Εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ που είμαι θα’ρθεις.

Ο Ρόμπερτ, βετεράνος καταξιωμένος θεατρίνος, ρομαντικός, λίγο (πολύ!) grande dame του σανιδιού, ιδιόρρυθμος και μαγευτικός, έχοντας ανάγει το passive agressive σε τέχνη, κουβαλάει την σοφία, τις μανιέρες και την εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής στο θέατρο.

Ο Τζο, ανερχόμενο νέο αστέρι, ακομπλεξάριστος, αθώος και απονήρευτος (και ίσως όχι και τόσο), λίγο πεζός, πραγματιστής, λάμπει και σπρώχνει μπροστά μόνο με την δύναμη του ταλέντου του, δεν ενδιαφέρεται τόσο να μάθει από το παρελθόν όταν το μέλλον τον τυφλώνει με την λάμψη του.

Μοιράζονται την σκηνή, ανεβάζοντας οτιδήποτε κουλό και εξεζητημένο από πολεμικά και κοινωνικά, εώς ιατρικά και σεξπηρικά, αλλά πιο σημαντικά, μοιράζονται και τα (ολοένα και πιο κοντινά τους) καμαρίνια. Εκεί, στις κλεμμένες στιγμές στο χρόνο πίσω από την σκηνή, στις πρόβες, στην γκαρνταρόμπα, στις αλλαγές κουστουμιών, στο βάψιμο και το ξεβάψιμο,  μπαίνοντας και βγαίνοντας από ρόλους τους, ολομόναχοι και κρυμμένοι από το κοινό, οι δυο ηθοποιοί στήνουν μεταξύ τους τις πιο περίτεχνες και αληθοφανείς κρυφές καθημερινές υποκριτικές υποκρισίες. Εκεί στήνει και την σκηνή του ο David Mamet, αντιστρέφοντας την σύνηθη σκηνική συνθήκη και τοποθετώντας το κοινό φάτσα στα παρασκήνια του θεάτρου, μεταφέροντας την εμπειρία του θεάτρου από την σκοπιά των ηθοποιών.

Μέσα (ή μάλλον πίσω) από τις φαινομενικά ανούσιες και τετριμένες τους συνδιαλλαγές, διακρίνεται ο σεβασμός της καινούριας γενιάς ηθοποιών για όσους προϋπήρξαν και η προστατευτική επιθυμία της παλιάς να μεταλαμπαδεύσει τις εμπειρίες της. Μια faux-συμβατική καθωσπρέπει επαγγελματική / καλλιτεχνική άμιλλα σύμφωνα με τους κοινωνικά αποδεκτούς κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ των ηθοποιών που πιο πίσω της ακόμα κρύβει πιο αληθινές και ανθρώπινες εντάσεις: μικρές ύπουλες βίες, τρυφερότητες και αδυναμίες στήνοντας μια περίπλοκη μαγνητική σχέση. Μαζί ανακατεμένα συναισθήματα, το άγχος μιας γενιάς που νιώθει τον καιρό της να τελειώνει, η αμοιβαία ανασφάλεια και ο φθόνος  για ένα φτασμένο άφταστο ταλέντο και ένα άλλο που έχει ακόμα ψηλότερα μέρη να φτάσει, η αυτολύπηση και οι εγωισμοί, η ανάγκη για επίδειξη και αυτόεπαναβεβαίωση και μια διακριτική σεξουαλική ένταση που κάνει την κατάσταση μπαρούτι. Έτσι είναι πάντα ο Mamet, σουπιά, κρύβει την αλήθεια των χαρακτήρων πίσω από τους επαναλαμβανόμενους γρήγορους διαλόγους και άβολες στιγμές, μετατρέποντας καθημερινές ανταλλαγές σε εσωτερικές ανταλλαγές χτυπημάτων, μια θεατρική ξιφομαχία λέξεων και συναισθημάτων.

Αλλά και ο Αλέξης Ρίγλης εδώ, πιο σουπιά. Υπερταλαντούχος νέος σκηνοθέτης, υπογράφει ένα εντυπωσιακό ανέβασμα με προσεκτικά επελγμένο αξιόλογο cast, τον ταιριαστά νεαρό και αστεράτο Κώστα Γάκη που αποκαλύπτει νέες δυνατότητες  και τον λατρεία-υπέρτατη Χρήστο Στέργιογλου ο οποίος αναδεικνύει πίσω από την ήρεμη ιδιότροπη σκηνική παρουσία του όλη την πονηριά, την ανθρωπιά, την ιδιαιτερότητα και την ιδιαίτερη σεξουαλικότητα του χαρακτήρα του. Οι ηθοποιοί βιώνουν την θνητή μελαγχολία και τις εντάσεις των χαρακτήρων τους αλλά και παράλληλα τσαλακώνονται και διασκεδάζουν μέσα από ξεκαρδιστικές και ολοένα πιο παράδοξες μεταμφιέσεις στα υπέροχα fun ιντερλούδια των θεατρικών αποσπασμάτων, πάντα από την ματιά του κοινού μέσα από τα παρασκήνια, με τους ηθοποιούς πλάτη και με μια αυλαία στο βάθος με την πιο απλή και ιδιοφυή τσαχπινιά να αποκαλύπτει ένα άλλο κοινό που παρακολουθεί την παράσταση μέσα στην παράσταση. Έτσι και τα υπόλοιπα σκηνικά, υπερπαραγωγές εντός budget που εντυπωσιάζουν με την δύναμη της υλοποίησης και της εκμετάλλευσης στο έπακρο απλών και ευφυών ιδεών, μπαίνουν και βγαίνουν συρόμενα στον σκηνικό χώρο, συρταρωτά, αναμνήσεις προσεκτικά φυλαγμένες που αφήνουν το σκοτάδι του καμαρινιού τόσο πιο μελαγχολικό και γλυκόπικρο και άδειο, ανάμεσα στα φαντάσματα των παλτών και των κουστουμιών και των ρόλων που μένουν μονίμως κρεμασμένα να περιμένουν την επόμενη δόξα.

Αυτή η πικρή αίσθηση και η μελαγχολική μοναξιά των καμαρινιών, του ντεμακιγιάζ, του τελευταίου βλέμματος πριν σβήσεις τα φώτα και καληνυχτίσεις το σπίτι που μεγάλωσες και είδες να γεμίζει και να αδειάζει καθημερινά από κόσμο και γέλια και χειροκρότημα αλλά το οποίο βρίσκεις τη μέρα και αποχαιρετάς στο τέλος της πάντα άδει

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Αλέξης Ρίγλης
Σκηνικά: Γκάυ Στεφάνου
Κοστούμια: Νικόλας Γεωργίου
Σύνθεση ήχων – Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Ερμηνεύουν: Χρήστος Στέργιογλου, Κώστας Γάκης

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Παρασκευή, Σάββατο 21.00
Κυριακή 19.00

Τιμές εισιτηρίων
18 €, 14 € (φοιτητικό)

Κερδίστε διπλές προσκλήσεις 

Το mixtape.gr σε συνεργασία με το RabbitHole σας δίνει τη δυνατότητα να κερδίσετε 5 διπλές προσκλήσεις για τις παραστάσεις της Κυριακής. Για να τις διεκδικήσετε πρέπει να στείλετε ένα e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected] με θέμα “Ζωή“, στο οποίο θα αναγράφεται, φυσικά, το ονοματεπώνυμό σας. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν με mail.

RabbitHole
Γερμανικού 20, Μεταξουργείο
Τηλ: 210 5249903

 

7



Διάβασε επίσης...
Ο Al Pacino ως Phil Spector!
Σύμφωνα με τα τελευταία νέα το biopic του HBO για τον Phil Spector σε σκηνοθεσία David Mamet έχει αρχίσει γυρίσματα. Ετσι διέρρευσε στη New York Post η πρώτη φωτογραφία του ηθοποιού Al Pacino (η ομοιότητα με τον πραγματικό Spector είναι αρκετά πειστική νομίζω, βλ. φώτο παρακάτω δεξιά) από τα γυρίσματα που αναδημοσιεύουμε εδώ. Ο Al ...
Συνέχεια...
Η Ζωή στο Θέατρο
Γραμμένο το 1977, το έργο του Ντεϊβιντ Μάμετ μιλάει για τη σύνθετη διαδικασία της παράδοσης της σκυτάλης από τη μια γενιά στην επόμενη, μέσα από τη σχέση δυο ηθοποιών, του Ρόμπερτ και του Τζον, και τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που ζουν, πάνω και πίσω από τη σκηνή, στο θέατρο ρεπερτορίου στο ...
Συνέχεια...
Ο Al Pacino ως Phil Spector!
Η Ζωή στο Θέατρο