Κλείνει η δεύτερη μέρα μου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και χαμογελάω σαν το χαζό.

Ας λέει η άλλη η @polylykourgou (μιλώντας πάντα για την σταθερά πιο αγαπημένη ταινία του τριημέρου, το Weekend) για την βαθιά μελαγχολία του βραδιού Κυριακής, έχουμε ακόμα μπροστά μας 7 φούλ  μέρες ταινιών και σινεφίλ βαβούρας στον πλακόστρωτο περίπατο κατά μήκος του λιμανιού.

Τι είδαμε σήμερα Κυριακή με την συμμορία του τουίτερ;

LES CONTES DE LA NUIT / ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ / TALES OF THE NIGHT

Πόσο ωραία που μαζευτήκαμε Κυριακή πρωί στο Ολύμπιον, όλα τα παιδάκια, μικρά και μεγάλα, γαλλόφωνα και μη, να δούμε τα κυριακάτικα καρτούν στο μεγάλο πανί.

Ο  Michael Ocelot επαναπροσδιορίζει το Θέατρο Σκιών σαν μια μοντέρνα υπερστυλιζαρισμένη τεχνική animation αντιθέτωντας τις απίστευτα εκφραστικές σκοτεινες σιλουέτες των χαρακτήρων του μπροστά σε υπερλούξ designάτα backgrounds πλούσιου βάθους χώρου και υψηλού saturation παλέτας χρωμάτων.

Έξι απολαυστικά 14λεπτα επεισόδια κινουμένων σχεδίων με τον ίδιο βασικό αφηγηματικό κορμό και ευφάνταστα παραμυθένια concepts. Τρεις σκιερές φιγούρες σε ένα παλιό κινηματογραφικό θέατρο στήνουν κάθε βράδυ τον δικό τους μυθικό κόσμο, με το νεαρό αγόρι και κορίτσι στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, (σχεδόν) πάντα εραστές που τους χωρίζουν μαγικά εμπόδια όμως είναι γραφτό να είναι μαζί και να ζήσουν καθησυχαστικά και αυτοί καλά πάνω στην ώρα για την αυλαία και το cut για την επόμενη ιστορία.

Οι κόσμοι των παραμυθιών είναι εντυπωσιακά ποικίλοι, από την Απω Ανατολή και την Αφρική ως τον Άδη και την Χρυσή Πόλη των Ίνκας,  όπως και οι άνθρωποι με τα μαγικά πλάσματα που τους κατοικούν: λυκάνθρωποι πρίγκηπες, καταραμένες ελαφίνες, φοράδες που τραγουδάνε, και φυσικά τα μετά από ψηφοφορία ισόπαλα υπερχίτ του πρωινού, η μαγική Νεράϊδα με τα Χάδια και ο μικρός τυμπανιστής (γαλλιστί γκαρσόν ταμ ταμ) με το μαγικό ταμ ταμ που τους τα’χει κάνει σ’όλους στο χωριό του ταμ ταμ από τα νεύρα.

Γιατί μπορεί οι ιστορίες να είναι όλες προσιτές στα παιδιά αλλά διαχέονται από μια μαγεία και μια υπερανατρεπτική αίσθηση του χιούμορ και σπιρτάδα και ειρωνεία που θα σας κάνουν να χασκογελάτε κουτοπόνηρα χωρίς αύριο.

4/5

(σε δεύτερη προβολή 13/11 στις 18:15, αίθουσα Ολύμπιον)

 

APFLICKORNA / ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ / SHE MONKEYS

Μεγάλη η συζήτηση μετά τις μαϊμούδες. Τι ήθελε να πει η ποιήτρια η Σουηδέζα Lisa Aschan; Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η αποκωδικοποίηση των συμπεριφορών των ανήλικων κοριτσιών; Και πόσο rewarding!

Η μια, 15χρονη αθλήτρια στη συγχρονισμένη ακροβατική ιππασία (άκου τώρα), ξεκινάει με μια άλλη κοπέλα της ομάδας μια αλλόκοτη φιλία που εξελίσσεται σε λεπτών ισορροπιών παιχνίδι εξουσίας και φλερτ. Απ’την άλλη, η μικρή τροφαντή και μαγουλάτη 7χρονη αδελφή της παρακολουθεί τον κόσμο των μεγάλων από την κλειδαρότρυπα και προσπαθεί να μιμηθεί τις γύρω της συμπεριφορές σε ένα ΔΙΑΟΛΕ ΑΒΟΛΟ δεύτερο παιχνίδι αποπλάνησης με τον αρκετά μεγαλύτερο ξάδελφο της.

Οι χοντροκομμένες και (ΕΙΠΑΜΕ ΑΒΟΛΕΣ;) κινήσεις της μικρής αποκαλύπτουν και τις πιο ύπουλες ισορροπίες δύναμης και εξουσίας στη σχέση των μεγαλύτερων κοριτσιών, μια εκπαίδευση ανθρώπων σαν σκυλιά (ή μαϊμούδες? 😉 ) με ανταλλάγματα χρηματικά, σεξουαλικά, κοινωνικά. Σκηνές κλιμακούμενης αλλά σταθερά καταπιεσμένης έντασης στήνουν ένα ασυνήθιστα συναρπαστικό θρίλερ ανθρωπίνων εμμονών και βαναυσότητας, με ένα κρεσέντο κρυμμένο, εσωτερικό, που δεν αποτυπώνεται ποτέ στο φιλμ και έτσι δεν χαρίζεται στον θεατή αλλά μόνο τον προσκαλεί να το ανακαλύψει.

3,5/5

(σε τρίτη προβολή 12/11 στις 20:30, αίθουσα Frida Liappa)

 

MICHAEL

Η ανιαρή καθημερινότητα ενός 35χρονου άντρα. Ύπνος, σπίτι, δουλειά, σουπερ-μάρκετ για προμήθειες κονσέρβες, κωλόχαρτα και έτοιμες τροφές, σπίτι πάλι, κάτω στο κλειδωμένο υπόγειο με την ηχομόνωση, ξεκλείδωμα την δεύτερη ενισχυμένη πόρτα του μπουντρουμιού, σεξ με το δεκάχρονο αγόρι που μεγαλώνει αιχμάλωτο εκεί, ντουζάκι, τηλεόραση, ύπνο και πάμε πάλι.

Ο Marcus Schleinzer σκηνοθετεί τις ιδιωτικές ζωές ενός παιδεραστή και του αιχμάλωτου παιδιού του σαν ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για την ρουτινιάρικη οικογενειακή ζωή στην Αυστρία.  Απεικονίζονται με την ίδια βαρύτητα οι πιο σκληρές και οι πιο ήρεμες αλληλεπιδράσεις μεταξύ θύτη και θύματος που μετά από χρόνια μαζί αρχίζουν να προσομοιάζουν άβολα γνώριμες καθημερινές μας σχέσεις, πάντα με ένα ωμό, βίαιο υπόβαθρο. Επιλέγοντας μόνο ψυχρά και ουδέτερα πλάνα, ο Schleinzer δεν παίρνει ποτέ θέση, δεν επεμβαίνει μουσικά ή δραματουργικά στη δράση, και δεν μπαίνει στα ενδότερα για να γίνει μάρτυρας των αποτρόπαιων πράξεων που γίνονται πίσω από την διπλά αμπαρωμένη πόρτα. Παραμένει έτσι (και καθιστά και τον θεατή) δειλός, ανήμπορος και ενοχικός ηδονοβλεψίας και κοινωνικά συνένοχος. Έτσι, η σε πρώτη ματιά ουδέτερη σκηνοθεσία κρύβει ένα διεστραμμένο χιούμορ και ένα σαδισμό στον τρόπο που αντιμετωπίζει τον θεατή και τις προσδοκίες του.

O “Michael” Fuith, στοιχειωμένος πρωταγωνιστής, δομεί έναν άβολα καθημερινό “δεν είχε δώσει δικαιώματα” άνθρωπο της διπλανής πόρτας με ευάλωτη επιφάνεια και ήρεμη ψύχωση στη ματιά το που δεν περνάει ποτέ τα εύκολα όρια στον εύκολο υπερδραματισμό και δεν ζητάει ποτέ από το θεατή εμπάθεια. Ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να λάβει ποτέ.

4/5

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 7/11:

Τα διεθνή διαγωνιστικά “Der Brand”/”Η φωτιά” και “Alois Nebel”, η νέα animated δουλειά του σκηνοθέτη του “Βαλς με τον Μπασίρ”, το ιταλικόγαλλικό “Στη Στεριά”/”Terrafirma”, η Ρώσικη “Elena” και οι επιλογές μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Γιάνναρη (σε 2 μέρη) μαζί με την προβολή του προσωπικού μου αγαπημένου ¨Δεκαπενταύγουστου”

Διάβασε επίσης...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Τι θέλετε από χάνγκοβερ άνθρωπο; Τρελό το πάρτυ του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ χτες το βράδυ, αλλά ποιος σηκώνεται πρωινιάτικα να γράψει κριτικές;  Πάμε μια γρήγορη τις τρεις (αναπάντεχα προτεινόμενες) ταινίες που είδαμε στο 52ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 10/11/2011 και επανερχόμαστε το απόγευμα. (Παρακολουθείστε και live τον σχολιασμό με την έξοδο ...
Συνέχεια...
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Δώδεκα πρεμιέρες ελληνιών ταινιών περιλαμβάνει το μενού του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιείται από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου. Το νούμερο μπορεί να φαντάζει μεγάλο σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά είναι πολύ μικρό συγκρίνοντάς το με προηγούμενες χρονιές του Φεστιβάλ. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν οι ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
Μετά τις τρομερές εντυπώσεις του Weekend την πρώτη μεγάλη μέρα του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το ανίκητο σερί τρεις στις τρεις καλές ταινίες  την δεύτερη μέρα, έπρεπε να το περιμένω πως θα παραμόνευε και μια ψιλοαπογοητευτική μέτρια μέρα, για την ισορροπία του θέματος. Αλλά τόσο; Τέσσερις ταινίες ψιλοκούραση που όμως ...
Συνέχεια...
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ημερολόγιο ενός πρωτάρη που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Πρώτη φορά επισκέπτης στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (twitter hashtag/υποκοριστικό: #tiff52) στα 30 μου είναι ντροπή. Πρώτη φορά επισκέπτης στην Θεσσαλονίκη σαν πόλη σε τέτοια ηλικία, κοκκινίζω να το παραδεχτώ καν! Το Φεστιβάλ είναι ένα εντυπωσιακό (και λίγο τρομακτικό στον πρωτάρη) κτήνος. ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Την τιμητική τους είχαν τις δύο προηγούμενες μέρες τα Βαλκάνια στο κινηματογραφικό μου πρόγραμμα, καθώς έχουν αρχίσει γερά με τσαμπουκά και οι μεγάλες ελληνικές πρεμιέρες του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Μετά τις όχι και τόσο ενθαρρυντικές κριτικές που ακούγαμε για το homemade mortal kombat τουρνουά σε δάσος του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Κάλα γκουλτουριάσαμε, καλά τα είπαμε και τα ήπιαμε, καιρός να το μαζέψουμε το μαγαζάκι σήμερα και να κατέβουμε σπίτια μας. Αναλυτικά οι εντυπώσεις και οι νικητές από την τελετή λήξης του 52ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και οι ταινίες του τελευταίου σαββατοκύριακου προβολών. Βρεθήκαμε που λέτε το Σάββατο βράδυ στην απονομή των ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Τρέχω και δεν προλαβαίνω αγαπητοί γκουλτουριάριδες, δυο γρήγορα λόγια για τις χτεσινοβραδινές ταινίες, 4η μέρα του 52ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, (#tiff52 για τους φίλους):   FAUST Αυτή, ως και την ψυχή σου θα σε κάνει να πουλήσεις. Σε αυτή την παραλλαγή του γνωστού μύθου από τον Sokurov (ελεύθερα βασισμένη στο έργο του ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
Tι είδε ο δαιμόνιος και ενίοτε δαιμονισμένος ρεπόρτερ του Mixtape ην Παρασκευή 11/11/11 στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης; Είδα το "Κτήνος" και σκιάχτηκα, είδα τον "Πωλητή" και δεν πήρα, είδα και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα" και λιγουρεύτηκα. Αλλά επίσης στο τελευταίο (το μέχρι στιγμής, και δύσκολο πλέον να αλλάξει, αγαπημένο φιλμ του ...
Συνέχεια...
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Έπεσε η αυλαία στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με την ταινία «Πορτρέτο στο Λυκόφως»,  να βραβεύεται με την ανώτατη διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Αλέξανδρο. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Laurence Kardish και τα μέλη της Hisami Kuroiwa, Sitora Alieva, Frederic Boyer και Κωνσταντίνος Γιάνναρης, βράβευσαν της τολμηρή ταινία θρίλερ της ρωσίδας Angelina ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1
Φωτίζουν τον Λευκό Πύργο ροζέ τα βράδια; Καλέ, δεν χρειαζόταν. Για μένα; Ένιωθα ήδη σούπερ ευπρόσδεκτος! Δεν πρόλαβα, δυστυχώς, να δω και τίποτα άλλο από την πόλη την πρώτη μέρα μου εδώ. Άφιξη ξημερώματα με το τρένο, γρήγορο power nap, ντουγρού για διαπίστευση και χάσιμο (καλό χάσιμο) στην άρτια σχεδιασμένη και στημένη ...
Συνέχεια...
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 6
Το ελληνικό σινεμά ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 3
#tiff52: 52o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 5
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 8 & 9
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 4
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρα 7
“Πορτρέτο στο Λυκόφως” για τον Χρυσό Αλέξανδρο
Ημερολόγιο #tiff52 – Μέρες 0 & 1