Μετά τις τρομερές εντυπώσεις του Weekend την πρώτη μεγάλη μέρα του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το ανίκητο σερί τρεις στις τρεις καλές ταινίες  την δεύτερη μέρα, έπρεπε να το περιμένω πως θα παραμόνευε και μια ψιλοαπογοητευτική μέτρια μέρα, για την ισορροπία του θέματος. Αλλά τόσο;

Τέσσερις ταινίες ψιλοκούραση που όμως έδωσαν πλούσια τροφή για σχολιασμό το υπόλοιπο βράδυ της Δευτέρας. Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο από κάθε ταινία στο twitter @manolis.

Αναλυτικα:

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ

Μια αυλή, ένα φτηνό αντίγραφο άγαλμα της Αφροδίτης, μια ταμπέλα (“ΠΟΥΤΑΝΑ”), ένας ανοιχτός σκαμμένος λάκκος, άδειες παρατεταγμένες καρέκλες. Σε ενα ερημικό αρχοντικό εξοχικό, στη μέση ενός καλοκαιρινού καύσωνα, δυο χτυπημένες αδελφές και η χιψτεροντίβα fag hag τους στήνουν μια σουρεαλιστική κηδεία στην πουτάνα την αγάπη και τον έρωτα μέσω ενός εικαστικού over the top παιχνιδιού ρόλων και γκουλτουροαναφορών αναπαριστώντας πίνακες, γλυπτά και θεατρικά ερωτικά σενάρια. Αυτοί: αρσενικές πουτάνες και αυτή: η προαγωγός τους και γερμανίδα αριστοκράτισσα πελάτης.

Μέσα από τις ψευδοανωτάτου στομφώδεις θεατρινίστικες ερμηνείες και πιο σημαντικά τις “εκτός ρόλου” σχισμές ηλιαχτίδας αλήθειας και κανονικότητας ξεκουβαριάζεται το ερωτικό μπουτομπλέξιμο μεταξύ των τριών χαρακτήρων, η απώθηση που γίνεται ώθηση, οι ζήλειες και τα αδιέξοδα κολλήματα. Όχι ακριβώς κινηματογράφος όσο μια ζωντανή φωτογραφική έκθεση. Κάθε πλούσιο ασπρόμαυρο πλάνο, διάολε, κάθε καρέ, έχει την δύναμη και την στυλιζαρισμένη άποψη μιας καλλιτεχνικής φωτογραφίας που έχει σπάσει το φράγμα της αιχμαλωτισμένης στιγμής στο χρόνο, κινείται και ανασαίνει. Όμορφο, προσεγμένο στις αναφορές του, με συναισθήματα και προστυχιά σε πολύ μικρές δόσεις, με υψηλή επιτήδευση όπως θα του άρμοζε και ευτυχώς όχι μεγαλύτερο σε διάρκεια (60 λεπτάκια) από όσο θα άντεχε ο μέσος  ανυποψίαστος θεατής. Εντυπωσιάζει σαν δείγμα κινηματογράφησης και ταλέντου/υπόσχεσης, όμως παγιδεύεται από την ίδια του την έπαρση χωρίς να προσδίδει αληθινό  συναίσθημα ή κρυμμένη ουσία.

2/5

(πρώτη προβολή 8/11 στις 23:00, δεύτερη προβολή 10/11 στις 15:30, αίθουσα Frida Liappa)


 

ALOIS NEBEL

Ο σταθμάρχης Alois Nebel, βασανισμένος από τα φαντάσματα και τις ομιχλώδεις μνήμεις του παρελθόντος τρελαίνεται και κλείνεται σε ψυχιατρείο όπου ο δρόμος του ξαναδιασταυρώνεται με έναν μυστηριώδη μουγκό άντρα από το παρελθόν του που βρίσκεται κυνηγημένος από τις αρχές και αποζητάει εκδίκηση για κάποιο έγκλημα που έχει διαπραχθεί εναντίον του. Όταν παίρνει το εξιτήριο του, χωρίς δουλειά πλέον, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του παρελθόντος του και να ξαναφτιάξει τη ζωή του.

Η Τσέχικη πρόταση για τα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας του 2012 είναι η animation απόδοση ενός λίγο γνωστού graphic novel, γυρισμένη με την updated με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα μέθοδο του rotoscoping – η ταινία γυριζεται πρώτα εξ ολοκλήρου με ηθοποιούς και μετατρέπεται μετά σε animation μέσω υπολογιστών. Το αποτέλεσμα; Μια ονειρική εικόνα, σαν να χαζεύεις από το παράθυρο μέσα από την ομίχλη το χιόνι να πέφτει, φωτισμένο από τα περαστικά τρένα στο σταθμό. Και εξίσου βαρετό.

Δεν πάει να κοιτάζει με πόνο ψυχής ο animated σταθμάρχης και να τρέχει και να  τυραννιέται ο μουγκός δραπέτης και να παίζουν πίσω μπρος τα flashbacks; Από ένα σημείο απλά κουράζεσαι από την απουσίια πλοκής και εξέλιξης, και ανακαλύπτεις πως δεν σε ενδιαφέρουν στο ελάχιστο αυτοί οι κενοί πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες και τα μυστικά τους και ποιος σκατά κυνηγάει ποιον και γιατί. Μόνες αξιόλογες νότες, το μοναχικό τρυφερό γεροντορομάντζο με την αμέσως συμπαθή φιγούρα της Kveta και οι σύντομες περιπέτειες της μπάντας των απροσάρμοστων, χαμένες σύντομες αναλαμπές μέσα στην ομιχλώδη δομή της ταινίας.

2/5

(σε δεύτερη προβολή 8/11 στις 20:00, αίθουσα Ολύμπιον)

 

TERRAFERMA / ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ / MAINLAND

Φάτε μάτια ψάρια. Ότι ξεκινάει σαν ένα πλούσιας φωτογραφικής ομορφιάς και σκηνοθετικής ευρηματικότητας δράμα χαρακτήρων για την αδιέξοδη ζωή μιας οικογένειας σε ένα μικρό νησί νότια της Σικελίας, καταλήγει σε ένα πολιτικό σχόλιο εύκολου δραματισμού.

Τα διλήμματα για την διατήρηση των παραδόσεων, η αβεβαιότητα για το μέλλον, ο κωμικοτραγικός ξεπεσμός και το ξεπούλημα των ανθρωπινων αξιών για χάρη  του τουρισμού και της επιβίωσης, όλα τα στοιχεία που μαζί με το άψογο εικαστικό κομμάτι προδιαθέτουν για μια αξιοπρόσεκτη φεστιβαλική ανακάλυψη, από το μέσο της πλοκής και μετά παραμερίζονται για χάρη ενός όχι και τόσο διακριτικού σχολιασμού στο ευαίσθητο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ενώ μέχρι το τέλος της ταινίας έχουν ξεχαστεί παντελώς.

2.5/5

(σε δεύτερη προβολή 8/11 στις 15:00, αίθουσα Frida Liappa)

 

ELENA / ΕΛΕΝΑ

Μωρή. Απ’τα αλώνια στα σαλόνια, η Έλενα άφησε πίσω την ταπεινή της καταγωγή για να γίνει σύζυγος, νοσοκόμα και δούλα πολυτελείας στον ψυχρό και ζάμπλουτο Βλαντιμίρ. Όταν ο γέρος παλαιών αρχών της αρνηθεί να βοηθήσει άλλο οικονομικά τον ακαμάτη τον ανεπρόκοπο τον γιο της και την κουνέλα την νύφη της ώστε να γλυτώσει ο αλητήριος εγγονός τον στρατό και της ανακοινώσει τα σχέδια του να αφήσει την περιουσία του στην δικιά του ψυχρή και ακατάδεκτη κόρη, η Έλενα θα βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο και σκληρό δίλημμα.

Ή μάλλον όχι και τόσο. Μέσα στα ατελείωτα, αργόσυρτα και ΤΟΣΟ. ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΑ κενά ουσίας πλάνα της βαριεστημένης καθημερινότητας και της οκνηρής ζαβομάρας των αποξενωμένων οικογενειών της σύγχρονης Ρωσίας κάπου χάνεται, παραμερίζεται και πρσπερνάται η εσωτερική ηθική πάλη της πρωταγωνίστριας. Η ταξική πάλη βρίσκει νικητή το λαϊκό φαβορί αλλά τσιμπάει ύπουλα και σχεδόν κωμικά χαιρέκακα στη συνείδηση του θεατή στο φινάλε – όσο και αν δεν ακουμπάει την στο τέλος ακόμα άγνωστη και απλό φορέα σεναριακών επιλογών και πολιτικοκοινωνικών σχολιασμών πρωταγωνίστρια. Τζάμπα η χαρά της που δώσαν και το όνομα της στην ταινία.

Και στην τελική άμα γούσταρα να παρακολουθώ βαριεστημένος επί κανά μισάωρο παππούδες να παρακολουθούν επίσης βαριεστημένα τηλεόραση στο κρεβάτι τους, κατέβαινα και επίσκεψη στο νησί μου.

 2/5

(σε δεύτερη προβολή 8/11 στις 21:30, αίθουσα John Cassavetes)

 

Τι να προτιμήσετε σήμερα Τρίτη 8/11:

Τα τουρκικά Διόδια/Gise Memuru, την ελληνική Πόλη Των Παιδιών, το ρωσικό Faust (highlight της ημέρας) και τον γαλλικό Ένοχο

Διάβασε επίσης...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Δώδεκα πρεμιέρες ελληνιών ταινιών περιλαμβάνει το μενού του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιείται από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου. Το νούμερο μπορεί να φαντάζει μεγάλο σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά είναι πολύ μικρό συγκρίνοντάς το με προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν οι ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Τρέχω και δεν προλαβαίνω αγαπητοί γκουλτουριάριδες, δυο γρήγορα λόγια για τις χτεσινοβραδινές ταινίες, 4η μέρα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, (#tiff52 για τους φίλους):   FAUST Αυτή, ως και την ψυχή σου θα σε κάνει να πουλήσεις. Σε αυτή την παραλλαγή του γνωστού μύθου από τον Sokurov (ελεύθερα βασισμένη στο έργο του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Κλείνει η δεύτερη μέρα μου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και χαμογελάω σαν το χαζό. Ας λέει η άλλη η @polylykourgou (μιλώντας πάντα για την σταθερά πιο αγαπημένη ταινία του τριημέρου, το Weekend) για την βαθιά μελαγχολία του βραδιού Κυριακής, έχουμε ακόμα μπροστά μας 7 φούλ  μέρες ταινιών και σινεφίλ βαβούρας στον πλακόστρωτο ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Φωτίζουν τον Λευκό Πύργο ροζέ τα βράδια; Καλέ, δεν χρειαζόταν. Για μένα; Ένιωθα ήδη σούπερ ευπρόσδεκτος! Δεν πρόλαβα, δυστυχώς, να δω και τίποτα άλλο από την πόλη την πρώτη μέρα μου εδώ. Άφιξη ξημερώματα με το τρένο, γρήγορο power nap, ντουγρού για διαπίστευση και χάσιμο (καλό χάσιμο) στην άρτια σχεδιασμένη και στημένη ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Κάλα γκουλτουριάσαμε, καλά τα είπαμε και τα ήπιαμε, καιρός να το μαζέψουμε το μαγαζάκι σήμερα και να κατέβουμε σπίτια μας. Αναλυτικά οι εντυπώσεις και οι νικητές από την τελετή λήξης του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οι ταινίες του τελευταίου σαββατοκύριακου προβολών. Βρεθήκαμε που λέτε το Σάββατο βράδυ στην απονομή των ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Τι θέλετε από χάνγκοβερ άνθρωπο; Τρελό το πάρτυ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ χτες το βράδυ, αλλά ποιος σηκώνεται πρωινιάτικα να γράψει κριτικές;  Πάμε μια γρήγορη τις τρεις (αναπάντεχα προτεινόμενες) ταινίες που είδαμε στο 52ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 10/11/2011 και επανερχόμαστε το απόγευμα. (Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο ...
Συνέχεια...
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Έπεσε η αυλαία στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με την ταινία «Πορτρέτο στο Λυκόφως»,  να βραβεύεται με την ανώτατη διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Αλέξανδρο. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Laurence Kardish και τα μέλη της Hisami Kuroiwa, Sitora Alieva, Frederic Boyer και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, βράβευσαν της τολμηρή ταινία θρίλερ της ρωσίδας Angelina ...
Συνέχεια...
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ημερολόγιο ενός πρωτάρη που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Πρώτη φορά επισκέπτης στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (twitter hashtag/υποκοριστικό: #tiff52) στα 30 μου είναι ντροπή. Πρώτη φορά επισκέπτης στην Θεσσαλονίκη σαν πόλη σε τέτοια ηλικία, κοκκινίζω να το παραδεχτώ καν! Το Φεστιβάλ είναι ένα εντυπωσιακό (και λίγο τρομακτικό στον πρωτάρη) κτήνος. ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
Tι είδε ο δαιμόνιος και ενίοτε δαιμονισμένος ρεπόρτερ του Mixtape ην Παρασκευή 11/11/11 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Είδα το "Κτήνος" και σκιάχτηκα, είδα τον "Πωλητή" και δεν πήρα, είδα και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα" και λιγουρεύτηκα. Αλλά επίσης στο τελευταίο (το μέχρι στιγμής, και δύσκολο πλέον να αλλάξει, αγαπημένο φιλμ του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Την τιμητική τους είχαν τις δύο προηγούμενες μέρες τα Βαλκάνια στο κινηματογραφικό μου πρόγραμμα, καθώς έχουν αρχίσει γερά με τσαμπουκά και οι μεγάλες ελληνικές πρεμιέρες του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Μετά τις όχι και τόσο ενθαρρυντικές κριτικές που ακούγαμε για το homemade mortal kombat τουρνουά σε δάσος του ...
Συνέχεια...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 2
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5