειρέψει μια πρωτοφανώς συγκινητική αφηγηματική εξέλιξη δίχως να εξιλεώνει ή να δίνει χάρη στον αυθεντικά μισάνθρωπο πρωταγωνιστή της παρά μόνο εξερευνώντας και αφήνοντας τον θεατή ελεύθερο να ανακαλύψει τον πλούσιο ψυχισμό του.

Μια μοντέρνα πεντανόστιμη παραμυθένια ματιά σε μια αφανή ρομαντική όψη του Ιράν του παρελθόντος, όταν κάποιος άντρας μπορούσε ακόμα να πεθάνει από αγάπη. (κλεμμένο από την ίδια την Marjane στην κατακλείδα της προβολής.

5/5 και Άψογο από κάθε άποψη

 

Τι να δείτε αύριο, Κυριακή 13/11 και τελευταία μέρα του Φεστιβάλ:

Τελευταία μέρα είναι, ρίξτε το έξω! Σίγουρα τολμήστε την δεύτερη προβολή του “Κτήνους” και τις “Ιστορίες της Νύχτας” που εκθείαζα το περασμένο ΣΚ στο ημερολόγιο μου, το “Superclasico” του Christian Madsen και το “Il Divo” του Sorentino, καθώς και τις σπάνιες μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Γιανναρη. Ακόμα κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά για τις επαναπροβολές των βραβευμένων ταινιών  από την επιτροπή και το κοινό και την προβολή της Ταινίας Έκπληξης.

Διάβασε επίσης...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Μετά τις τρομερές εντυπώσεις του Weekend την πρώτη μεγάλη μέρα του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το ανίκητο σερί τρεις στις τρεις καλές ταινίες  την δεύτερη μέρα, έπρεπε να το περιμένω πως θα παραμόνευε και μια ψιλοαπογοητευτική μέτρια μέρα, για την ισορροπία του θέματος. Αλλά τόσο; Τέσσερις ταινίες ψιλοκούραση που όμως ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Φωτίζουν τον Λευκό Πύργο ροζέ τα βράδια; Καλέ, δεν χρειαζόταν. Για μένα; Ένιωθα ήδη σούπερ ευπρόσδεκτος! Δεν πρόλαβα, δυστυχώς, να δω και τίποτα άλλο από την πόλη την πρώτη μέρα μου εδώ. Άφιξη ξημερώματα με το τρένο, γρήγορο power nap, ντουγρού για διαπίστευση και χάσιμο (καλό χάσιμο) στην άρτια σχεδιασμένη και στημένη ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Την τιμητική τους είχαν τις δύο προηγούμενες μέρες τα Βαλκάνια στο κινηματογραφικό μου πρόγραμμα, καθώς έχουν αρχίσει γερά με τσαμπουκά και οι μεγάλες ελληνικές πρεμιέρες του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Μετά τις όχι και τόσο ενθαρρυντικές κριτικές που ακούγαμε για το homemade mortal kombat τουρνουά σε δάσος του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Τρέχω και δεν προλαβαίνω αγαπητοί γκουλτουριάριδες, δυο γρήγορα λόγια για τις χτεσινοβραδινές ταινίες, 4η μέρα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, (#tiff52 για τους φίλους):   FAUST Αυτή, ως και την ψυχή σου θα σε κάνει να πουλήσεις. Σε αυτή την παραλλαγή του γνωστού μύθου από τον Sokurov (ελεύθερα βασισμένη στο έργο του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Τι θέλετε από χάνγκοβερ άνθρωπο; Τρελό το πάρτυ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ χτες το βράδυ, αλλά ποιος σηκώνεται πρωινιάτικα να γράψει κριτικές;  Πάμε μια γρήγορη τις τρεις (αναπάντεχα προτεινόμενες) ταινίες που είδαμε στο 52ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 10/11/2011 και επανερχόμαστε το απόγευμα. (Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο ...
Συνέχεια...
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Έπεσε η αυλαία στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με την ταινία «Πορτρέτο στο Λυκόφως»,  να βραβεύεται με την ανώτατη διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Αλέξανδρο. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Laurence Kardish και τα μέλη της Hisami Kuroiwa, Sitora Alieva, Frederic Boyer και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, βράβευσαν της τολμηρή ταινία θρίλερ της ρωσίδας Angelina ...
Συνέχεια...
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ημερολόγιο ενός πρωτάρη που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Πρώτη φορά επισκέπτης στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (twitter hashtag/υποκοριστικό: #tiff52) στα 30 μου είναι ντροπή. Πρώτη φορά επισκέπτης στην Θεσσαλονίκη σαν πόλη σε τέτοια ηλικία, κοκκινίζω να το παραδεχτώ καν! Το Φεστιβάλ είναι ένα εντυπωσιακό (και λίγο τρομακτικό στον πρωτάρη) κτήνος. ...
Συνέχεια...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Δώδεκα πρεμιέρες ελληνιών ταινιών περιλαμβάνει το μενού του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιείται από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου. Το νούμερο μπορεί να φαντάζει μεγάλο σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά είναι πολύ μικρό συγκρίνοντάς το με προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν οι ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Κλείνει η δεύτερη μέρα μου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και χαμογελάω σαν το χαζό. Ας λέει η άλλη η @polylykourgou (μιλώντας πάντα για την σταθερά πιο αγαπημένη ταινία του τριημέρου, το Weekend) για την βαθιά μελαγχολία του βραδιού Κυριακής, έχουμε ακόμα μπροστά μας 7 φούλ  μέρες ταινιών και σινεφίλ βαβούρας στον πλακόστρωτο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Κάλα γκουλτουριάσαμε, καλά τα είπαμε και τα ήπιαμε, καιρός να το μαζέψουμε το μαγαζάκι σήμερα και να κατέβουμε σπίτια μας. Αναλυτικά οι εντυπώσεις και οι νικητές από την τελετή λήξης του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οι ταινίες του τελευταίου σαββατοκύριακου προβολών. Βρεθήκαμε που λέτε το Σάββατο βράδυ στην απονομή των ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9