Μια παράσταση Γολγοθάς.

Για αρχή να σας πω πως κάθε φορά που τα media αποκαλούν κάποιον “τρομερό παιδί” στα αυτιά μου ηχεί αυτόματα η φράση “τρομακτική μπαρούφα” και, συνήθως, όχι αδίκως.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Rodrigo García από το Μπουένος Άιρες, ιδρυτής της θεατρικής ομάδας La Carnicería Teatro (θέατρο του χασάπικου). Περίπτωση τρομερού παιδιού εννοώ και όχι απαραιτήτως μπαρούφας μια που δεν θα ήθελα μία και μόνο παράσταση (είχε έρθει και το 2007 με την παράσταση Cryda. Vuelta y vuelta. Al pounto. Chamuscada- Λίαν αιμάσσον. Αιμάσσον. Μισοψημένο. Καμένο) να σταθεί αρκετή για να τον συγκαταλέξω στην κατηγορία μπαρούφα ματαιώνοντάς τον. Αν και το Gólgota picnic του είναι τέτοιος οδοστρωτήρας που θα μπορούσε άνετα να το καταφέρει κι αυτό.

Για αρχή θα πρέπει να σας πω πως ο Rodrigo García, που ζει και εργάζεται πλέον στην Μαδρίτη, έχει στα αλήθεια έναν πολύ πειραματικό και εξερευνητικό να κάνει θέατρο, δεν προσαρμόζεται στις δεδομένες θεατρικές συμβάσεις και ορίζει τους δικούς του κανόνες φτιάχνοντας τον πολύ προσωπικό του θεατρικό λόγο. Μέχρι εδώ καλά και, πραγματικά, έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσεις τις σκέψεις του και τις ιδέες του όπως αυτές μεταμορφώνονται σε σκηνές της παράστασής του. Αυτό που, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είχε ενδιαφέρον ήταν ακριβώς αυτή η “μετάφραση” των σκέψεων σε εικόνες. Οι εικόνες δηλαδή. Παρόλο που η πρώτη πρώτη εικόνα, μια σκηνή στρωμένη με χιλιάδες ψωμάκια (ο Ιησούς, ο πολλαπλασιασμός του άρτου, η καταναλωτική κοινωνία) ήταν αρκούντως εντυπωσιακή και ελπιδοφόρα για τη συνέχεια.

Στην οποία συνέχεια είδαμε: σαρανταποδαρούσες να σχηματίζουν μαζί με τα ψωμάκια τον πύργο της Βαβέλ, έναν τύπο να μασάει και να φτύνει ταυτόχρονα το burger του, όλους τους performers να κυλιούνται σε κόκκινες και μπλε μπογιές με τις οποίες τους ψέκαζαν εναλλάξ οι άλλοι performers, γλυπτικές συνθέσεις γυμνών σωμάτων που ενώνονταν με τις τρίχες τους κολλημένες μεταξύ τους με μεγάλες ποσότητες gel κ.α.

Η προβοκατόρικη πρόθεση του σκηνοθέτη αναλώθηκε, σε μεγάλο βαθμό, στο να μας κάνει να αηδιάζουμε. Όχι από συντηρητισμό ή κάποια κρίση ηθικότητας αλλά από πραγματική αποστροφή. Ίσως αν ήμασταν ισπανόφωνοι όλες αυτές οι σκηνές να μην μας επηρέαζαν τόσο καθώς θα μπορούσαμε να αποστρέψουμε το βλέμμα μας από την πελώρια οθόνη που έδειχνε σε projection τις αποκρουστικές λεπτομέρειες (σκηνοθετική ιδέα εξαιρετική και με πολύ ενδιαφέρον αισθητικό αποτέλεσμα ανεξαρτήτως του ότι η συγκεκριμένη επιλογή μας προκαλούσε αναγούλα) και να επικεντρωθούμε σε άλλα στοιχεία της σκηνής αλλά δεδομένου του ότι οι υπέρτιτλοι προβάλλονταν εκεί κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να συμβεί. Ο Ιησούς μπορεί, πράγματι, να ήταν τρελός. Αλλά δεν προλάβαμε να το καταλάβουμε γιατί στη σκηνή γινόταν τέτοιος χαμός που οι συμβολισμοί έπνιγαν τις ιδέες.

Η πρόκληση για την πρόκληση είναι συνήθως πολύ κουραστική και ανούσια και παρότι ο Rodrigo García είχε πολλά και ενδιαφέροντα να πει σχολιάζοντας την καταναλωτική κοινωνία, την πείνα, τη θρησκεία αλλά και την υπαρξιακή αγωνία των ανθρώπων σήμερα μέσα από ένα πολύ θαρραλέο, ακόμα και βλάσφημο θα μπορούσε κανείς να πει, έργο τελικά αναλώθηκε σε (υπερβολικά) trash στοιχεία και στην προβοκάτσια, προκάλεσε και την οργή των θρησκευτικών οργανώσεων της Γαλλίας, που όταν παρουσιάστηκε εκεί θέλησαν να τον στείλουν στο πυρ το εξώτερον.

Για το τέλος μας κράτησε και ένα ορατόριο για πιάνο και έκλεισε την παράσταση με κάτι λιγότερο από μία ώρα μουσικής. Oι επτά τελευταίες λέξεις του Χριστού στο σταυρό, του Haydn, σε εκτέλεση του (γυμνού) Marino Formenti, ενός από τους σημαντικότερους πιανίστες της εποχής μας.

Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Rodrigo García
Πιάνο: Marino Formenti
Μουσική: Joseph Haydn, The Seven Last Words of Christ on the Cross
Σχεδιασμός φωτισμών: Carlos Marquerie
Βίντεο: Ramón Diago
Ηχητικό περιβάλλον: Marc Romagosa
Κοστούμια: Belén Montoliú
Ερμηνεύουν: Gonzalo Cunill, Núria Lloansi, Juan Loriente, Juan Navarro, Jean-Benoît Ugeux

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στις 16 και 17 Ιουνίου 2012 στο Κτίριο Δ της Πειραιώς 260.

www.greekfestival.gr
www.rodrigogarcia.es

3



Διάβασε επίσης...
Δεσποινίς Τζούλια – Φεστιβάλ Αθηνών
Η παράσταση που ανέτρεψε πολλά από τα θεατρικά δεδομένα της εποχής της δεν έκρυβε καμία ανατροπή στο συγκεκριμένο ανέβασμά της.  Με το έργο Δεσποινίς Τζούλια του Αυγούστου Στρίντμπεργκ σήμανε η εκκίνηση του ελληνικού σκέλους του Φεστιβάλ Αθηνών ενώ παράλληλα με αυτόν τον τρόπο αποτίνεται και φόρος τιμής στον μεγάλο Σουηδό θεατρικό ...
Συνέχεια...
erofili synopsis – Φεστιβάλ Αθηνών
Η  Ερωφίλη, οι μάσκες και το τσέλο. Μέσα σε μια ζεστή αίθουσα της Πειραιώς 260 περιμένουμε να ξεκινήσει η Εrofili 3, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Χώρος. Το διάσημο αυτό έργο της κρητικής λογοτεχνίας, γραμμένο το 1595 από τον Γεώργιο Χορτάτση, έχει όλα τα βασικά στοιχεία μιας ...
Συνέχεια...
Οιδίπους Τύραννος – Φεστιβάλ Επιδαύρου
Ένας μύθος, τρεις ερμηνευτές και μερικοί αόρατοι βάτραχοι. Αν κοσμοϊστορικά γεγονότα ξεσπούν επειδή μία πεταλούδα τινάζει απλώς τα φτερά της στο Πεκίνο, φανταστείτε τι συμβαίνει όταν ένας βάτραχος ρίχνει ένα σάλτο στο κοίλο της Επιδαύρου. Ο Πόλεμος των άστρων. Τουλάχιστον. Το περασμένο Σάββατο το πολυπληθές (περίπου 6.500) κοινό που έσπευσε στο αρχαίο θέατρο ...
Συνέχεια...
O Μικρός Έγιολφ – Φεστιβάλ Αθηνών
Ο τραγικός χαμός ενός μικρού αγοριού είναι το δραματικό επίκεντρο που δημιουργεί κύματα στις ζωές μιας τυπικά δυσλειτουργικής Ιψενικής οικογένειας. Η ομάδα Grasshopper αποδομεί τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας του «Μικρού Έγιολφ», ενός έργου της τελευταίας περιόδου του Ίψεν, αποκαλύπτοντας τα ζωντανά ανδρείκελα, που στην πραγματικότητα είναι, ικανά μόνο ...
Συνέχεια...
Zimmermann & de Perrot, Hans was Heiri – Φεστιβάλ Αθηνών
Έχει ο κόσμος γυρίσματα. Ναι, αυτό είναι όντως ένα τεράστιο, ύψους 8 μέτρων, περιστρεφόμενο, αιωρούμενο σπίτι. Υπομονή, θα φτάσουμε και σε αυτό. Πρώτα ας καλύψουμε τις άγνωστες λέξεις του τίτλου: Ο Martin Zimmermann (χορογράφος) μαζί με τον Dimitri de Perrot (συνθέτη) έρχονται από την Ελβετία και αποτελούν ένα από τα πιο ανατρεπτικά και διεθνώς καταξιωμένα ...
Συνέχεια...
Γιοι και Κόρες – Φεστιβάλ Αθηνών
Υπάρχει η ιστορία που γράφουν τα βιβλία αλλά υπάρχει και η άλλη, η αληθινή, που απαρτίζεται από μικρότερες προσωπικές ιστορίες.  Οι ηθοποιοί της ομάδας Sforaris πήραν συνέντευξη από παππούδες και γιαγιάδες ζητώντας να μοιραστούν μαζί τους τις σημαντικότερες μνήμες της ζωής τους, προτού γίνουν «γιαγιάδες» και «παππούδες», όταν ήταν και αυτοί ...
Συνέχεια...
Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2012
BERLINER ENSEMBLE Robert Wilson / Claous Peymann Δύο πολυσυζητημένες παραστάσεις φέρνει το Berliner Ensemble στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ο Κλάους Πάιμαν, διευθυντής του από το 1999, πιστός στη «σχέση αγάπης» του με τον Τόμας Μπέρν- χαρντ, σκηνοθετεί, με πρωταγωνιστή τον Γκερτ Φος, το μονόλογο Einfach Kompliziert (Απλά περίπλοκο), που ο Αυστριακός συγγραφέας είχε ...
Συνέχεια...
Οιδίπους Τύραννος σε όλη την Ελλάδα
Οι τριτοδεσμίτες (ναι, προδίδω την ηλικία σας, και τη δική μου) θυμάστε πολύ καλά την τραγωδία του Σοφοκλή που στοίχειωνε τα σχολικά μας χρόνια αλλά έχοντας ξεπεράσει την περίοδο εκείνη (και τις Πανελλήνιες) ξέρετε ήδη πολύ καλά τη σημαντικότητα του έργου. Η εταιρία αρτivities και το ΔΗΠΕΘΕ ΒΟΛΟΥ παρουσιάζουν την εξαιρετική ιστορία του ...
Συνέχεια...
Δον Κιχώτης – Φεστιβάλ Αθηνών
Ο ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσας. Και των Blitz.  O «ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσας», του Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα, εισέβαλε το περασμένο Σαββατοκύριακο στο κτίριο Δ’ της Πειραιώς, αυτή τη φορά όχι πάνω στον Ροσινάντε, αλλά (υπόθεση) σε κυλιόμενο διάδρομο. Το κτίριο Δ της Πειραιώς 260, λόγω μεγέθους, ...
Συνέχεια...
Δεσποινίς Τζούλια – Φεστιβάλ Αθηνών
erofili synopsis – Φεστιβάλ Αθηνών
Οιδίπους Τύραννος – Φεστιβάλ Επιδαύρου
O Μικρός Έγιολφ – Φεστιβάλ Αθηνών
Zimmermann & de Perrot, Hans was Heiri –
Γιοι και Κόρες – Φεστιβάλ Αθηνών
Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2012
Οιδίπους Τύραννος σε όλη την Ελλάδα
Δον Κιχώτης – Φεστιβάλ Αθηνών